Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 Passing on the torch..

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Jennifer Lockheart
District 1
avatar

PROFIELAantal berichten : 1465
Registratiedatum : 29-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Trainer en begeleider District 1
Leeftijd: 33

Onderwerp: Passing on the torch.. | vr jun 16, 2017 8:10 pm

Jennifer staarde naar het glas dat ze voor haar op het aanrecht had staan. Het wijnglas voor haar, gevuld met water, stond al ruim een half uur daar zonder ook maar aangeraakt te worden. In eerste instantie had ze wijn voor haarzelf ingeschonken, omdat ze echt even een drankje nodig had na alles wat er was gebeurd, maar toen herinnerde ze zich de woorden van Avery weer en had ze de wijn weg gegooid. Succes met de baby! De laatste woorden die het meisje tegen haar had gezegd voordat ze naar de Arena was gestuurd. De enige woorden die haar er steeds aan bleven herinneren dat ze de komende tijd niet alleen moest gaan letten op wat ze dronk, maar ook op wat ze at en deed. Er waren verschillende dingen die je beter niet kon eten als je zwanger was en ook intensief sporten zat er na een tijdje niet meer in. Ze perste haar lippen samen en dwong haarzelf een slok water te nemen. Ze had er natuurlijk voor kunnen kiezen om in het Capitool een abortus te ondergaan, maar dan was het nog maar de vraag geweest hoe daarop gereageerd zou worden en of ze dat überhaupt wel zouden willen doen. Jennifer zuchtte diep, wierp een blik op de klok en stond op van haar kruk in de keuken. Als ze toch niet van plan was haar water op te drinken kon ze net zo goed naar het Trainingscentrum gaan voor haar geplande gesprek met Amathist en Winter.
Ietsjes vroeger zijn dan afgesproken was niet zo heel erg. Ze fronste terwijl ze naar de voordeur liep. Had ze überhaupt wel een tijdstip genoemd voor de afspraak? Ze kon het zich niet meer herinneren. Ach, Matt zou vanzelf wel bij haar op de stoep verschijnen als het hem te lang duurde.

Verrassend genoeg stond de jongen nog niet voor haar deur, wat betekende dat hij gewoon op haar wachtte in het trainingscentrum zoals afgesproken. Althans, daar ging ze van uit. Voor hetzelfde geld was hij naar huis gegaan en moest ze hem straks zelf opzoeken. Dat was niet echt iets waar ze naar uit keek. Dit gesprek ook niet trouwens. Ze had dan wel besloten voor haarzelf was ze vanaf nu ging doen, maar het was vooral de reactie van Amathist waar ze tegenop zag. Ze kende de jongeman al aardig wat jaren en wist goed wat ze aan hem had (en ook wat niet). Hoe Winter zou reageren wist ze niet. Zo goed kende ze het weesmeisje immers nog niet. In gedachten verzonken liep Jennifer op de automatische piloot naar het trainingscentrum. Buiten het centrum was het terrein stil en verlaten; de lichten in de trainingshal waren uit, maar de deur was nog open en het licht in het kantoor was aan. Jennifer glimlachte; Ze waren er nog. Ze bleek enkel Amathist te zijn, welke haar vanachter haar eigen bureau aankeek en snel zijn voeten van het blad haalde toen hij haar in de deuropening zag staan. 'Fijn om te zien dat je het jezelf zo gemakkelijk maakt in mijn kantoor,' glimlachte ze terwijl de jongen snel opstond uit haar stoel. 'Is Winter er niet?' vroeg ze vervolgens terwijl ze het kantoor binnen stapte -de deur had ze achter zich gesloten- en zelf plaats nam op de stoel die Matt net had verlaten. De zitting was nog steeds warm. 'Nee,' antwoordde de zwartharige jongen terwijl hij om het bureau heen liep en plaats nam in één van de stoelen aan de andere kant. 'Eerlijk gezegd heb ik haar sinds gisteravond niet meer gezien. Ik had haar wel doorgegeven dat jij met haar wilde praten, maar..'

