Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 Openingsceremonie

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Larry Bauer
Capitool
avatar

PROFIELAantal berichten : 20
Registratiedatum : 04-11-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Directeur "Plastic Perfection"
Leeftijd: 57 jaar

Onderwerp: Openingsceremonie | ma apr 30, 2018 10:38 pm

OOC: Deze Spelen geeft Larry zijn kritische blik op de Tributen! Ik hoop dat ik iedereen correct en voldoende beschreven heb. Als er iets niet klopt, stuur maar een PM en dan pas ik het aan! Zoals eerder ook gedaan is, heb ik de namen van de Districten dikgedrukt zodat je die sneller terug kan vinden. Have fun!

----

Daar zat hij dan, lekker op de voorste rij van de Parade, in spanning af te wachten tot de presentatrice het spektakel zou starten. Wie ze was wist hij niet precies, maar ze was geen straf om naar te kijken: Larry zou weinig problemen hebben om zijn aandacht erbij te houden. Nu had dat ook nog een andere reden, natuurlijk. Hij wilde die Tributen eens goed bekijken. Een vleeskeuring kon je het wel noemen. Één van zijn zakencontacten wilde maar al te graag beginnen met wedden wie er dit jaar in ’s hemelsnaam de Spelen zou winnen en de pot was al gemaakt. De eerste namen waren al opgeschreven, de eerste stapels biljetten staken eruit. Maar Larry – hoe graag hij ook zijn gok op zou schrijven – had nog niks gedaan. Nee, nee, hij was niet lui. Hij moest die tieners eerst zelf eens beoordelen. Je wist immers niet wat ze allemaal deden in die districten, met de camerahoeken en de opnames. Even een groothoeklensje erover en klaar. Een tribuut kon er nog wel zo gespierd of breed uitzien op het grote scherm, in het echt was het dan een scharminkel. Larry stelde zichzelf tevreden met die terminologie terwijl hij ongeduldig wachtte.

Even landde zijn blik op de grote schermen de lieten zien wat er gefilmd zou worden, die nu nog netjes het tijdschema van de opening lieten zien. Dat werd waarschijnlijk ook aan de mensen thuis getoond. Een zijdelingse blik en zijn herinneringen van de afgelopen vier Spelen vertelden hem dat de Tributen opnieuw hier zouden beginnen met hun dappere tocht, waar ze per District tentoongesteld zouden worden aan het nieuwsgierige publiek. Daarna zouden ze doorgaan naar het Stadscentrum, uit het zicht jammer genoeg. Hij moest maar goed opletten zolang hij de kans kreeg.

Larry raakte zijn aandacht van de tribune en de schermen kwijt en keek geïrriteerd om zich heen, naar de avoxen die aan weerszijden van hem bezig waren met het bereiden van eten. Het duurde wel erg lang! Hij had honger, en de openingsceremonie begon bijna. Konden ze niet één keer een beetje doorwerken? Het was toch absurd. Larry riep ze snel tot de orde, waarna de avoxen in paniek sneller begonnen te werken. Goed. Het was nu eenmaal nodig om het zo te doen. Hij kon zich niet iedere keer af laten leiden als hij zijn hand uit wilde steken voor een heerlijke snack. Nee, daar had hij avoxen voor, die het eten zo in zijn mond konden stoppen. Daar werden ze toch verdorie voor in dienst genomen! Hij kon er niet bij dat ze er zo lang over deden. Zijn ongeduld raakte hij pas kwijt toen de avoxen aangaven dat alles gereed was en de eerste paar druiven in zijn mond stopten. Mooi. Hij was er helemaal klaar voor.

De jurk van de presentatrice leek nu perfect te zitten, ze had haar microfoontje aan haar kleding gedaan en alle camera’s en lichten stonden eindelijk goed op haar gericht. Het leek zover te zijn! Er werd even vol spanning afgewacht, maar toen ging eindelijk de grote spot op de presentatrice aan en het stadium ontplofte in enthousiast applaus, zelfs wat geroep. Ze hadden een jaar moeten wachten, maar het begin van de Vijfde Spelen werd eindelijk ingeluid!

‘Welkom, dames en heren, kijkers thuis! Welkom bij de inhuldiging van de Vijfde Spelen!’ De vrouw sprak vol vertrouwen en overtuiging in haar microfoon. Dit zou nog eens een spektakel worden.
‘Voor deze speciale editie zullen we dit jaar niet traditioneel één jongen en één meisje per District zien, maar zullen er gemengde paren zijn! Met trots stellen wij de dappere Tributen van dit jaar aan u voor, gekleed in de hipste ontwerpen van Panem!’ Larry wreef in zijn handen; dit kon alleen maar mooi worden. Hij kon niet wachten. Wanneer zouden de paarden met de wagens tevoorschijn komen?
‘Bent u klaar om zich te laten betoveren?’ Ze wachtte even tot het publiek juichend antwoordde voordat ze een groots gebaar maakte naar de deuren waar de Tributen uit zouden komen. Op dat teken begon ook de muziek te klinken die de Tributen zou begeleiden. Het was prachtige muziek, bijna alsof er een dans opgevoerd zou worden. Maar toch zat er ook die hint in van trommels, die een idee gaven dat er gemarcheerd ging worden. Uiteindelijk was dat ook wat er gebeurde; de Tributen waren paradepaardjes die bijna gewillig hun dood tegemoet zouden gaan, voortgetrokken op een goud-glimmende kar. Ze waren soldaten in de oorlog tegen de verveling in het Capitool en daar mochten ze dankbaar om zijn ook.

