Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 Boete District 3

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Alexandra Leifsson
Begeleider District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 299
Registratiedatum : 13-03-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Begeleider district 3
Leeftijd: 35

Onderwerp: Boete District 3 | vr apr 13, 2018 12:17 am

Zodra Toby en Rook het leven hadden gelaten, was Alexandra weer terug huiswaarts gekeerd. Lege handen en een zo mogelijk nog leger gevoel in haar lichaam. Het was allemaal als een waas voorbij gegaan. De vrouw voelde zich afgestompt, vermoeid. Ze dronk iedere dag liters koffie, maar veel hielp dat niet om haar op te peppen. Alexandra wist dat mensen teleurgesteld waren in de dood van hun tributen - begrijpelijk ook, het tweetal was een heus spektakelstuk geweest, smaakmakers.. Dode smaakmakers. Alex dacht terug aan het gejuich bij Rook's dood, de menigte was zo snel omgeslagen in hun aanmoedigingen. Het liet een wrange smaak achter in haar mond. Hoe ze dit jaar had overleefd wist ze niet goed. Eén ding was zeker, het zat in haar natuur om door te gaan, nooit te stoppen of op te geven. Maar het was nu allemaal routine, een donkergrijze wereld met als enige lichtpuntjes haar familie.

Alexandra's haren waren de afgelopen tijd flink gegroeid, en ze had niet het fut om de kastanjebruine lokken bij te knippen. Dus liet ze het maar zo. Haar tot net boven haar schouders, het maakte haar gelaat een stuk zachter, vrouwelijker. Dat werd grotendeels teniet gedaan door de wallen onder haar ogen. De boete had haar slapeloze nachten opgeleverd. Het was frustrerend hoe ze ieder jaar een goede kans had gemaakt, maar telkens twee kinderlevens verloren was. Dat district vier er al tweemaal met de winst vandoor was gegaan was ook zuur, maar Alex kon zich moeilijk voorstellen met nóg een getraumatiseerde tiener op pad te moeten. Sage alleen was al bagage genoeg.

Op de grote dag moest Alex met pijn in haar hart afscheid nemen van haar kinderen - het was één van de weinige momenten waarop ze de neiging om 'Ik zie je zo weer' onderdrukte, ergens bang dat zo'n opmerking het noodlot op hen af zou roepen en ze hen te vroeg terug zou zien, op het podium. Dat zou haar hart breken. Alex beklom het podium en wachtte geduldig op haar beurt na de burgemeester. Ze kreeg het woord en wandelde naar de voorgrond, waar het verschrikkelijk vertrouwde beeld van twee schalen vol briefjes vervangen was door één grotere schaal. Alexandra gleed met een vinger over het houten tafeltje waarop de glazen bol stond. Ze richtte haar blik op de achterste rijen, jonge kindergezichten.
''Vijf jaar geleden teisterde wanhoop en nutteloos geweld ons land. Ieder jaar hebben de districten hun berouw laten zien door twee dappere tieners naar de Arena te sturen. Opdat we nooit en te nimmer zullen vergeten. En dit jaar, het vijfde jaar, zullen er twee namen uit alle- een verzamelde pot met namen getrokken worden.'' Tja. Meer had ze er niet over te zeggen. Meer dan dit hoefde ze volgens haar pers bevel niet te zeggen. Deze vieze verheerlijking van het vermoorden van kinderen was genoeg om een bittere smaak in haar mond achter te laten. Alexandra vermande zich. Ze moest dit doen. Niet omdat ze nog steeds een grote verantwoordelijkheid voelde voor haar district, maar omdat het geld van dit werk ervoor zorgde dat haar kinderen geen enkele bon aan hoefden te nemen. En dat was meer waard dan wat dan ook. Daarbij, iemand moest het doen - ze trok daadkracchtig een briefje uit de schaal en vouwde die open. ''Lennox Forrest,'' schalde dan door de luidsprekers van het plein. De eerste ongelukkige was gekozen. .


