Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 Is this for real or just... a dream?

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Tyrell Peak
Hoofd Spelmaker
avatar

PROFIELAantal berichten : 2107
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Spelmaker
Leeftijd: 33

Onderwerp: Is this for real or just... a dream? | ma jul 21, 2014 5:17 pm

OOC: Open voor iedereen die zin heeft om zijn karakter in de Hongerspelen te zetten, zonder bang te hoeven zijn dat zijn karakter echt sterft, want sterven staat hier natuurlijk gewoon gelijk aan wakker worden. Freestyle Hongerspelen, of zo Very Happy

IC:
Even was er volledige duisternis en wist hij niet waar hij was. Hij voelde wel een sterke opwaartse beweging, alsof hij in een onverlichte lift zat. Het volgende moment was er een fel daglicht en stond hij op een klein, rond platform in het gras. Zodra zijn ogen aan het licht gewend waren, kon hij zijn omgeving in zich opnemen: op vijfhonderd meter achter hem was een groot Engels landhuis met een bordes en honderden ramen, het was haast een kasteel te noemen. Verder strekten zich eindeloze weilanden en akkerlanden uit. Hij zag velden met graan en grasland met koeien en paarden. Heel in de verte was een loofbos en nog verder daarachter waren hoge heuvels. Dichterbij stond hier en daar een boom, er stond een typisch Engels, stenen muurtje lang een zandweg, en ergens was een vijvertje. Dat alles met een turquoise gloed, door de bril die hij op had.

Maar het opvallendst van alles, was het gevaarte dat voor hem stond en dat het middelpunt vormde van een kring met vierentwintig mensen: het was een cornucopia, de Hoorn des Overvloeds. Wat er precies in lag, kon Tyrell niet met zekerheid zeggen en was ook lang niet zo interessant als wat hij verder zag: de mensen die om de Hoorn heen stonden. Het waren mensen die hij wel eens in het Capitool gezien had, maar ook mensen die waarschijnlijk uit de districten kwamen. Er waren ouderen en jongeren, mannen en vrouwen... zijn zus Cecilia was één van hen.  

Het koste Tyrell niet lang om te beseffen dat hij midden in de Hongerspelen was beland als één van de vierentwintig tributen en dat was maar goed ook, want het aftellen naderde de nul. Vijf, klonk een mechanische stem. Tyrell had geen flauw idee wat hij moest doen. Vier. Wanneer was de laatste keer geweest dat hij had gerend? Drie. Lang, lang geleden in ieder geval. Twee. Maar gevochten had hij nog nooit, dus als dat zijn enige twee keuzes waren... Één...was het duidelijk wat hij moest doen. Nul.
Tyrell greep zijn hoed vast, zodat die niet weg zou waaien, en zette het op een lopen, zonder te kijken wat Celia deed, zonder te kijken wat de andere tributen deden. Wapens, eten en drinken, dat kwam allemaal straks wel. Nu moest hij overleven en waar kon dat beter dan in een sjiek landhuis? Als dit echt een droom was, kon het nog wel eens vermakelijk worden.

_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://goldenlionofra.deviantart.com
Cecilia Peak
President
avatar

PROFIELAantal berichten : 1520
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: President
Leeftijd: 35 jaar

Onderwerp: Re: Is this for real or just... a dream? | ma jul 21, 2014 7:43 pm


Het gebrek aan winkels was stuitend. Net zoals het gebrek aan goedgekleedde personen. Verward keek Cecilia Peak om zich heen. Was dat... Was dat een Hoorn des Overvloeds? Haar ogen gleden verder, haar blik kruisde die van haar broer Tyrell. Verdorie, dacht ze, nog steeds in de war. Waar ben je mee bezig broertje? Ze telde de mensen om haar heen. Drieëntwintig. Daar was ze al bang voor geweest. De Spelen. Ze beet op haar lip. Hoe was ze hier verzeild geraakt? En nog beter: wat moest ze doen? Ze hoorde een elektronische stem aftellen, maar de getallen drongen nauwelijks tot haar door. Wat wel tot haar doordrong was haar onpraktische kleding en wederom keek ze wantrouwend naar haar broer. Weet jij hier meer van, wijsneus? vroeg ze in gedachten aan haar gebrilde familielid.

Haar onpraktische kleding, overigens, bestond uit een tot op de grond rijkende, strapless, nauwsluitende, purperen galajurk, met hier en daar neon roze erdoorheen – echt, de perfecte schutkleuren. Haar voeten waren in tien centimeter hoge pumps gestoken, die haar tenen aan de voorkant haast afknelden – maar no way dat ze op blote voeten door het gras ging lopen! Haar blauwe haren hingen los over haar schouders, wat ook niet erg praktisch zou zijn bij het vechten. Vechten... Plotseling drong de ernst van de situatie tot Cecilia door. Ze zou moeten vechten om te overleven! Ze kon helemaal niet vechten! De enige ervaring die ze had met geweld, was het slaan van haar broer toen die weer eens één van zijn uitvindingen op háár speelgoed had uitgestest!

Drie... Met het besef dat ze zou moeten vechten, drongen ook eindelijk de getallen tot haar door. Nog maar drie seconden, wat moest ze doen? Twee... Zou ze kunnen rennen in deze jurk, op deze hakken? Ze moest het proberen, hoe erg ze het ook haatte, hoe veel moeite het ook kostte het toe te geven, ze kon niet naar de hoorn toe, dat zou haar dood worden. Tenzij ze een verbond wist te sluiten.... Maar met wie? En wat zouden de anderen doen? Ze wilde geen verbond sluiten met de tributen die overduidelijk uit een district afkomstig waren, die zouden haar sowieso een mes in de rug steken... Eén... Maar wat zouden de capitoolbewoners doen? Wat zou Tyrell doen? Nul... In blinde paniek maakte Cecilia zich uit de voeten, voor zover dat ging. Ze kon haar benen nauwelijks uit elkaar krijgen door de lange, strakke rok, en de grond was te oneffen om fatsoenlijk op te kunnen lopen. Om de haverklap belandden haar hakken in een gat of juist op een steentje. Maar ze moest rennen, rennen, rennen, hoe moeilijk dat ook was.