Larry kon een verbaasde uitdrukking niet van zijn gezicht afhouden toen de eerste Tributen in beeld kwamen. Hij moest zijn ogen afschermen, even opzij kijken. Ergens in de verte meende hij de stemmen van technici te horen die in paniek de spotlights wat van de Tributen af probeerden te halen.
‘Hier ziet u Crystal Forrest en Neo Norose, uit District 1,’ kondigde de presentatrice aan, die snel de aandacht naar zichzelf toe trok en deed alsof er niets aan de hand was. ‘Hopen zij u te intrigeren door hun gezichten achter deze maskers te verbergen?’ De kinderen hadden inderdaad allebei een gouden masker op, dat bijna ervoor zorgde dat het hele concept van een gezicht wegviel in hun compleet gouden outfit.
‘District 1, het gebied van de prachtige edelstenen en sierraden, wordt vertegenwoordigd door deze ambitieuze Tributen! Maar zullen zij erin slagen om goud te behalen deze Spelen?’
Larry was nog steeds betoverd door het glimmende goud waar de Tributen compleet in gehuld waren. Boven de maskers droegen ze een hoofdtooi die van gouden tule of een andere lichte stof leek te zijn – wat was hij toch een kenner – die uitliepen in een soortement sluier achter de Tributen. Ook hun lichamen waren compleet bedekt in gouden stof, tot handschoenen aan toe. Hij kreeg bijna de neiging om deze twee te beroven bij de gedachte hoeveel kaviaar hij met zoveel goud kon kopen, maar hij wist zich in te houden.

De paarden trokken de kar alweer voorbij en zijn aandacht werd getrokken door het tweede stel Tributen dat zichtbaar werd. Wat een gedetailleerd werk!
District 2, het District van het metselwerk, wordt dit jaar vertegenwoordigd door de onverschrokken Dominic Richards en Jonathan Rowbottom!’ begon de presentatrice. ‘Op hun kleding kunt u prachtige tekeningen in grafiet zien. Wie weet zullen deze Tributen dit jaar geschiedenis schrijven!’
De camera zoomde in op de kleding van de jongens, waar gedetailleerde gevechtsscènes op stonden. Krijgers met zwaarden en schilden die elkaar uitdaagden op het slagveld; boogschutters op wachttorens; stormrammen die tegen de deuren van een gigantisch kasteel geslagen werden.. Larry vergat bijna dat ze jongens ook nog gereedschappen bij hadden om hun District te representeren en dat er naast de witte stof met grafietkleding ook nog een zwierige hoed op hun hoofd stond. Pas toen hij zich los wist te scheuren van de grafiettekeningen zag hij het geheel; een witte cape fladderde om hun schouders en ze hieven hun gereedschappen hoog in de lucht. Jammer dat ze die niet mee de arena in mochten nemen, maar dat zou natuurlijk oneerlijk zijn.

‘Geef een groot applaus voor Lennox Forrest en Capri Moreno, de Tributen van District 3!’ Het ging alweer door. Larry schoof wat heen en weer op de twee stoelen die hij innam terwijl hij opnieuw zijn handen tegen elkaar sloeg. Hè? Wat gebeurde er nu?
‘Ja, u heeft het goed gezien,’ speelde de presentatrice in op de verbazing van het publiek. ‘Hoe harder u applaudisseert, hoe feller deze kleding oplicht! Wat een innovatie uit het District van de technologie!’
Het publiek was maar al te nieuwsgierig en al snel was de stof felgekleurd door het gejoel en extra geklap vanuit het publiek. De kleding van de meisjes was gestreept en iedere keer als er een paar decibel bij kwam lichtte een hogere streep op; geweldig! Hij zou wel willen wedden om hoe snel ze de kleding helemaal tot aan hun schouders op konden laten lichten, maar die kans kreeg hij niet. Zijn buren waren veel te druk bezig met het bewonderen van de Tributen en hun kleding. Het mooiste was nog wel dat de kleding ook leek te reageren op de kanten waar het geluid vandaan kwam, waardoor de patronen veranderen toen ze rondreden voor het publiek. Hopelijk zouden ze deze aanmoedigingen goed gebruiken.

‘We maken een tropisch uitstapje met Mickayla Gardner en Ikram Nasrallah, de Tributen uit District 4!’ De presentatrice gebaarde naar het paar dat nu langs kwam. Hoewel de kleding niet zo betoverend was als die van District 3, kon Larry het wel waarderen dat zijn ogen wat rust kregen. District 1 had daar ook niet echt aan bijgedragen.
‘Wat een elegante zeemeerminnen! Laten we voor deze Tributen hopen dat de Arena dit jaar geen woestijn, maar een oceaan is!’
Larry bewonderde even het schubbenpatroon dat van wit naar donkerblauw liep. Ook droegen de Tributen een collier met een blauwe steen om wat kleur aan de bovenkant van de jurk te brengen. Maar ook deze meerminnen werden snel voorbij gereden en de volgende waren aan de beurt. Vreemd. Nu had hij ineens trek in een lekker stukje zalm.

