Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 [NL] Drop our anchors in a storm

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Capri Moreno
District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 24
Registratiedatum : 06-11-17
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Programmeur
Leeftijd: 16

Onderwerp: [NL] Drop our anchors in a storm | do jan 04, 2018 6:24 pm

Met haar armen om haar heen geslagen liep Capri door het voor haar nieuwe district. Volgens de seizoenen die bij haar bekend waren zou het warm genoeg moeten zijn om in haar shirt rond te kunnen lopen, maar hier had ze het zelfs in haar warmste vest nog koud. Misschien dat het feit dat het ding vol gaten zat er mee te maken had, maar veel keuze had ze niet. Dus liep ze stevig door in de hoop dat de beweging haar kon opwarmen.

Alles was de afgelopen dagen snel gegaan. Vier dagen terug kwamen de eerste geruchten naar buiten, een dag later werden de eerste treinladingen aan spullen weggehaald. Eergisteren werd besloten dat toch ook de bewoners van district 3 waardevol genoeg waren om in leven te houden. Gisteravond konden de Moreno’s dankzij hun connecties met de Blackfields’ met één van de laatste treinen mee. Vandaag kon elk moment de orkaan inslaan en hun hele stad met de grond gelijk maken. Volgens de geruchten waren er ook flinke volksverhuizingen in de andere districten geweest, maar als de geruchten waar zijn is hun stad weer de grootste pineut. Het was de vraag wat er allemaal over zou blijven, maar om eerlijk te zijn maakte het Capri weinig uit. Huizen kunnen herbouwd worden, spullen opnieuw gekocht (en ze hadden toch niets van waarde.). Haar mensen waren veilig en dat was al meer dan ze voor had kunnen hopen.

Het was haar meteen opgevallen hoe vergelijkbaar en toch anders het kledingsdistrict was. Net als thuis stond het vol met de goedkoopste huizen en was het centrum gevuld met walgelijke fabrieken. Maar door de grijze lucht, de kou en natuurlijk het gebrek aan groen leek het allemaal haast nog killer en doder. Thuis hielp moeder natuur nog een beetje mee om het moraal hoog te houden, nou ja, meestal dan. Ze was wel verrast dat de bewoners er in deze omstandigheden juist kleurrijker en daardoor vrolijker uit zagen, zelfs met toegang tot de materialen en kennis om de mooiste dingen te maken zou ze er zelf voor kiezen om, in een stad als deze, in rouwkleding te gaan lopen.

Het was inmiddels weer drukker op de weg en Capri vermoedde dat er weer een shift was afgelopen. Ze merkte ook dat veel van de locals haar een blik gunde en niet omdat ze er zo opvallend uitzag, met haar vuile haren en magere bouw paste ze net zo goed in het grijze dagbeeld van district 8. Misschien dat haar grijze kleding hun instinct om haar op te knappen aanwakkerde, maar ook dat leek haar sterk. Officieel mochten de vluchtelingen niet uit hun tijdelijke kamp komen, maar Capri was niet iemand die moeite had met het breken van regels. Zeker niet als ze niet gereguleerd worden. Maar ook dat was niet de reden voor de blikken, ze was niet opvallend genoeg om als vreemdeling herkend te worden, niet in een stad van deze grootte. Nee, ze viel op door het lawaai dat haar verdraaide prothese maakte. “Shrieeek… shrieeek… shrieeek”. Een irritant geluid dat ergens tussen piepen en kraken lag klonk bij elke stap door de straat. En om eerlijk te zijn was ze er alweer zo aan gewend geraakt dat ze het amper hoorde. Het was gisteren onderweg naar de trein begonnen, het gevolg van een ongeolied scharnier. Later had ze ook gemerkt dat enkele schroefjes los zaten en het hele ding eigenlijk wel een opknapbeurt kon gebruiken. Die beurt had ze echter uitgesteld voor als ze weer thuis zou zijn en dus hopelijk weer materiaal kon vinden. Maar met de aandacht die ze er nu door kreeg moest haar date met de werkbank maar vervroegd worden.
Ergens was ze blij met haar nieuwe doel, het gaf haar weer iets concreets om te doen. De omgeving verkennen was een goede manier om niet aan verveling om te komen, maar nu kon ze weer echt aan de slag. Aan beide kanten stonden voornamelijk krakkemikkige rijtjeshuizen, met om de zoveel tijd een winkeltje of steegje ertussen. De winkeltjes die ze vanaf hier kon zien waren voornamelijk gericht op levensmiddelen: een bakker, een groenteman en nog wat verderop iets wat er uit zag als een soort drogisterij. Niets wat haar verder kon helpen. Ze zuchtte, zocht de rand van de straat op en nam de tijd om de mensen om haar heen te bestuderen. De drukte was nog erger geworden en nu ze stil stond vond niemand haar meer een blik waardig. De meesten leken er met een doel te lopen, op weg naar huis of juist één van de fabrieken. Een enkele moeder liep met grote boodschappentassen te sjouwen om snel weer de inkopen te kunnen doen. Veel van de kinderen die ze zag liepen er al net zo bij als de volwassenen. Waarschijnlijk draaiden zij ook al shifts mee om rond te kunnen komen, net als thuis. Eén van de kinderen viel wat meer op dan de rest. Een meisje met een bont gekleurd jurkje en haar armen vol met gelijkwaardige fel gekleurde kleding stond midden op de weg. Het meisje leek keer op keer te proberen om haar waren te verkopen en bleef dapper doorgaan wanneer ze weer genegeerd werd door de menigte.

