Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 The Puppet Show

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Carmen Abelli
Capitool
avatar

PROFIELAantal berichten : 141
Registratiedatum : 01-10-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Geldschieter
Leeftijd: 22

Onderwerp: The Puppet Show | vr dec 27, 2013 2:25 pm

Carmen geeuwde en reikte naar haar glas friszoete citroenlimonade. Ze was pas een uurtje aan het werk, maar nu al voelde ze haar focus wegglijden naar andere zaken. De rijen cijfers dansten voor haar ogen op en neer. Misschien was het toch niet zo’n slimme beslissing geweest om naar het pre-spelen feestje te gaan. Het was wel leuk geweest, vol met gokkende mensen en enthousiaste stylisten. Zelfs Carmen’s enthousiasme was erdoor aangewakkerd. Op het feestje hadden ze de trainingsscores nog een keer voorbij zien komen, eveneens als een samenvatting van alle shots die gemaakt waren van de verschillende tributen. Ja, de gekte was begonnen en het feest had tot in de late uurtjes geduurd. Voor Carmen was het meer geweest dan alleen ontspanning, ze had ook ene poging gedaan tot netwerken. Dat was nog best aardig gelukt blijkbaar, daarvan getuigde haar volle mailbox en haar secretaris die kwam vragen of ze over drie dagen misschien een plekje over had voor een lunch met Capaldo. Een naam die haar niet bepaald bekend voorkwam. Waarschijnlijk iemand van het feest, maar god, wat herinnerde ze zich daar weinig van. De zoete mixdrankjes hadden toch meer alcohol bevat dan ze ingeschat had.

Nogmaals richtte de jonge vrouw haar ogen op de colommen. Hieruit kon ze winstmarges berekenen en de rentepercentages voor een deal vastleggen. Normaal gesproken ging dat vloeiend en snel, maar vandaag voelde ze zich net een slak. Daarom besloot Carmen dat ze de opening van de Spelen op een feestelijke manier in zou luiden. Dat had ze wel verdiend, na al die nieuwe klanten binnen te hebben gesleept. Ze stond op, rekte zich uit en goot de laatste bodem van haar drankje naar binnen. Zo. Geen tijd te verliezen, de Arena zou spoedig aan het publiek geopenbaard worden.

Onderweg mijmerde ze: Wat voor terrein zou het zijn? Welke verrassingen had Tyrell bedacht, welke twists en traps? Ze kon niet wachten. Carmen was niet al te modieus, viel wellicht uit de toon bij de mensen met kooien en bodypaint. Ze ging vandaag gekleed in een zachte houthakkers blouse, een samenspel van aquamarijn, zonsondergang-oranje en donkergrijs, en een lichtgrijze skinny jeans, met aan haar voeten grijze lage enkellaarsjes met bijpassende groenige details. Een licht getik weerklonk door haar hakken. Ze trok niet al te veel bekijks, maar de mannen die haar toch een blik gunden zagen algauw dat ze toch een zekere onvatbare schoonheid bezat.

Ze nam plaats in een aparte lounge, met uitzicht over een prachtig stukje van een van de parken van het Capitool. Maar hetgeen wat de meeste aandacht trok was toch het reusachtige scherm dat midden in de ruimte zweefde. In een comfortabele leunstoel nipte Carmen aan haar cocktail, een speciale Hongerspelen editie. De ruimte was gevuld met rijkelui en hoge figuren, logisch ook, ze bevond zich in de toplounge van een geweldig restaurant. Wanneer er naast haar iemand aan kwam keek de jongedame op, met een zeldzame oprechte lach op haar gezicht.

‘Wie is jouw favoriet?’ stelde ze dan de vraag die ze al meerdere malen zelf had proberen te beantwoorden, zonder bevredigend antwoord.

[Specifiek is het topic aangemaakt voor Nymfa, maar dit topic is open voor alle Capitool mensjes, dus voel je vrij om te joinen in de luxe lounge. Very Happy]

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nymfa Benoïst
Capitool
avatar

PROFIELAantal berichten : 27
Registratiedatum : 26-08-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Zangeres
Leeftijd: 21

Onderwerp: Re: The Puppet Show | za dec 28, 2013 2:01 pm

En zoals gewoonlijk, dat de typisch Capitoolse vrouw veel en veel te veel tijd besteed aan haar uiterlijk. Haar haren had ze lichtroze geverfd, met blonde plukken erdoorheen. Een haarkleur die ze voorheen al een keer gehad heeft, maar haar toch genoeg beviel om hem nog een keer te gebruiken. Nymfa’s voeten deden nog steeds pijn van het vele dragen van haar, immens, hoge stiletto hakken. Die zwart van kleur waren, met een dun randje van wit kant. De vrouw droeg een leren, zwarte broek met kleine diamantjes bij de zakken. Haar bovenlichaam bedroeg een zachtroze shirt, die één schouder bloot liet en misschien net iets teveel inkijk weergaf. Over het algemeen was dit nog het minst extravagant, van wat er in haar kledingkast hing.

De jongedame haalde een hand door haar roze haren, ze liep – diep in gedachten verzonken – de straat over. Om haar heen was het nogal een bonte massa. Vele mensen kwamen haar tegemoet, degenen met haast duwden de anderen zowat op de grond. Bijna iedereen was wel in een andere kleur gekleed, de één in het blauw, de ander in het groen of in het roze zoals zijzelf. Het was op te merken dat men steeds meer begon te haasten en daar was één simpele verklaring voor; de Hongerspelen. Het hele gebeuren in de arena stond op het punt te beginnen, vrijwel iedereen was enthousiast. Er werd druk overlegd wie er zou winnen, wie er favoriet was, of men wel of niet moest sponsoren. Men was benieuwd naar de dramatische wendingen, de gevechten, de doden. Een normaal mens zou dit waarschijnlijk een vreselijk iets hebben gevonden, maar over het algemeen zijn de inwoners van het Capitool niet echt normaal. Maar wat konden die 23 doden überhaupt schelen, het waren maar bewoners van de districten. Het was hun eigen schuld, hadden ze maar niet in opstand moeten komen. Plus dat het Nymfa ook nog eens een baantje opleverde, immers had ze de eer gekregen om bij de inhuldiging van de winnaar te zingen. Één van haar beste vriendinnen – Elle Rosefield – had bij de intocht gezongen. En als het hele gebeuren voorbij was, was het haar tijd om te schijnen.  

Ze liep een van haar favoriete restaurants in. Om de kater die ze al had niet nog erger te maken, sloeg ze - voor wat misschien wel de eerste keer in haar leven was - de alcohol af en nam meteen plaats in een van de lounges. Met een prachtig uitzicht op één van de parken in de stad. De vrouw naast had opgekeken, met een glimlach op haar gezicht. ‘Wie is jouw favoriet?’ Het was de beruchte vraag, die voor velen onbeantwoord bleef, er was immers ontzettend veel keuze. ‘Ik denk de jongen uit 6 en die uit 7, het zou natuurlijk ook wel fijn zijn voor Mark als zijn broertje wint. De mannelijke tributen zijn over het algemeen leuk, dus het is en blijft lastig om een keuze te maken. Wie is jouw favoriet?’

