Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 Boete District 7 HS5

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Madelynn Bristow
District 7
avatar

PROFIELAantal berichten : 455
Registratiedatum : 28-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Winnares HS2
Leeftijd: 19

Onderwerp: Boete District 7 HS5 | za apr 14, 2018 1:19 am

De tijd ging zo verschrikkelijk snel, maar tegelijkertijd zo tergend langzaam. Madelynn had na de vierde Hongerspelen echt haar best gedaan om minder te drinken, wat ook nog aardig gelukt was. En hoewel dat klonk alsof het beter met haar ging, zo voelde het niet. En net nu ze weer echt een beetje in haar ritme zat, begon het hele circus alweer. En Madelynn haatte het.

De nacht voor de Boete had ze slecht geslapen, maar desondanks wist ze er voor haar doen fris en fruitig uit te zien. Ze had Apolinar zelfs een beleefde hand gegeven bij zijn aankomst, die de man met veel wantrouwen had aangenomen. Maar toen ze hem na tien minuten nog steeds niet had aangevallen, werd hij toch weer een beetje spraakzamer en werd ze bijgepraat over het laatste nieuws in het Capitool. Jottem.

Godzijdank was het tijd om te beginnen met de Boete. En dat was niet iets wat Madelynn snel zou denken. Apolinar begon het standaardriedeltje en Madelynn luisterde, zonder dat de woorden echt tot haar doordrongen. Pas toen hij bijna zong dat de eerste aan de beurt was, richtte Madelynn haar aandacht weer enigszins op het hier en nu. Een beetje afwezig liep ze naar een bol en liet haar hand erin verdwijnen. Ze pakte een briefje van de bodem. Met het briefje in haar hand liep ze naar de microfoon, waar ze het publiek kort aankeek. Toen opende ze het papiertje en las ze de eerste naam. "Mineko Takenaka."

_________________


Laatst aangepast door Madelynn Bristow op zo apr 15, 2018 6:58 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Mineko Takenaka
District 7
avatar

PROFIELAantal berichten : 37
Registratiedatum : 16-11-16
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Tribuut
Leeftijd: 18

Onderwerp: Re: Boete District 7 HS5 | za apr 14, 2018 3:25 pm

’s Ochtends was het hele district al in rep en roer. Hijzelf was niet erg onder de indruk. Al sinds zijn dertiende had hij dit riedeltje ieder jaar meegemaakt. Ieder jaar hetzelfde gedoe, mensen die dit als reden zagen om de hele dag het district plat te leggen – nee, Mineko ging vanochtend gewoon naar het atelier om een bestelling af te maken. Het enige waar hij tegen op zag was het tumult en de harde luidsprekers, die zijn moeder geheid weer afgrijselijke hoofdpijnen zouden bezorgen. Misschien moest hij volgend jaar oordopjes voor haar regelen.

Toen de klok half twaalf sloeg maakte hij zich klaar om te vertrekken. Klopte de houtsnippers van zijn donkere broek af en knoopte een overhemd dicht. Hoewel het ietwat onzinnig was dat je er spic en span uit moest zien voor de Boete klaagde hij daarover niet. De jongen hield er wel van om er goed uit te zien, waardeerde de schoonheid in de natuur en liet ook graag zien hoe goedverzorgd hij eruit kon zien. Wie weet welke leuke meisjes je tegen kwam wanneer de hele stad zich op het grote plein verzamelde.

Op het plein keek hij toe hoe zijn ouders met veel geknuffel en geruststellende schoudergrijpende handen afscheid namen van Kaede. Ook zelf nam hij zijn zusje even in zijn armen en legde een klein gladgeschuurd stukje hout in haar handen. Daarin had hij de beginselen van een krullerige klimop gesneden. De wetenschap dat zij dat vandaag in haar handen gedrukt zou houden en aan hem zou denken deed hem goed. Ze gingen in de rijen staan – de mannelijke rij leek wederom sneller te gaan. Het was tegenstrijdig dat ze ondanks de ‘vernieuwingen’ van dit jaar alsnog in twee losse kanten op werden gedeeld. Maar die zorg ging hij niet met de wit gepantserde Vredesbewakers delen.