‘Hier komen Sam Montagne en Shushila Yama uit District 5, die District 1 nog laten verbleken! Deze twee zonnetjes in huis zullen hun tegenstanders zeker verblinden!’
Larry was heel even in de war van wat hij nu precies zag; het was één pak, maar er waren wel degelijk twee hoofden. Of dat dacht hij dan toch. Hij was wel onder de indruk van het pulserende licht dat door de donkerblauwe stof van hun pak liep, onder de maskers die ze op hadden. Het leek het gevaarte dat hen omringde, met wat uitstekende pieken die de stralen van de zon voorstelden, echt tot een zon te maken. Ook op de maskers zaten “zonnestralen” geplakt, die met glitters bestrooid waren en prachtig glitterden in de spotlight. Oogverblindend, maar op een andere manier dan District 1. Larry kon zich wel vinden in de creativiteit in dit concept. Alleen hij kon niet geloven dat de jongens nog graag aan elkaar vast zouden zitten als ze eenmaal in de Arena waren! Dat zou nog eens grappig zijn, als ieder districten-paar aan elkaar vastgemaakt zou worden. Idee voor volgend jaar?

‘Dan nu Phoebe Ralston en Milena Thibault uit District 6!’ kondigde presentatrice aan. ‘Wij hadden hen geen paard en wagen hoeven geven,’ grapte ze, wat ze zelf wel hilarisch leek te vinden. Echt charmant was de kleding niet te noemen volgens Larry, maar er zat wel een zekere komische factor in. District 6 was het district van transport en de dames hadden zich daarop aangepast door hun hele outfit op te stellen uit autobanden. De banden staken uit als grote schouderstukken, maar hun middel was wel vrijgelaten om te voorkomen dat ze Michellin mannetjes zouden worden. Het patroon was omgekeerd aan de onderkant, waar de banden juist grote bogen vormden naast hun knieën. Ergens was het wel grappig om de meisjes naast elkaar gepropt op die wat smalle kar te zien staan, maar ze hielden zich sterk. Het haar van de meisjes was ook gestijld in drie grote knotten; twee aan weerszijden van het hoofd en eentje er bovenop, wat vreemd genoeg de hele op hol geslagen outfit weer bij elkaar haalde. Hun haren hadden zelfs rode accenten in de punten, wat waarschijnlijk een stoer uiterlijk moest geven. Ach, ze hadden lef.

‘Het district van de houtproductie geeft ons boskrijgers, vertegenwoordigd door Mineko Takenaka en Gabriel Katz!’ Het volgende paar Tributen kwam voorgereden. Opnieuw hadden ze een prachtige hoofdtooi, maar geen masker, en het licht moest wat bijgesteld worden om hen goed te belichten. De crew had het laten staan na de schokkende outfits, maar deze kleding was dan weer vrij donker. Over de hoofden, nekken en schouders van de tributen zag hij mos en schors zitten. Bovenop het hoofd werd het mos meer een pruik, waar twee grote hoorns uit staken. Voor de rest waren ze gehuld in stevige boombast, die een stevig harnas leken te vormen. Zelfs de huid van de jongens was bruiner gekleurd zodat ze bijna opgingen in hun harnas. ‘Zolang zij door de bomen het bos blijven zien zal District 7 zeker een kans maken!’

‘De volgende Tributen zijn Morgana Fay en Aliya Villiers uit District 8, het District van textielproductie!’ Larry moest hartelijk lachen om de twee kleine meisjes op de kar. Ze vielen bijna weg in de kleding die ze aan hadden; het was erg kleurrijk en de lapjes waar hun jurken uit bestonden hadden óók nog eens de vorm van kleding. Het was een vrij bizar gezicht, maar het had ook wel weer wat. ‘Dat is ook een manier om niet te hoeven kiezen tussen je favoriete kledingstukken,’ besloot de presentatrice er maar over te zeggen. Ze kon waarschijnlijk niet veel anders verzinnen, laat staan iets dat in relatie tot de Spelen stond. Ze ging dan ook snel door naar het volgende District.

District 9 wordt dit jaar vertegenwoordigd door Christian Garrett en Thomas MacFarland; zo te zien hebben zij het graan thema erg serieus genomen!’ Het was een enigszins bizarre vertoning, maar Larry kon wel lachen om de absurditeit ervan. De jongens waren een soort van enorme vogelverschrikkers, zo leek wel, compleet omhuld door graan. Hun handen en voeten waren bedekt in graanhalmen en hun gezichten leken vervangen te zijn door twee cilinders van graan op een enorme kraag van graanhalmen. Larry kon zich niet voorstellen dat deze outfit lekker zat. Maar goed, graan was een belangrijk onderdeel van vele soorten voedsel, dus het was wel een eer om het te dragen. ‘Hopelijk slagen zij erin hun tegenstanders net zo goed af te schrikken als het gevogelte!’