Jennifer vouwde haar handen en dacht even na. Ze baalde ervan dat het meisje er niet was en dat ze sinds gisteren niet meer in het trainingscentrum was geweest. Had het te maken met de dood van Avery en Lucca? Of was er iets anders aan de hand? Hopelijk kon ze het meisje snel vinden en haar vragen wat er aan de hand was. Of misschien kwam ze morgen wel gewoon weer tevoorschijn voor haar werk. Het geld had ze immers hard nodig. 'Goed, dan praat ik later wel met haar en begin ik wel bij jou,' begon ze terwijl ze haar handen van elkaar los maakte en over elkaar op het bureaublad legde. Haar ogen richtte ze langzaam op Matt zodat ze zijn reactie kon peilen, waarop ze op heldere toon de woorden sprak die ze al sinds gisteren in haar hoofd had en vanmiddag ook al op het plein uit had gesproken:

'Ik stop als begeleider van District 1.'

OOC: Godmode Amathist met toestemming

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Amathist Jewel
Begeleider District 1
avatar

PROFIELAantal berichten : 57
Registratiedatum : 01-11-16
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Begeleider District 1
Leeftijd: 29 Jaar

Onderwerp: Re: Passing on the torch.. | ma jul 03, 2017 4:57 pm

Verveeld leunde Amathist achterover in de stoel achter Jennifer haar bureau. De laatste tieners waren een half uur geleden al naar huis gegaan en het wachten voor hem was nu op Jenn. Als het goed is zou de vrouw deze kant op komen, maar hij wist niet precies hoe laat hij haar moest verwachten. Hij vermoedde dat ze sowieso zou wachten tot iedereen weg was zodat ze in alle rust met hem en Winter kon praten. Die laatstgenoemde was nog altijd niet tevoorschijn gekomen en Matt vermoedde dat ze ook niet zou komen. Waarom het meisje sinds de dood van Lucca en Avery niet meer op haar werk was verschenen wist de man niet. Was ze zo goed bevriend geweest met die twee dat ze nu niet meer haar werk kon doen? Belachelijk. Hij kon het zich in ieder geval niet voorstellen. De twee tieners waren dood, einde verhaal. Niet naar je werk gaan zou daar niets aan veranderen.

Matt richtte zijn donkerblauwe ogen op de klok en staarde naar de secondewijzer. De tijd kroop bijzonder langzaam voorbij terwijl hij wachtte, zijn ongeduld steeds verder stijgend. Hoe lang ging ze hem hier laten wachten? Moest hij toch maar naar haar huis toegaan? Waarom had ze niet gewoon een tijdstip genoemd? Matt had net half besloten dat hij beter kon gaan toen Jennifer opeens in de deuropening verscheen. Snel trok hij zijn voeten van het bureau en stond op toen de vrouw een opmerking plaatste over het zichzelf gemakkelijk maken in haar kantoor. Hij liep om het bureau heen om ruimte te maken voor Jennifer, welke na het sluiten van de deur in haar stoel plaats nam en vroeg naar Winter. Matt haalde zijn schouders op en gaf toen mondeling antwoord. ‘Nee,’ sprak hij terwijl hij plaats nam in een stoel aan de andere kant van het bureau. ‘Eerlijk gezegd heb ik haar sinds gisteravond niet meer gezien. Ik had haar wel doorgegeven dat jij met haar wilde praten, maar..', hij gebaarde naar het verder lege kantoor. ‘Ze is er nu niet en ik zou ook niet weten waar ze uithangt.’ Winter was iemand die vooral veel contact had gehad met Jennifer. Zelf had hij, afgezien van af en toe een korte woordenwisseling, niet veel met het vreemde witte meisje gesproken.

Het bleef even stil aan de andere kant van het bureau, waarin Matt afwachtend naar de roodharige vrouw tegenover hem staarde, welke op haar beurt weer na leek te denken over de afwezigheid van Winter. Matt zelf vond het verder niet extreem belangrijk of Winter er nu wel of niet was, en wilde Jennifer hier ook niet op wijzen, toen de vrouw uit haarzelf al aangaf dat ze dan later wel met Winter zou gaan praten. Amathist knikte, blij dat ze niet had besloten het gesprek dan maar te verplaatsen. Hij was de hele dag al aan het wachten op wat ze nou zo nodig moest vertellen, als hij nog langer moest wachten ging hij echt boos worden. Gelukkig was Jennifer voor de verandering eens niet lang van stof en gooide ze meteen naar voren waar ze het over wilde hebben. ‘Ik stop als begeleider van District 1,’ sprak de vrouw. Haar toon was resoluut en Matt staarde haar een tijdje aan om te zien of ze misschien een grapje maakte. Humor was nooit zijn sterkste kant geweest en hij had inmiddels wel geleerd om de gezichten van anderen te lezen om te zien of ze serieus waren of een grapje maakten. Bij Jennifer was echter geen teken op haar gezicht te vinden dat ze een grapje maakte; geen twinkeling in de ogen, geen spiertje dat trok bij een mondhoek om een lach binnen te houden, niks. Alles wees erop dat ze bloedserieus was.