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Carmen Abelli
Capitool
avatar

PROFIELAantal berichten : 141
Registratiedatum : 01-10-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Geldschieter
Leeftijd: 22

Onderwerp: Re: The Puppet Show | za dec 28, 2013 8:32 pm

De persoon naast haar was een hele verschijning. Roze haar, wat Carmen deed denken aan zuurstokken en ander mierzoet snoepgoed. Maar van vreemde haarkleuren keek de Capitoolse al lang niet meer op, waar je ook ging, er zouden altijd mensen zijn die zichzelf met een felle haardos van de rest probeerden te onderscheiden. Carmen zelf was niet zo gesteld op uiterlijk vertoon, op enkele uitzonderingen na. Ze droeg niet graag jurken, voelde zich dan een porseleinen popje. Meestal was haar kleding dus goed verzorgd, maar niet al te opvallend. Toch kon Carmen schoonheid wel waarderen, evenals uiterlijk vertoon, met toeters en bellen eraan. Soms was het te overdreven, soms stond het mensen gewoon heel erg goed.

En dit meisje van ongeveer haar leeftijd had met haar suikerspin-kleurige haar een schot in de roos van opvallend mooi gemaakt. Naar Carmen’s bescheiden mening dan, ze was geen mode-expert. Het roze shirt was volgens haar dan weer een beetje te veel van het goede, maar zij was dan ook geen liefhebber van de zachte meisjesachtige kleur. En misschien maakte de aantrekkelijke schoonheid van dit figuur haar een klein beetje jaloers. Moest dat nou, zo’n inkijk? Alsof het nog niet duidelijk genoeg was- stop. Ze was hier om te ontspannen, daaraan herinnerde haar vrolijk gekleurde drankje haar. Daarom stelde ze de vraag die in haar eigen gedachten rondspookte. De brandende vraag, lastig te beantwoorden.

‘Wie is jouw favoriet?’ 24 kinderen. 12 jongens, 12 meisjes. Varieerend van 12 tot 18 jaar, van huilerige typjes tot vastberaden jongeren. Carmen wist niet zo goed wat ze ervan moest vinden. De Arena intrigeerde haar, net als de bedenker ervan, Tyrell Peak. Met die man had ze wellicht een lichte obsessie. Maar het besluit om kinderen te laten vechten? Hmm. Het zou natuurlijk wel de meest effectieve manier zijn om de districten een flinke trap na te geven; Kijk, wij beslissen of jullie nageslacht blijft leven of dat ze sterven door leeftijdsgenootjes. Suikerspin gaf antwoord: ‘Ik denk de jongen uit 6 en die uit 7, het zou natuurlijk ook wel fijn zijn voor Mark als zijn broertje wint. De mannelijke tributen zijn over het algemeen leuk, dus het is en blijft lastig om een keuze te maken. Wie is jouw favoriet?’ Ja, daar had ze een punt. Mark scheen het nieuwe troeteldier van het Capitool te zijn en het ‘toeval’ had bepaald dat mini-Mocca ook in de Spelen mee zou doen. Of het nou echt toeval was (een kans die minder dan 0,1 procent betrof, niet onmogelijk, maar wel onwaarschijnlijk) of een typisch gevalletje van manipulatie in de lotingspot, maakte niet zo veel uit. Het bleef ontzettend interessant. 'Ah, de verwachtte tegen-vraag.’ sprak ze met een grijnsje. 'Sage Malone.. met haar elf. Ze is interessant. Of haar hoge cijfer terug komt in de Arena valt nog af te wachten, wellicht heeft ze het voor elkaar gekregen door haar shirt naar de Spelmakers toe te gooien.’ Carmen besteedde nog een laatste gedachte aan de ultieme favorieten-vraag en antwoordde dan: 'Maar mijn favoriet zal dan toch zijn Belle Deveno, de vrouwelijke tribuut van district 8. Hoe leuk de jongemannen ook zijn, ik hoop van haar nog wat onverwachte actie te zien.’

Het scherm voor de twee dames flitste aan en liet de pre-game inleiding zien, met een enthousiaste presentator die vertelde dat het slechts momenten zou duren voor het begon. Dan zouden ze weten hoe de Arena eruit zag. Grasland of bos, ijsvlakte of woestijn? Verras me, Tyrell..

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nymfa Benoïst
Capitool
avatar

PROFIELAantal berichten : 27
Registratiedatum : 26-08-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Zangeres
Leeftijd: 21

Onderwerp: Re: The Puppet Show | zo dec 29, 2013 1:49 pm

'Ah, de verwachtte tegen-vraag.’  Sprak de vrouw met een grijnsje. 'Sage Malone.. met haar elf. Ze is interessant. Of haar hoge cijfer terug komt in de Arena valt nog af te wachten, wellicht heeft ze het voor elkaar gekregen door haar shirt naar de Spelmakers toe te gooien.’ Nymfa knikte, een lichte grijns rustte rond haar lippen, dat meisje uit district 3 was ook nog een hele verrassing geweest. Eerst had het erop geleken dat ze een één had gekregen, maar dat bleek een vergissing en het cijfer was verandert in een elf. De hoogste score van de tributen. En de vraag was nog maar hoe ze het voor elkaar had gekregen. Zouden ze het überhaupt nog te weten krijgen? Of zouden de Spelmakers het voor hun volk geheim houden?  'Maar mijn favoriet zal dan toch zijn Belle Deveno, de vrouwelijke tribuut van district 8. Hoe leuk de jongemannen ook zijn, ik hoop van haar nog wat onverwachte actie te zien.’ Bleek het definitieve antwoord van de normaal uitziende dame naast haar, die totaal van kledingsstijl verschilde met zijzelf. But who cares, right? Dan zou zij alleen maar meer opvallen. ‘Ik ben ook wel benieuwd hoelang die twee jongere meisjes het uithouden, die uit wat is het district 6 en 12?’ Het lukte de vrouw met het roze haar niet om op de namen te komen, misschien dat de meisjes geen al te grote indruk op haar hadden gemaakt. Dan vergeet ze wel vaker dingen..

Het scherm voor hen ging aan, een inleiding van de spelen was te zien. Een zeer enthousiaste presentator vertelde dat het nog maar even zou duren, voor de Spelen daadwerkelijk begon. Hoe zou de Arena eruit zien? Hoe zou het eruit zien voor de tributen, hoelang zou het duren voordat de eerste dode viel? Zouden er veel gevechten zijn, of durfden de kinderen niet met elkaar te vechten? Wat zou er überhaupt gebeuren, mochten er nog helemaal geen doden vallen? Zouden de Spelmakers dan ingrijpen, of werd er gewoon net zolang gewacht tot de kinderen stuk voor stuk door gebrek aan eten of drinken zouden sterven? Misschien dat de kinderen zou vastberaden terug naar huis te keren, dat de winnaar binnen enkele momenten al naar voren kwam omdat iedereen zonder er echt bij na te denken gewoon aanviel.

