Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 [NL] The Fire Games

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Jennifer Lockheart
District 1
avatar

PROFIELAantal berichten : 1466
Registratiedatum : 29-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Trainer en begeleider District 1
Leeftijd: 33

Onderwerp: [NL] The Fire Games | vr jun 06, 2014 4:43 pm

Wellicht is het wat verwarrend dat de titels in het Engels zijn en het verhaal in het Nederlands, maar ik vind dat veel uitspraken in de Engelse taal nu eenmaal beter klinken dan in het Nederlands. Mijn Engelse spelling en grammatica is echter niet zo denderend dat ik me eraan ga wagen dit verhaal in het Engels te doen, dus het wordt lekker in ons eigen Hollandse taaltje.

Zoals de titel misschien al wel weggeeft is dit het verhaal over Flaire en haar deelname aan de spelen. Om mijzelf de volledige creatieve ruimte te geven, zal ik geen van de andere tributen benoemen bij naam en is dit de tweede Spelen die plaatsvindt. Uiteraard zal het wat over de top zijn, aangezien dit een fanfic is over mijn eigen karakter, dus bereid je vast voor op over de top schrijfwerk en wellicht vele verontrustende momenten. Gij zijt gewaarschuwd. Have fun!

--------------------------------------------------------------------------

Chapter one; Choosen at last

Zonnestralen kropen langzaam door de kleine, verticale opening in de muur, wat door moest gaan voor een raam. Het licht deed een hoopvolle poging om de ruimte te verlichten en het minder bedroevend en sinister te laten lijken, maar doordat het gat zo klein was, maakte het zonlicht weinig kans. Het wist er echter wel voor te zorgen dat er meer licht in de ruimte aanwezig was dan normaal, waardoor de bewoonster van het "hok", zoals je het eerder kon noemen gezien de tralies voor het raam in de deur, wakker werd uit haar slaap. Het meisje van vijftien, dat even daarvoor met opgetrokken knieën vast had liggen slapen, kneep haar ogen tot spleetjes tegen het felle licht dat door de spleet in de muur scheen. Even bleef ze liggen, in haar hoofd vloekend om het felle licht, maar plotseling zat het meisje rechtop in haar bed. Een groot besef verspreidde zich langzaam door haar lichaam toen ze zich opeens realiseerde wat voor dat het vandaag was. Vandaag was het de dag waar het meisje al een jaar lang naartoe had geleefd, al sinds het moment dat vorig jaar de eerste Hongerspelen waren begonnen. Vandaag was de dag van de Boete.

Flaire sprong meteen uit bed en begon haar kleren aan te trekken. Ze wist niet hoe laat het precies was, maar ze wilde naar het plein in het midden van de stad, zo snel als mogelijk was. Zodra het meisje klaar was met haarzelf klaarmaken voor de dag, rende ze naar de deur toe, trok zichzelf met verbazingwekkend veel kracht omhoog en drukte haar vrij magere gezicht zo ver mogelijk tussen de tralies door. Haar ogen schoten van links naar rechts door de gang, maar nergens was een teken van leven te zien, afgezien van een dikke rat die zich snel uit de voeten maakte. 'Hé!' blafte Flaire en haar stem echode door de verlaten gang. 'Is daar iemand? Ik wil naar het plein! Nu! Straks mis ik de Boete!' Het duurde even, maar toen hoorde het meisje voetstappen in de verte. Flaire spitste haar oren in een poging aan de voetstappen te kunnen horen wie er naar haar toe kwam. De schaduw die verderop in de gang op de muur verscheen vertelde haar echter genoeg; Adrienna kwam eraan. Adrienna was verreweg Flaire haar minst favoriete "begeleider" hier in het gesticht van District 3. De vrouw was de enige van alle werknemers hier die zich niet liet intimideren door Flaire, of zo leek het ten minste, en behandelde haar met strenge, harde hand. Het meisje beschouwde de vrouw als een geduchte tegenstander.