Het gejuich nam weer over na de verbazing over de vorige Tributen toen de volgende kar kwam. ‘Oh, daar zijn de vertegenwoordigers van District 10, Antonio Meadows en Maggy Swan! Deze cowboy en -girl laten geen enkele koe uit het District ontsnappen!’ Larry juichte tevreden mee voor deze Tributen, die vol vertrouwen – of zo leek het – hun lasso’s boven hun hoofd zwaaiden. Ze hadden wat hem betrof ook in een heavy metal-band kunnen zitten; de lasso’s waren zwart/zilver en er zaten stekels op, alsof ze van de stengels van rozen gemaakt waren. Hier zou je de koeien niet bepaald veilig mee thuis brengen, wat wel jammer was; Larry prefereerde zijn biefstuk in één stuk en niet vol met gaten. Iedereen wist dat de vettige stukken vlees aan de buitenkant van de koe het beste smaakten. Maar goed, in de Arena zouden ze geen koeien vermoorden – of zo dacht Larry dan. Je wist het maar nooit met die Peaks. Het heavy metal image werd alleen maar versterkt doordat de kleding van de Tributen helemaal zwart was, inclusief een zwarte hoed met een zilveren riempje. Overal zaten leren riempjes door de leren kleding heen, die het geheel bij elkaar hield. De zwarte mocassins maakten de outfit compleet. Maggy leek het wat minder leuk te vinden, maar haar gezicht viel bijna niet te zien onder de zwarte pruik die het tweetal op had. Nee, Larry had meer vertrouwen in Antonio. Misschien zou hem wel zo’n lasso sturen als hij zijn best deed in de Arena.

‘Maakt u zich klaar voor een ware treat van de volgende Tributen! Mahu Oghene en Ella Stone vertegenwoordigen District 11 met hun heerlijkste producten!’ Nou, dat was iets wat Larry nu kon waarderen. Hij wilde met deze dames wel het brood breken – hoewel hij dat eigenlijk met iedereen zou willen doen, het liefst nog met zichzelf. Waarom eten delen als je het ook allemaal zelf op kon eten? Maar goed, hij moest maar wachten op een kans om de outfits van deze Tributen achteraf te kopen. Ze droegen jurken die compleet gemaakt waren van broodproducten, inclusief een uitwaaierende onderkant gemaakt van de duurste baguettes. Larry meende de kwaliteit van het brood te kunnen ruiken. De broden werden bijeen gehouden door geweven structuren als van een mand, maar doordat de kleur hetzelfde was was dat nauwelijks te zien. Dit was een goede outfit; alle Districten zouden dat moeten doen. Hoe leuk gekleurde strepen en uitgebreide concepten ook waren, niks kon eten echt verslaan.

‘Als laatste, een prachtige afsluiting door District 12, met Jean-Marie Waltstein en Opal Thornton! Het District van de Mijnbouw presenteert ons met dappere krijgers, beschermd door de steenkool gemijnd door hun districtgenoten!’ Ook deze Tributen verborgen een deel van hun gezicht, namelijk de ogen. Was dat een thema deze keer? Veel Tributen droegen maskers of bedekten hun gezichten op een andere manier. Het was natuurlijk de keuze van hun ontwerper, maar Larry vroeg zich af of die allemaal hadden afgestemd dat er zoiets zou gebeuren. Ach, het was niet minder mooi. Hun hele outfit was zwart en had de grillige vormen van de steenkool die uit het District kwam. Op de hoofden van de Tributen prijkte een prachtige symmetrische tooi, die bijna als een grove bloem zijn bladeren uitstrekte naar de zon. Die tooi liep vloeiend over in een zwarte kap die hun hoofd en de bovenste helft van hun gezicht bedekte. Hun lichamen waren gehuld in hetzelfde zwarte materiaal, dat als een soort harnas – al was het zonder bedekking op de armen – te functioneren. Een goede afsluiting. Hij hoopte dat deze tributen het steengoed zouden doen.

De laatste kar denderde langs de tribune en eindelijk waren alle Tributen langs gekomen. Larry had door de uitbundige kostuums soms wat moeite gehad met het peilen van hoe sterk een Tribuut was, maar al met al had hij al heel wat kunnen zien aan hun houding – of überhaupt hun lengte. Al die kleine kinderen die dit jaar in de Spelen zaten zouden goed moeten oppassen; hij had zelf meer vertrouwen in de langere en bredere jongens van dit jaar. Hij zou thuis de Boete nog wel eens herkijken nu hij wist wat voor indruk de Tributen echt op hem maakten en dan zijn stem inleggen. Maar ja, uiteindelijk wist je het in de Spelen nooit!

Hij gebaarde naar de avoxen naast hem om nog wat extra whiskey in te schenken terwijl hij en de rest van het publiek geïnteresseerd naar het scherm bleven kijken terwijl de Tributen het stadscentrum bereikten.
‘Daar ziet u onze geliefde presidente, Cecilia Peak! De Tributen zijn allemaal gearriveerd bij de presidentiële villa en zij zal het begin van de Vijfde Spelen officieel inluiden.’
Larry applaudisseerde een laatste keer bij die mededeling, waarmee de presentatrice iedereen een prachtige Spelen wenste en zich achter de schermen terugtrok. Ondertussen bleef Larry de ceremonie volgen op de grote schermen die nog voor het publiek hingen. Hij kon niet wachten tot zijn liefste jongere familielid de Spelen zou openen! En in de tussentijd kon hij nog lekker wat snacks nuttigen, terwijl hij na begon te denken over de Tributen die dit jaar het meeste kans zouden maken.