Let the games begin..

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Carmen Abelli
Capitool
avatar

PROFIELAantal berichten : 141
Registratiedatum : 01-10-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Geldschieter
Leeftijd: 22

Onderwerp: Re: The Puppet Show | zo dec 29, 2013 6:13 pm

Van de vierentwintig kinderen wist Carmen slecht te bepalen wie ze het leukste vond. Het ging bij haar namelijk niet alleen om de zogenaamde win-factor, de kans dat hij of zij winnen zou. Maar ook om hoe interessant en intrigerend zij een persoon vond. En daarin was Carmen best wel kieskeurig.. Er waren de voor de hand liggende favorieten: De sterke jongens, varierend van 16 tot 18, die waren uiteraard goede kansmakers. Maar er waren ook de underdogs, die je zeker niet mocht onderschatten. In een spelletje op leven en dood konden er namelijk een hele hoop verrassende wendingen plaats vinden, zeker als de spelleider het grote genie Tyrell Peak was.

'Maar mijn favoriet zal dan toch zijn Belle Deveno, de vrouwelijke tribuut van district 8. Hoe leuk de jongemannen ook zijn, ik hoop van haar nog wat onverwachte actie te zien.’ Ja. In die blauwe ogen had ze een sprankeltje gezien. Een soort kans op een omslag. Het was lastig te beschrijven, maar Carmen hoopte en vermoedde dat de juiste omgeving in Belle wel eens een giftige plant kon laten ontspringen, die gevoed met bloed tot een prachtige bloem zou bloeien.

‘Ik ben ook wel benieuwd hoelang die twee jongere meisjes het uithouden, die uit wat is het district 6 en 12?’ Carmen grinnikte, een meisjesachtig vrolijk geluid. Niets mis mee op zich, behalve dat het wellicht een tikje vreemd was om te lachen bij het idee van piepjonge meisjes in een moordlustig scenario. ‘Dat ligt er volkomen aan of ze slim genoeg zijn om weg te vluchten.’ sprak ze opgewonden. ‘En of de rest dom genoeg is om medelijden te tonen met de kleintjes.’

Even viel er tussen de twee meiden een zeer logische stilte. Niemand wilde dit moment missen:
Daar, het begon.

Kinderen kwamen als paddestoelen uit de grond geschoven, prachtig.
Alsof ze nu al begraven waren geweest en enkel met toestemming van Tyrell nog heel eventjes leefden, voor ze terug moesten in de aarde.
Ze kregen 60 seconden om iedereen eens goed te bekijken.
‘Ah, die daar is zwaar nerveus, verloren zaak.’ analyseerde Carmen, als je nu al te nerveus was om je ogen te openen had je geen schijn van kans.

Nog voor het aftellen gedaan was schoten de twee van twaalf al weg, als piepende muisjes. Rennen zou ze wat tijd geven, maar zeker niet redden.

Carmen genoot met volle teugen van de eerste actie, hoe prachtig het allemaal in elkaar zat en hoe allerlei tributen zich op spullen stortten als de sloeberige straatratten die ze waren. Liep er daar nou iemand met een ukelele? Ze lachtte ongelovig en trok haar ogen kort van het scherm af om een nieuw drankje te bestellen. ‘Hey, wil jij nog iets?’ vroeg ze vriendelijk aan haar buurvrouw, socialer dan normaal door een combinatie van moord&doodslag in het vooruitzicht en de alcohol in haar cocktail.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nymfa Benoïst
Capitool
avatar

PROFIELAantal berichten : 27
Registratiedatum : 26-08-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Zangeres
Leeftijd: 21

Onderwerp: Re: The Puppet Show | zo dec 29, 2013 6:41 pm

‘Ik ben ook wel benieuwd hoelang die twee jongere meisjes het uithouden, die uit wat is het district 6 en 12?’  De vrouw naast haar grinnikte, een vrolijk geluid. ‘Dat ligt er volkomen aan of ze slim genoeg zijn om weg te vluchten.’ De stem klonk opgewonden, zo te zien was Nymfa zelf niet de enige die ontzettend enthousiast was over de Spelen. ‘En of de rest dom genoeg is om medelijden te tonen met de kleintjes.’  De vrouw met het roze haar knikte. ‘We zullen het zien.’ Na haar woorden bleef het stil, wat redelijk logisch was aangezien de Spelen op het moment stonden te beginnen. Eindelijk zullen al hun vragen, over de arena, de tributen, de gevechten, de dramatiek beantwoord worden.

De kinderen kwamen de grond uit geschoven, alles zag er prachtig uit. De arena had iets weg van een soort vervallen stad, met ruïnes. De kinderen stonden in een cirkel op een soort plein, in het midden stond een Hoorn des Overvloeds. Zouden er kinderen zich wagen aan het risico, om naar de Hoorn toe te rennen? ‘Ah, die daar is zwaar nerveus, verloren zaak.’ Sprak Carmen, waar ze overduidelijk gelijk in had. Als je nu al zo ontzettend nerveus was, zag je waarschijnlijk je dood al snel tegemoet. Nog voor het aftellen afgelopen was, schoten twee kinderen ervandoor.

Geweldig, zoveel actie om te moeten volgen. Alle tributen leken weer anders te reageren op de gebeurtenissen, de een was al aan het vluchten, terwijl de ander zich op de spullen stortte. Een aantal waagden zich aan een sprint naar de Hoorn. ‘Hey, wil jij nog iets?’ Klonk de vriendelijke stem vragend naast haar. Een kort moment dat ze na, was het wel verstandig om te gaan drinken als je nog bij moest komen van een kater? Ach, wat maakte het ook uit. Het begin van de Hongerspelen was iets om te vieren. ‘Doe maar een cocktail,’ sprak ze met een glimlach op haar gezicht geplakt.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Carmen Abelli
Capitool
avatar

PROFIELAantal berichten : 141
Registratiedatum : 01-10-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Geldschieter
Leeftijd: 22

Onderwerp: Re: The Puppet Show | zo dec 29, 2013 9:38 pm

Carmen zweeg, net als alle andere aanwezigen, toen er werd aangekondigd: Het gaat beginnen. Meteen zag carmen wat interessante dingen staan, wapens, mysterieuze zakken, was dat nou een touw waarop werd ingezoomd?

Filmografisch was het een prachtige plek, met ruines van gebouwen en een ruim plein, waarop de tributen gegroepeerd waren. Op het eerste gezicht leek de verdeling zeer willekeurig, maar algauw spotte de jongedame een patroon. De jongenstribuut en zijn vrouwelijke equivalent- van elk district waren ze met een afgemeten afstand van elkaar gescheiden. Het deed haar denken aan een klok, twaalf bovenaan en zes daar hondertachtig graden vandaan.