Adrienna kwam met rasse schreden naderbij en bleef voor Flaire haar deur staan. 'Jij bent vroeg op,' blafte de vrouw, waarop Flaire haar strak aanstaarde. 'Natuurlijk ben ik vroeg op. Vandaag is de Boete!' Adrienna wist best dat Flaire uitkeek naar de Boete. Het meisje had het er immers al weken over, op een veel te enthousiaste manier, zo vonden de meeste mensen om haar heen. Er waren echter ook een boel die hoopten, wensten, dat Flaire uitgekozen zou worden bij de Boete, bijna net zoveel als dat Flaire erop hoopte, zij het natuurlijk om heel andere redenen. Flaire voelde de adrenaline door haar lichaam razen toen Adrienna een sleutelbos losmaakte van haar riem en een sleutel in Flaire haar deur stak. De deur zwaaide open en als een kogel uit een geweer schoot de roodharige naar buiten. Als Adrienna de gang met haar volle breedte niet had geblokkeerd, was het meisje al naar de voordeur gerend, maar helaas, die plompe olifant stond ervoor. 'Niet zo snel jij,' sprak Adrienna en ze stak haar arm naar voren om Flaire haar arm te grijpen. 'Ik kan zelf wel lopen,' antwoordde het meisje, waarop ze haar arm weg trok en een stap achteruit zette, uit de buurt van Adrienna haar dikke vingers. Even keek de vrouw haar afwachtend aan, maar toen deed ze de deur dicht en gebaarde dat Flaire moest lopen. De vrouw zou het nooit in haar hoofd halen Flaire achter haar aan te laten lopen, want hoewel het meisje slechts vijftien jaar oud was, was ze wellicht de dodelijkste persoon hier in het gesticht en van achteren aangevallen worden zat er dik in.

Vandaag voelde Flaire daar, voor de verandering, echter niks voor, want ze wist heel goed dat, als ze Adrienna nu aan zou vallen, ze niet naar de Boete zou mogen. Als een voorbeeldig meisje liep de roodharige daarom voor de vrouw uit door de gang, naar de gezamenlijke woonkamer, waar ook de andere kinderen zaten die vandaag naar de Boete zouden gaan. Geen van alleen leek echter zo goed gehumeurd als Flaire en voor veel kinderen was dit een beangstigend aanzicht. Als het meisje boos of chagrijnig was, was ze al dodelijk, maar in dit stralende humeur was ze haast nog angstaanjagender dan normaal. Iedereen schoof een beetje bij haar uit de buurt toen ze ging zitten en brood begon te smeren. Flaire mocht, door het grote gevaar dat ze vormde voor velen, geen gebruik maken van echte messen en moest daarom altijd gebruik maken van plastic wegwerpmessen. Niet dat ze deze niet zou kunnen gebruiken om iemand neer te steken, maar het ging om het idee voor de anderen. Met een echt botermes kon je lang niet zo snel iemand neersteken als met een plastic mes, als je er eenmaal een stukje van af had gebroken.

Na een vlot ontbijt was het eindelijk tijd om te gaan. Flaire stond vooraan de rij die de kinderen hadden gevormd, geschaduwd door Adrienna, welke zo dichtbij stond dat Flaire bijna volledig in de schaduw van de enorme vrouw verdween. In een zwijgende stoet liep de groep kinderen en begeleiders naar het klein in het centrum van de stad. De eerste kinderen waren daar al bezig met het afgeven van een bloedadruk voor de registratie. Flaire voelde er niks van toen ze haar prikten met een naald voor wat bloed en zodra ze klaar was stak ze haar vinger in haar mond om het heerlijke bloed op te zuigen. Adrienna zette haar in het juiste vak en was toen gedwongen zich terug te trekken, al werd Flaire eerst nog wel even bedreigend toegesproken. Het meisje luisterde echter niet. Vandaag had niemand wat te vrezen van Lucifer, tenzij ze niet gekozen zou worden als Tribuut. Als dat niet het geval was, dan zou ze heisa gaan maken en zich vrijwillig aanbieden om te gaan. Na de eerste Spelen van vorig jaar wilde het meisje niets liever dan meedoen. Meedoen met een "spel" waarbij ze legaal 23 anderen van het leven zou mogen beroven en daar aan het einde ook nog eens voor beloond zou worden. Voor Flaire klonk dat als het ideale leven.