Ineens viel ze. Het zat er al een tijdje aan te komen natuurlijk, maar het kwam toch onverwachts. Er was een kleine afgrond, die ze niet aan had zien komen. Ze rolde door het zat, recht een kuil in. Het was een beschutte kuil, als een soort uitvergroot konijnenhol. Toen Cecilia bekomen was van de schrik, besloot ze gebruik te maken van deze kans en kroop ze zo ver het hol in als mogelijk was, hopend dat niemand anders het hol zou vinden. Nu had ze de tijd om na te denken over hoe ze kon overleven.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.hongerspelenrpg.com
Emmelin Carter
District 4
avatar

PROFIELAantal berichten : 185
Registratiedatum : 22-06-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Badjuffrouw
Leeftijd: 17

Onderwerp: Re: Is this for real or just... a dream? | wo jul 23, 2014 12:15 pm

Het eerste wat door haar hoofd schoot was een vraag. Wat was dit in hemelsnaam? Het was stom van haar om te denken dat iemand dat zou gaan beantwoorden, maar toch bleef ze het zich afvragen tot haar pupillen zich eindelijk verwijdden en het felle licht haar zicht niet meer belemmerde. Emmelin richtte haar blik van haar afgetrapte gymschoenen en haar blote onderbenen naar een glinstering die haar haar handen voor haar ogen deed houden. Een huivering trok door haar lichaam heen toen ze zich iets realiseerde; Dit was de Hoorn des Overvloeds. Met grote ogen en versnelde hartslag en ademhaling beet ze hard op de binnenkant van haar wang en draaide haar hoofd over haar rechterschouder. Nog een platform. Enigszins geschokt kwam ze tot de realisatie dat de man die zich naast haar bevond uit het Capitool kwam. Sterker nog, Emm herkende hem als De Hoofd Spelmaker. In grote verwarring inspecteerde ze haar rechterzijde, een platform dat in beslag genomen was door iemand die duidelijk uit District 11 afkomstig was. Dit was een Hongerspelen. En niet zomaar eentje.

Totale paniek bekroop haar en maakte een grote warboel van haar hoofd. Alles wat ze eens bedacht en geleerd had in haar Beroepstrainingen liep in elkaar over als natte inkt. Wat moest ze in godsnaam doen? Uit alle macht probeerde ze zich op de Hoorn, die het midden van de cirkel vormde, te focussen. Ze wist dat het geen zin had om zichzelf zonder wapens deze Spelen in te werpen. Ze had íets nodig. Emmelin wist zichzelf weer wat op adem te brengen. Maar haar rust bracht een andere verschrikking met zich mee; er werd afgeteld. Er was geen enkele weg meer terug. Ze slikte hoorbaar.
Vier. Zonder zich te richten op de omgeving, zocht ze koortsachtig de inhoud van de Hoorn af.
Drie. Ze kon niets vinden. Ze kon niets vinden!
Twee. Hoe moest je in vredesnaam een knots hanteren?
Een. Haar oog viel op een kleine dolk waarvan ze dacht dat ze er wel mee overweg zou kunnen.
Nul. Voordat ze zich iets kon bedenken, nam haar instinct het van haar over en zette ze het op een lopen.
Zolang ze er maar voor zorgde dat ze de snelste was, had ze een grote kans nog heelhuids weg te komen. En voor nu zag het daarnaar uit. Haar benen of longen hadden nog geen enkel moment gehaperd en ze was vroeg van haar platform vertrokken. Het mes lag vlakbij, ze hoefde alleen nog maar haar arm uit te strekken... Zo gefocust op haar vooruitblik, zaten haar voeten elkaar in de weg, en struikelde ze. Terwijl ze viel, greep ze in een reflex naar het lemmet. Ze had geen tijd om op haar kiezen te bijten toen zich een dieprode streep in haar handpalm vormde, want ze hoorde verschillende voetstappen naderen. Voordat ze overeind kon krabbelen, voelde ze het volle gewicht van een districtsbewoner op zich drukken. Ze was niet snel genoeg geweest... Gelukkig was haar belager nog niet in het bezit van wapens, en Emmelin zelf wel. Er was een keer diep in en uit ademen voor nodig, totdat ze zich op haar zij rolde en het meisje dat even daarvoor nog op haar lag een kleine steekwond te bezorgen. Dat was genoeg om haar met een lichte kreet van zich af te krijgen. Zo snel als ze kon, krabbelde ze overeind en maakte net aanstalten haar benen in beweging te zetten toen haar oog op een kleine rugzak binnen handbereik viel. Dat moest het meisje hebben laten vallen. In een snelle beweging griste ze het voor haar neus weg en sprintte naar daar waar ze dacht een groot stenen gebouw te hebben gezien. Het was ver weg, en de weg ernaartoe was redelijk beschut, dus daar kon ze zich mogelijk verschuilen totdat de eerste kanonsschoten zich zouden introduceren en het veiliger was bij de Hoorn. Haar hart bonkte in haar keel en haar hoofd, bij iedere pas die ze zette, maar ze moest door. Haar leven hing ervan af.

Plotseling flitste haar blik naar een herkenbare, blauwe bos haar. Het zal toch niet...? Haar kleding brandde haast Emmelins ogen, met de meest strakke jurk die ze ooit in haar leven gezien had in de kleuren paars en felroze. Haar voeten waren gestoken in hakken die haar eigen voeten al pijn deden als ze er alleen maar naar keek. Het kon niet anders. Dit was President Peak. Met een soort waggelend pasje probeerde ze zich voort te bewegen. Hoewel ze een proestende spot moest onderdrukken, voelde Emmelin een vurige haat in zich opborrelen. Ze haatte het Capitool. Ze haatte Peak. Alles dat haar leven aangenaam maakte, had het van haar afgepakt. Ze wendde haar hoofd af en concentreerde zich weer op het voortdurend plaatsen van haar ene been voor haar andere. Het beviel haar helemaal niet, dat ze zich zo dicht in de buurt van die smerige Capitoolbewoners bevond. Toen ze haar blik weer op rechts richtte, was de Blauwe Verschrikking plotseling verdwenen. Abrupt kwam Emmelin tot stilstand. Was ze zomaar in de aarde weggezakt? Vluchtig controleerde ze de bodem onder haar eigen voeten. Hard. Ze slaakte een opgeluchte zucht, gelukkig zat de omgeving haar tot nu toe mee. Ze vertrouwde dit alles voor geen meter, en besloot de richting op te gaan waar Cecilia Peak de grond in verdwenen was. Gehaast wierp ze een analyserende blik over haar beide schouders, maar iedereen was óf een andere kant opgerend ofwel nog bezig zich proviand en andere nuttige voorwerpen toe te eigenen.