En daar begon het. Wegrennende kinderen, graaiende handjes. En daar, daar landde de eerste klappen al. Haar favoriet ging de strijd aan met Sage Malone, maar veel kwam er niet uit. Ze vochten met hun vuistjes, hadden nog geen wapens. Nog niet.. Zodra dat geregeld was kon het echte spel beginnen.

‘Doe maar een cocktail.’
Carmen grijnsde scheef. ‘Dat maakt twee.’
Ze gaf snel door welke cocktails ze wilde hebben en bestelde impulsief ook een schaaltje hapjes. De bediende noteerde de bestelling en dribbelde vlug weg, om zijn dienblad aan te vullen met glazen vol luxe drankjes.

Uiteraard gleed Carmen’s blik meteen terug naar het beeldscherm. Ze viel midden in de actie, waar een zeis naar een been werd gezwaaid, waarna een massa zoemende diertjes uit het niets verscheen. Maar dat was niet het enige wat er gebeurde: In slow motion liet het beeld een vliegende werpster zien, afkomstig een zwartharige jongen waarvan ze de naam niet meer precies wist. Het was een prachtworp, gevoed door woede zo te zien. Een fikse wond was het gevolg en in haar hoofd telde Carmen dit al als een dode.
Weer terug naar de wespen horde, waar het ook razendsnel ging.

Carmen lachtte gelukzalig toen ze zag hoe een menselijk schild werd ingezet om de steken te ontwijken. Dit was wat ze zien wilde: Onmenselijke acties, bloed, pijn, de diepste krochten van de menselijke geest. De tributen zouden langzaam gek worden en als het aan carmen lag zou het eerder vandaag gebeuren dan morgen. Alhoewel, als het wat langer duurde had ze nog iets om naar uit te kijken.

Een zachte hand op haar schouder gaf aan dat de drankjes gearriveerd waren, eveneens als een schaal vol overdadig geurende hapjes. ‘Tast toe- ehh, wat is je naam?’ Ze nam een vers bladerdeegkunstwerkje en stak het in haar mond, genietend van de luchtige smaak, met in het midden een stukje gesmolten kaas. ‘Ik ben Carmen, trouwens.’ Ze sloeg een flinke slok van de friszoete cocktail achterover en zette uiterst tevreden het glas weer neer. Het was een goede beslissing geweest om hier te komen, in alle luxe te genieten.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Cecilia Peak
President
avatar

PROFIELAantal berichten : 1514
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: President
Leeftijd: 35 jaar

Onderwerp: Re: The Puppet Show | zo dec 29, 2013 9:41 pm

Met haar haren hoog opgestoken, een modieuze bril op haar bleekgepoederde neus en een goede vriendin aan haar zijde liep Cecilia Peak haar favoriete restaurant binnen. Ze droeg een wijde, zijden broek, helder blauw van kleur, met daarboven een sjieke wit met blauwe blouse, die een deel van haar hals blootliet, waar ze een overdreven dure ketting had geplaats, die fonkelde in het warme licht van het restaurant. Om haar schouders had ze een witte mantel hangen, die bij binnenkomst van haar schouders werd gelicht door een garderobe-medewerker. Cecilia glimlachte naar de man, die maar al te blij leek hier te mogen werken, en werd nog geen seconde later begroet door een andere restaurantmedewerker, die haar en haar vriendin Genesis naar een kleine tafeltje leidde en hen om de haverklap vroeg of ze het wel een goede plek vonden, of ze het wel warm genoeg vonden en of ze wat te drinken wilden.

‘Laten we maar beginnen met een glaasje water,’ zei Cecilia, die probeerde in het openbaar niet te veel te drinken, uit angst dat ze in een aangeschoten bui domme dingen zou gaan zeggen. ‘Oh, en breng ons ook maar zo’n schaaltje van die lekkernij die zij daar hebben,’ ze wees naar een ander tafeltje en richtte haar blik op het grote tv-scherm dat in de lounge opgehangen was. ‘Een glaasje water?’ zei Genesis met een lach. ‘Nou, daar doe ik niet aan hoor.’ Ze wendde zich tot de man. ‘Voor mij zo’n heerlijke Hongerspelen Cocktail, graag.’ De man knikte en maakte zich uit de voeten. Genesis keek Cecilia grinnikend aan. De presidente glimlachte, maar inwendig voelde ze zich kwaad. Begreep Genesis dan niet dat ze niet altijd alcoholische dranken naar binnen kon werken nu ze presidente was? Ze ging verzitten en zei: ‘Ik moet bekennen dat ik een beetje nerveus ben.’

Genesis knikte. ‘Ja, dat kan ik me voorstellen,’ zei ze en al gauw waren ze in een gesprek gewikkeld over de komende Spelen, terwijl hun drinken gebracht werd en een mandje met toastjes en andere lekkernijen. ‘Mijn favoriet is de jongen van...’ Genesis aarzelde even in haar zin, lachte toen en wuifde met haar hand. ‘Ik weet niet meer van welk district hij is. Die vissers. Zó gespierd!’ ze giechelde. Cecilia lachte mee. ‘Die wil ik echt niet als winnaar hebben,’ reageerde ze. ‘Die stinkt vast veel te veel naar vis.’ Wie dan wel haar favoriet was, kon ze niet zeggen. Ze deed niet mee aan weddenschappen, omdat mensen dan konden denken dat ze de Spelen zou beïnvloeden, en vond niet dat er heel interessante mensen bij zaten. Ja, William Mocca, dat was een interessant geval en het zou nog interessanter worden als hij zou winnen, maar Cecilia gaf hem niet veel kans tussen al die gespierde jongens en pientere meisjes. De twee familieleden van elf waren ook interessant, puur omdat ze familie waren. Cecilia vroeg zich in stilte af wat ze zou doen als zij en Tyrell in de Spelen terecht kwamen, maar verdrong die gedachte inwendig lachend. Zij zouden nooit in de Spelen terecht komen: zij waren het brein áchter de Spelen.

Ze ging iets verzitten toen de Spelen gingen beginnen en voelde hoe haar hart in haar keel bonsde. Wat nou als de Spelen al binnen een dag afgelopen zouden zijn? Dat zou een kort vertier worden... Zouden ze volgend jaar dan meer kinderen moeten sturen? Dat zou kunnen, maar Cecilia was bang dat ze dan binnen tien jaar zonder bevolking zou zitten en dat zou toch ook weer jammer zijn. Hoe erg ze de districtbewoners ook verachtte, ze besefte wel dat ze hen nodig had. 3...2...1... Cecilia had geboeid naar de gezichten van de tributen zitten kijken en had gezien dat de meeste bang waren, maar er waren er ook genoeg die strijdlustig oogden. Ze wilde zich niet helemaal laten gaan in deze show, maar kon het niet helpen dat ze toch iets rechter op in haar stoel ging zitten. Ze nam een slokje van haar water en zag hoe de tributen als een stel kippen in het rond begonnen te rennen. Sommigen haastten zich naar wapens of andere voorwerpen, anderen maakten zich gewoon uit de voeten, maar niemand leek een écht plan te hebben. Of wel? Ze besefte dat ze ongemerkt toch wel vaak haar aandacht naar William Mocca liet glijden. Wat zou er met Mark Mocca gebeuren als zijn broertje zou sterven?

