Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 Planning ahead

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Jennifer Lockheart
District 1
avatar

PROFIELAantal berichten : 1463
Registratiedatum : 29-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Trainer en begeleider District 1
Leeftijd: 33

Onderwerp: Planning ahead | za sep 16, 2017 1:10 pm

Het was de negende dag van de Spelen, vijf dagen na het overlijden van Avery en vier dagen na haar terugkeer naar District 1 en haar ontslag als Begeleider. De reacties op haar besluit waren wisselend geweest. Sommigen vonden het goed dat ze stopte (ze had hen immers nog geen enkele keer de winst weten te bezorgen), anderen vonden dat ze zich aanstelde, maar toch het overgrote deel van het District was er erg onverschillig onder. Het maakte hen eigenlijk niet uit wie met de kids naar het Capitool ging. Het enige wat voor hun telde was het feit dat ze ieder jaar weer moesten vrezen voor het leven van hun kinderen. Wellicht was het maar goed ook dat het de meesten niets interesseerde. Op die manier had Jennifer wat rust. Daarbij waren de gehate blikken die ze altijd toegezonden had gekregen op straat nu ook verminderd. Ze was immers niet meer "die vrouw die ieder jaar twee kinderen naar de dood bracht", maar gewoon een inwoner van het District. Dan wel iemand die de kinderen trainde en hen leerde te vechten en zich te verdedigen, maar ook over dat punt waren de meningen weer verdeeld. Zucht, wat was het leven toch ingewikkeld soms.

Gelukkig had Jennifer nu een hoop minder stress dan eerst. Nu ze geen begeleidster meer was waren er een hoop minder zorgen voor haar. Geen reisjes die gepland hoefden te worden, geen plannen die opgesteld hoefden te worden of nachtmerries over de volgende kinderen die ze de dood in moest jagen. Uiteraard bleven haar huidige nachtmerries wel; de dromen over alle acht tieners die ze in de afgelopen vier jaar had verloren. Nee, die gezichten en namen zouden haar nooit verlaten, evenals alles wat Madelynn haar had verteld. Dat alles zou haar voor eeuwig bijblijven tot het einde der tijden. Even legde ze haar hand op haar buik. Deed ze er wel goed aan het kind te houden? Was het niet beter het kind weg te laten halen? Zolang de Spelen nog bestonden zou het kind nooit veilig op kunnen groeien en met ieder jaar dat voorbij zou gaan, zou het alleen maar moeilijker worden. Jennifer beet op haar lip. Deze vragen hielden haar al weken bezig, maar ze kon iedere keer maar geen beslissing nemen. En dus kropen de dagen voorbij en werd de mogelijkheid voor abortus steeds kleiner. Vanmorgen had Jennifer uiteindelijk besloten het kind te houden. Ze was al zo lang alleen, het zou fijn zijn om iemand te hebben waar ze haar leven mee kon delen. Iemand om voor te zorgen, om van te houden en op te voeden zoals zij het goed vond.

Inmiddels was het middag en Jennifer stond in één van de grote kamers die haar (veel te grote) huis rijk was. Ze had besloten deze kamer, die naast die van haar lag, om te toveren tot de kamer voor haar toekomstige dochter. Hoewel ze nog een bezoek moest brengen aan een dokter was haar gevoel dat het een dochter ging worden enorm sterk. Vrouwelijke intuïtie, zo vermoedde ze. Enfin, de kamer waar ze nu in stond was een kamer die al een tijdje niet was gebruikt en er stonden dus heel wat spullen in opgeslagen. Amathist had gelukkig haar vraag om hulp geaccepteerd en was inmiddels bezig met het aan de kant schuiven van meubelen die eruit moesten en dingen die wel konden blijven staan. Waarom hij, na hun bijna ruzie van vier dagen geleden, toch was komen helpen was haar een raadsel. Wellicht omdat ze zijn baas was, of misschien dat hij toch iets van waarde hechtte aan hun jarenlange werkrelatie en vriendschap. Wie zou het zeggen, Matt was niet altijd even gemakkelijk om te lezen en te begrijpen. In ieder geval was het fijn dat hij er was om haar te helpen en dit benoemde ze dan ook naar hem. Samen opruimen ging immers een stuk sneller dan alleen. Daarbij mocht je als zwangere vrouw niet te veel zware dingen tillen natuurlijk, iets wat Matt ook had gezegd toen hij had ingestemd om te helpen.