Met een schok hield ze op haar benen te bewegen toen ze voor een kleine afgrond kwam te staan. Net op tijd; hier en daar brokkelde wat zand af en viel het naar beneden. Dat verklaarde veel. Het verklaarde echter niet dat Peak nu nergens meer te bekennen was. Voorzichtig liet ze zich naar beneden zakken. Heel diep was het niet, ze zou net maar haar hoofd boven het gat uitkomen, maar toch kon je allerlei onaangename verwondingen oplopen wanneer je erin zou vallen. "Mevrouw... Mevrouw Peak?" vroeg ze zachtjes, "bent u hier?" Emmelin hurkte neer en bond het mes achter haar rugzak en hield haar handen in de lucht. Ze nam aan dat Peak geen wapens bij zich had, maar zeker weten deed ze het natuurlijk niet. Hoewel ze al zo'n idee had waar ze zich zou kunnen schuilhouden, kroop Emm tegen de wand van het gat aan en wachtte af tot ze een antwoord zou krijgen.

_________________
“We are all products of
our own sad enviroment”


Laatst aangepast door Emmelin Carter op ma aug 11, 2014 9:37 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.divergentrpg.actieforum.com
Nino Naysmith
District 7
avatar

PROFIELAantal berichten : 412
Registratiedatum : 12-06-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Scholier
Leeftijd: 18

Onderwerp: Re: Is this for real or just... a dream? | di jul 29, 2014 5:08 pm

Nino’s ogen gingen open. Het laatste dat hij nog zag is iemand met groengeel haar, iemand van het capitool want hij herkende de klederdracht meteen. Hij werd omhoog geduwd in een soort van capsule, zoiets had hij nog nooit gezien. Onderweg naar boven ging er van alles door zijn hoofd, waar was hij nu weer terecht gekomen? Dit kon toch district 7 niet zijn? Wat was er gebeurd sinds enkele uren geleden want het laatste dat hij zich herinnerde was dat hij een enorm zware dag gehad had en hij aan het waken was over een meisje met rood haar.

Plotseling zag hij licht, enorm fel licht. Dit kon toch niet de normale wereld zijn, want ook het zuurstofgehalte in de lucht was ongewoon. Misschien overdrijfde Nino wel aangezien er in district 7 enorm veel bomen waren en die bomen zorgden voor een hoog zuurstofgehalte in de lucht. Als hij helemaal naar boven geduwd was doorheen de capsule zag hij een enorm aantal gedaanten in een cirkel staan. Hij begon te tellen en toen hij aan ‘11’ zat, zag hij plots een gedaante met hoed op, Nino begon te grijnzen want hij herkende het gezicht uit de duizend. ‘Tyrell Peak’ de hoofdspelmaker van vorige hongerspelen, wat een aangename verrassing. Naast hem stond een meisje met blondachtig haar, Nino kende haar niet maar ze zag er behoorlijk afgetraind uit. Nino telde verder 13,14,15, wacht is dat niet … President Cecilia Peak? Onmiddellijk herkenbaar aan haar helder blauwe haren. ‘Wat een gezellig onderonsje’ dacht Nino, zeker aangezien hij de vrouw enorm verachtte. Zij had namelijk ervoor gezorgd dat zijn beste vriendin zich vandaag niet meer onder de levende persoon bevond. Maar Nino snapte nog altijd niet de bedoeling waar is hij in Godsnaam terecht gekomen? Na het tellen sprong het getal ‘24’ in zijn hoofd, ‘24’ het aantal deelnemers in de Hongerspelen . Hij schrok en viel bijna achterover, hij zat echt in de Hongerspelen ofwat.

Nadat hij besefte dat hij plotseling in de Hongerspelen beland was, hoorde hij op de achtergrond een stem het nummer ‘5’ uitspreken. Hij moest snel nadenken wat te doen, hij had een bijl en/of messen nodig want andere wapens kon hij niet hanteren. ‘4’ misschien moest hij toch maar weglopen want één onoplettendheidje aan de Hoorn kan fataal zijn. ‘3’ hij zag recht voor zijn neus enkele rugzakken liggen, alleen was het niet zichtbaar wat er precies in die zakken zitten, zou hij het toch die proberen te bemachtigen? ‘2’ Nino was even ver van de rugzak verwijderd als het meisje net naast hem maar dat meisje leek niet echt op een afgetrainde tribuut. ‘1’ De arena had iets Middeleeuws door het gebouw dat zich recht voor zijn neus bevond maar om zich daar schuil te kunnen houden moest hij heel de Hoorn des Overvloeds oversteken dus dat was geen optie.