Toen de eerste dode was gevallen, voelde ze een zucht over haar lippen glijden. Het Spel werkte! Oké, het moest nog blijken of het optimaal was, maar de kinderen bleken niet te bang om elkaar af te maken. Haar blik gleed over de andere aanwezigen in de lounge. De meeste waren op een ontspannen manier aan het beeld gekluisterd. Af en toe hoorde ze een lach om wat één of andere tribuut deed. Dat was goed. Plots viel haar blik op een jongedame met roze haren. Nymfa Benoïst. Cecilia stond op. ‘Ik ben zo terug,’ zei ze tegen Genesis en met haar glas water in haar handen liep ze naar Nymfa en diens gezelschap toe. ‘Nymfa Benoïst!’ groette ze de jongedame. ‘Wat een aangename verrassing om jou hier te zien! Ik mag toch wel jou zeggen, hè? Ik ben Cecilia Peak’ Ze stak haar hand uit naar de rozeharige dame, die door Cecilia gerespecteerd werd vanwege haar prachtige stem. Het was niet voor niets dat Cecilia Nymfa gekozen had om het volkslied te zingen tijdens de afsluiten van de Spelen.


OOC: Sacha, je mag zelf weten of Nymfa al weet dat ze mag gaan zingen tijdens de eindceremonie, of dat ze dat nog niet weet. :3

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.hongerspelenrpg.com
Elle Rosefield
Capitool
avatar

PROFIELAantal berichten : 20
Registratiedatum : 26-08-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Model/zangeres
Leeftijd: 18

Onderwerp: Re: The Puppet Show | zo dec 29, 2013 11:21 pm

Elle zat al een tijdje in de luxe lounge van een geweldig restaurant. Het roodharige meisje was, nippend van haar Hongerspelen Cocktail, zo ver mogelijk in een hoekje gaan zitten om niet op te vallen. Vandaag zou het een dagje worden waarop ze heerlijk rustig en alleen naar de aftrap van de Hongerspelen zou kijken, net zoals de rest van het Capitool. Net zoals de rest van Panem, gezien de mensen in de Districten er toe gedwongen werden. Maar waarom zou je niet naar zo iets willen kijken? Zo vreselijk was het immers niet. Het was een show, een spelletje waar je als Capitoolslid een klein deel van uit kon maken door een deelnemer te sponseren. Heerlijk om naar te kijken. Maar puur vermaak.

Het was de ginger opgevallen dat er nog geen interessante mensen binnen waren gekomen. Het meisje had haar best gedaan op haar uiterlijk, zoals altijd, maar vandaag meer dan anders. In dit restaurant konden wel eens… Interessante mensen opduiken.
Haar look was expres nonchalant. Een lichtgekleurde skinny jeans omsloot haar mooie benen. In de jeans was met donkerblauw draad een krullerig patroon genaaid.
Haar bovenlichaam werd omsloten door een vrolijke groene blouse die goed bij haar ogen paste. Deze hing net niet laag genoeg om een gleufje te laten zien. Om de leegte op te vullen hing er een zilveren kettinkje met een hanger in de vorm van een heel klein hartje.

Het was grappig geweest om de portier voor de deur vies naar Sias, haar witte herder te zien kijken. Maar na enkele biljetten tevoorschijn te hebben gehaald, hadden ze beiden, het meisje en haar hond, door mogen lopen. Geld was macht en macht was geld. Wat was het leven toch heerlijk.
Een geluid trok haar aandacht. De Spelen stonden op het punt te beginnen. De tributen passeerden allemaal het scherm en er werd wat verteld over hun herkomst en het cijfer dat ze gekregen hadden. Enkele tributen trokken de aandacht van het meisje. Odin bijvoorbeeld. Een gespierd uitziende jongen uit… 5. Nee 6. Broer en zus Rose konden mogelijk interessant worden. Of ze zouden meteen al het lootje leggen en je hoorde er niets meer over, natuurlijk. Het was immers District 11 maar. Wat deden ze daar ook al weer? Elle was in de steek gelaten door haar eigen brein, ze kon er niet meer op komen. Het maakte ook niet uit. Wat telde was het feit dat de tributen en de kijkers thuis eindelijk hun eerste blik op de arena kregen.

De arena leek te bestaan uit een oud, vervallen stadje. Mogelijk was het vroeger echt eens stad geweest. Niemand zou het weten. Niemand die het boeide. Elle besefte dat ze zich in het beeld verloor en stapte er een moment uit door om zich heen te kijken. Sias lag aan haar voeten en keek alert om zich heen. Een stem trok Elle’s aandacht. Was dat Nymfa niet..? En ja hoor. Een stuk verder naar voren zat een meisje met suikerspin roze haar. Dat moest Nymfa zijn. Mensen deden vreemde dingen hier in het Capitool, maar de roodharige had nog nooit iemand gezien met die tint roze haar. Zo duidelijk Nymfa. En dan die stem… Die herkende ze uit duizenden. Maar wacht… Een vrouw wandelde naar Nymfa toe. Maar dat was de presidente! Elle stond rustig op. ‘Nymfa! Ook hier?’ Klonk haar stem vrolijk door de ruimte. Rustig wandelde ze naar voren, Sias volgde haar op de voet als een vreemdsoortige witte schaduw. ‘O, Mevrouw Peak!' Klonk het meisje verrast. 'Ik geloof dat ik u alvast moet feliciteren met het succes van de Hongerspelen. Iedereen lijkt er nu al van in de ban.’ Haar toon was respectvol, maar niet hielenlikkerig. Niet haar stijl. Met een hand gebaarde het meisje naar de andere aanwezigen wiens ogen op het grote scherm gefixeerd waren. Sias had plaatsgenomen bij haar voeten als een grote, witte bewaker.

OOC: Ik spring even in met Elle ~

_________________

Raven Rose - Elle Rosefield
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nymfa Benoïst
Capitool
avatar

PROFIELAantal berichten : 27
Registratiedatum : 26-08-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Zangeres
Leeftijd: 21

Onderwerp: Re: The Puppet Show | ma dec 30, 2013 10:15 am

De dame naast haar had snel doorgegeven welke cocktails ze wilden hebben en bestelde ook een schaaltje hapjes. Op het scherm ging de actie groots verder, er werd gevochten met een zeis en uiteindelijk raakten er zelfs bijen bij betrokken die uit het niets leken te ontstaan. Een zwartharige jongen, waarschijnlijk een uit de armere districten, gooide een werpster en veroorzaakte een wond in de nek van een ander. Daar was de eerste dode al, de kans was ontzettend klein dat de jongeman die wond ging overleven. Een glimlach nam plaats rondhaar lippen, toen er uiteindelijk zelfs iemand werd gebruikt als menselijk schild. Dit was een geweldige show.‘Tast toe- ehh, wat is je naam?’  Klonk de stem van de vrouw naast haar, toen de bestelling was gearriveerd. ‘Nymfa,’ sprak de dame met de roze haren vriendelijk, terwijl ze nipte van haar cocktail. ‘Ik ben Carmen, trouwens.’