Het opruimen van de kamer had al veel opgeleverd, waaronder een heleboel kinderherinneringen van Jennifer. Blijkbaar hadden haar ouders deze kamer gebruikt om verschillende spullen uit haar kindertijd in op te slaan, zoals haar oude kinderbedje en dozen vol met kleertjes. 'Dit kan ik allemaal nog prima gebruiken,' sprak Jenn terwijl ze door één van de dozen met jurkjes rommelde. 'Hier en daar moet misschien iets aan gerepareerd of versteld worden, maar voor de rest is het nog in prima staat.' Matt mompelde iets wat in de buurt kwam van "medelijden hebben met het kind dat al die walgelijke kleren moest gaan dragen", maar Jenn negeerde hem. Als ze een dochter kreeg dan waren meisjeskleren helemaal op hun plaats (tenzij het meisje meer jongensgedrag dan meisjesgedrag ging vertonen, maar hé zover zijn we nog niet). De dozen met kleren zette ze opzij, waarna ze begonnen aan het schoonmaken van de oude kleerkast die er stond. Ook hier kwam het één en ander uit te voorschijn, maar daarvan moest helaas een deel worden weg gegooid, omdat de muizen erbij hadden gezeten.

Na een paar uur veegde Jenn het zweet van haar voorhoofd en keek ze Amathist tevreden aan. 'We hebben wel een pauze verdient dacht ik zo. Ik ga thee zetten.'
'Koffie graag,' reageerde Matt terwijl hij zijn handen afklopte aan zijn broek en zo grijze handafdrukken op de stof achter liet. Even keek ze hem verrast aan, verbaasd over het feit dat hij koffie dronk, maar knikte toen en verliet de kamer. Niet veel later zat het tweetal op de veranda achter het huis te genieten van thee, koffie en een stukje gebak. Jennifer sloot haar ogen en gunde haarzelf even een moment van tevredenheid en rust, want het was lang geleden dat ze zich op deze manier had ingespand en nu ook zo tot rust kon komen. Ja, haar leven ging heel anders worden, maar zeker ook op een goede manier anders.

OOC: Godmode Matt met toestemming :3

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Amathist Jewel
Begeleider District 1
avatar

PROFIELAantal berichten : 41
Registratiedatum : 01-11-16
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Begeleider District 1
Leeftijd: 29 Jaar

Onderwerp: Re: Planning ahead | ma nov 06, 2017 7:31 pm

Waarom hij had ingestemd om Jennifer te helpen wist hij niet, maar toen hij eenmaal had toegezegd kon hij het niet meer ongedaan maken. Sinds hun korte ruzie omtrent haar vertrek als begeleider was hun relatie iets minder goed geworden, maar ondanks dat had ze hem om hulp gevraagd en had hij ingestemd. Nu stond hij hier in een rommelige kamer die onderdeel was van het behoorlijk grote huis waar Jennifer in woonde. Het verbaasde Matt enigszins dat Jennifer geen schoonmaakster had die alles schoon hield, maar bedacht zich toen dat Jennifer waarschijnlijk gewoon niet wilde dat de schoonmaakster tussen haar jeugdherinneringen zat te snuffelen. Dat ze het dan niet vervelend vond dat Matt onder andere bergen met kinderfoto's van haar zag was dan misschien een beetje vreemd. Ach, Matt had nooit echt veel verstand gehad van anderen en wat er in hun hoofd om ging dus het had niet echt zin om daar verder over na te denken. Al met al was een benauwend en vies werkje. Gelukkig was hij zo slim geweest om een doek voor zijn mond en neus te knopen zodat hij niet meteen zijn longen eruit zou hoesten door alle stof. Toch ging het opruimen vlot en vond Jennifer het op den duur tijd voor een pauze. Hoewel ze aangaf thee te zetten gaf Matt aan dat hij koffie wilde. Thee was niet zijn drankje en zou het ook nooit worden.