‘0’ hij draaide de knop om en liep zo snel hij kon naar de rugzak toe. Onderweg keek hij even over zijn schouder en zag hij dat er bijna niemand in zijn buurt naar de Hoorn des Overvloeds liep, hij kon dus makkelijk de rugzak grijpen en naar hij kleine stukje bos lopen zonder te moeten vechten. Maar toen begon Nino na te denken en dat is meestal niet zo’n heel goed idee. Er liggen nog een hele hoop rugzakken dichter bij de Hoorn toe, misschien moest hij proberen nog een rugzak te bemachtigen. Hij voerde woord bij daad en spurtte zo snel hij kon naar de rugzak die een meter of 20 van hem verwijderd lag. Hij had hem bijna beet toen Nino plotseling een gedaante van links voelde afkomen. Nino draaide zijn hoofd naar links terwijl hij op hetzelfde moment omvergelopen werd door een jongen die de rugzak net voor zijn neus greep. Nino was boos, hij was echt pissed off en keek snel of hij geen wapens zitten had in zijn rugzak. In de zijzak vond hij drie werpsterren hij nam eentje en gooide het naar de jongen die hem net omvergelopen had. Nino gooide MIS, niet verwonderlijk aangezien hij ervoor nog nooit gegooid had met werpsterren, die maakten ze niet in district 7 en de techniek om die te gooien ging precies helemaal anders dan de techniek om een mes te werpen.

Na zijn misser sprong Nino zo snel hij kon recht en liep hij naar het stukje bos dat zich aan de rechterkant van de Hoorn des Overvloeds bevond. Toen hij het bos bereikte ging hij heel voorzichtig vooruit want het gevaar kon vanuit alle kanten komen...


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Brian Cornwall
District 6
avatar

PROFIELAantal berichten : 76
Registratiedatum : 01-08-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Fabrieksarbeider
Leeftijd: 24 jaar

Onderwerp: Re: Is this for real or just... a dream? | ma aug 04, 2014 1:53 pm

Hijgend ging Brian op zijn hurken zitten, met zijn hand steunend tegen een boom. De eerste slachtpartij bij de cornucopia had hij overleefd. Hij keek om zich heen om zeker te weten dat er niemand om hem heen stond en besloot toen te gaan zitten.

Brian zag er uit als op een typische dag op werk: hij had zijn lange broek met een grijs shirt aan, die op zijn rug in het midden van boven naar beneden donker was gekleurd van het zweet. Zijn donkere haar hing in plukken naar beneden. Hij veegde met zijn stevige handen het haar uit zijn gezicht naar achter terwijl hij op adem kwam. Hij had toch een prima conditie, maar in deze hitte was rennen zwaarder dan hij gewend was.

Hij had wat rugzakken te pakken gekregen. Drie om precies te zijn. Hij had ze op weg naar het bos van de grond geplukt in de hoop dat er wat bruikbaars in zou zitten. Nu zou hij de tijd nemen alles uit te pakken. Hij opende de eerste rugzak en haalde er een flesje uit en wat sokken. Dat eerste wat bruikbaar, maar dat tweede was eerder een luxeproduct dan levensreddend. De spullen in de tweede rugzak lieten een kleine glimlach op zijn gezicht verschijnen: een mes met een lemmet van zo'n 15 centimeter. Hij liet het wapen kort door zijn handen glijden. Dat liet zijn glimlach verdwijnen. Vanaf het moment dat hij zich had gerealiseerd dat hij in de hongerspelen terecht was gekomen, had hij rationeel gehandeld. Hij had de omgeving afgespeurd naar spullen die er bruikbaar uitzagen en binnen zijn bereik waren en was daarna de bossen in gerend. Hij had niet omgekeken naar de gillende geluiden van tributanten die al in de eerste minuut werden vermoord. En nu hij hier zag, met zijn verkregen wapen in zijn handen, realiseerde hij de ernst van de zaak.

Voor zijn gevoel had hij nog geen paar uur geleden zijn laatste shot genomen. In stilte, in zijn eigen kamer, uit het oog van de buitenwereld. Sommigen geloofden dat hij een van de weinigen was die niet gebruikte. Dat beviel hem, want hij wilde niet de junk zijn die velen in het district waren. Ze hadden geen zelfbeheersing en vaak losse handjes. Hij werd er juist kalm van als hij kon gebruiken; het stopten zijn gedachten en kon zijn werk beter doen: werken in de fabriek van zijn vader en zijn broertje uit de problemen houden. Totdat iemand hem kwaad maakte. Dan zat die persoon goed in de problemen. Wapens waren niet Brian's ding, maar zijn spieren en grote handen waren bewezen effectief.

Voordat hij de derde rugzak kon openen, hoorde hij geren naast hem. Een vrouw met felblauw haar en een bijzonder onhandige jurk rende voorbij. De president. Nadenkend kneep Brian zijn ogen dicht en verschuilde zich achter een boom en bekeek waar ze naar op weg was. Ze leek niet goed te weten waar ze naartoe ging. Hij kon haar vermoorden.
Nog geen paar minuten later kwam er een tweede vrouw langs, een meisje. Ze moest uit een district komen, want hij had haar nog nooit gezien. Haar eikenbruine haar viel mooi langs haar schouders - nog wel - en haar volle lippen zagen er nog zacht uit - nog wel. Hij wist wat de hongerspelen met je konden doen. Ook zij zou er gehavend uitkomen, als ze er al uitkwam.
Hij besloot haar te volgen. Hij sloop door het bos, nauwkeurig de bladeren en takken onder hem ontwijkend. Hij zag het meisje nog net naar beneden klimmen. Hij bleef verschuilend achter een boom zitten, wachtend tot ze weer naar boven zou komen. Hij zou zien wat hij aan haar had, en dan bepalen of hij haar zou vermoorden.

Want hij wist wat hem te doen stond; zo veel mogelijk tributanten uitschakelen voordat het spul uitgewerkt zou zijn en hij zich volledig zou realiseren wat hij zou doen. Brian was geen moordenaar. Hij was een lieve, hardwerkende jongen die morfine gebruikte om geen pijn of andere emoties te voelen. De simpele, rationele jongen die hij nu was zou hij maar tijdelijk zijn.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tyrell Peak
Hoofd Spelmaker
avatar

PROFIELAantal berichten : 2107
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Spelmaker
Leeftijd: 33

Onderwerp: Re: Is this for real or just... a dream? | zo aug 10, 2014 5:09 pm

Hij haastte zich de traptreden van het bordes op en sprintte naar de deur. Het idee dat deze arena hem niet bekend voor kwam en dat het dus sowieso door een andere spelmaker gemaakt moest zijn, stelde hem vreemd genoeg gerust, want hij was ervan overtuigd dat andere spelmakers lang niet zo wreed-geniaal konden zijn als hij. Hij zou bijvoorbeeld de deur op slot doen.
Hij opende de voordeur van het grote landhuis en keek naar binnen. Zo te zien was er niet eens een val aangebracht aan de deurklink. Zonde... eeuwig zonde. Daar had de spelmaker zóveel leuke dingen mee kunnen doen! Hij keek nog een keer achterom om te zien of hij niet gevolgd werd, maar in alle drukte en chaos was het moeilijk zo snel te zien wie welke kant op rende. Zo te zien rende iedereen echter een andere kant op, dus was hij voorlopig nog even veilig. Hij opende de deur verder, stapte naar binnen en sloot de deur achter zich...