Nymfa draaide haar hoofd verrast om toen één nieuwe stem hun gesprek binnenviel, ‘Nymfa Benoïst!’ Een kort moment fronste het meisje, zo bekend was ze nou ook weer niet. Maar de twijfel verdween al snel en de frons maakte plaats voor een vriendelijke glimlach. ‘Wat een aangename verrassing om jou hier te zien! Ik mag toch wel jou zeggen, hè? Ik ben Cecilia Peak.’ De presidente van Panem stak haar hand uit, die door Nymfa ietwat twijfelend – maar toch ook zeker beleefd – werd geschud. Het was al een hele eer het volkslied te mogen zingen aan het einde van de Spelen, maar dan ook nog in het openbaar door Cecilia zelf aangesproken te worden? Wat een geweldige dag. ‘Wat een verrassing u hier te zien mevrouw Peak, de Spelen zien er goed uit.’ Ze wierp nog even een blik op het scherm, waar de actie bij lange na nog niet was gestopt.

‘Het zal vast een-‘ haar zin werd afgekapt door een andere zeer bekende stem, de jongedame keek op en streek een lok roze haar achter haar oor. ‘Numfa! Ook hier?’ Klonk de vrolijke stem van een van haar beste vriendinnen – Elle Rosefield – door de ruimte. Ze kwam op het groepje af, gevolgd door haar witte herder. ‘O, Mevrouw Peak!’ Sprak Elle verrast. ‘Ik geloof dat ik u alvast moet feliciteren met het succes van de Hongerspelen. Iedereen lijkt er nu al van in de ban.’ Sias had onderhand plaatsgenomen bij de voeten van het roodharige meisje. ‘Hoe heb je Sias hier binnengekregen?’ Nymfa wierp een fronsende blik op de grote witte herder.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Carmen Abelli
Capitool
avatar

PROFIELAantal berichten : 141
Registratiedatum : 01-10-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Geldschieter
Leeftijd: 22

Onderwerp: Re: The Puppet Show | wo jan 01, 2014 4:05 pm

Carmen had veel verwacht, maar om de enige echte Presidente te zien? Hier? Nee. Eigenlijk had ze gedacht dat Cecilia Peak samen met haar broer de Spelen zou bekijken, maar ja, het feit dat de vrouw met haar aquamarijne haar hier nu stond gaf al aan dat dat niet waar was. Tenzij.. Tenzij Tyrell hier ergens rondzwierf? Carmen kon er niets aan doen, haar ogen gleden de ruimte in een reflex door, op zoek naar een bebrilde man, met een hoed. Helaas, vandaag was wat dat betreft niet haar geluksdag. Een opgewekte stem klonk, de presidente sprak haar suikerspin-buurvrouw aan. Carmen knikte enkel beleefd toen ze Cecilia aankeek, bang om zich in dit gesprek te mengen. Ze wist echt niet wat ze zou moeten zeggen. Cecilia leek Nymfa te kennen en andersom was hetzelfde het geval. Ergens voelde Carmen zich een beetje misplaatst, wat ertoe leidde dat ze nog een hapje naar binnen werkte en haar ogen op het beeldscherm richtte.

‘Nymfa! Ook hier?’ galmde het, waardoor meerdere mensen beschuldigend hun blik op de luid pratende dame richtten. Toen ze opmerkten dat Cecilia erbij stond was het daarmee echter gauw gedaan. Carmen zakte iets weg in haar stoel, ergens teleurgesteld dat er nog meer mensen aankwamen. Three is a crowd, four is a mass- aldus de ietwat mensenschuwe Carmen. ‘O, Mevrouw Peak! Ik geloof dat ik u alvast moet feliciteren met het succes van de Hongerspelen. Iedereen lijkt er nu al van in de ban.’ Carmen was nu helemaal afgeleid van de Spelen, en dat ergerde haar. Ze merkte allerlei details op in de drie vrouwen die elkaar allemaal kenden. Cecilia met haar glas kristalhelder water, de onbekende roodharige -die ze vaag meende te herkennen van een of ander event- met een witte hond aan haar voeten en Nymfa, die eerst een beetje van haar stuk leek gebracht door de verschijning van de hoogste vrouw van Panem.

Het regende complimentjes over de Spelen naar Cecilia toe, maar in Carmen’s gedachten werd het een beetje anders geformuleerd. Iedereen was in de ban van de Spelen ja. Maar om de Presidente daarvoor te complimenteren? Door de alcohol waren er minder remmingen in Carmen aanwezig, waardoor ze op haar opmerkzame toon iets toevoegde aan de woorden van de roodharige die hier zomaar met een beest was binnengewandeld. ‘Ja, U zal wel heel trots zijn op uw broer, nietwaar?’ Het was opgetogen gebracht, maar ergens ook een beetje terechtwijzend tegenover de twee meisjes die Cecilia slijmerig hadden gecomplimenteerd.

Ohgod, waar ze daarnet nog blij was geweest met haar besluit om naar het cafe te gaan en sociaal te doen, had ze er nu ontzettend veel spijt van. Zij, Carmen Abelli, paste hier niet tussen. Met haar talent in wiskunde in plaats van muziek, een stem gemaakt voor scherpe opmerkingen en spot, in plaats van nachtegalengezang. Kon ze verdwijnen?

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Cecilia Peak
President
avatar

PROFIELAantal berichten : 1514
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: President
Leeftijd: 35 jaar

Onderwerp: Re: The Puppet Show | zo jan 05, 2014 3:04 pm

Met een vriendelijke glimlach op haar lippen schudde Cecilia de hand van Benoïst, die enigszins overrompeld leek door de plotselinge verschijning van de presidente. De rozeharige vrouw wist beleefd op te merken dat de Spelen er goed uitzagen. Cecilia’s glimlach werd breder. Ze hield wel van een complimentje. Het stoorde haar dan ook dat Nymfa midden in haar zin werd gestoord door een groet, maar toen ze zag dat het Elle Rosefield was die naar hen toe kwam lopen, smolt die irritatie als sneeuw voor de zon, al helemaal toen Rosefield zich tot haar wende en haar feliciteerde met de Spelen, die nu al een succes leken te zijn. ‘Dank je, dank je,’ zei Cecilia vriendelijk, met een wat benauwde blik op de hond voor Rosefields voeten. Ze respecteerde Elle als zangeres, maar van dieren hield ze absoluut niet – ja, als ze gevild als kleed bij de haard lagen, of er een te dure tas van was gemaakt, dan kon ze dieren waarderen.

