Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 [NL] Drop our anchors in a storm

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Capri Moreno
District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 15
Registratiedatum : 06-11-17
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Programmeur
Leeftijd: 16

Onderwerp: [NL] Drop our anchors in a storm | do jan 04, 2018 6:24 pm

Met haar armen om haar heen geslagen liep Capri door het voor haar nieuwe district. Volgens de seizoenen die bij haar bekend waren zou het warm genoeg moeten zijn om in haar shirt rond te kunnen lopen, maar hier had ze het zelfs in haar warmste vest nog koud. Misschien dat het feit dat het ding vol gaten zat er mee te maken had, maar veel keuze had ze niet. Dus liep ze stevig door in de hoop dat de beweging haar kon opwarmen.

Alles was de afgelopen dagen snel gegaan. Vier dagen terug kwamen de eerste geruchten naar buiten, een dag later werden de eerste treinladingen aan spullen weggehaald. Eergisteren werd besloten dat toch ook de bewoners van district 3 waardevol genoeg waren om in leven te houden. Gisteravond konden de Moreno’s dankzij hun connecties met de Blackfields’ met één van de laatste treinen mee. Vandaag kon elk moment de orkaan inslaan en hun hele stad met de grond gelijk maken. Volgens de geruchten waren er ook flinke volksverhuizingen in de andere districten geweest, maar als de geruchten waar zijn is hun stad weer de grootste pineut. Het was de vraag wat er allemaal over zou blijven, maar om eerlijk te zijn maakte het Capri weinig uit. Huizen kunnen herbouwd worden, spullen opnieuw gekocht (en ze hadden toch niets van waarde.). Haar mensen waren veilig en dat was al meer dan ze voor had kunnen hopen.

Het was haar meteen opgevallen hoe vergelijkbaar en toch anders het kledingsdistrict was. Net als thuis stond het vol met de goedkoopste huizen en was het centrum gevuld met walgelijke fabrieken. Maar door de grijze lucht, de kou en natuurlijk het gebrek aan groen leek het allemaal haast nog killer en doder. Thuis hielp moeder natuur nog een beetje mee om het moraal hoog te houden, nou ja, meestal dan. Ze was wel verrast dat de bewoners er in deze omstandigheden juist kleurrijker en daardoor vrolijker uit zagen, zelfs met toegang tot de materialen en kennis om de mooiste dingen te maken zou ze er zelf voor kiezen om, in een stad als deze, in rouwkleding te gaan lopen.

Het was inmiddels weer drukker op de weg en Capri vermoedde dat er weer een shift was afgelopen. Ze merkte ook dat veel van de locals haar een blik gunde en niet omdat ze er zo opvallend uitzag, met haar vuile haren en magere bouw paste ze net zo goed in het grijze dagbeeld van district 8. Misschien dat haar grijze kleding hun instinct om haar op te knappen aanwakkerde, maar ook dat leek haar sterk. Officieel mochten de vluchtelingen niet uit hun tijdelijke kamp komen, maar Capri was niet iemand die moeite had met het breken van regels. Zeker niet als ze niet gereguleerd worden. Maar ook dat was niet de reden voor de blikken, ze was niet opvallend genoeg om als vreemdeling herkend te worden, niet in een stad van deze grootte. Nee, ze viel op door het lawaai dat haar verdraaide prothese maakte. “Shrieeek… shrieeek… shrieeek”. Een irritant geluid dat ergens tussen piepen en kraken lag klonk bij elke stap door de straat. En om eerlijk te zijn was ze er alweer zo aan gewend geraakt dat ze het amper hoorde. Het was gisteren onderweg naar de trein begonnen, het gevolg van een ongeolied scharnier. Later had ze ook gemerkt dat enkele schroefjes los zaten en het hele ding eigenlijk wel een opknapbeurt kon gebruiken. Die beurt had ze echter uitgesteld voor als ze weer thuis zou zijn en dus hopelijk weer materiaal kon vinden. Maar met de aandacht die ze er nu door kreeg moest haar date met de werkbank maar vervroegd worden.
Ergens was ze blij met haar nieuwe doel, het gaf haar weer iets concreets om te doen. De omgeving verkennen was een goede manier om niet aan verveling om te komen, maar nu kon ze weer echt aan de slag. Aan beide kanten stonden voornamelijk krakkemikkige rijtjeshuizen, met om de zoveel tijd een winkeltje of steegje ertussen. De winkeltjes die ze vanaf hier kon zien waren voornamelijk gericht op levensmiddelen: een bakker, een groenteman en nog wat verderop iets wat er uit zag als een soort drogisterij. Niets wat haar verder kon helpen. Ze zuchtte, zocht de rand van de straat op en nam de tijd om de mensen om haar heen te bestuderen. De drukte was nog erger geworden en nu ze stil stond vond niemand haar meer een blik waardig. De meesten leken er met een doel te lopen, op weg naar huis of juist één van de fabrieken. Een enkele moeder liep met grote boodschappentassen te sjouwen om snel weer de inkopen te kunnen doen. Veel van de kinderen die ze zag liepen er al net zo bij als de volwassenen. Waarschijnlijk draaiden zij ook al shifts mee om rond te kunnen komen, net als thuis. Eén van de kinderen viel wat meer op dan de rest. Een meisje met een bont gekleurd jurkje en haar armen vol met gelijkwaardige fel gekleurde kleding stond midden op de weg. Het meisje leek keer op keer te proberen om haar waren te verkopen en bleef dapper doorgaan wanneer ze weer genegeerd werd door de menigte.

Als het meisje inderdaad kleding verkoopt dan kan ze of zelf overweg met de daarvoor benodigde tools, of kent ze iemand die dat kan. En met een beetje geluk betekende dat weer dat ze materiaal had om haar verder te helpen. Het was het proberen waard en dus stapte ze op de kleine verkoopster af. Ze werd meteen opgemerkt, hoe kon het ook anders met de herrie die van haar nepbeen afkwam? Toch liep ze tot vlak voor het meisje door om erachter te komen dat ze niet veel van lengte verschillen. Ze sloeg haar armen losjes over elkaar en begon met spreken; “Ik vroeg me af of je me kon helpen.” De moeite voor formaliteiten nam ze niet maar in plaats daarvan knikte ze naar haar been om haar vraag te verduidelijken. “Ken je iemand die daar de spullen voor heeft? Met een beetje olie en iets van een schroevendraaier moeten we een eind komen.” Ze keek het meisje met een halve glimlach aan terwijl ze in gedachten afwoog of het kind in paniek zal raken, verward zou reageren of haar inderdaad zou begrijpen en helpen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

[NL] Drop our anchors in a storm

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Nieuwe drop-methode Daniëlle
» Commercial-filmpjes & Funny Plaatjes
» {The Blue Star} There's a storm coming
» Born new life. [kittens Mouse x Storm]
» Drip Drop. Water? Hop! +Frostfang

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: Algemeen :: Hongerspelen RPG Fanfictie-