WOESHJ! Meteen schoot er een vlam vlak naast hem uit de grond en baadde de lange gang waarin hij terecht was gekomen in het vuur. Geschrokken sprong hij achteruit, maar ja, erg ver achteruit kon hij niet springen, want daar was de deur. Overal waren vlammenwerpers, die om de twee seconden een vlam uitspuwden en dan weer doofden. Tyrell drukte zich dicht tegen de deur aan, zo ver mogelijk bij de hitte van de vlammen vandaan en probeerde logisch na te denken. Hier waren vlammen, maar behalve dat het behoorlijk warm was, stond hij wel veilig. Buiten waren drieëntwintig mensen die hem dood wilden. Nee, tweeëntwintig, hij was er vrij zeker van dat Cecilia hem niet dood wilde hebben. Misschien was het getal inmiddels zelfs nog wel verder gedaald. Zouden er al doden zijn gevallen? Hij durfde niet te kijken, bang dat hij meteen een pijl door zijn oog kreeg zodra hij zijn hoofd buiten de deur stak. Hij was niet naïef, hij wist best wel dat de Capitoolbewoners hier, in deze spelen, hoe onecht ook, de eerste slachtoffers zouden worden. Hij leefde absoluut niet in de veronderstelling dat de districtbewoners hen een warm hart toedroegen en hoewel de districtbewoners over het algemeen genomen een IQ hadden dat misschien net tegen de honderd tikte, bezaten ze wel kracht en overlevingsinstincten.

Hij liet zich tegen de deur op de grond zakken en staarde door zijn turkooizen bril heen naar het vuur. Woeshj. Woeshj. Woeshj. Dan weer schoot er een vuurstraal vlak voor hem uit de vloer, dan weer een aantal uit de muren, uit het plafond, of verderop in de gang uit de hoeken. Hij legde zijn voet op zijn schoot en veegde het zweet van zijn voorhoofd. Hij zou hier voorlopig blijven zitten, totdat het veilig was om weg te gaan. Ooit raakten die vlammenwerpers misschien wel leeg. Tenzij er voor die tijd al iemand anders de deur probeerde te openen en dan verrast zou worden door een mede-tribuut die achterover zou tuimelen als een weerloos slachtoffer. Yeah. Hij spitste zijn oren, om te luisteren of er niemand naar de deur toe kwam.

OOC: Jep, nearly totally useless, maar ik had zin om verder te gaan met dit topic :3 Andere mensen die nog willen joinen zijn trouwens ook nog welkom, hoor! Very Happy

_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://goldenlionofra.deviantart.com
Cecilia Peak
President
avatar

PROFIELAantal berichten : 1520
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: President
Leeftijd: 35 jaar

Onderwerp: Re: Is this for real or just... a dream? | ma aug 11, 2014 8:52 am


Goed. Ze zat nu dus in een hol, in een prachtige maar onpraktische jurk, op eveneens prachtige maar onpraktische schoenen, in eveneens prachtige maar onpraktische kleuren, midden in de Hongerspelen. Stap 1. Ze probeerde in het donker haar eigen contouren te onderscheiden, wat langzaam maar zeker lukte door het kleine beetje daglicht dat het hol in kwam, en dacht na. Stap 1... Ze moest ervoor zorgen dat ze zich makkelijk kon voortbewegen, maar hoe moest ze dat doen? Ze kon toch moeilijk haar jurk vernielen en haar schoenen uit doen? Het licht van buitenaf werd gedimt en ze besefte nerveus dat er een tribuut in de buurt moest zijn. Ze slikte, ze had geen tijd meer om zich zorgen te maken over haar uiterlijk. Haar leven stond hier op het spel!

Het eerste wat ze deed was de schoenen uitdoen. Ze pakte ze op en voelde aan de hakken. Stevig en smal genoeg om een flinke wond aan iemand toe te brengen, mocht het zover komen. Ze glimlachte onwillekeurig. Haar eerste twee wapens had ze dus al binnen. Ze wilde net beginnen aan het afscheuren van haar jurk, toen een meisjesstem door het hol heen zweefde. ‘Mevrouw... Mevrouw Peak? Bent u hier?’ Cecilia hield zich stil en klemde haar handen om haar schoenen. Mooi niet dat ze zichzelf ging verraden! Het bleef even stil. Was het kind weg? Cecilia luisterde aandachtig en meende een zachte ademhaling te horen, niet ver bij haar vandaan. ‘Ben je daar nog, meisje?’ fluisterde ze. ‘Ik ben gewapend, dus ik kan je vermoorden. Maak dat je wegkomt, als je om je eigen leven geeft.’

Ze hoopte dat het meisje weg zou gaan, want ze had tijd nodig. Tijd om een stuk van die verdomde jurk af te scheuren, hoeveel pijn haar dat ook zou doen.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.hongerspelenrpg.com
Emmelin Carter
District 4
avatar

PROFIELAantal berichten : 185
Registratiedatum : 22-06-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Badjuffrouw
Leeftijd: 17

Onderwerp: Re: Is this for real or just... a dream? | ma aug 11, 2014 3:06 pm

De beweging die ze eerst in het donkere hol vaag had kunnen waarnemen stopte meteen zodra haar stem de holle ruimte vulde. Ze leunde met haar rug tegen de wand van het gat, haar ogen op het donkere hol gericht. Ze wist dat Peak daarbinnen was. Ze zou geen moeite hoeven doen zich schuil te houden, Emmelin zou haar toch niet vermoorden -nog niet. Waar zou ze ooit een beter excuus vinden dan in een Spelen? Lange tijd bleven zowel de district- als de capitoolbewoner zwijgzaam, de een in afwachting, luisterend naar de geluiden die zich boven afspeelde, de ander om zich schuil te houden. Had ze al kanonsschoten gehoord? Ze wist het niet.