Al gauw waren alle kinderen aanwezig en verschenen op het podium vooraan verschillende mensen waarvan de roodharige enkel de burgemeester herkende van vorig jaar. Er waren ook nog een aantal andere mensen bij, waaronder de begeleider voor de Tributen en één of ander opvallend figuur uit het Capitool. De burgemeerster begon met een toespraak en Flaire wachtte ongeduldig tot de man klaar was met kletsen zodat ze verder konden met belangrijkere zaken. Eindelijk kwam het Capitoolfiguur, waarvan Flaire niet op kon maken of het nou een man was of een vrouw, naar voren en konden ze eindelijk met de Boete beginnen. 'Welkom allemaal! Wat fijn om jullie te zien! We zullen zo de twee Tributen gaan kiezen die dit jaar de eer van District 3 mogen verdedigen!' De vreemde figuur glimlachte en liep toen naar één van de twee glazen bollen die op het podium stonden. 'Dames eerst!' riep het, waarop er een hand in de bol werd gestoken en er een kaartje werd gepakt. Flaire hield haar adem in terwijl ze vurig hoopte dat haar naam genoemd zou worden. 'En de vrouwelijke Tribuut voor District 3 is... Flaire Blitz!'

'JA!' riep Flaire, waarop ze dolgelukkig naar het podium stormde. De twee bewakers die haar hadden willen komen halen keken verbaasd toen hoe de roodharige naar het podium rende, de trap op sprong en stralend over de menigte uit keek. 'Kijk, dat is de juiste instelling!' riep de Capitoolmalloot die veel weg leek te hebben van een pauw. Onder het publiek steeg gemompel op. Veel mensen leken het niet eens te zijn met het enthousiasme dat Flaire vertoonde, maar velen waren ook blij dat zij, Flaire Blitz, ook wel bekend als Lucifer, de duivel, weg zou gaan naar de spelen en het meisje wist dat ieder van hen hoopte dat zij niet terug zou komen. Het kon haar niet schelen. Zij wilde gewoon naar de Spelen en zo veel mogelijk met wapens spelen en mensen pijnigen. Als ze daarbij om het leven zou komen, dan bewees dat dat ze niet genoeg geoefend had. Ondertussen was ook de mannelijke Tribuut gekozen, maar doordat Flaire niet op had gelet had ze zijn naam gemist. Voor haar maakte het ook niet uit wie het was. Zij was gekozen, ze ging naar de Spelen! Meer interesseerde haar niet.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Flaire Blitz
District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 319
Registratiedatum : 30-09-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Pyromaan
Leeftijd: 15 jaar

Onderwerp: Re: [NL] The Fire Games | di aug 12, 2014 6:38 pm

Chapter two; A trainride to hell, or is it heaven?

Nadat alles was afgerond op het plein werd Flaire naar een kamertje in het gemeentehuis gebracht. Daar zou ze kort de tijd krijgen om afscheid te nemen van haar familie, maar aangezien Flaire geen familie had, vroeg ze zich af wat ze daar dan in hemelsnaam moest doen. ‘Er komt toch niemand gedag zeggen hoor!’ brulde ze naar de grote aap in een pak die de deur van het kamertje dicht en op slot deed. ‘Laat me eruit! Ik wil naar de Spelen! NU!’ Boos trommelde het meisje met haar vuisten op de deur, welke na heel wat beuken opeens open ging. Verbaasd stapte het meisje achteruit. Gingen ze haar er zo gemakkelijk uit laten? ‘Er is bezoek voor je,’ verkondigde de man in de deuropening, waarop Flaire haar armen over elkaar sloeg. ‘Grapje zeker.’ De man schudde zijn hoofd en stapte opzij. Voor één dwaas moment dacht Flaire dat Adrienne, haar vaste bewaakster van het gesticht, afscheid van haar kwam nemen, maar toen verschenen er twee jongetjes in de deuropening, op de voet gevolgd door een meisje van een jaar of zeventien. Vol ongeloof staarde Flaire in het gezicht van haar zus Precilla, welke beschermend voor hun jongere tweelingbroertjes stond, al wilden de jongetjes niks liever dan naar Flaire rennen.