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Lennox Forrest
District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 24
Registratiedatum : 06-04-18
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Uitvindster
Leeftijd: 17 years 'ld

Onderwerp: Re: Boete District 3 | vr apr 13, 2018 10:25 am

Er was niemand om gerust te stellen, in toom te houden, mee op pad te gaan, eventueel afscheid van te nemen. Een lugubere sfeer hing in haar kleine huisje; de stilte op een dag als deze extra beklemmend. De muren hadden in elke situatie al aangevoeld als een opsluiting in plaats van dat ze een thuis vormden. De leegte had zijn dubieuze werking vandaag echter verdubbeld: het leek extra kil, maar het liefst keerde ze aan het einde van deze middag wel weer terug naar deze vorm van 'thuishaven'.
Haar handen hadden afwezig naar de kleding gegrepen die ze bewaarde voor deze dag. Ze had iets meer moeite gedaan voor haar uiterlijke verzorging. Had onder andere enkele dagen voor de boete haar haren opnieuw in de verf gezet om de doffe blauwtinten weer op te kleuren, om vervolgens twee kleine vlechtjes boven in haar haren in het midden vast te zetten. Het witte jurkje dat ze droeg was een geschenk vanuit het Capitool geweest als twaalfjarig meisje. Toen het nog koek en ei was tussen de gigantische stad en haar vader. 'Voor de boete', zoals die man het had verwoord. Alsof ze dankbaar moest zijn. Ze had een gespeelde lach op moeten zetten. Ergens had ze het witte kante rotding in de fik willen steken, maar ze had zich ervan weerhouden. Het trok misschien de aandacht van haar gedachteloze blik af, en maakte haar net wat vrouwelijker. Het maakte haar misselijk dat ze dit boven het in de vlammen zetten verkoos, puur zodat ze – als het papiertje haar naam zou bevatten – nog een beetje kans had getolereerd te worden voor het publiekelijke, met gekleurde eyeliner omringde, Capitoolse oog. Het voelde alsof ze haar lichaam omringd had met een stof die onzichtbare bloedvlekken droeg. Het maakte haar duizelig.

Alexandra Leifsson had het podium betreden. De sfeer in de flinke mensengroep was verstikkend. De meesten waren ijzig stil, maar enkelen fluisterden tegen elkaar. Haar blik ging rond de massa en ving het beeld om van kinderen die onrustig met hun handen zaten te spelen. Sommigen ouders stelden gerust; de meesten zeiden niets, keken doods, biddend voor een 'goede afloop'. Zij was alleen. Ze had vrienden, maar die waren 'als gezin' gekomen. Lennox had tussen haar leeftijdsrang Linden nog gespot, en ze hadden elkaar een mager glimlachje geschonken. Een woordloze 'succes'. Of wat dan ook. Succes was ook geen ding, het was eerder een ongelukkige hand die naar een ongelukkige naam greep.
“Vijf jaar geleden teisterde wanhoop en nutteloos geweld ons land. Ieder jaar hebben de districten hun berouw laten zien door twee dappere tieners naar de Arena te sturen. Opdat we nooit en te nimmer zullen vergeten. En dit jaar, het vijfde jaar, zullen er twee namen uit alle- een verzamelde pot met namen getrokken worden.”

...
“Lennox Forrest.”

Misschien was het beter dat ze alleen was. Het voorkwam een hysterisch gekrijs en gehuil en ongeloof dat bij de meeste getriggerd werd. Ouders die elkaar vastklampten, jongere broertje en/of zusjes die voor de rest van hun leven verbitterd achterbleven. Als ze zelf niet eens werden gekozen in een opvolgend jaar. Het maakte het makkelijker. Als haar moeder nog had geleefd had ze moeten aanschouwen hoe het ongeloof bij haar binnen zou sijpelen en hoe ze beetje bij beetje af zou sterven. Nee; dat was een beeld geweest die haar altijd bij zou blijven. Misschien zou het ook een vorm van motivatie zijn geweest, maar toch. Die motivatie had ze al. Sinds klein meisje al. Moleculen die in haar lichaam opgesloten zaten en lichtjes trilden met opgesloten woede en energie. Er kwam bij haar niets uit. Ze voelde zich leeg, besefte haast niet wat haar overkwam – het eerder genoemde ongeloof. Daarom had ze nog voor een paar seconde verdoft stilgestaan, niet knipperend. Totdat iemand haar op haar schouder tikte. Het was Linden geweest. Hij aaide kort over haar bol, klopte op haar schouder en bracht haar bij zinnen. De blikken die op haar gericht waren, waren beklemmend. Ze keek niet achterom, maar volgde haar pad naar het podium die kilometers ver leek. Ze was er echter binnen een aantal seconde. Haar laarzen weergalmden lichtjes op het lage trapje, maar het was onhoorbaar door de stemmen die opeens bijzonder hard leken te klinken nu ze zo'n overzicht had op de verzameling van inwoners. Ze slikte, gaf Alexandra een knikje. Zij kon er niets aan doen. Ondanks haar emotieloze gevoel van werkelijk.. niets, besloot ze heterdaad dat ze zich niet zou laten kennen. Niet nu. Ze hield echter haar mond, stond ongemakkelijk stil naast de begeleidster. Gelukkig had ze dat verdomde jurkje niet in de fik gestoken.