_________________
~Credits to Ems <3
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Cecilia Peak
President
avatar

PROFIELAantal berichten : 1513
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: President
Leeftijd: 35 jaar

Onderwerp: Re: Openingsceremonie | zo mei 06, 2018 10:50 am

Daar stond ze, voor het vijfde jaar op rij, stralend in haar pompeuze jurk van zijde en edelstenen, blauw met wit. De ogen van Panem waren nu op haar gericht. Uit respect, bewondering, nieuwsgierigheid... en haat. Maar die haat kon ze wel hebben, die negeerde ze gewoon. Ze stond boven die koude blikken en moordlustige gedachten. Zij had bereikt, wat de kinderen die nu voor haar stonden, nooit zouden bereiken. Ze glimlachte. Sommige mensen beweerden dat perfectie niet bestond, maar Cecilia wist dat je met de nodige kracht en inspanning best dichtbij kon werden. Ha, veel perfecter dan dat zij was, zou het niet worden.

De intocht was prima geweest, niet uitzonderlijker dan andere jaren, maar ook zeker niet saai om naar te kijken. Nike had de presentatie over moeten slaan dit jaar, wat onfortuinlijk was, maar ze had een prima vervanger. Feit was gewoon dat niemand zo goed was als Nike, dus moest je in noodgevallen wel tevreden zijn met een stapje minder*. De tributen waren wederom uitgedost in de meest creatieve werken. Van kitcherig goud, tot strijlustige harnassen van hout en rubber. Er zaten mooie creaties tussen, zéker ook dingen die Cecilia zelf wel eens zou willen dragen, maar ook minder mooie. Net als alle andere jaren. Precies zoals het hoorde. Op basis daarvan waren de eerste favorieten alvast gekozen (of afgekeurd). De wedkantoren waren al volop in de weer sinds de dag van de Boete. Sinds de dag dat de tributen van de Vijfde Hongerspelen een gezicht hadden.

Die tributen stonden nu hier voor haar, onder het balkon waarop zij en andere hoge piefen de ceremonie door brachten. Vierentwintig tieners, verdeeld over twaalf rijtuigen, met gespierde paarden voor zich. Het gros van de kinderen was nog lang niet klaar voor de strijd. Sommigen keken ook daadwerkelijk angstig. Anderen oogden strijdlustig, of slechts overrompeld. Emotieloze gezichten waren er niet. Cecilia zou ze bemoedigend toespreken, maar zij wist ook wel dat de tributen zich daar weinig van aan zouden trekken. Ze kon haar speech afsluiten met “val dood” en de tieners voor haar zouden hun schouders ophalen. En het publiek zou juichen.

‘Tributen van Panem,’ begon Cecilia. ‘Welkom in het Capitool! Welkom in jullie nieuwe leven. Een tweede leven. Een kort leven, waarin jullie zullen sterven als krijgers en helden. En een lang leven voor één van jullie, waarin je geadoreert zult worden als een god. De sterksten hoeven niet de besten te zijn. De zwaksten niet per se de eerste doden. Als we in de afgelopen jaren íets geleerd hebben, dan is het wel dat alles mogelijk is. Ik wens jullie veel succes. Mogen de kansen immer in jullie voordeel zijn!’

Het publiek verbrak zijn stilzwijgen en begon luid te juichen en te joelen. Een feestperiode was aangebroken.

OOC: Sorry for the wait.  Innocent

*Puur IC bedoeld natuurlijk, je post is super! Razz

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.hongerspelenrpg.com
Crystal Forrest
District 1
avatar

PROFIELAantal berichten : 28
Registratiedatum : 16-08-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Bedelaar
Leeftijd: 12 Jaar

Onderwerp: Re: Openingsceremonie | zo mei 06, 2018 7:55 pm

Ze droeg meer goud dan ze ooit gestolen had. Meer goud dan ze ooit in bezit had gehad. Ze wilde dat ze nu naar huis kon rennen en dit allemaal op tafel kon gooien. Ze zouden nooit meer zorgen hebben! Ze zou nooit meer hoeven stelen, bedelen of werken. Helaas was naar huis gaan geen optie. De vraag was of ze überhaupt ooit nog thuis zou komen. Crystal beschouwde zichzelf niet als volkomen kansloos, maar ze wist ook wel dat er tributen rondliepen die veel meer in hun mars hadden dan zij.

‘Ik zal blij zijn als we in de arena staan en we meer kunnen doen dan alleen maar mooi zijn,’ zei ze, door haar masker heen, tegen haar mede-tribuut Neo, terwijl ze haar plaats in nam op de strijdwagen. Ze haalde diep adem, wat niet erg prettig was, zo met een masker op. Als tributen van District 1 zouden zij als eerste naar buiten gaan. Ergens vond Crystal dit oneerlijk. Het betekende dat ze hen ook als eerste weer zouden vergeten, omdat er nog tweeëntwintig tributen na hen kwamen die óók enorm erg uitgedost waren. Dat verminderde hun kansen op sponsoren, en dat terwijl ze die sponsoringen zo goed zouden kunnen gebruiken, ongeacht hoe de arena er straks uit zou zien.