Als het meisje inderdaad kleding verkoopt dan kan ze of zelf overweg met de daarvoor benodigde tools, of kent ze iemand die dat kan. En met een beetje geluk betekende dat weer dat ze materiaal had om haar verder te helpen. Het was het proberen waard en dus stapte ze op de kleine verkoopster af. Ze werd meteen opgemerkt, hoe kon het ook anders met de herrie die van haar nepbeen afkwam? Toch liep ze tot vlak voor het meisje door om erachter te komen dat ze niet veel van lengte verschillen. Ze sloeg haar armen losjes over elkaar en begon met spreken; “Ik vroeg me af of je me kon helpen.” De moeite voor formaliteiten nam ze niet maar in plaats daarvan knikte ze naar haar been om haar vraag te verduidelijken. “Ken je iemand die daar de spullen voor heeft? Met een beetje olie en iets van een schroevendraaier moeten we een eind komen.” Ze keek het meisje met een halve glimlach aan terwijl ze in gedachten afwoog of het kind in paniek zal raken, verward zou reageren of haar inderdaad zou begrijpen en helpen.


Laatst aangepast door Capri Moreno op di jan 30, 2018 4:55 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aliya Villiers
District 8
avatar

PROFIELAantal berichten : 4
Registratiedatum : 07-11-17
KARAKTER

Onderwerp: Re: [NL] Drop our anchors in a storm | wo jan 24, 2018 4:13 pm

Sluipend en doodstil liep Aliya achter haar tweelingbroer, Noud, aan. Wat hij precies van plan was wist ze niet, maar het was in elk geval niets goeds. Een brandend gevoel in haar maag versterkte de gedachte dat haar broer iets ergs van plan was. De laatste tijd was Noud afstandelijker dan ooit tevoren. Aliya had hem er meer dan eens op aangesproken, maar hij gaf nooit toe dat er iets aan de hand was. Vandaag had Aliya besloten het roer om te gooien, ze ging hem op heterdaad betrappen. Dan kon hij er in elk geval niet meer omheen. Heel veel verder dan dat ging haar plan niet, ze hoopte vooral dat Noud zich niet al te veel in de nesten zou werken.

Noud sloeg een hoek om en Aliya wachtte even tot hij helemaal uit haar zicht verdwenen was. De laatste tijd was zijn kledingkeuze opvallender geworden. Hij droeg meer donker blauw en neigde ook steeds meer naar zwart en grijs. In elk ander district was dat niets om je zorgen over te maken, maar in Aliya’s district was dat een ander verhaal. Het straatbeeld in district acht gaf Aliya een vrolijk gevoel. Ze kon genieten van de kledingcombinaties die voorbij kwamen. De kleding die mensen droegen was simpel, maar enorm kleurrijk. Zelf had Aliya vandaag een gele jurk aan, waar ze met uiterste precisie stoffen bloemetjes op had genaaid. Noud droeg vandaag een zwart vest en een versleten grijze broek.