Mineko onderging de handelingen gelaten. Drukte zijn bloederige vinger tegen het papier en zette er een krabbeltje naast. De jongen was zorgvuldig in zijn bewegingen, lette er goed op dat hij geen bloedvlekken op zijn kraakheldere overhemd achter liet. Hij werd naar het juiste vak gedirigeerd, maar eigenlijk ging het al vanzelf. Daar stonden ze dan, helemaal vooraan. Achtienjarigen, hun laatste keer als doodsbange kinderen. Hierna waren ze officieel volwassen, niet meer interessant genoeg om als straf voor de opstandigheid van de districten te lijden.

Apolinar stond driftig te gebaren om de ernst van de situatie te benadrukken. Het verhaal was bekend. Mineko vroeg zich af of het Capitool ooit tot de conclusie zou komen dat de districten genoeg gestraft waren – Ruim vijf jaar later waren de meeste kinderen op het plein te jong om ook maar zijdelings van rebelie tijdens de Donkere dagen beschuldigd te kunnen worden. Of waren de Spelen ondertussen al meer een vermaak geworden dan echt een wraakactie? De jongen naast hem stonk naar zweet. Van angst of van hard werken en een slechte hygiëne. Mineko haalde zijn neus op. Gelukkig waren ze al bijna klaar, Madelynn kwam naar voren om de eerste naam te trekken. Wat een eer, dan won je na eindeloze gevechten de Hongerspelen en mocht je een veredelde voice-over rol uitvoeren. Bijna klaar. Straks nog even toekijken hoe twee kinderen van hun families los getrokken waren en dan kon hij weg van de zweterige groep jongens.

"Mineko Takenaka."

Oh. Wat een eer, herhaalde zijn gedachte van daarnet zich vol ironie in zijn hoofd. Mineko opende zijn mond alsof hij iets wilde zeggen – protest aan wilde tekenen. Maar kwam daarna vlot in beweging, hij zou niet een van de tributen zijn die door hun omgeving tot lopen aangezet moest worden. Met lange soepele passen baande hij zich een weg door de menigte. Wanneer zou Kaede zich beseffen dat hij het was? Herkende ze zijn rug? Hij stond op het podium en keek doelgericht de menigte in. Veegde zijn lokken uit zijn gezicht en vouwde zijn handen voor zich. De duidelijkste gedachte in zijn hoofd was hoe hij hoopte dat er in de andere districten enkel zwakke meisjes getrokken werden.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Madelynn Bristow
District 7
avatar

PROFIELAantal berichten : 455
Registratiedatum : 28-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Winnares HS2
Leeftijd: 19

Onderwerp: Re: Boete District 7 HS5 | zo apr 15, 2018 7:29 pm

Madelynn keek naar het publiek en liet haar blik over de veelal weinig enthousiaste tieners glijden. Een jongen met een oosters uiterlijk stapte naar voren, en enigszins geïntrigeerd staarde Madelynn naar hem. Ze had… een meisje verwacht. Had ze soms de verkeerde bol gepakt? Nee, realiseerde ze zich al snel. Er was maar één bol. Misschien… had ze iets beter moeten luisteren naar wat Apolinar allemaal had gezegd. Of misschien was ze er toch iets minder bij met haar hoofd dan ze dacht.

Apolinar verwelkomde Mineko op het podium  en vroeg om een luid applaus voor de eerste, dappere Tribuut die dit jaar het district zou vertegenwoordigen. Madelynn was benieuwd of de jongen echt zo dapper was. Hij was in ieder geval zonder morren naar voren getreden, en ook leek de jongen aardig gespierd. Vooralsnog had het district het slechter kunnen treffen.