‘Flaire!’ riep Toby, terwijl hij en zijn broertje hun zus aan de kant duwden. ‘Flaire, iedereen buiten roept dat ze eindelijk van de duivel zijn verlost. Waarom roepen ze dat?’ Het meisje richtte haar blik echter op Precilla, welke wat schuw door de kamer keen en vooral haar best deed om niet naar haar zusje te kijken. ‘Wat doen jullie hier?’ vroeg Flaire na een moment van stilte, waarop Aron en Toby in koor verklaarden dat ze haar succes wilden wensen in de Spelen. Ze glimlachte, maar haar blik was nog altijd op Precilla gericht. ‘En wat doe jij hier? Wil je er soms zeker van zijn dat ik niet ontsnap? Geloof me, dat gebeurt niet, want ik wil niets liever dan gaan.’ Haar zus opende haar mond, blijkbaar in een poging iets te zeggen, maar er kwam geen geluid uit. Flaire overwoog de optie om haar zus aan te vallen en nog even te martelen voor ze naar het Capitool vertrok, maar blijkbaar werd het haar niet gegund om haar zus de vingernagels te verwijderen, want de deur achter het meisje ging open en de vredesbewaker verkondigde dat de tijd voorbij was. Aron en Toby grepen Flaire om haar middel, een gebaar dat voor haar zo vreemd was dat ze de beide jongetjes bijna in een wurggreep had gepakt, maar Precilla was haar voor en trok de twee dertienjarigen bij Flaire vandaan.

Met samengeknepen ogen keek Flaire haar “familie” na. Ze moest toegeven dat ze niet had verwacht dat ze afscheid van haar zouden komen nemen, al hadden Aron en Toby nooit moeite gehad met hun “gestoorde” zus. Precilla daarentegen was de uitvinder van de bijnaam “Lucifer”, waar Flaire ook voornamelijk mee bekend stond, dus wat zij hier nou weer te zoeken was, was voor haar nog altijd een grote vraag. Haar ogen gleden naar de deur waarachter de vredesbewaker weer was verdwenen. ‘Hoe lang duurt het nog?’ brulde het meisje. ‘Dood en verderf wachtten niet lang weetje!’ Gelukkig duurde het niet lang voordat ze Flaire kwamen halen met de mededeling dat ze naar het station gebracht zou worden. Eindelijk! Ze snapte niet dat het allemaal zo lang had geduurd. Het kwam vast door die jongenstribuut. Die moest natuurlijk weer een eeuwigheid doen over afscheid nemen. Pfff, lozer. Ach ja, aangezien hij niet levend terug zou komen was het misschien wel fijn om afscheid te nemen van “geliefden”. Flaire kende dat woord niet, want ze had niemand van wie ze hield. Ze hield alleen van vuur. Vuur en doodsangst.

Buiten voor het gemeentehuis stonden twee auto’s op hen te wachten, één voor Flaire, en één voor die jongen waarvan ze de naam niet wist. Voor het gemak noemen we hem even Mannelijke Tribuut 1, of MT1 afgekort. Enfin, Flaire kreeg dus een eigen auto, maar terwijl ze daarin naar het station reed, waren in haar hoofd al beelden te zien van prachtige auto-ongelukken. Een tank vol benzine zou vast voor een prachtige explosie zorgen. Hoe zou de auto dan rond vliegen? Zou hij wel vliegen? Of zou hij op z’n plek blijven staan en enkel op en neer springen op het moment van de ontploffing? Eigenlijk wilde ze het heel graag uitproberen. Zou ze in de buurt kunnen komen van de brandstoftank op het moment dat ze uit de auto zou stappen? Ze kon het altijd proberen, want het station hadden ze bereikt en de auto stond al stil. Flaire gooide de deur open net op het moment dat een vredesbewaker deze open wilde doen, maar nog voor ze zich tot de tank kon richten had die gorilla haar al bij haar arm gegrepen en duwde hij haar naar de trein. ‘Maar ik wil de auto nog laten ontploffen!’ brulde de roodharige boos tegen de man welke haar de trein in duwde en gebaarde dat ze daar moest blijven. ‘Spelbreker!’ brulde ze hem na terwijl de deur van de trein voor haar deur dicht schoof en de trein bijna onmerkbaar begon te rijden.