Aliya liep de hoek om en keek in het rond op zoek naar Noud. Tot haar verbazing liepen er een  aantal andere mensen in donker gekleurde kleding rond. De meeste kleren zagen er vies uit en de mensen keken niet erg tevreden. Die zouden wat kleur in hun leven kunnen gebruiken, dacht Aliya, terwijl ze verder zocht naar Noud. De kans was groot dat de mensen uit district drie kwamen.  Aliya herinnerde zich dat de vluchtelingen uit district drie niet uit hun kamp mochten komen. Als deze mensen hier liepen moesten de kampen zijn vrijgegeven en mochten de vluchtelingen nu wel naar buiten. Het was ook geen doen om al die mensen in zo’n kamp te houden. Aliya had gehoord dat er wel duizenden mensen zouden worden geëvacueerd, maar aan exacte getallen was lastig te komen. Het maakte ook eigenlijk niet om hoeveel mensen het ging, zolang ze maar veilig waren.

Ondanks de andere mensen in donker gekleurde kleding was het niet moeilijk om Noud te vinden. Aliya herkende hem uit duizenden. Ze kende Noud zo goed dat ze het precies wist als iets hem niet helemaal lekker zat. Het kwam niet vaak voor dat Noud iets over zijn gevoelens tegen Aliya vertelde, maar ze kon wel altijd een beetje met hem meevoelen.
Noud had er stevig de pas in gezet, Aliya moest een stuk harder lopen om hem niet uit het oog te verliezen. Opeens merkte ze dat ze op bekend terrein liep. Aliya keek om haar heen om de omgeving beter in zich op te kunnen nemen. Op een of andere manier had ze Noud tot ongeveer een halve straat van hun eigen huis gevolgd. Had Noud gewoon een rondje gelopen? Had hij haar door en was hij niet in haar val getrapt? Noud liep door de voordeur naar binnen en sloeg de deur hard achter zich dicht. Aliya bleef even staan en besloot toen om maar naar haar schuurtje te gaan. Als ze nu het huis binnen liep, was een confrontatie met Noud onvermijdelijk. Haar plan om hem dan op heterdaad te betrappen was dan in elk geval mislukt.

Het schuurtje had Aliya omgedoopt tot naaiatelier. Het hutje was niet al te groot, maar ze kon er haar naaispullen prima in kwijt. In het begin had ze de stoffen die ze gebruikte om kleding van te maken in haar kleine slaapkamer bewaard, maar op den duur kwamen de buren erachter dat Aliya van naaien hield. Ze kwamen regelmatig een zak met kleding brengen. Het was meer dan Aliya gebruikte en al gauw begon stapel zich te vermenigvuldigen. Aliya zei nooit ‘nee’ tegen nieuwe stofjes, maar dat resulteerde in een overvolle kamer. Op een dag werd het haar te veel en had ze in al haar wijsheid besloten dat ze maar beter in het schuurtje verder kon gaan, dus doopte ze het schuurtje om tot haar atelier.
Toen Aliya op straat liep merkte ze dat het wat drukker begon te worden. Dat was niet gek als je bedacht dat het kwart voor zes was. Om 6 uur eindigde de shifts in de textielfabrieken. Rond deze tijd ging Aliya altijd de straat op en probeerde ze wat van haar zelf ontworpen kleding te verkopen. Heel hard ging het niet, maar Aliya wilde op een dag kledingontwerpster worden. Ze wist dat dat een beroep was waar je met vallen en opstaan goed in moest worden. Elke verkocht item was voor Aliya een groot compliment.

