Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 Important Dinner

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Cecilia Peak
President
avatar

PROFIELAantal berichten : 1514
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: President
Leeftijd: 35 jaar

Onderwerp: Important Dinner | za nov 01, 2014 8:05 pm

Cecilia keek ongeduldig toe hoe een avox haar glas volschonk met bronwater. Ze was niet ongeduldig omdat de avox er lang over deed – ze hechtte er veel waarde aan dat haar glas in stijl werd volgeschonken, dus hoe langzamer hoe beter – maar omdat Tyrell op zich liet wachten. Zoals zo vaak. Ze hadden in haar huis afgesproken om het één en ander te bespreken voor de komende Hongerspelen. In deze drukke tijd – de tributen zouden spoedig in het Capitool arriveren – hielden de twee regelmatig kleine bijeenkomsten om de vorderingen in de gaten te houden. Ze hadden elkaar nog niet gesproken sinds de tributen bekend waren gemaakt en daarom hadden ze met elkaar afgesproken. En omdat Cecilia wilde weten of de arena al af was en wat Tyrells plannen waren. Ze wist dat ze nooit ál zijn plannen te horen zou krijgen, want hij wilde haar net zo goed verrassen als de kijkers en deelnemers, maar ze wilde wel zo veel mogelijk weten, want ze moest toch kunnen doen alsof ze wist wat er ging gebeuren tijdens de komende Spelen.

Enfin, Tyrell dus. Cecilia’s ogen gleden naar de klok, die ze nog van haar grootvader geërfd had. Vijf minuten te laat had ze nog kunnen accepteren. Met tien minuutjes had ze misschien ook nog wel kunnen leven en een kwartier was ook nog wel enigszins oké, maar hij was inmiddels al twintig minuten te laat. Ze vroeg zich in stilte af of hij hun afspraak misschien vergeten was. Ze stelde zich zo voor dat hij zich opgesloten had in zijn uitvinderskamertje, met zijn malle groene of gele of rode of ander kleur brilletje op, gebogen over een Frankenstein-achtige creatie. Over een kwartier zou hij hier binnen komen rennen: “Het leeft!”. Onwillekeurig moest ze glimlachen om die gedachten. Tyrell kon behoorlijk irritant zijn, maar toch was het stiekem leuk om zijn enthousiasme te zien wanneer hij een uitvinding had gedaan die hem goed beviel. Mits het een uitvinding was die haar niet schaadde natuurlijk.

Cecilia hoorde de deur open gaan. Ze reikte naar haar glas met water en zag in de weerspiegeling van het raam – ze zat met haar rug naar de deur toe – dat Tyrell binnen kwam lopen. Eigenlijk had ze dat ook wel kunnen raden, want wie anders zou zonder te kloppen haar vertrekken binnen wandelen? ‘Het had niet veel langer moeten duren,’ merkte ze op, zonder hem te groeten. Elkaar groeten betekende binnen de familie Peak net zoveel als aan elkaar opbiechten dat je van elkaar hield en dus was het een absolute no-go. “Houden van” was een zwakte waar de ander misbruik van zou gaan maken. Bovendien hielden ze alleen van elkaar als ze niet in elkaars buurt waren. Als ze wél in elkaars buurt waren... Wel, deze avond zou hoogstwaarschijnlijk een goed voorbeeld worden van wat er gebeurde als Cecilia en Tyrell wél bij elkaar in de buurt waren.

Cecilia was opgestaan, met het glas water in haar handen, en liep naar de aangrensende ruimte, waar een keurig gedekte tafel stond. Haar hakken tikten luidruchtig op de marmeren vloer. Zonder ook maar te kijken of Tyrell haar gevolgd was, nam ze plaats aan de tafel. Ze wist dat hij zou komen. Hij bleef een man en mannen leefden voor eten. En inderdaad: haar broer was niet ver achter haar en begaf zich ook naar de tafel. Waar je bij Cecilia zou zeggen dat ze “plaats nam aan tafel”, was bij Tyrell de omschrijving “plofte neer op een stoel” beter van toepassing. Cecilia wist niet waar het mis was gegaan – waarschijnlijk bij zijn geboorte of misschien zelfs al daarvoor – maar ergens in het proces dat van Tyrell een man had gemaakt, was het gen “Etiquette” vergeten, uitgeschakeld of simpelweg vernietigd. Toch glimlachte ze naar haar broer toen hij zat, niet van plan zich gek te laten maken door wat dan ook (ergens was ze er van overtuigd dat hij zich regelmatig expres ongemanierd toonde, puur en alleen om haar te sarren). Ze legde haar handen gevouwen voor zich op tafel en keek haar broer aan. ‘Dus...’ zei ze veelbetekenend. ‘Daar zitten we weer.’ En ze wenkte nonchalant naar een avox dat het eten opgediend kon worden.