_________________

but i scream too loud if i speak my mind
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Alexandra Leifsson
Begeleider District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 299
Registratiedatum : 13-03-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Begeleider district 3
Leeftijd: 35

Onderwerp: Re: Boete District 3 | zo apr 15, 2018 12:28 am

Het was altijd weer een vaardigheid apart om zo snel mogelijk de tribuut temidden van alle opgeluchte jongeren te identificeren. Op basis van de naam kon je vaak een van de twee geslachten afschrijven, daarna was het zoeken naar het verbouwereerde gezicht waaromheen langzaamaan een kring van tieners uiteen week zodat er een eerbiedige ruimte ontstond. Als je op tijd was kon je het kwartje zien vallen - dat is mijn naam. Ik moet naar voren komen. Soms hadden ze daarbij wat hulp nodig, een hand die hen zachtjes maar resoluut uit de geshockeerde droomwereld terug naar het onwerkelijke hier en nu bracht. Ditmaal bracht een hand een meisje bij zinnen en ze kwam in beweging. Het was in elk geval geen jonkie, bedacht Alex zich in een vorm van troost.

Maar de haren van het meisje dat ietwat verdwaasd op het podium afkoersde waren gekleurd, een artificieel, intens blauw. Kleuren die je normaal gesproken alleen bij de ene toevallig verdwaalde Capitoler zag. Modieus, zouden sommigen zeggen, onnatuurlijk, zo luidde de mening van Alex. Was dit een vergissing? Wat deed zo'n iemand in haar district? In haar boete schaal? Alexandra probeerde haar wantrouwen niet te veel door te laten schemeren in haar houding, maar de vervreemding was subtiel aan haar opgetrokken wenkrbauwen en verbaasde gezichtsuitdrukking te merken.

Nu het kind in haar onschuldige smetteloze witte jurkje naast haar stond was het tijd om haar lotgenoot bekend te maken. Alex trok een naam uit de pot. "Capri Moreno," zo luidde die. Alex wachtte geduldig af tot ook deze tiener zijn of haar lot op geheel eigen wijze verwerkt had en richting het podium kwam.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Capri Moreno
District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 35
Registratiedatum : 06-11-17
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Programmeur
Leeftijd: 16

Onderwerp: Re: Boete District 3 | ma apr 16, 2018 9:22 pm

Minder dagen tot de boete betekende meer alcohol voor pa. Ervaringen van de afgelopen vijf jaar had de Moreno-kinderen geleerd om in deze tijd hun vader meer te ontwijken dan normaal. Maar de dag zelf was het toppunt. Om het gevloek en de rondvliegende schoenen te vermijden waren Capri en Cus al in het ochtendschemer naar hun oudere zus vertrokken.

De dag bestond verder uit gespannen afwachten. Hun zwager Jorian was duidelijk niet op zijn gemak met de overvloed aan emoties, en trok zich terug in zijn werkkamer. Zelf was hij 19 geweest toen de eerste spelen plaatsvonden waardoor hij net de dans ontsprongen was. De oudste van de Moreno’s deed haar uiterste best om positief te blijven en om ervoor te zorgen dat iedereen er nog een beetje fatsoenlijk uit zag. Ze vertelde glimlachend een verhaal over Lark toen hij deze kleding aan had gehad, terwijl ze het blousje van Cus rechtstreek. De kleine, lieve Cus kon van de spanning niet terug lachen. Zijn gespannen, serieuze koppie zag er onnatuurlijk uit. Vandaag zou zijn naam voor het eerst in de grote, glazen bol zitten. Maar één keer, gelukkig. Toch was het verschil met voorgaande jaren goed te voelen. Ze maakten zich allemaal zorgen dat hun onschuldige zonnetje straks op dat podium zou moeten staan.