Het duurde even voor het meisje door had waar ze nu eigenlijk was. Langzaam gleden haar ogen over het veel te dure tapijt dat onder haar voeten door glooide en een walgelijke, dieppaarse kleur droeg. Het zag ernaar uit dat de vloer van de gehele trein met dit tapijt was bedekt en Flaire was nu al op zoek naar haar aansteker om er iets aan te doen. Je kon altijd zulke prachtige gaten branden in tapijt. Voor ze echter aan de slag kon, kwam er opeens iemand naar haar toe. Flaire zat gehurkt op het tapijt toen er opeens twee in afschuwelijk gehulde voeten in haar beeld verschenen en het meisje trok haar neus op. ‘Wat ben je aan het doen? We wachten op je!’ Langzaam keek het meisje op naar de vrouw die voor haar was verschenen. Of wat het een man? Tijdens de Boete had ze de capitoolmalloot gezien als een soort pauw, maar nu van dichtbij kon ze niet echt uitmaken of het nou een man of een vrouw was. Dan hielden we het maar op De Pauw. De Pauw keek haar nog altijd verwachtingsvol aan en dus kwam Flaire heel langzaam overeind. Het was wel duidelijk dat het wezen voor haar nog nooit van haar had gehoord en dus ook niet wist wie ze was en waar ze vandaan kwam, want anders zou ze nooit zo dicht bij haar staan of zo vrolijk naar haar kijken. ‘Kom, iedereen wacht al op je!’

Met veel te veel lichamelijk contact duwde De Pauw Flaire naar een nieuwe coupé waar welgeteld één ander iemand zat, namelijk MT1. Blijkbaar was dit “iedereen”, want De Pauw ging zitten en gebaarde dat ook Flaire plaats moest nemen. Het meisje liep naar voren, maar nog voor ze ergens kon gaan zitten sprong MT1 op en brulde: ‘Ik wil niet met haar aan één tafel zitten!’ Flaire bleef staan en De Pauw keek verbaasd naar de jongen. ‘Wat is dat nou voor belachelijke reactie? Ga zitten jongen en wees eens wat beleefder. Kom je zitten Flaire?’ MT1 ging echter niet zitten en Flaire ook niet. Ze staarde de jongen strak aan, welke al bijna even strak terug keek, tot hij op den duur zijn ogen afwende. ‘Ik wil niet aan tafel zitten met Lucifer,’ mompelde hij, waarna hij nog even bleef staan toen toch maar ging zitten. De Pauw trok een glitterende wenkbrauw op. ‘De Duivel? Waar heb je het over jongen? Het is maar een meisje, uit jouw District nota bene!’ Het schudde onbegrijpend zijn hoofd, gebaarde nogmaals dat Flaire moest gaan zitten en begon toen met het opscheppen van eten.