NaNoWriMo Wordcount: 2.000/50.000

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.hongerspelenrpg.com
Tyrell Peak
Hoofd Spelmaker
avatar

PROFIELAantal berichten : 2085
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Spelmaker
Leeftijd: 33

Onderwerp: Re: Important Dinner | zo nov 02, 2014 10:48 am

Hij had hier eigenlijk helemaal geen tijd voor. Hij was nog bezig met het perfectioneren van de arena. In feite was de arena op de dag van de boete zelf “af” verklaart, maar Tyrell vond dat er nog iets miste. Hij wist niet zo goed wat. Vorig jaar had hij vrij last-minute de taart en de bom geplaatst en dat was een groot succes geweest (al zei hij het zelf), dus dit jaar moest er iets van vergelijkbare impact komen. Maar wat?

Hij zat midden in een gigantische brainstormsessie toen het tijd was om te gaan dineren. Of eigenlijk, toen het al een half uur geleden tijd was om te gaan dineren. Het hele whiteboard dat aan de muur hing was ondergekalkt met kernwoorden, woordwebben, doodles en strepen. Van helemaal rechtsbovenin, waar “kettingzaag-valstrik” stond, tot linksonderin waar “dode geliefden” te lezen was, was haast geen wit meer te zien. Alleen maar rood en zwart – net welke kleur stift Tyrell binnen handbereik had gehad.
Maar er was nog geen enkel écht goed idee uit gekomen. Nu begon hij te twijfelen of hij de arena dan maar gewoon moest laten bij wat het was... maar wat als dat niet goed genoeg was? Deze arena moest minstens zo gedenkwaardig worden als de vorige, maar liever nog veel beter dan dat.
Snel kladderde hij nog een laatste zin neer. “De startplatforms zijn niet te vertrouwen”.

Terwijl hij zich naar de woonvertrekken van Cecilia begaf, dacht hij terug aan de vorige arena. Toen waren er al mensen vóór het einde van het aftellen begonnen met rennen, zonder dat daar echt iets aan gedaan kon worden. Hij hoopte dat de voorbereidingen die ze daarvoor dit jaar hadden getroffen genoeg zouden zijn om dat soort valsspelerij tegen te gaan. Het kon hem in principe niet zo heel veel schelen dat er valsgespeeld werd, omdat valsspelen eigenlijk niet meer was dan slim spelen, maar hij besefte goed dat het negeren van het aftellen en het startschot gelijk stond aan het negeren van het Capitool en dát was wel kwalijk.

Niet veel later stond hij voor een gesloten deur. Zijn hand lag al op de deurknop en voor een kort moment dacht hij dat hij aan zou kloppen. Maar dat deed hij niet. Het was een soort stilzwijgende afspraak dat hij in de buurt van Cecilia net deed alsof hij niet wist wat etiquette was. Nu had hij sowieso niet zoveel met al die geveinsde netheid, maar bij Cecilia was het extra leuk om zich te gedragen als een...eh... nou ja, iets wat in de buurt kwam van een ordinaire districtbewoner. Hm. Als je het zo stelde, moest hij zich eigenlijk schamen.

‘Het had niet veel langer moeten duren,’ was het eerste wat werd gezegd toen Tyrell uiteindelijk zonder kloppen de deur opende en naar binnen liep. ‘Ik heb het druk,’ was Tyrell’s korte commentaar. ‘Niet iedereen laat alles door ánderen uitvoeren.’ Hij wilde al zeggen dat ze maar meteen moesten gaan eten omdat hij honger had en niet veel tijd om te blijven, maar dat hoefde niet eens. Cecilia was al opgestaan en liep naar de eetkamer.
Tyrell vroeg zich af of Cecilia haar tafel altijd zo mooi dekte, ook als ze alleen at. Er moesten toch wel dagen zijn dat ze alleen at? Nu Tyrell er zo over nadacht, betwijfelde hij dat. Cecilia had genoeg vrienden en waarschijnlijk ook genoeg besprekingen waarmee ze haar diners kon vullen. Zelf zag zijn gemiddelde avondmaal er heel anders uit: die liet hij ofwel bezorgen in zijn werkkamer waar hij tijdens het denken en uitvinden kon genieten van de nieuwste trends op het gebied van kookkunst, ofwel hij ging dineren in een willekeurig viersterren restaurant waar meer dan alleen kleine hapjes werd geserveerd. Want Tyrell hield echt wel van goed – en veel – eten. De enige reden dat hij niet compleet rond was, was omdat hij regelmatig vergat te eten vanwege de drukte in zijn hoofd.