En Capri, tja, Capri had zich er allang bij neergelegd dat er een enorme kans was om getrokken te worden. Ze kon toegeven dat er veel namen in de glazen bollen zaten, maar het voelde toch alsof ze met haar 22 bonnen een slapende beer aan het porren was. Ze wist dat ze weinig aanleg voor geluk had, en dus vroeg ze zich af hoe lang ze het lot nog kon tarten. Als het zou gebeuren, als haar naam getrokken werd, dan was er geen plan afgesproken. Maar het hoefde ook niet hardop gesproken te worden. Haar zus zou de zorg van Custodio op zich nemen. En pa.. tja, het kon Capri weinig schelen wat er van hem zou komen. Ze bracht haar dag zwijgend door en ze negeerde de bezorgde blikken van haar zus. Ze had haar betere kleding aangetrokken, hoewel dat weinig verschilde van haar slechtste kleding. Met moeite liet ze zich door haar zus overhalen om ook haar gezicht en handen met water te wassen, maar haar haar liet ze onverzorgd. “Representeer ik ons district tenminste.” had ze gezegd om haar stille protest te verdedigen.

Ruim op tijd waren ze op het plein aangekomen. “Tot straks” hadden ze gefluisterd. En ze hadden hun zwijgende maar toch veelzeggende knuffels onderbroken om ieder in hun eigen vak te kunnen gaan staan. Vlak voor de ceremonie begon had Capri haar vader nog gespot, achterin de menigte en met een kop die verraadde dat hij weer gedronken had.

De show was kort en weinig vernieuwend van de voorgaande jaren. Het enige wat echt anders was, was de enkele glazen bol op het podium. Vermoedelijk zat er in het Capitool nu iemand te glunderen van trots omdat zijn kleine ideetje was uitgevoerd. Niet één maar twee keer voor je leven moeten vrezen, enig. De eerste naam werd getrokken en Capri zette zich schrap. “Lennox Forrest” werd er omgeroepen. Voor haar, bij de 17-jarigen, ontstond er een rimpeling in de menigte. Niet veel later was het blauw-harige meisje door de camera’s ontdekt en op de grote schermen te zien. Het was een opvallende verschijning in de zee van armoede en viesheid om haar heen. Capri wist dat eerste indrukken vaak niets zeiden, dat onschuld vaak een masker kon zijn. Zeker op de plekken waar de allerjongsten al elke cent bij elkaar moeten sprokkelen. Zeker hier, in district 3. Toch kon ze de gedachte niet onderdrukken dat dit meisje, dit kind, een flinke culture-shock zal ervaren in de arena.

Vorige jaren zou dit het dan geweest zijn. Normaal was de golf van opluchting nu op de meiden neergedaald. Voor de zoveelste keer vervloekte Capri diegene die achter dit fantastische plan zat. De hand graaide nogmaals in de glazen bol. En voor de tweede keer zette Capri zich schrap. Bereidde ze zich voor op het ergste. Bad ze stilletjes dat het niet Cus zou zijn.

"Capri Moreno,"

Een wrange glimlach vormde zich op Capri’s lippen. Voordat iemand het door leek te hebben, voordat ze het zelf doorhad, was ze al onderweg naar het podium. Alsof haar lichaam al voorgeprogrammeerd was om deze exacte stappen te zetten. Ergens ver weg hoorde ze iemand vloeken. Ze herkende de stem van haar vader. Cus hoorde ze niet, maar ze wist dat hij stilletjes zat te huilen. Ze hield haar hoofd hoog, maar kon wel raden welke gedachten er in de menigte rondgingen. Minuten terug had ze zelf haar voorganger nog net zo beoordeeld. Zelf was ze al net zo’n opvallende, of beter gezegd; teleurstellende verschijning. Een klein, mager en onverzorgd meisje dat ook nog eens een been mist. ‘Ach, misschien kan ik ze nog verrassen.’ Maar veel kans rekende ze zichzelf niet toe. Ietwat stuntelend met haar prothese wist ze het lage trappetje te beklimmen en plaats te nemen naast haar lotgenoot. ’Eindelijk een goed excuus om het onding te vervangen.’ De wrange glimlach brak weer door terwijl het volkslied werd ingezet.