De paarden kwamen in beweging, de deuren gingen open. Crystal sloeg direct een arm voor haar ogen. Wat een verblindend licht! Moesten de tributen elk jaar door deze zee aan licht zwemmen? Ze kon zich niet herinneren dat ze ooit tributen de deur door had zien komen met dichtgeknepen ogen. Ze haalde haar arm naar beneden en merkte dat het licht minder werd. Foutje zeker, dacht ze verbitterd. Wat een voortreffelijk begin van deze poppenkast. Ze hoopte maar dat het geen voorbode was voor de rest van de spelen.

Het voordeel van het dragen van een masker tijdens de intocht, was dat haar gezicht niet te zien was. Ze hoefde zich dus niet druk te maken om haar glimlach. Ze mocht zo angstig, verward of boos kijken als ze zich voelde, onderwijl zwaaiend met haar hand, alsof er niets aan de hand was. Het gewicht van het kostuum drukte op haar lichaam, het was onwijs zwaar, met al die lagen gouden stof en tierelantijnen. Blijf zwaaien, zei ze bij zichzelf.

De wagens kwamen tot stilstand voor een groot gebouw. De kijkgaten in haar masker belemmerden veel van Crystal’s zicht, wat zowel een vloek als een zegen was. Ze kon nu weinig zien van het gebouw zelf, en ze zag de presidente pas toen deze naar voren stapte op het balkon en alle schijnwerpers op haar gericht waren. Crystal luisterde naar wat de vrouw te zeggen had en knikte nauwelijks zichtbaar toen Peak zei dat de zwaksten niet per se de eerste doden zouden zijn. Precies, dacht Crystal, ik zal ze eens laten zien wat ik in mijn mars heb. Ze wist nog niet hoe, of wat, maar ze wist dat ze niet waardeloos was. Ze was klein, en niet sterk, maar wel snel en soepel. Wellicht dat dat haar leven kon redden.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Mineko Takenaka
District 7
avatar

PROFIELAantal berichten : 24
Registratiedatum : 16-11-16
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Leerling-vioolmaker
Leeftijd:

Onderwerp: Re: Openingsceremonie | zo mei 06, 2018 10:24 pm

Mineko's handen gleden over de bemoste broek die hij droeg. Op zijn hoofd rustten twee gigantische gekrulde hoorns, het leek hem persoonlijk overdreven. Maar de stylist had hem ervan overtuigd dat alles er kleiner uit zag van veraf - en dat was waar hun publiek zat. Fair enough. Het betekende wel dat hij moest oppassen met te snelle hoofdbewegingen, voordat hij zijn nek verrekte, of de hoofdtooi beschadigde. Daarom nam hij rustig de tijd om rond te kijken, terwijl een dame de laatste hand legde aan zijn kostuum. Het was bijna amusant hoe anders iedereen er opeens uitzag in de overdreven pakken. Van klein meisje tot gouden standbeeld, van twee afzonderlijke jongens tot een bizarre Siamese tweeling in een zonnen-pak. Vooral dat laatste trok veel aandacht - al dan niet positief.  Twee andere jongens stonden bij de zonnestralen, maar het gesprek leek niet met hen gevoerd te worden, maar over hen te gaan. Mineko's interesse werd geprikkeld, vooral omdat de jongens uit twee en twaalf ongeveer van zijn leeftijd waren, en daardoor nuttig om kennis mee te maken. Hoe eerder hoe beter.

Hij zette een paar passen in hun richting, wat onmiddellijk de aandacht leek te trekken van Jean-Marié. ''Hey-'' kreeg Mineko er nog net uit, voordat Jean-Marié een opmerking maakte over hoe hij zich steengoed voelde. Een smalle glimlach gleed over Mineko's gezicht. Zo'n type dus. Vermoeiend of vermakelijk, afhankelijk van je humeur. Gelukkig waren mensen die veel grapjes maakten gauw blij met meegaand publiek. ''Ha, rots-scherp,'' probeerde Mineko mee te spelen. Hij was niet het type voor geniale woordgrapjes, maar het leek goed genoeg voor de jongen van de steenkool. Jonathan leek op te merken dat de aandacht verschoven was van het malle kostuum en voegde zich bij het huidige gesprek. De drie wisselden enkele woorden, waarin vooral Jonathan de boventoon voerde en Jean-Marié lachend mee ging, terwijl Mineko slechts het hoognodige toevoegde. Hoe minder hij zei, hoe kleiner de kans was dat hij iets fout zei. Mineko noemde iets over zijn houtsnijwerk, waarop Jean-Marie meteen details begon te vragen, vol nieuwsgierigheid, tot Jonathan er dwingend tussendoor kwam met een opmerking over dat hij Opal echt de lelijke versie van Milena vond. Mineko haalde vaagjes zijn schouders op, ging er niet in mee. ''Ze heeft echt zo'n bol hoofd, wedden dat- Hey- Hey, hazenlip, luister je wel?" riep Jonathan iets harder dan nodig, toen Mineko even afgeleid raakte door de briesende paarden. In een flits draaide Mineko zijn blik terug naar zijn gesprekspartners, voelde boosheid in hem opwellen door de belediging. Maar het gelach van Jonathan liet weinig ruimte voor woede. Bovendien, wat zou het oplossen. ''Je gezicht, weetjewel,'' verduidelijkte Jonathan de boel nog even. Mineko's ogen versmalden, zijn houding werd vijandiger, wat werd versterkt door de scherpe hoorns op zijn hoofd. Hij mocht deze jongen niet. Dat leek de ander wel op te merken, want er volgde een verzachtende verzekering dat het maar een grapje was. Mineko moest even diep adem halen voor hij kon reageren. ''Tuurlijk, het is al goed,'' sprak Mineko met een opperst vriendelijke glimlach, zijn woede verbijtend. Hij sloeg Jonathan broederlijk op de schouder. ''Heel grappig." Geen vijanden maken. ''Ik zie jullie later weer,'' nam hij dan afscheid, iets waarbij hij vooral naar Jean-Marie zwaaide.