‘Ja, u zal vast heel trots zijn op uw broer, nietwaar?’ klonk plotseling de stem van de andere aanwezige, de vrouw die Cecilia niet kende. Cecilia was even overrompeld door die woorden. Ze werden aardig gebracht en ze moest toegeven dat Tyrell inderdaad veel had gedaan voor de Spelen, maar eigenlijk had Cecilia he-le-maal geen zin om over haar broer te beginnen. Ze glimlachte naar de onbekende vrouw en besloot het op de vriendelijke toon af te handelen: geen sneren, geen verborgen boodschappen, geen uitdagende blikken, vandaag was een dag om te genieten en feesten, niet om te kissebissen over familiezaken. ‘Natuurlijk ben ik trots op hem, familie is iets wat we moeten koesteren, is het niet? Het is jammer dat hij vandaag niet met me mee kon, maar ik weet zeker dat hij zich uitstekend vermaakt in de controlekamer van de arena.’ Ze knipoogde en stak haar hand uit. ‘Excuses dat ik u nog geen hand heb gegeven, mevrouw...?’

Achter haar op het scherm waren de Spelen inmiddels in volle gang en de eerste tributen waren al om het leven gekomen. Echt rustig zou het rond de hoorn voorlopig niet worden, had Cecilia van haar broer gehoord, maar de meeste tributen hadden de directe omgeving van deze bron van wapens al wel verlaten en Cecilia wist, nadat ze een snelle blik op het scherm had geworpen, dat het snel tijd zou zijn voor een knallende verrassing waarover Tyrell niets meer los had willen laten, dan dat het een verpletterende indruk zou maken en dat Cecilia zéker moest blijven kijken.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.hongerspelenrpg.com
Mark Mocca
Capitool
avatar

PROFIELAantal berichten : 379
Registratiedatum : 29-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Stylist
Leeftijd: 21

Onderwerp: Re: The Puppet Show | di jan 07, 2014 1:08 am

En een verpletterend effect had het gehad, maar dan niet op de manier zoals iedereen het had gewild. Een pijl werd afgeschoten op een taart, die er stond voor de allereerste viering van de hongerspelen. De taart explodeerde en Mark wist hoe laat het was. Tranen stonden in zijn ogen, haat nam voor een seconde zijn gevoel over. Een beeldscherm spatte door het glas van zijn hoofdkwartier en het beeldscherm stuiterde nog een paar keer door de straat van het Capitool. De aangesnelde vredesbewakers vonden niets anders dan een leeg hoofdkwartier. Nadat Mark zijn eerste, en volgens zijn gevoel laatste, sponsoringen de deur uit had gedaan was hij meteen in de lift gestapt en onderweg naar de eerste de beste mogelijkheid om zich klem te zuipen van verdriet.

Het eerste wat hij tegen kwam was een restaurant. Perfect. Hij kwam hier vaker, en de eigenaar wist dat lles op de Mocca rekening wel werd betaald. Hier zou hij zijn dramatische dag doorbrengen op zijn eigen aanstellerige en hysterische wijze. Hij liep naar de deur, de portier die hem kende liet hem binnen. Zonder een woord, waarschijnlijk nog niet op de hoogte van het nieuws.

In het restaurant stonden de schermen groot aan, niemand hier had kunnen missen wat er net was gebeurd. Ze hadden het wel móéten zien. Dat zou het alleen maar dramatischer maken. Mark was boos. Nee Mark was woedend, ziedend. En iedereen zou hier voelen wat voor genante momenten de spelen met zich mee zouden brengen. Voor de bar ging Mark staan, wijdbeens. De aandacht had hij al, aangezien een aantal gasten hem hadden opgemerkt, en hem angstig aankeken. Iedereen wist dat een familieverlies niet goed was, en al helemaal niet als miljadair. Mark keek de barman aan, en schreeuwde door het hele restaurant: "Een HONGERSPELENCOCTAIL voor iedereen. Vier het, met z'n allen. De eerste doden zijn gevallen." Een toeval was dat de presidente recht in zijn zichtsveld was. Toen hij haar opviel, keek hij haar vuil recht aan en riep er met een blik die de presidente's hoofd zouden doorboren als ze dodend waren achteraan "HOE-FREACKING-RA".

Meteen kwamen er bekenden aangesneld die hem oprecht probeerden te condoleren, maar al drank in zijn lijf gietend brak Mark zijn blik niet van de presidente af die dit had aangericht.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Cecilia Peak
President
avatar

PROFIELAantal berichten : 1514
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: President
Leeftijd: 35 jaar

Onderwerp: Re: The Puppet Show | do jan 30, 2014 8:00 pm


Cecilia Peak deed verrast een kleine stap achteruit toen de taart waar het Mocca-broertje een pijl op af had geschoten, met behoorlijk wat geweld uiteen spatte. Een kort ogenblik was ze verdaasd, toen verscheen er een glimlach op haar gezicht. Dít, dít was precies de reden waarom ze het creëeren van de arena het liefste aan haar broertje overliet. Alleen hij was zo geniaal gek dat hij zoiets kon bedenken. Het was dat ze een glas in haar hand had, anders was ze spontaan gaan applaudiseren – wacht, misschien was het maar goed ook dat ze dat niet kon. De mensen moesten denken dat zíj achter dit knappe staaltje vermaak zat en als ze zagen dat zij minstens zo verrast was als alle anderen, dan viel ze door de mand. Daarom glimlachde ze slechts naar haar gezelschap, op een manier die zei: “Dat hebben wij leuk bedacht, hè?”. Ze hoorde en zag dat er wel mensen waren die applaudiseerden. Er waren mensen die lachten, mensen die verbaasd keken, mensen die geld inleverden aan andere mensen, mensen die proostten. Een warm gevoel gleed door Cecilia’s lichaam. Ze was er zo trots op dat ze dit had veroorzaakt: dit gevoel van saamhorigheid, dit perfecte vermaak.

Maar het was natuurlijk wel jammer van de mini-Mocca.

Daar had ze in eerste instantie niet aan gedacht. Ja, ze had beseft dat het familie was van Mocca, die zojuist opgeblazen was, maar het was niet helemaal tot haar doorgedrongen dat een dergelijk verlies weleens pijn kon doen bij haar favoriete mode-ontwerper. Dat besef kwam pas toen Mark Mocca zelf het restaurant betrad. Hij had zijn hoofdkwartier verlaten om eens lekker feest te vieren – of juist niet. Ze kreeg hem pas in de gaten toen hij luidkeels door het restaurant schreeuwde dat hij een rondje zou geven. ‘Een Hongerspelencocktail voor iedereen! Vier het, met z’n allen! De eerste doden zijn gevallen!’ Cecilia had zich naar hem omgedraaid en zag dat de jongeman haar een dodelijke blik toewierp. De presidente rilde, maar bleef strak terugkijken. Ze was overrompeld door Mocca’s woede, maar wilde zich niet laten kisten. Ze bleef terugstaren, terwijl ze besefte dat zijn woede haar pijn deed. En dat maakte haar verward. Sta hierboven, Celia, laat je niet raken door zijn blik zei ze tegen zichzelf. Het is maar een mode-ontwerper. Ze zag hoe hij bleef kijken, zelfs toen een horde mensen zich om hem heen verzameld had om hem te condoleren, en ze richtte haar blik wat ongemakkelijk op een scherm. Ze slikte verward. Het maakt niet uit, het maakt niet uit, bleef ze tegen zichzelf zeggen. Het is maar een Mocca. Hij komt uit een District. Hij was niet altijd een Capitoolbewoner. Maar zo makkelijk was het niet. Ze had Mocca bewonderd als mode-ontwerper en hij had haar bewonderd, maar met één taart was er een einde gekomen aan een samenwerking die zo veelbelovend leek. Althans, als het aan Mocca lag, zoveel was duidelijk. En dat deed Cecilia meer pijn dan ze durfde toe te geven.