Madelynn knikte even korte naar Mineko ter begroeting en richtte zich toen weer op de bol. Apolinar begon opnieuw te praten, waarna hij naar Madelynn knikte om opnieuw iemands lot te bezegelen. Wat had ze toch een leuke baan als Winnares. Inmiddels was het systeem van dit jaar tot haar doorgedrongen en realiseerde ze zich dat ze opnieuw een jongensnaam zou kunnen trekken. Wat zou dat doen met de kansen in de Arena? Madelynn was benieuwd naar wat uiteindelijk de verhoudingen zouden zijn. Toen keek ze opnieuw het publiek rond. “Gabriel Katz.”

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gabriel Katz
District 7
avatar

PROFIELAantal berichten : 51
Registratiedatum : 18-03-18
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Scholier / Uitvaartondernemer
Leeftijd: 14

Onderwerp: Re: Boete District 7 HS5 | ma apr 16, 2018 12:29 pm

"Tot straks", zei Gabriel op onbezorgde toon. Zijn ouders glimlachten terug, en zijn vader gaf hem een kort kneepje in zijn schouder. In Lawrence' ogen zag hij bezorgdheid, in die van Elspeth enkel kalme vriendelijkheid. Toen hij op weg naar de rij omkeek, zal hij hoe oom Levi zijn jongere broer meevoerde naar een betere plaats om het podium te zien, terwijl Elspeth de ouders van Nina wenkte, die zo te zien ook net gearriveerd waren. Op dat moment tikte er iemand op Gabriels linkerschouder. Hij keek, maar zag niemand. Hij grijnsde toen hij rechts van zich een vrolijke lach hoorde. "Hey Nina", begroette hij zijn vriendin. Ze droeg een nette zwarte broek en een sneeuwwit overhemd, en al met al zag ze er stralend uit. Het stond haar goed. Maar ja, de meeste kleding stond haar wel goed, vooral door het zelfvertrouwen waarmee ze erin rondliep. Gabriel zelf droeg zijn gebruikelijke begrafenispak. Op weg naar de rijen praatten ze wat over koetjes en kalfjes, het eten van gisteren, of het nog gelukt was met die grote bestelling die Nina's vader had gekregen. Ze kletsten en lachten om de vrees op afstand te houden, en af en toe zonden ze elkaar een glimlach toe terwijl ze in hun respectievelijke rijen op hun beurt wachtten. Gabriel siste even kort tussen zijn tanden toen hij in zijn vinger geprikt werd. Hij vroeg zich af hoe het moest zijn om die persoon te zijn die hier alle kinderen zag passeren en hun vingerafdruk in bloed opnam. Zou hij zich de persoon die straks naar het podium werd geroepen nog herinneren? Oh ja, die jongen gaf geen krimp toen ik hem prikte. Dapper joch. Misschien maakt hij wel een kans. Of ah, ja, hij leek me een sympathieke knul. Maar die zien we niet meer terug, hoor. Hij vond dit al pijn doen. Een ruk aan zijn arm bracht hem terug tot de werkelijkheid. "Sorry", mompelde hij terwijl hij zijn plaats innam. Hij wreef even over zijn arm en probeerde over de andere hoofden heen naar het meisjesvak te kijken, zoekend naar een bekende rosse kop. Maar er stonden een paar lange lijzen in de weg - jongens die hun groeispurt eerder hadden gekregen dan Gabriel - en Nina bleef aan zijn zicht onttrokken. Misschien stond ze ook nog wel in de rij. De meisjesrij was lang geweest.