Een vriendelijk gezicht en een heimelijke haat rijker nam Mineko plaats op de strijdwagen, rechtte zijn rug en maakte zijn schouders breed. Kracht uitstralen, dat was het doel. De strijders-outfit hielp daarbij mee, gaf hun gespierde lijven nog wat extra cachet. Hij zwaaide af en toe, maar knikte het publiek vooral toe, met een vastbesloten blik en strijdlust in de ogen. Hij was zich opeens heel bewust van zijn gezichtsvormen, hoe zijn philtrum zich vouwde wanneer hij glimlachte. Het voelde onnatuurlijk aan. Hij hoopte maar dat dat niemand op zou vallen. De speech van Cecilia Peak bracht hem afleiding, hoewel de tekst weinig inspirerend was. Helden en een god, duidelijk. Ze draaide er in ieder geval niet om heen.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gabriel Katz
District 7
avatar

PROFIELAantal berichten : 37
Registratiedatum : 18-03-18
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Scholier / Uitvaartondernemer
Leeftijd: 14

Onderwerp: Re: Openingsceremonie | ma mei 07, 2018 5:31 pm

Gabriel bleef doodstil staan terwijl de stylist een laatste stukje mos op zijn schouder plakte. Toen hem een spiegel werd voorgehouden, viel zijn mond bijna open van verbazing. Wauw. Hij leek wel een stukje bos. Met een grote lach keek hij de Plinius de stylist aan, die breed grijnsde - al was dat meer uit waardering voor zijn eigen werk dan als reactie op Gabriels glimlach. Wat de tiener van zijn kunstwerk vond kon hem weinig schelen, als het publiek er maar om zou juichen. Gabriel herkende zichzelf nauwelijks. Verwonderd voelde hij aan de creatie op zijn hoofd, het zachte mos, de kleine kristalletjes als dauwdruppels tussen de bladeren genesteld, de indrukwekkende horens, maar liet zijn handen gauw zakken toen de man blafte dat hij van zijn creatie af moest blijven. Hij glimlachte en stak zijn handen even verontschuldigend omhoog. Hij begreep het wel, die stylist had hier een eeuwigheid aan gewerkt, hij wilde natuurlijk niet dat het hele geval op het laatste moment van Gabriels hoofd zou storten. Gabriel keek naar zijn districtgenoot, die een vergelijkbare outfit droeg, en daarna ging zijn blik terug naar de manshoge spiegel. Hij leek wel een dryade, een satyr, een stukje van het bos. Hij had de creaties van eerdere jaren al wel op tv gezien, maar toch verbaasde de schoonheid ervan hem. Het was niet alleen maar glitter en goud - niet bij district 7 tenminste - maar iets... magisch. "Superfancy", fluisterde hij en hij dacht aan Nina, en miste haar, maar zijn glimlach bleef overeind, want waar had hij er anders zijn hele leven voor op geoefend?

Zo in het echt was het allemaal nog veel overdonderender dan Gabriel ooit gebaseerd op de televisiebeelden had verwacht. Hij leek wel in een soort sprookjeswereld beland, vol vreemde wezens. De Capitoolbewoners zagen er stuk voor stuk extreem excentriek uit, en de sommige tributen waren in hun uitdossing nauwelijks als mensen te herkennen. Er waren zeemeerminnen, zonnegoden, krijgers. Velen droegen maskers. Onder het wachten kriebelde Gabriel een van de paarden van hun rijtuig achter de oren, totdat hun stylist hem weg kwam trekken van het grote dier, bang dat het met zijn hoofd tegen Gabriels horens zou stoten. Nadat de man wat stukjes mos en edelsteentjes goeddeed, hield Gabriel braaf wat afstand van de paarden, al stak hij even groetend een hand op toen een van de dieren zijn blik op hem richtte. Hij keek rond, zoekend naar iemand om een praatje mee te maken. Zijn blik bleef even hangen op de slanke jongen uit district 2. Zijn uitstraling intrigeerde hem. Hij leek erg stil en serieus, en toen hij hem een enkel woord hoorde wisselen met zijn districtgenoot - die even later met Mineko en nog een jongen stond te kletsen - bleek hij een erg mooie stem te hebben. Gabriel glimlachte even naar hem, maar de jongen gaf geen reactie en zag er ook niet echt uit alsof hij benaderd wilde worden. Misschien had hij behoefte aan rust om zich heen. Gabriel besloot hem maar niet te storen en liep in plaats daarvan naar het meisje uit 12, dat er wat eenzaam bij stond. "Mooie outfit", opende hij het gesprek, terwijl hij even nadacht over haar naam. Opal, was het toch? Haar achternaam kon hij zich niet herinneren. Opal snoof even als reactie. "Vind je? Het ziet eruit als steenkool. Daar heb ik intussen wel genoeg van gezien." Gabriel haalde even zijn schouders op - voorzichtig, want hij voelde de blik van de stylist in zijn rug prikken - en bestudeerde Opals hoofddeksel. "Maar toch niet in zulke vormen?" Nu was het haar beurt om haar schouders op te halen. "Misschien niet. Maar goed, het maakt toch niet uit allemaal. Het is niet alsof deze kleren het verschil gaan maken." Tja, dat was misschien waar. Het kon je sponsoringen misschien een beetje beïnvloeden, maar de optocht leek al met al meer voor het leuk dan voor enig praktisch nut. Maar hé, mooi was het wel.