Dit was verreweg het vreemdste wat Flaire ooit mee had gemaakt en waarschijnlijk ook het meest ongemakkelijke. De Pauw probeerde constant een gesprek aan te knopen terwijl MT1 opsprong bij iedere beweging die Flaire maakte, welke op haar beurt weer probeerde met de kaarsen op tafel te spelen en het tafelkleed in brand te steken. Het was een vreemd gezelschap, dat was wel duidelijk en ergens vond het meisje het raar dat Adrienne niet mee was. Dat ze haar überhaupt zonder bewaking op deze trein hadden gezet. Gingen ze er soms vanuit dat De Pauw haar in toom kon houden terwijl ze in een trein reisde, gevuld met alles wat brandbaar was? Eigenlijk hadden ze haar in een vuurwerende kamer moeten plaatsen, maar ze ging hen mooi niet op dat idee brengen. Stel je voor dat ze die hier wel aan boord hadden en dat ze haar hier enkel rond lieten lopen, omdat ze een excuus zochten om haar daar in te stoppen. Het was maar goed dat de reis naar het Capitool niet zo heel lang duurde, want anders zou de trein daar nooit aankomen.

_________________

And she'll let it burn, burn, burn <3
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Flaire Blitz
District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 319
Registratiedatum : 30-09-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Pyromaan
Leeftijd: 15 jaar

Onderwerp: Re: [NL] The Fire Games | vr okt 10, 2014 9:38 pm

Chapter three: Meeting new fears

Dromerig staarde Flaire uit het raam terwijl de trein met een gigantische vaart door het land raasde. Wat zou er gebeuren als de trein met deze snelheid ontspoorde? Zou hij dan crashen? Omrollen? In stukken breken? Vlam vatten? Zou zij het dan overleven? Zou überhaupt iemand het overleven? Zou de dood snel zijn? Pijnloos? Of juist heel pijnvol? Ze beet nadenkend op haar lip en hoorde toen iemand praten. Ze schrok op uit haar gedachten en zag dat De Pauw naar haar toe was gekomen om haar te vertellen dat ze met een paar minuten aan zouden komen in het Capitool. Achter De Pauw stond MT1, op een duidelijke afstand van Flaire. Het meisje grijnsde naar hem en ze zag hem even terug deinzen, waarna ze haar aandacht weer op de voorbij flitsende omgeving richtte. Wat zou er gebeuren als ze De Pauw van de trein gooide? Zou die dan zoef door de snelheid van de trein meegezogen worden? Of zou het anders gaan? Veel lomper? Zou ze dan eigenlijk wel naar de Spelen mogen? Het meisje vernauwde haar ogen. Er was best wel een kans dat ze haar niet naar de Spelen zouden laten gaan als ze De Pauw (of MT1) nu zou vermoorden en het was toch echt haar bedoeling om naar de Spelen te gaan en niet, nu ze op de drempel van haar hemel stond, weer terug te moeten naar dat verschrikkelijke District 3. Nee, ze zou zich moeten inhouden en niet De Pauw of MT1 van de trein gooien. Of de trein in brand steken. Wat heel moeilijk was, want het zat vol met zeer gemakkelijk ontvlambaar tapijt.

Al met al wist de trein, met passagiers, heel aan te komen in het Capitool, iets wat Flaire toch een mooie prestatie vond. Jammer dat Adrienne er niet bij was, dan had ze kunnen zeggen hoe “trots” ze op Flaire was. Not. Nieuwsgierig drukte de vijftienjarige haar neus tegen het raam terwijl ze het station van het Capitool binnen reden. De stad was niets vergeleken met District 3 en zijn inwoners waren al helemaal onwerkelijk. Felle kleuren, onmogelijke kapsels en alles wat niet tegen vuur kon leek hier normaal te zijn. Het meisje grijnsde en een duistere blik schoof voor haar ogen. Één vonkje zou de hele stad hier in lichterlaaie zetten. Daar hoefde ze niet eens wat voor te doen. Dat zou vast een mooi vuur worden, die felle kleuren zouden vast een mooi effect aan de vlammen geven. ‘Flaire, kom je? We hebben niet de hele dag de tijd.’ Het meisje scheurde haar blik los van de wandelende toortsen en keek naar De Pauw. Het stond ongeduldig bij de deur te wachten, samen met MT1, welke er overigens nog bleker uit zag dan aan het begin van de reis. Zodra de trein tot stilstand kwam ging de deur open en werden ze naar buiten gebracht. Daar kreeg Flaire weinig kans om met haar aansteker één van de felgekleurde mensen aan te steken, want ze werd meteen in een auto gedrukt en weg gereden. ‘Waar gaan we heen,’ vroeg het meisje op eisende toon, haar ogen op De Pauw gericht. Deze begon uitgebreid te vertellen over het trainingscentrum waar ze heen gingen en dat ze daar een hele etage voor hen alleen zouden hebben en blablabla. Flaire luisterde allang niet meer en amuseerde haarzelf met staren naar MT1, die daar duidelijk erg ongemakkelijk van werd.