Zijn ogen vernauwden zich en hij staarde haar aan terwijl hij probeerde te besluiten wat hij van deze mededeling vond. Eigenlijk wist hij wel wat hij ervan vond (namelijk belachelijk) maar dat ging hij natuurlijk niet meteen in Jennifer haar gezicht smijten. Hij mocht dan wel altijd recht voor zijn raap zijn, Jennifer had hem in de afgelopen jaren wel geleerd dat ze dat niet altijd kon waarderen. In plaats van “belachelijk” koos hij dan ook voor een ander antwoord, wat eigenlijk precies op hetzelfde neerkwam; ‘Dat slaat echt nergens op,’ reageerde hij, ‘Waarom zou je dat in hemelsnaam doen? Omdat Lucca en Avery het niet hebben gehaald?’ Hij kwam overeind uit zijn achteroverleunende positie en leunde naar voren. ‘Je stopte ook niet toen die andere tieners allemaal overleden, dus waarom zou je nu in hemelsnaam deze belachelijke beslissing maken.’ Oeps, had hij toch het woord belachelijk gebruikt. Ach ja boeiend, het was ook gewoon belachelijk. ‘Al zes tieners waren er overleden in de afgelopen drie jaar. Waarom zou het dan opeens anders moeten zijn na de nummers zeven en acht?’ Amathist zijn toon was bot en hij deed absoluut niet zijn best die zachter te maken. Zo was hij immers niet gemaakt. Jennifer moest zich niet zo aanstellen en gewoon haar werk blijven doen. ‘We gaan gewoon de trainingsprogramma’s aanscherpen en betere plannen afspreken zodat-’
‘Nee.’ De stem van Jennifer was vel, haar toon hard en de blik die ze hem gaf ze koud als ijs. ‘Ik ga stoppen. Sterker nog ik ben al gestopt, want ik heb vandaag op het plein al gezegd dat ik stop. Ik ga niet terugkomen op die woorden.’ Matt voelde zijn verontwaardiging en onbegrip stijgen. ‘Dat slaat nergens op!’ brieste hij. ‘Dus je geeft het nu opeens op? We zijn nu al jaren bezig met die kids en nu besluit je opeens om het op te geven?’ Hij leunde weer achterover in zijn stoel. ‘Ik ben teleurgesteld. Ik dacht dat jij niet zo gemakkelijk op gaf. Blijkbaar heb ik me in je vergist.’

OOC: Matt jij ongevoelige zak xD

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jennifer Lockheart
District 1
avatar

PROFIELAantal berichten : 1465
Registratiedatum : 29-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Trainer en begeleider District 1
Leeftijd: 33

Onderwerp: Re: Passing on the torch.. | ma jul 03, 2017 5:23 pm

Zoals ze wel had verwacht ontving Matt het nieuws niet zo goed. Sterker nog hij reageerde als zijn botte zelf, wat Jennifer alleen maar boos maakte. Zijn eerste woorden waren al belachelijk, maar de vrouw moest haarzelf er wel aan herinneren dat tact en medeleven twee dingen waren die Amathist miste op het gebied van communicatie, net als inlevingsvermogen in de situatie van de ander. Dat nam echter niet weg dat zijn woorden haar alleen maar boos maakten en ze alle sympathie voor de jongeman begon te verliezen. Hij had zelfs het lef te zeggen dat de dood van Lucca en Avery net zo niet erg was als de dood van de zes tieners daarvoor. Nu zei het niet met die exacte woorden, maar ze wist dat hij het wel zo bedoelde. De tieners hadden voor hem niets betekend, in tegenstelling tot Jennifer die zich ieder jaar meer en meer had geoorloofd medeleven te voelen voor de kinderen. Matt, ongevoelig voor haar stemming, ging gewoon door, ook nadat ze hem onderbrak met een scherpe ‘nee’. Het was lang geleden dat ze zo streng had geklonken en die scherpe blik in haar ogen had gehad. Vroeger kon ze met die blik iedereen het zwijgen opleggen, maar Matt was blijkbaar niet gevoelig voor haar dodelijke ijsblik. Dat, of hij was er in de vroegere jaren dat ze hem had getraind zo aan gewend geraakt dat het hem niet meer deerde.