Tyrell plofte neer op een stoel, met een hele diepe geveinsde zucht. ‘Ah. Eten,’ zei hij, waarna hij naar Cecilia glimlachte. Ze glimlachte nog terug. Hij voelde zich altijd verschrikkelijk kinderachtig zodra hij in de buurt kwam van Cecilia, want dan was er altijd meteen de neiging om haar te sarren. Dat was iets wat volwassenen niet hoorden te doen, toch? Tyrell was niet genoeg geïnteresseerd in psychologie om zich daarin te verdiepen. Het ging erom dat het leuk was om Cecilia te irriteren en uit haar vel te zien springen. Het was een soort sport. Haast net zo leuk als weerloze tributen in stukjes te blazen met een onschuldige taart. Haast.
‘Ja,’ zei Tyrell uiteindelijk. ‘Daar zitten we weer.’ Hij keek reikhalzend naar de deur. Kwam er al iemand aan met het eten? Het was heel akelig om hier naar lege borden te zitten staren. ‘Maar je hebt me vast niet uitgenodigd om alleen dat te kunnen zeggen. Als je wilt weten hoe de arena eruit ziet, dat kun je in ieder geval vergeten want ik heb geheimhoudingsplicht gezworen aan de hoge baas, mezelf dus. En als je wilt weten of de arena op tijd af is: nee. Hij is nog niet af. Ik wil nog wat veranderingen doorvoeren, maar ik weet nog niet wat...’ Hij pakte een leeg wijnglas van tafel en hield het veelbetekenend schuin. Leeg. Maar niet voor lang hoopte hij.


OOC: Geen idee. Maar je kunt in ieder geval verder met je Nano :E

_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://goldenlionofra.deviantart.com
Cecilia Peak
President
avatar

PROFIELAantal berichten : 1514
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: President
Leeftijd: 35 jaar

Onderwerp: Re: Important Dinner | wo nov 05, 2014 10:09 am


Nadat ze de avox had gewenkt, keek Cecilia veelbetekenend naar Tyrell, want ze wist dat hij wist waarvoor ze een afspraak had willen maken. Zijn antwoord was voorspelbaar, maar daardoor niet minder teleurstellend. Het was behoorlijk irritant dat hij zo veel mogelijk voor haar geheim wilde houden. Alsof hij niet besefte dat zij hem op staande voet kon ontslaan als ze dat wilde. Áls ze dat wilde. Misschien was dat het probleem: Tyrell wist waarschijnlijk net zo goed als zij dat ze hem nooit zou ontslaan. In alle stilte wisten ze beide best dat Cecilia niemand anders met deze belangrijke taak zou opzadelen dan haar eigen broer.

‘En als je wilt weten of de arena op tijd af is,’ vervolgde Tyrell. ‘Nee. Hij is nog niet af.’ Perfectionist. Cecilia voelde wat paniek in zich opborrelen. Besefte Tyrell wel dat de opening van de arena heel dicht bij was? Als hij nu nog aan verschillende dingen ging knutselen en er zou iets mis gaan... Ze wilde haar broer al de les lezen over time-management, maar besefte dat daar niet het probleem lag. Het probleem was gewoon dat Tyrell dit beroep veel te leuk vond – griezelig leuk. Hoe lang zou het duren voordat hij met het voorstel zou komen háár in de arena te dumpen?