Een serveerster kwam langsgelopen en Cecilia tikte haar haastig op de schouder. ‘Doe mij ook maar een drankje,’ zei ze, terwijl ze haar nog half volle glas water op het dienblad van de serveerster zette. ‘Iets met alcohol. Sterke alcohol.’ Ze richtte haar ogen weer even kort op Mark, maar wist dit niet lang vol te houden. Even voelde ze zich weer een klein meisje, een klein meisje dat bang was om haar boze vader onder ogen te komen. Wat moet ik doen?

OOC: Sorry voor het hoge negeergehalte wat betreft Carmen, Elle en Nymfa. Ik heb bewust een stuk leeg gelaten tussen mijn vorige post en het ontploffen van de taart, dus als jullie die leegte willen opvullen, ga gerust je gang: mijn godmode-toestemming heb je. :3

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.hongerspelenrpg.com
Carmen Abelli
Capitool
avatar

PROFIELAantal berichten : 141
Registratiedatum : 01-10-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Geldschieter
Leeftijd: 22

Onderwerp: Re: The Puppet Show | di feb 25, 2014 7:20 pm

Carmen was een beetje verbaasd over de snelheid waarmee bekende mensen nieuwe bekende mensen aantrokken. Blijkbaar was de dame naast haar bekend genoeg om de presidente te kennen. Die dan op haar beurt weer die roodharige aantrok, die het openingslied had gezongen. Even voelde Carmen een steek van jaloezie bij de aanblik van Elle, met haar prachtige golvende haar. Nee, zij had dat niet nodig. Zij was volwassen, zelfstandig en had een bedrijf. Uiterlijk was niet belangrijk- probeerde Carmen zichzelf halstarrig voor te houden. Maar feit bleef dat het soms gewoon heel leuk was om mooi te zijn. En daar kwam zij met haar jongensachtige bouw en haar warrige haren niet overheen. Maar ze had nog altijd haar intelligentie.
‘Natuurlijk ben ik trots op hem, familie is iets wat we moeten koesteren, is het niet? Het is jammer dat hij vandaag niet met me mee kon, maar ik weet zeker dat hij zich uitstekend vermaakt in de controlekamer van de arena.’ Carmen glimlachte lichtjes, opgelucht dat ze zo'n positief antwoord kreeg. Eventjes was ze bang geweest dat de presidente net zoals zo velen een egocentrisch wijf was, dat enkel over zichzelf wilde praten en dus alleen snauwerig zou reageren. Maar de vriendelijke reactie liet daarvan niets merken. Mooi zo. ‘Excuses dat ik u nog geen hand heb gegeven, mevrouw...?’ Vlug kwam de jongedame overeind en reikte haar hand aan de presidente. Carmen was absoluut geen type voor eerbiedigheid, maar ze voelde zich ergens wel vereerd dat Cecilia haar de moeite waard vond om haar naam te vragen. ''Carmen, Carmen Abelli, mevrouw.'' Een groot bewonderaar van uw broer. voegde ze daar in gedachten aan toe, maar ze besloot dat dat ietwat te stalkerig overkwam. Nee, ze hield het maar gewoon zakelijk. ''Prachtig om te zien wat U samen heeft bereikt.'' Ze sprak ietwat formeel, maar wel oprecht. Ja, Carmen vond natuurlijk dat Tyrell het grootste aandeel had in de genialiteit van de Arena, maar ook de invloed van de presidente kon niet worden ontkend. Zonder haar zou het volk nooit zoiets hebben geaccepteerd. Ja, de Peaks hadden op een geniale wijze orde gesticht in Panem, door de dierbaarste bezittingen, namelijk de kinderen, van de districten als speeltjes te gebruiken.

Haar aandacht werd weer getrokken door het beeldscherm, waar de actie weer in volle gang was. En daar gebeurde het. Zwoesh. Kabam. Explosie. Taartspetters op een camera, ledematen op de grond. Een arm? Ohgod er lag een arm. Carmen moest zich inhouden om niet al te veel van haar sadistische genoegdoening te laten zien, maar de tevreden uitdrukking op haar gezicht sprak boekdelen. Ze wisselde een blik uit met een man iets verderop, die nogal geschokt de ruimte in staarde. Wat een watje zeg, als hij dat al niet aankon. Ze grijnsde duivels, genietend van de blik op zijn gezicht, die steeds erger werd naar mate de camera meer details van de ontploffing in beeld bracht. Nu moest Carmen toegeven dat ze het beeld van de dode William zelf ook niet het meest prettige vond, maar ze werd er in elk geval niet zo zeer van haar apropo van gebracht dat het merkbaar was. Nee, in plaats daarvan probeerde ze te focussen op de genialiteit in de Arena, in plaats van op de bloederige.. arm..
"Een HONGERSPELENCOCTAIL voor iedereen. Vier het, met z'n allen. De eerste doden zijn gevallen." De rijmende zin bracht een gedempt grinnikend geluid bij Carmen te weeg, maar zelfs een sociaal awkward persoon als zij had door dat dit niet het juiste moment was om te gaan lachen. Dat was waarom ze haar hand voor haar mond had geslagen om het geluid te dempen. "HOE-FREACKING-RA" Yeahh, nu maakte Mocca het toch wel erg ongemakkelijk. Ze schuifelde wat weg van Cecilia, onopvallend, maar bleef wel nieuwsgierig kijken. En tja, als dan toch iedereen op drank werd getrakteerd sloeg ze dat niet af, hoe spottend en hatelijk het ook bedoeld was. Het bleef een overheerlijke cocktail. Met het glaasje in haar handen zocht Carmen oogcontact met Marc Mocca, voornamelijk om een glimps op te vangen van zijn gevoelens, zijn waanzin, zijn verlies. Dat psychologische deel interesseerde haar namelijk ook wel.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: The Puppet Show |

Terug naar boven Ga naar beneden
 

The Puppet Show

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Let's show you the territory[Cornpaw]
» Show my sixpack! Do I have a sixpack? *Look* Four plus two is... Yes, a sixpack! *Happy*
» [Tv show] Wie is de Mol? {WIDM}
» Algemeen show jezelf topic
» Show me what it feels like now I’m on the outside. [&ROUTPAW] [FINISHED]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: Districten :: Het Capitool-