Niet veel later zat Amathist achter het huis van Jennifer op een stoel op de veranda, uitkijkend over een bijzonder grote tuin. De man liet zijn analytische blik over de tuin glijden terwijl Jennifer met een tevreden glimlach in haar stoel ging zitten. De tuin zag er netjes en goed onderhouden uit, wat moest betekenen dat Jennifer een tuinman in dienst had. Hij zag haar echt niet zelf al dat gras maaien, zeker niet nu ze zwanger was. In stilte zat het tweetal naast elkaar, drinkend van hun warme drankjes. Het gebak dat Jennifer had geserveerd smaakte aardig, maar was een tikkeltje te zoet voor Matt. Om deze reden liet hij dan ook de helft van zijn gebakje staan, maar richtte hij zijn aandacht op de koffie, welke gelukkig wel goed smaakte. 'Dus,' begon de vrouw na een tijdje en ze keek hem van opzij aan. 'Wanneer was je van plan me te gaan vertellen dat je de jongste van de familie Russo aan het trainen bent?' Matt hield zijn gezicht uitdrukkingsloos, nam rustig een slok van zijn koffie en keek uit over de tuin. 'Nooit,' antwoordde hij waarheidsgetrouw, waarna hij zijn koffie opzij zetten. 'Waarom zou ik je iets vertellen wat je toch wel weet?' Een frons verscheen op haar voorhoofd en ze keek weer voor zich uit de tuin in. 'Soms vraag ik me echt af wat er in dat hoofd van je om gaat.'
'Niet veel.'
'Daar was ik al bang voor.' Beide volwassenen zwegen een tijdje, waarna Matt overeind kwam uit de toch wat luie stoel en Jennifer strak aankeek. 'Hoe meer tijd hij heeft om te leren en te trainen, hoe groter zijn kansen in de Spelen.' De blik die ze hem toe wierp was eentje waar hij een hekel aan had; een droevige blik. 'Lincoln had ook getraind en die overleefde het nog geen tien minuten.' Matt snoof en wuifde dit weg. 'Lincoln had maar twee jaar getraind en vertrouwde de verkeerde. Hij had nooit strategisch leren nadenken.'

Jennifer haar blik ging van droevig naar berekenend, een blik die Matt veel liever zag, omdat dit betekende dat ze rationeel begon na te denken. 'Dat is waar, Lincoln had zich enkel op zijn kracht en het zwaard gericht... Maar toch, Tommy is-' '-nog jong, dat weet ik, maar hij is ook leergierig en slim. Ondanks zijn leeftijd weet hij nu al veel te goed wat hij moet weten voor in de Arena. Alleen de eerste dag al wilde hij leren boom klimmen, vuurtjes maken en eten koken.' Hij keek de vrouw indringend aan. 'We kunnen hem niet negeren. Als hij zo graag wil leren hoe hij zichzelf in leven kan houden, wie zijn wij dan om hem dat te ontnemen? Waar heb je dat hele centrum anders voor opgericht?' Jennifer sloot haar ogen en zei niets, maar Matt kende de vrouw lang genoeg om te weten dat hij gewonnen had. 'Prima, train hem, maar ik ga het niet doen.' Ze opende haar ogen, dronk het laatste beetje van haar thee op en kwam toen langzaam overeind uit haar stoel. 'Kom, we hebben nog genoeg werk te doen boven.' De man knikte, tevreden met zijn overwinning, en volgde de vrouw naar boven om de klus af te maken. 'Goed, waar wil je deze dozen heen hebben?'

De lucht begon buiten al donker te worden toen ze eindelijk klaar waren met het opruimen van de kamer. Matt veegde het zweet van zijn voorhoofd en keek de kamer rond. Hoewel hij al had vermoed dat de kamer groot was, was het nu pas echt zichtbaar nu alle troep er uit was. 'Dan hoef ik nu alleen nog af te stoffen, te soppen en stof te zuigen,' mompelde Jennifer, waarna ze naar Matt glimlachte. 'Maar dat kan ik mooi aan mijn schoonmaakster overlaten. Dat gaan wij niet meer doen.' Hij knikte en rekte zijn rug. 'Nou als je me verder niet meer nodig hebt, dan ga ik er vandoor,' sprak hij terwijl hij zijn armen weer liet zakken. 'Ik heb thuis nog het één en ander te doen dus..' De vrouw knikte en bedankte hem nogmaals voor de hulp. Matt stak zijn hand op. 'Geen probleem, laat maar weten wanneer je nog iets nodig hebt.' Waarom hij zo behulpzaam was naar de vrouw wist hij niet, maar de woorden waren nu al uit zijn mond ontsnapt voor hij er erg in had. Ze glimlachte naar hem en liep toen met hem mee naar beneden. 'Ik zie je morgen in het trainingscentrum,' sprak ze terwijl hij het trapje voor de deur af daalde. Hij stak zijn hand op, wenste haar een goede avond en liep toen in de richting van zijn eigen huis, de plannen voor de komende trainingen al in zijn hoofd.

OOC: Post-nano: 5.358 /50.000

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Planning ahead

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Planning minimeet België: Kerstmis 2016

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: Districten :: District 1 :: De Stad-