Voordat ze uit gehijgd was en kon wegzinken in het haar gedachten en het bedenken van een strategie, bereikte de stem van Peak haar trommelvliezen. Ze ging op haar knieën zitten, leunde voorover en deed een vergeefse poging om in het donkere hol van de kleurrijke vormen van Peak te onderscheiden.Hoewel haar woorden gedempt werden door haar beschutting en het geluid ven buitenaf, waren haar toon en intentie duidelijk hoorbaar. "Ben je daar nog, meisje? Ik ben gewapend, dus ik kan je vermoorden. Maak dat je wegkomt, als je om je eigen leven geeft."

Ze kon het niet helpen dat deze woorden een glimlach op haar gezicht lieten verschijnen, en niet zo'n kleintje ook. Er waren zoveel dingen aan die woorden ironisch genoeg om te lachen, zelfs al bevond ze zich dan in een Spelen. Ten eerste geloofde ze er geen bal van dat Cecilia Peak, verschenen in een jurk die drie maal te strak om haar heen gewikkeld zat en hakken van om en nabij een meter, enkele wapens had kunnen bemachtigen. Zeker niet omdat Emmelin een van de eerste was om bij de Hoorn te arriveren en ze zo'n opvallende verschijning haar écht niet aan het oog zou passeren. Ten tweede dacht ze niet dat, als ze al wapens had weten te bemachtigen ze haar ooit kon vermoorden. Niet omdat ze nou toevallig niet zo wreed was, maar omdat het alles te maken had met het hanteren ervan. Dit alles maakte de glimlach mogelijk, om nog maar te zwijgen van het feit dat ze weinig tot niets om haar eigen leven meer gaf. Zeker niet in een Spelen, waar iedereen vroeg of laat toch wel de ziel zou laten.

Met alle kracht die ze in zich had slikte ze deze woorden in, nestelde haar schouderbladen weer tegen de wand van aarde, trok haar knieën op en zei; "Ik, Mevrouw Peak, ga helemaal nergens heen." Een triomfantelijke grijns rustte rond haar lippen. De President van Panem tegenspreken, hoe durfde ze?

_________________
“We are all products of
our own sad enviroment”
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.divergentrpg.actieforum.com
Alexandra Leifsson
Begeleider District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 299
Registratiedatum : 13-03-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Begeleider district 3
Leeftijd: 35

Onderwerp: Re: Is this for real or just... a dream? | ma aug 11, 2014 8:36 pm

Dit kon niet. Dit was een vergissing. Dit moest een vergissing zijn. Ze bevond zich in een buis, als de eerste de beste labrat. Haar vuist bonste tegen het glas, terwijl ze langzaam naar boven schoof. Alexandra slaakte een wanhopige kreet, wensend dat de Spelmakers het zouden horen en haar hier uit zouden halen. En wel nu onmiddelijk, voordat ze de andere tributen zou ontmoeten in een dodelijk spel. Dit kon en mocht niet gebeuren. Zij was een begeleider. Ze hoorde hier niet. Ja, Alexandra herkende deze glazen wanden uit duizenden, al was het haar taak om aan de buitenkant ervan te staan, haar lieve tribuut een laatste gelukswens sturend. Nog steeds panikerend om deze wellicht fatale fout begroette ze het daglicht niet bepaald vriendelijk, haar ogen stijf dicht knijpend. Hopend dat het dan allemaal over zou gaan.

De blikkerige stem kon ze echter niet buiten sluiten. Tien. Het was aan het aftellen, natuurlijk. Aftellen, omdat de Spelen gingen beginnnen. En zij, als volwassen vrouw, zat er middenin. Maar ook haar medespelers zagen er vreemd uit, oud, jong. Te oud en te jong en alles ertussenin. Alsof het Capitool besloten had uit de hele bevolking te gaan trekken in plaats van enkel de tieners. Meteen schakelde Alexandra om. Ze zou niet zomaar mensen afmaken, maar zelf een makkelijke prooi worden zou ze met haar koppige aard niet toestaan. Ze richtte zich dus algauw op haar omgeving, merkte de Capitoolbewoners nauwelijks op, met hun rare haarkleuren.

In het gevarieerde landschap was het lastig een keuze te maken voor een goede richting. Het graanveld viel af, daar had ze niets te zoeken tot ze volledig uitgehongerd was. En met haar weken van Capitoolvoedsel zat dat wel goed. Nee, wat ze nodig had was water, verdedigingsmiddelen en een schuilplaats. Voor zich zag Alexandra een stel tassen liggen en van Sage's ervaring wist ze dat daar soms de meest nuttige dingen in zaten (en slechts soms een stel wespen..). De nul was nauwelijks uitgesproken of ze schoot erop af. Alexandra was voor een vrouw stevig gebouwd en gespierd, maar slechts gemiddeld van snelheid. Toch week haar buurman uit toen hij zag dat zij hetzelfde pad liep als hij. Mooi zo, ze wilde geen problemen. De eerste tas die ze vastpakte was lood en loodzwaar. Ze gooide het open. Stenen. Die tas smeet ze opzij, om eronder een kleiner exemplaar in legerkleuren te ontdekken. Geen tijd meer om te twijfelen, ze nam de tas en een soort etui dat ernaast lag. Eraan bungelde een soort sleutelhanger en een sleutel En nu weg hier. Alexandra besloot om richting het huis te gaan, omdat ze liever technologie had dan bomen vol beesten. En hey, een sleutel gevonden. Dat wees op het huis, dat moest wel. Alex rende op een redelijk hoog tempo, al bewaarde ze de echte sprintkracht liever. Ze leek veilig te zijn, dus vertraagde haar pas nog verder. Bij het huis aangekomen was haar voorganger al verdwenen naar binnen, wat betekende dat of hij ook een sleutel had of die overbodig was. Ze legde haar hand op de deurklink, die verrassend warm was. Niet gloeiend heet, zodat je je hand er niet op kon leggen, maar warmer dan je van metaal zou verwachten. Eerst doorzocht ze haar tas. Gedroogd eten, een plastic buis, losse draadjes, meer zooi. Wat haar dan tussen het zwart en grijs opviel was een felrood voorwerp, het was een spray concludeerde ze na wat onderzoek, waarbij ze bijna haar eigen ogen gepeppersprayt had. Het was naar alle waarschijnlijkheid bedoeld als wapen, hopelijk niet dodelijk. Alex legde haar rugzak weg naast de deur en zette zich schrap. Met een snelle beweging trok ze de deur open en draaide zich naar de ingang van de deur, gelijk een dosis spray naar voren spuitend, aangezien ze niet echt veel kon zien, op vlammen na.