Aliya zocht de kleding bij elkaar die ze vandaag aan de man wilde brengen. Het was vijf voor zes, dus de shifts eindigden elk moment. Even twijfelde Aliya of ze vandaag meer mee zou nemen dan anders. Misschien wilde de vluchtelingen haar kleding wel hebben, zodat ze wat minder opvielen. Uiteindelijk besloot ze het maar zo te laten. Als haar kleding nu hard ging kon ze morgen extra meenemen. Met een mand vol kleding stapte Aliya het schuurtje uit. Ze liep met de menigte mee in de richting van het grote plein. Toen ze het plein kon zien bleef ze staan en ze zette haar mandje op de grond. Ze herschikte de kleding nog een beetje, want door het lopen waren de kledingstukken door elkaar geschud. Toen alles weer goed lag begon Aliya met verkopen. Ze hield een kledingstuk op en probeerde mensen aan te spreken. ‘Mevrouw, wilt u misschien...’ De mevrouw keurde haar geen blik waardig en stampte hard door. Aliya zuchtte en probeerde het opnieuw bij iemand anders.

‘Shrieeek…’ Aliya schrok van het vreemde gekraak en keek om zich heen waar het geluid vandaan kwam. Een meisje met een nepbeen stapte op haar af. Het geluid werd veroorzaakt door het been van het meisje. Toen het meisje vlak voor haar stond sloeg ze haar armen over elkaar. “Ken je iemand die daar de spullen voor heeft? Met een beetje olie en iets van een schroevendraaier moeten we een eind komen,” zei het meisje. Aliya was met stomheid geslagen. “uhm,” stamelde ze. Het meisje kwam behoorlijk intimiderend over.  “Wat bedoel je?” Het meisje wees naar haar nepbeen dat zo gekraakt had. Aliya knikte kort en dacht snel na. Ze had een ijzeren schaar die ze gebruikte om stof mee te knippen. Het ding was al heel oud en ze vette hem altijd in om het roesten tegen te gaan. “Ik heb wel vet, zou dat kunnen helpen?” vroeg ze. Het meisje leek het even in zich op te nemen en knikte daarna rustig. “Ik denk dat dat wel zal helpen.”
“Oké, het vet ligt in mijn atelier...” Aliya stopte in het midden van de zin. Zou ze dit meisje meevragen naar haar atelier? Was dat slim? Ze kende dit meisje niet en ze leek op een vluchteling uit district 3. Aliya’s medelijden won het van haar twijfel. “Het vet ligt in mijn atelier. Je kunt met me meegaan, dan kunnen we kijken wat we kunnen doen,” zei ze voorzichtig. “Best,” zei het meisje en ze haalde haar schouders op. “Het is niet heel ver,” zei Aliya. Ze hoopte dat het meisje het vol zou houden, ze zag er nogal vermoeid uit. “Goed, het is deze kant op.”Aliya begon in de richting van haar huis te lopen. Het ‘shrieeek’ dat ze hoorde bevestigde dat het meisje met haar meeliep. “Hier rechts,” zei Aliya. Het meisje zei niets en liep met haar mee. Aliya probeerde iets te verzinnen om over te praten, maar kreeg geen enkele ingeving. Het meisje leek haar niet echt een prater. Gelukkig was de wandeling echt niet ver. Binnen een minuut of vijf waren ze er. Aliya wees naar het schuurtje. ‘Hier is het.” De scharnieren hielden de deur van het schuurtje niet al te best meer. Aliya opende de deur met heel wat kracht en veel schokken. “Kom binnen,” zei ze tegen het meisje.

*voor alle godmode stukjes is toestemming gegeven*
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Capri Moreno
District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 24
Registratiedatum : 06-11-17
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Programmeur
Leeftijd: 16