Hij luisterde naar de toespraak, die erg leek op die van vorig jaar, op een belangrijk verschil na. Dus er konden ook twee jongens of twee meisjes gekozen worden? Interessant. Misschien moesten ze dat altijd doen, dat was ook handiger voor mensen als Solar, die zich niet zo makkelijk in een jongens- of een meisjeshokje lieten plaatsen. Het was Apolinar die het praatje hield, maar Madelynn die naar de ene grote bol liep om een briefje te pakken. Ze las de naam voor: Mineko Takenaka. Gabriel ging op zijn tenen staan. Helemaal vooraan zag hij beweging. Een van de oudere jongens, dus. Hij leek kalm toen hij eenmaal op het podium stond. Dat was fijn. Gabriel vond dat altijd prettiger dan zien hoe iemand compleet instortte. Dat was zo tragisch altijd. Hij vroeg zich af van wat voor bloemen de jongen hield, dan konden ze daar rekening mee houden. Misschien iets eenvoudigs, zoals de witte heester waarvan hijzelf op dit moment een takje in zijn borstzak had zitten? Je had kans dat het niet nodig zou zijn, maar de kans dat het wel zou gebeuren was groter. Gabriels ouders zouden subtiel navraag gaan doen in de omgeving van de jongen om erachter te komen wat voor iets ze konden verwachten met de uitvaart, en ze zouden vast een plan opstellen in Elspeths zwarte schriftje.

Apolinar zei nog wat dingen, er werd kort voor Mineko geapplaudisseerd, en toen stak Madelynn haar hand opnieuw in de glazen bol. Gabriels hart klopte te snel. Hij wist opeens zeker dat alles mis zou gaan. Dat Nina's naam op dat briefje zou staan, in een net handschrift geschreven. Of misschien getypt. Dat was waarschijnlijker. Met de hand al die briefjes schrijven kostte ook wel erg veel tijd. Madelynn sprak. Het eerste wat Gabriel besefte was dat het niet Nina's naam was. Een paar tellen besefte hij dat het wel de zijne was. Zijn glimlach stond op zijn gezicht bevroren en hij kwam automatisch in beweging. Toen hij de lange weg naar het podium had afgelegd, was hij weer een beetje bij zinnen gekomen. Goed. Zijn naam was getrokken. Dus dat was dan dat, het begin van zijn einde. Het was niet erg. Dat moest hij vooral onthouden, besefte hij. Dat het niet erg was. Dat zou hij ook tegen zijn ouders moeten zeggen. Een paar treden omhoog, toen stond hij op het podium. Er waren nog nooit zo veel blikken op hem gericht geweest. Alle blikken. Alle blikken van het hele district. Dat was toch bijzonder. Dat overkwam niet iedereen. Hij glimlachte even naar Mineko, naar Madelynn. Hij draaide zich om naar het publiek. Daar, zijn ouders. Lawrence leek zwaar op de arm van zijn oudere broer te steunen. Elspeth stond er kalm bij. Ze glimlachte naar hem. Hij glimlachte terug. Waar was Nina? Zijn blik gleed over het publiek over al die tieners die niet getrokken waren, al die kinderen die thuis mochten blijven, bij hun ouders, bij hun vrienden. Hij zag een paar mensen elkaar omhelzen van blijdschap en Gabriels glimlach werd breder. Was het niet ergens beter om vanaf hier neer te kijken op die opgeluchte massa dan om vanaf daar je blik te moeten werpen op de twee ongelukkigen? Nu het podium hem boven de rest verhief, kon Nina ook makkelijk genoeg vinden. Hij knikte haar even toe. Zij keek zijn kant op, maar van deze afstand wist hij haar gezichtsuitdrukking niet goed te lezen. Dat gaf niet. Ze zouden later nog een kans hebben om goed afscheid te nemen, dat was fijn. Het was toch fijn dat hen dat gegund werd. Alles afsluiten, alles netjes achterlaten. Vanaf nu was iedere stap die hij zette er een ter voorbereiding van zijn dood.

_________________
So keep your head up in the clouds / live tomorrow now
Run rings 'round roses 'til we all fall down
Keep dancing til your last song's sung / 'til your last breath's done
Run rings 'round roses 'til we all fall down
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: Boete District 7 HS5 |

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Boete District 7 HS5

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Boete District 8
» Boete District 3
» Boete District 11
» Boete District 7
» Boete District 6

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: Districten :: District 7 :: De Stad-