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Lennox Forrest
District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 24
Registratiedatum : 06-04-18
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Uitvindster
Leeftijd: 17 years 'ld

Onderwerp: Re: Boete District 3 | di apr 17, 2018 6:08 pm

Een camera in haar smoelwerk. Een knap staaltje apparatuur dat gebruikt werd de gezichten van kinderen in kaart te brengen van wie - op een enkeling na - het laatste hoofdstuk van zijn/haar leven van start ging. De dingen die in een ver verleden gebruikt werden om emotionele herinneringen vast te leggen; een onschuldige projectie van een mooi stukje land of blije gezichten. In het Capitool was dit waarschijnlijk nog steeds het geval. Nu een allesbehalve onschuldige projectie van allesbehalve blije gezichten. Haast ironisch. Lennox staarde terug in het schermpje dat de voorkant van de camera kende, die voor een ogenblik haar 'personal space' infiltreerde. Haar blik zeggenloos. Geen verdriet, geen angst, geen trots. Niets af te lezen. Prima.

Verdriet had ze ook niet. Angst ook niet. Ze liet het maar op haar afkomen. Het ontbreken van geliefden om haar heen was enigszins sneu, maar was ook een voordeel. Er was niets te verliezen. Niets om door afgeleid te raken, niets om door te blokkeren. Linden was er wel, maar die kon voor zichzelf zorgen. Die was net als zij; kon zich verbijten en het verdriet een plaats geven. Het accepteren als ze het niet zou overleven, en verdergaan met het leven. Misschien een beetje koud, maar dit was hoe ze in elkaar stak. Het leven had haar dit meegegeven. Het verlies van haar moeder had ervoor gezorgd dat vertrouwen en liefde ergens diep verscholen zat onder wantrouwen en afstand.
Ze wilde niet moorden, maar wilde meer uit het, háár, leven halen. Een tweestrijd. Ze kon moorden. Mentaal gezien. Wel als ze zelf in het nauw gedreven werd, wel als haar eigen leven op het spel stond. Maar het was verkeerd, het deed haar lichaam tintelen van frustratie, woede en hopeloosheid. Ze wist het niet. Ze wist het niet. Ze wist niet of ze op de vlucht moest in de hoop te overleven dankzij pure kennis en haar overlevingsinstinct, of ze zich moest bekommeren over de jongeren, of ze meteen alles in de strijd moest gooien. Gelukkig had ze een urenlange treinreis om haar hoofd te kraken. Genoeg tijd om aan Alexandra haar bedoelingen duidelijk te doen maken. Ze was een mix van goeddadigheid en het tegelijkertijd voor haarzelf willen en kunnen kiezen. Balanceerde op het randje. Een zekerheid was wel dat ze het Capitool ten gronde wilde richten. Ze moest iets doen. Maar ze kon niks doen.

Haar ogen richtten zich op de begeleidster van haar District, zoals ook die van haar haar kant op keken. In de blik van de vrouw bespeurde ze een lichtelijke, bijna onopvallende, afkeur. Lennox klemde haar kaken op elkaar, wilde haar mond opentrekken en in haar richting werpen dat ze te vertrouwen was, dat ze aan haar kant stond - voor zover er van een 'kant' te spreken was - dat ze ook streed voor haar leven. Deze dagelijkse strijd moest overplaatsen naar een arena die speelde met de dood. Ze hield echter haar mond dicht. Ze kon niet ontkennen dat ze kon begrijpen dat onbekenden de link legden tussen Capitool en gekleurd haar. Veel tijd om de gedachten door haar hoofd te laten razen had de zeventienjarige niet. De stem van Alexandra Leifsson had opnieuw geklonken en maakte de tweede naam duidelijk.
“Capri Moreno.”

Opnieuw een meisje. Een totaal ander type dan dat zij was. Ze had een donkere huidskleur en donker haar. Het enige wat de twee gemeen hadden was een vrij magere verschijning. De - ruim geschatte - leeftijdgenote begaf zich in de richting van het podium, nadat duidelijk was dat haar familie een aantal personen kende. Ook waren haar passen niet helemaal vloeiend; veroorzaakt door het missen van een been en het hebben van een prothese.
De ongelukkige zestienjarige kwam naast haar te staan, terwijl het volkslied de stemmen overstemde. Lennox klemde weer haar kaken op elkaar en balde haar handen afwezig tot vuisten. Frustratie.

_________________

but i scream too loud if i speak my mind
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: Boete District 3 |

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Boete District 3

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Boete District 8
» Boete District 3
» Boete District 11
» Boete District 7
» Boete District 6

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: Districten :: District 3 :: De Stad-