Toen ze verklaarde dat ze technisch gezien al was gestopt, omdat ze dit op het plein had gezegd had hij zelfs het lef om te zeggen dat dát nergens op sloeg. De woede vlamde nog verder op toen hij begon over opgeven en zowaar durfde te zeggen dat hij teleurgesteld was in haar. De neiging om de jongen een klap in zijn gezicht te verkopen was groot, maar gelukkig voor Amathist stond er een bureau tussen hen in en kon ze er niet bij. Nu zou ze natuurlijk zo over het meubelstuk heen kunnen springen en de jongen alsnog slaan, maar ze probeerde haarzelf in te houden. Dit soort rare acties waren vast niet goed voor de baby. Net zomin als dit gesprek. ‘Geloof me, de beslissing was niet gemakkelijk,’ sprak Jennifer met op elkaar geklemde kaken, zichzelf dwingend rustig te blijven en haar neiging om Amathist te wurgen binnen te houden. ‘Ik twijfelde vorig jaar al en zelfs het jaar daarvoor, maar toen ben ik doorgegaan juist om de reden die jij nu noemt; ik wilde niet opgeven.’ Ze leunde wat achterover om meer ruimte te creëren tussen haarzelf en de jongen. ‘Dit jaar is het echter anders,’ ging ze verder. ‘Ik heb kennis gemaakt met Madelynn, de winnares van twee jaar geleden, en zij heeft mij laten zien wat de Spelen met je doet, met name als je wint.’ Ze schudde haar hoofd. ‘Ik wil daar geen onderdeel meer van zijn. Ja ik wil de tieners hier blijven trainen, maar ik ga niet meer met ze naar dat circus toe. Laat iemand anders dat maar doen, ik doe het niet meer.’ Even zweeg ze weer, waarna ze aanvulde: ‘Daarbij heb ik volgend jaar mijn eigen kind om over te waken en op te voeden. Ik kan dan niet ook nog eens met twee tieners naar het Capitool.’ Amathist leek haar even niet begrijpend aan te kijken, waarop ze verhelderde: ‘Ik ben zwanger Matt, van Brendan.’ Het voelde belangrijk om dat erbij te zeggen, om te voorkomen dat Matt zou denken dat ze zwanger was geraakt in het Capitool zelf. ‘Dat is ook een reden dat ik stop. Ik wil hier 24/7 kunnen zijn voor mijn kind zodat ik haar zelf kan leren hoe het leven in elkaar steekt en hoe ze zich kan verdedigen.’ Ze wist niet waarom, maar ze was ervan overtuigd dat het kind dat ze zou krijgen een meisje ging zijn.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Amathist Jewel
Begeleider District 1
avatar

PROFIELAantal berichten : 57
Registratiedatum : 01-11-16
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Begeleider District 1
Leeftijd: 29 Jaar

Onderwerp: Re: Passing on the torch.. | ma jul 03, 2017 5:43 pm

De jongen staarde haar met opgetrokken wenkbrauw aan toen ze verklaarde dat de beslissing niet gemakkelijk was geweest. Pff, ja hoor. Dat ze vorig jaar en het jaar daarvoor ook al had overwogen te stoppen geloofde hij dan ook niet. Net als het feit dat dit jaar anders was trouwens. Wat was er nou anders geweest? Ze had twee tieners meegenomen, was vertrokken en was met lege handen terug gekomen. Totaal hetzelfde. Het enige wat anders was, was hoe lang ze in het Capitool was geweest. Jennifer vertelde intussen verder over haar ontmoeting met Madelynn, maar Matt rolde enkel met zijn ogen (wat hem wederom een ijsblik van Jenn opleverde). Dit was allemaal gezeur om niks. Jennifer wilde gewoon niet toegeven dat ze het niet kon en dat ze met de staart tussen de benen vertrok. Toen ze begon over een eigen kind keek hij haar even fronsend aan, waarop de vrouw verklaarde dat ze zwanger was. Ah dus daar kwam al deze onzin vandaag. Hormonale onzin. ‘Dus wie gaat het nu doen dan?’ vroeg hij, de hele mededeling van de zwangerschap negerend. ‘Ik mag toch hopen dat het niet door een mafkees van het Capitool wordt gedaan? Die hebben hier helemaal geen verstand van.’ Jennifer zuchtte diep en zakte naar achteren in haar stoel. ‘Ik weet het niet. Er waren dit jaar meer begeleiders die afkomstig waren uit het Capitool, dus ik neem aan dat ze iemand uit de hoofdstad pakken, tenzij iemand anders zich aanmeldt.’