Onderwerp: Re: [NL] Drop our anchors in a storm | di jan 30, 2018 4:54 pm

Capri liet haar ogen nog eens over het meisje glijden in een poging te bevestigen of ze nou goed kon acteren of echt zo dom was als ze overkwam. “Ik heb wel vet, zou dat kunnen helpen?” vroeg het kind na wat gestamel. Nee, ze was niet dom besefte de jongste Moreno-dochter nu; ze was onwetend. In het schattige gele jurkje en met haar grote bruine ogen leek ze bijna de levende versie van het woord onschuldig. Capri woog de risico’s zorgvuldig af voordat ze haar antwoord gaf, wetend dat schijn net zo vaak bedriegt als dat het de waarheid verteld. Ze knikte langzaam,  “Ik denk dat dat wel zal helpen”. Het wantrouwen bleek wederzijds te zijn uit de manier waarop het meisje midden in haar uitnodiging verstomde. Een bevestiging voor Capri dat het kind inderdaad geen kwaad zou kunnen doen. Met de twijfel nog altijd hoorbaar in haar stem maakte het meisje haar uitnodiging af. “Best” antwoordde Capri, haar opluchting verbergend onder een laag onverschilligheid. Ze volgde het meisje in de richting die ze had aangewezen. Ze hield zich in om iets te zeggen omdat het meisje voor haar nog steeds ongemakkelijk leek onder de hele situatie. Ze wou haar niet afschrikken. In plaats daarvan richtte ze haar aandacht op de omgeving, zorgvuldig elk detail opnemend om de route in haar geheugen te branden.

Zo’n vijf minuten en drie afslagen verder kwamen ze bij een huis dat er precies hetzelfde uitzag als alle andere huizen. Er valt vast veel te zeggen over de voordelen van de kleine stenen huisjes, maar de krottenwijk van thuis wint het qua gezelligheid. “Hier is het” zei de in geel geklede bewoonster terwijl ze naar een klein schuurtje bij het huis wees. Capri glimlachte toen de deur met een bekend gekraak opende. Als ze daarbinnen inderdaad wat nuttige spullen had kon ze haar misschien terugbetalen door die deur op te lappen. “Kom binnen.” zei het meisje toen de deur eindelijk fatsoenlijk open was. “Thuis leren we m’n broertje dat hij geen vreemden binnen mag laten..” Antwoordde ze, met meer spot dan ze bedoeld had. Om het idee duidelijker te maken stak ze haar hand uit. “Capri.”

De binnenkant van het schuurtje was klein en vol, maar juist daardoor had het iets vertrouwelijks. Zonder de moeite te nemen het te vragen ging Capri op de werktafel zitten, prutsend aan de bandjes en clipjes die haar been op z’n plek hielden. Zelfs met alles los kostte het Capri wat kracht om hem goed van haar been af te trekken. Eenmaal bevrijd van haar prothese liet ze snel haar broek weer over het stompje dat achterbleef vallen. Vanuit haar ooghoeken checkte ze of Aliya de snelle beweging van onzekerheid ook had opgemerkt. Binnen een seconde was de onzekerheid weer netjes opgeborgen. Rug recht en vastberaden sprong ze op haar ene been weer van de werktafel. De prothese legde ze horizontaal voor haar om er goed aan te kunnen werken. Het vet had ze zo gevonden: opgeborgen in een oud emmertje maar het zag er fatsoenlijk uit. “Heb je iets wat in de buurt van gereedschap komt?” Vroeg ze aan Aliya terwijl ze onsubtiel al een paar dingen verzamelde en klaar begon te leggen voor de ‘operatie’.

Alles bij elkaar viel haar geleende ‘toolbox’ in het niets vergeleken de werkbank van thuis, maar ging de goede richting op. Leunend op de tafel onderzocht ze haar ledemaat zorgvuldig. In haar hoofd al bezig met een uitgebreid plan om alle akkefietjes op te lossen. “Je bent nodig toe aan vervanging..” mompelde ze voor zich uit, maar ergens wist ze dat het er niet van zou komen. Tot nu toe was het er nog nooit van gekomen, hoe versleten ook. Een nieuw onderdeeltje hier en een likje verf daar en het deed wonderen. Wonderen die konden voorkomen dat ze dit stukje schroot, met de herinneringen die eraan hingen, weg moest gooien. Wonderen die bij elke oplapbeurt onmogelijker leken te worden. Maar tot nu toe ging het nog en als hij het nou eens volhield tot ze weer thuis waren, was dat weer een wonder op zichzelf.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: [NL] Drop our anchors in a storm |

Terug naar boven Go down
 

[NL] Drop our anchors in a storm

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Nieuwe drop-methode Daniëlle
» Commercial-filmpjes & Funny Plaatjes
» {The Blue Star} There's a storm coming
» Born new life. [kittens Mouse x Storm]
» Drip Drop. Water? Hop! +Frostfang

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: Algemeen :: Hongerspelen RPG Fanfictie-