''Maak jezelf bekend,'' eiste ze dan op haar meest indrukwekkende toon.

OOC: Pepperspray achtig iets in yo face Tyrell (als hij er nog zit :'])
En sorry als er spelfouten in zitten, mijn spellingscontrole flipt hem ^^;

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tyrell Peak
Hoofd Spelmaker
avatar

PROFIELAantal berichten : 2107
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Spelmaker
Leeftijd: 33

Onderwerp: Re: Is this for real or just... a dream? | za aug 23, 2014 11:06 am

Hoorde hij daar een geluid? Nee, het was gewoon het sissen van een vlammenwerper die op het punt stond zijn vuur uit te spuwen. Woeshj, daar ging weer een vlam. Maar Tyrell hoorde het geluid nog steeds. Het klonk een beetje als Cecilia die door haar handtas aan het graaien was, op zoek naar haar lippenstift. Dat was natuurlijk een onzinnige gedachte, want hoewel Cecilia wel degelijk aan de andere kant van de deur kon staan, was het niet erg aannemelijk dat ze een tasje bij zich had – laat staan een tasje met make-up erin.

Tyrell veerde gespannen op. Werd dit zijn eerste gewelddadige ontmoeting met een mede-tribuut? Al vanaf het moment dat de Hongerspelen in theorie waren opgesteld en uitgewerkt, had hij ervan gedroomd eens een tribuut te zijn. Nu eens in de vorm van een enigszins verontrustende nachtmerrie, dan weer als een dagdroom waarin hij al zijn mede-tributen genadeloos afslachtte met slimme tactieken. Nu het allemaal “werkelijkheid” was, voelde hij zich belachelijk onvoorbereid en wist hij niet goed hoe hij moest handelen. Focus, focus, focus. Vanaf de zijlijn leek het veel makkelijker. Dan had je de tijd om slimme oplossingen voor problemen te vinden en stond je niet onder druk, nu daarentegen... kon hij misschien iets met die vlammenwerpers? Het was het enige wapen hier in de –

Plotseling werd de deur geopend. Nou ja, plotseling... het was natuurlijk te verwachten, maar aangezien Tyrell zijn eigen gedachtengang interessanter vond dan zijn omgeving, kwam het toch onverwacht. In een reflex sprong hij op, met zijn gezicht naar de deuropening, maar dat resulteerde er alleen maar in dat een of ander goedje in zijn gezicht werd gespoten. Met een kreet wankelde hij achteruit, net ver genoeg om weer voorbij de eerste vlammenwerper te zijn, in relatieve veiligheid. Woeshj, daar ging de vlammenwerper. Hij had geluk gehad dat het vuur niet net een seconde eerder omhoog was gekomen.

Waar hij ook geluk mee had gehad, was zijn bril. Pepperspray kon behoorlijk vervelend zijn, maar zijn bril voorkwam grotendeels dat het in zijn ogen kwam. Zijn ogen begonnen wel te prikken. Snel zette hij zijn bril af, zodat hij weer wat kon zien. Materialistisch ingesteld als hij was, gooide hij de vrij waardeloze bril niet weg, maar stopte hij die in zijn zak. Drijfgas was het eerste wat door hem heen schoot. En dat in de buurt van vuur... Anderzijds was het vuur hier al steekvlam, dus een echt extra gevaar zou het busje oleoresin capsicum waarschijnlijk niet zijn. De tribuut die het busje bezat echter wel. Een sterke vrouw, duidelijk niet uit het Capitool, met littekens waar menig Capitoolbewoner nachtmerries van zou krijgen. Tyrell, met zijn voorliefde voor wreedheden, had daar gelukkig geen last van. Ze kwam hem bekend voor... maar waarvan precies?

Hij gunde zichzelf geen tijd om daarover na te denken, want waarschijnlijk was ze wel op zijn dood uit en hij was van plan dit spel te winnen. Snel keek hij om zich heen, om een oplossing te vinden voor deze benarde situatie. Hij kon wegrennen, met het risico geroosterd te worden, of hij kon de confrontatie met de vrouw aangaan, of...
‘Wacht. Wacht!’ zei hij snel. ‘Je ziet zelf ongetwijfeld ook wel in dat we beter een bondgenootschap kunnen sluiten, dan elkaar af te maken.’ Dat hoopte hij in ieder geval. Een bondgenootschap sluiten met een districtbewoner, bah, maar dat was nog altijd net iets beter dan sterven.