Amathist staarde nadenkend naar de vrouw, welke met haar handen even over haar gezicht wreef. ‘Iemand uit het Capitool als begeleider zou een ramp zijn,’ sprak hij na een tijdje, waarop hij opstond. ‘Prima, dan doe ik het wel.’ De blik die ze hem schonk wekte verontwaardiging bij hem op. ‘Jij? Doe niet zo raar. Bovendien moet je minimaal dertig zijn om begeleider te mogen worden.’ Matt snoof. ‘Zo moeilijk is dat baantje van begeleider niet. Als jij ervoor kwalificeerde, dan kan ik het zeker. Daarbij,’ voegde hij er wijzend aan toe, ‘Jij was ook negenentwintig toen je werd gevraagd en ik word met een paar maanden dertig.’
‘Ze gaan je echt niet aannemen.’ Matt sloeg zijn armen over elkaar. ‘We zullen zien.’ Vervolgens liet hij zijn armen weer zakken en draaide zich om. ‘Als dat alles was dan ga ik er nu vandoor. De Spelen zijn nog niet voorbij en morgen moet er weer getraind worden.’ En met die woorden verliet Matt het kantoor.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jennifer Lockheart
District 1
avatar

PROFIELAantal berichten : 1465
Registratiedatum : 29-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Trainer en begeleider District 1
Leeftijd: 33

Onderwerp: Re: Passing on the torch.. | za sep 16, 2017 12:00 pm

Haar gesprek met Amathist verliep absoluut niet zoals ze had gepland, maar wellicht was het ook dom geweest van haar om te verwachten dat de jongen die ze al aardig wat jaren kende hier wel mee akkoord zou gaan. Had ze dan werkelijk te lang niet meer met Matt samengewerkt om te weten hoe zijn gedachtegang werkte? Blijkbaar wel, want de nonchalante houding die hij vertoonde, het gebrek aan begrip en de koppigheid waren allemaal punten van hem die ze vroeger maar al te goed kende, maar om de één of andere reden compleet was vergeten. Wellicht was het ook wel de schuld aan haarzelf, aangezien ze zo ontzettend druk was geweest met haarzelf, haar eigen leven en haar eigen beslissingen, dat ze vergeten was in te schatten hoe Amathist dit op zou pakken. Daarbij stak het haar ook wel wat dat Winter er niet was. Waar hing die meid uit? Het gesprek dat ze nu voerde begon steeds meer en meer op een discussie of een ruzie te lijken dan een overleg waarin ze haar keuzes uitlegde aan iemand die ze vertrouwde. Ja, dit ging dus absoluut niet de goede kant op.

De meest verrassende wending was wellicht dat Matt verklaarde dat hij de positie van Districtbegeleider dan wel van haar over ging nemen. Zijn stekende opmerking deed pijn en getuigde van zeer, zeer weinig respect jegens haar. Jennifer bleef nog een tijdje zitten nadat Matt was vertrokken terwijl ze het gesprek opnieuw afspeelde in haar hoofd. Ze voelde zich vermoeid en ergens ook wel een beetje in de steek gelaten. Ze had gehoopt op de steun van zowel Amathist als Winter, maar op beide kon ze blijkbaar toch niet rekenen. Wellicht dat ze het met Matt nog recht kon breien gaanderweg. Hopelijk.. En Winter, ja waar was die? Moest ze op zoek gaan naar het witte meisje, of moest ze gewoon geduldig wachten? Ze was niet Winter haar moeder, noch was Winter een klein kind waar op gelet moest worden. Nee, ze kon wel voor zichzelf zorgen, daar moest ze op vertrouwen. Winter zou wel terug komen als ze het eraan toe had, dat wist ze bijna 100% zeker. Met een diepe zucht hees Jennifer zichzelf overeind uit haar stoel en verliet ze haar kantoor. Amathist was blijkbaar meteen doorgegaan naar huis, want het trainingscentrum was verder verlaten. Even liet de vrouw haar blik door de zaal glijden, waarna ze de lichten uit deed, het gebouw afsloot en op weg ging naar huis. Ze had genoeg dingen te plannen en te regelen. Geen tijd dus om te lang stil te staan bij haar zorgen. Doorgaan was wat ze nu moest doen.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: Passing on the torch.. |

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Passing on the torch..

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: Districten :: District 1 :: Het Buitengebied-