"Waar hebben jullie het over?" vroeg een stem opeens. De jongen die bij hen was gaan staan was een kop groter dan Gabriel en had ook drie keer zo veel sproeten als hij. Antonio, herinnerde Gabriel zich. Ze praatten kort over de outfits. Antonio merkte vrolijk op dat hij nu eindelijk die geit had gevonden die van de kudde was weggelopen, en toen hij enthousiast met zijn lasso begon te zwaaien, mepte hij bijna Gabriels horens van zijn hoofd. Gabriel dook lachend weg, maar Opal leek de lol ervan niet zo in te kunnen zien. "Dit is de Arena niet, ja, wacht even met je moordpogingen", snauwde ze naar Antonio. Gabriel stak sussend een hand op en voelde aan de horens, die een beetje scheefgezakt leken. Hij verontschuldigde zich bij het tweetal en haastte zich naar Plinius toe om het weer recht te laten zetten. "Jij verzet geen voet meer tot die optocht begint, begrepen?" bromde de man, die al heel wat minder grijnsde dan even geleden.

Even later was het, tot Plinius' grote opluchting, tijd voor de openingsceremonie. Gabriel en Mineko stapten op hun wagen. De andere jongen stond er strijdlustig bij, maar Gabriel wist die houding ondanks de krijgersoutfit niet echt te kopiëren. Hij vond het schorsharnas gaaf, maar erg strijdlustig voelde hij zich niet. Even dacht hij aan Antonio en zijn lasso, en aan Opals opmerking. Straks, in de Arena, zou een aanval als dat niet meer voor de grap zijn. Hij schudde die gedachte echter van zich af; hij kon zich niet voorstellen dat een jongen als Antonio hem echt zou aanvallen. Niet als hij hem daar geen reden toe gaf. Glimlachend stond hij op de wagen, zwaaiend naar het publiek. Ze zouden allemaal kijken, thuis, en hij probeerde er zo opgewekt en onbezorgd uit te zien als hij maar kon, iets wat hem nog niet eens zo veel moeite kostte. Al dat publiek, al dat gejuich, het was extreem, het leek wel een droom. Licht en schitterende dingen overal, het applaus was oorverdovend, hij werd er haast duizelig van, maar het was een fijne, magische duizeligheid. Zijn glimlach verbreedde zich vanzelf. Papa, mama, oom Levi, Nina, ze waren ver weg, maar ook zij keken naar hem. En wat Nina ook had gezegd, hij wist dat ze zijn uitdossing net zo zou bewonderen als hij had gedaan. Superfancy.

Hij keek naar Cecilia Peak, president van Panem. De strijdwagens stonden stil en de roes van de optocht leek uitgewerkt. Alles kwam weer helderder binnen, de kleine details die net nog verloren waren gegaan in al het lawaai en alle indrukken. Het geschuifel van de paarden, een zweetdruppeltje dat in zijn nek gleed, de ademhaling van de jongen naast hem. Het publiek was stil terwijl de president haar toespraak hield. Helden en krijgers? Een scheef glimlachje trok over zijn gezicht. Hij was geen held, en al helemaal geen krijger. Om over die god nog niet te spreken. Zou ze zelf geloven wat ze zei? Geloofde iemand hier het? Het ging hier niet om glorie en roem, ook al leek dat zo. Gabriel wist heel goed dat er onder al dat gejuich en gejoel eigenlijk angst zat. In wreedheid geloofde hij niet, alleen een angst. Ze waren bang voor de districten, bang voor een nieuwe opstand, en daarom hadden ze dit hele spektakel opgezet. En toen was de toespraak voorbij en barstte het gejuich weer los als een donderende storm, en Gabriel kon niet anders denken dan: het is pijnlijk dat ik en 22 anderen moeten boeten voor hun angst, maar als er iets is wat het Capitool goed kan, dan is het wel een spektakel opzetten.

_________________
So keep your head up in the clouds / live tomorrow now
Run rings 'round roses 'til we all fall down
Keep dancing til your last song's sung / 'til your last breath's done
Run rings 'round roses 'til we all fall down
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: Openingsceremonie |

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Openingsceremonie

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Openingsceremonie
» Openingsceremonie
» Openingsceremonie
» Openingsceremonie

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: De Spelen :: 5de Hongerspelen :: Het Capitool-