_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://goldenlionofra.deviantart.com
Cecilia Peak
President
avatar

PROFIELAantal berichten : 1520
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: President
Leeftijd: 35 jaar

Onderwerp: Re: Is this for real or just... a dream? | za okt 25, 2014 9:32 pm

Cecilia perste haar lippen op elkaar toen het meisje weigerde weg te gaan. Veel meer dan een donkere schaduw in het minstens zo donkere hol kon ze niet onderscheiden, dus het meisje aanvallen leek echt geen enkele zin te hebben. Ze klemde haar handen om één van haar schoenen, terwijl ze nadacht. Misschien kon ze proberen een bondgenootschap te sluiten met dit meisje? Maar nee... wat had ze daar aan? Het meisje was waarschijnlijk net zo bang en hulpeloos als dat zij was. Ze moest Tyrell zien te vinden... Hij kon haar hier uithelpen. Hij had deze arena gemaakt, daar was ze van overtuigd.

‘Luister,’ begon ze. ‘Dit moet een droom zijn. Of een hele wrede grap. Ik hoor niet in deze arena te zitten. Al helemaal niet in deze kleren.’ Ze ging iets verzitten, zodat ze beter kon bewegen, mocht het meisje haar ineens aan vallen. ‘Ik denk dat Tyrell me er probeert in te luizen. Zo zijn broers nou eenmaal, die durven heel ver te gaan in het pesten van hun zus. Maar Tyrell is hier ook, ergens in deze arena. We moeten hem vinden en hem dwingen ons eruit te laten. Ik weet zeker dat hij dat kan, want hij is het brein achter alle arena’s.’ Cecilia haalde even diep adem en vervolgde toen, enigszins gehaast door de spanning: ‘Begrijp je wat ik je voorstel, meisje? We kunnen een bondgenootschap sluiten, op zoek gaan naar Tyrell en beide blijven leven. Dat lijkt me een mooi vooruitzicht, niet?’

Hè, verdorie... Voelde ze daar nou een zweetdruppel haar make-up bedreigen?

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.hongerspelenrpg.com
Mark Mocca
Capitool
avatar

PROFIELAantal berichten : 379
Registratiedatum : 29-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Stylist
Leeftijd: 21

Onderwerp: Re: Is this for real or just... a dream? | za okt 25, 2014 10:37 pm

De gevechten bij de hoorn des Overvloeds had Mark overgeslagen, hij wist niet hoe maar hij was in de spelen terecht gekomen. Dit moest wel wraak zijn van de hoofd spelmaker omdat hij diens kleding had gemaakt de eerste spelen. De man was het al niet zo eens met hem, en Mark had zijn enige zwakke plek, zijn zuster, gebruikt om toch zijn kleding te moeten dragen. Waarschijnlijk had Tyrell zijn gelijk gehaald door te herhalen dat Mark officieel een districtbewoner was geweest, al ver voor de donkere dagen. Maar waarom nu pas wraak nemen? Mark wist het niet.

Wat Mark wel wist, was dat hij niet moest doen wat het meest werd verwacht te doen. Toen hij na de nul van de countdown van zijn plateau was gerend, had hij een schoudertasje mee kunnen grijpen. Het had zijn aandacht getrokken omdat het leek op zijn eigen eeuwige schoudertas. Het was van beige leer, en zat geweldig! Maar het bleek alweer dat een mooi uiterlijk een vreselijke inhoud had. In zijn tas hadden vier rotte appels en een houten piratenzwaardje gezeten. Oké het zwaardje was een wapen, maar niet het meest dodelijke. De dode appels had hij er uit gemieterd, welke met een heuse kwak op de grond kletsten. Meteen overwelmde er een walgelijke stank. Genoeg om een tribuut rechts van hem al kotsend op de grond te krijgen. Het was een Capitool bewoonster geweest, te herkennen aan haar paarse lijf. Wacht eens! Dat was de begeleidster geweest die zijn geliefde broertje de dood in had gejaagd de eerste spelen, te veel gericht op aandacht voor haarzelf om haar tributen te helpen!

Mark was naar het huis gerend die vrij centraal in de arena stond, maar had het huis genaderd van de linkerkant. Met het speelgoedzwaardje had hij een raam in geslagen dat geheel links van het huis zat. Niemand had er aan gedacht het thuis van een andere kant te benaderen dan de centrale voordeur, voor zover Mark kon zien. Met een lenige sprong belande hij het huis in, dwars door het raam. Hij was binnen. Beschutting. Een dak boven zijn hoofd.

Toen Mark rondkeek was hij ironisch in een kamer terecht gekomen die overduidelijk was geweest van een stylist. Hij, de stylist der stylisten was op eigen terrein! Meteen keek hij met een ruk rond. Overal lagen potentiële wapens waar Mark mee overweg kon. Scharen, naalden en zelfs een eng uitziend apparaat! De scharen en naalden eindigden in de schoudertas om zijn middel. Het speelgoedzwaardje verdween er in, vervangen door een enorme schaar die bijna de grote had van een heggenschaar. Met getrokken 'wapen' liep Mark op het rare grote apparaat af, en porde het met de schaar.

Meteen greep een mechanische arm hem vast, en smeet hem op een soort behandelstoel. Grote scharen, messen en scalpels kwamen uit de zijkant van de stoel. OH MY GAWD. Was dit zijn dood? Nieuwsgierigheid? Met een moordend tempo maaiden de messen om zich heen, en toen er één dichtbij kwam kneep Mark zijn ogen dicht. Een KACHING! was te horen, en Mark zag zijn leven voorbij schieten.

Maar.. Maar... Hij leefde nog. Hij ademde nog. Wat was dit geweest? Hij stond op van de stoel, en bewoog zijn ledematen. Hij was ongedeerd! Maar een blik in de spiegel verraadde het tegenovergestelde. Een grote pluk haar op zijn hoofd was bijna tot aan zijn hoofdhuid afgeknipt! Het was een menselijke grote poppenknipper. De ziekelijkheid die Tyrell eerder had vernoemd. Dit moest zijn werk wel zijn!

Er zat maar één deur in het vertrek, en Mark liep er met getrokken schaar naartoe. Met een uk trok hij de deur open. Wat zat daar achter?

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: Is this for real or just... a dream? |

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Is this for real or just... a dream?

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Is this for real or just... a dream?
» Wat betekend jouw real naam?
» Sleep&dream
» Grand Prix [RPG]
» Bad dream!

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: Algemeen :: Hongerspelen RPG Fanfictie-