Na een tijdje rijden stopte de auto eindelijk en mocht Flaire eruit. Ook hier kreeg ze weer geen kans om iets te doen, want ze werd meteen naar binnen geleid door een grote, open hal, naar een lift. Flaire was nog nooit in een lift geweest en wilde er ook helemaal niet in. Het was een klein, krap kamertje dat haar te veel deed denken aan haar jaren lange opsluiting van vroeger. Zelfs haar kamer in het gesticht was nog groter dan deze op en neer stijgende doos! Het duurde een kwartier voor Flaire in de lift stond en dat moest ook nog eens gebeuren door een bewaker die haar in een houdgreep vasthield terwijl de lift omhoog ging naar de derde etage. Toen het meisje hoorde dat ze de komende dagen nog vaker met de lift op en neer zou moeten zette ze haar tanden in de arm van de man. Deze deed zijn uiterste best om niet te laten blijken dat het zeer deed en liet haar ook absoluut niet los. Helaas voor Flaire (en de bewaker) moesten ze maar liefst drie verdiepingen omhoog, want de Tributen van District drie mochten op de derde verdieping verblijven. Stel je voor als ze in District 12 had gewoond. Dan had ze met die metalen doos helemaal naar de top van het gebouw gemoeten! En weer terug! Mooi niet dat ze dat zou doen!

De verdieping die ze moest delen met De Pauw en MT1 was groot en sloeg nergens op. Overal waar ze keek zag Flaire overbodige luxe en mogelijke brandslachtoffers. De Pauw bracht haar naar een grote slaapkamer, die werd bestempeld als de hare, en waar ze de komende tijd mocht verblijven. De kamer was groot, veel groter dan nodig was en ergens begon Flaire zich ongemakkelijk te voelen. Alles hier was zo ruim, zo groot, dat het meisje niet goed wist wat ze ermee moest doen. Het meisje voelde een onbehagelijk gevoel door haar lichaam omhoog kruipen en sloeg onwillekeurig haar armen om haar lichaam. Snel stak ze de ruimte over, toch wel nieuwsgierig naar wat er achter de deur aan de andere kant van het vertrek lag. De volgende ruimte was ook al overdreven groot, maar toch aanzienlijk kleiner dan de eerste ruimte, alleen was deze ruimte compleet betegeld en klonk hij gigantisch hol. Het meisje, toch al niet zo groot, voelde zich nog veel kleiner toen het geluid van haar voetstappen door de ruimte galmde. Ze dook in elkaar en maakte toen meteen rechtsomkeert de eerste ruimte weer binnen. Deze was echter nog altijd veel te groot en het meisje voelde lichte paniek opkomen, een gevoel dat voor haar totaal onbekend was. De paniek werd erger toen ze in paniek begon te raken doordat ze in paniek raakte en het duurde dan ook niet lang voor het meisje gillend en krijsend ineen gedoken op de grond zat, heen en weer wiegend in een poging haarzelf tot rust te manen.

_________________

And she'll let it burn, burn, burn <3
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: [NL] The Fire Games |

Terug naar boven Ga naar beneden
 

[NL] The Fire Games

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» [NL] The Fire Games
» Blow a kiss, fire a gun
» Vierde Les - Fire Magic
» [een van de beste games ever?] Sims 3 (en uitbereidingspaketten)
» Warrior Fire Clan[Anmeldtopic+info & overleg]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: Algemeen :: Hongerspelen RPG Fanfictie-