Cecilia keek toe hoe Tyrell met enige afkeuring zijn lege glas wijn bekeek. Juist op dat moment kwamen twee avoxen de eetkamer binnen lopen. De ene met een twee zilveren schalen in zijn handen, de ander met een fles rode wijn. Cecilia bleef zwijgen terwijl ze het eten opdienden en hun glazen wijn volschonken. Avoxen konden dan wel niet praten, ze konden mogelijk wel schrijven en er bestond altijd een risico dat deze twee onschuldig ogende wezentjes informatie zouden doorspelen aan dezen of genen. Pas toen de keukendeur weer dicht ging, trok Cecilia haar mond weer open. ‘Ik zou je kunnen helpen, als je mij vertelt wat je plannen tot nu toe zijn,’ merkte ze op, terwijl ze toekeek hoe Tyrell zijn bord vol schepte. Zelf nam ze een slok van de wijn – niet de beste wijn die ze had, maar ze wist inmiddels dat ze aan Tyrell niet het beste moest voorschotelen. Straks ging hij nog denken dat ze hem aardig vond. Ze ging verder: ‘De taart van vorig jaar is toen een hype geworden. Ik was laatst op de verjaardag van Avigayil en zij had precies zo’n zelfde taart laten maken, alleen zat er geen bom geen maar gouden en zilveren confetti die de lucht door vloog toen ze de taart aansneed. En ik weet zeker dat zij niet de enige is die de taart op die manier opgepakt heeft.’ Want Avigayil is niet creatief genoeg om zoiets zelf te bedenken, dacht ze er in stilte achteraan.

NaNoWriMo Wordcount: 3.708/50.000

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.hongerspelenrpg.com
Tyrell Peak
Hoofd Spelmaker
avatar

PROFIELAantal berichten : 2085
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Spelmaker
Leeftijd: 33

Onderwerp: Re: Important Dinner | ma nov 10, 2014 8:47 pm

Tyrell zette zijn glas meteen weer neer toen er twee Avoxen de eetkamer binnen kwamen lopen. Een van hen droeg het eten, de ander een fles wijn. Er hing een kenmerkende stilte tussen de broer en zus. Een stilte die de Avoxen duidelijk maakte dat wat hier besproken zou worden volledig vertrouwelijk was.
‘Ik zou je kunnen helpen,’ zei Cecilia toen de deur naar de keuken weer dicht was geschoven. ‘Als je mij vertelt wat je plannen tot nu toe zijn.’
Tyrell hoorde hij opmerking nauwelijks, want hij had zich op het eten gericht. Hij wist niet precies wat het allemaal was, maar het zag er smakelijk uit. Hij schepte wat vlees en groenten op zijn bord, en nog wat dingen die het midden hielden tussen die twee opties, en gooide daar ook nog wat saus overheen. Het kunstwerk dat op zijn bord was ontstaan verdiende ongetwijfeld geen schoonheidsprijs als het aan de sterrenkoks lag, maar als je het aan Tyrell vroeg, zag het er allemaal uitermate smakelijk uit.

Cecilia praatte ondertussen verder. Tyrell vroeg zich af hoe zij haar rammelende maag kon bedwingen. Of had ze geen maag meer? Met haar volslanke figuur zou dat niet eens vreemd zijn. Ze praatte over de taart en over hoe dat ene object een hype was geworden. Tyrell had daar niet zo veel van meegekregen, want hij kwam over het algemeen niet op verjaardagen. Daar waande hij zich te belangrijk en te druk bezet voor.

‘Mooi,’ zei Tyrell toen zijn zus was uitgepraat. ‘Dat was een goede zet van mezelf. Maar in alle eerlijkheid, Celia...’ hij zweeg even terwijl hij een doperwtje aan zijn vork prikte en die in zijn mond stopte. ‘Ik denk niet dat jij creatief genoeg bent om ook met een soortgelijk geniaal idee aan te komen. Niets persoonlijks, natuurlijk.’
Of wel. Het was maar net vanuit welk perspectief je het bekeek.

‘Maar goed,’ zei Tyrell. Hij nam een slok wijn. Die smaakte prima, maar ook niet veel beter dan dat. Hij had het kunnen weten, hij was de duurdere wijn weer niet waard. Waar had hij dat toch aan verdiend? Hij had toch ook al zijn schroefjes, boutjes en printplaatjes in uitvindingen gestopt die bedoeld waren voor Cecilia? Daar mocht best wat meer dan een verrukkelijke maaltijd tegenover staan. ‘Ik kan je misschien een ruw beeld van de arena schetsen. Misschien stelt dat je enigszins ge-’

Hij stopte abrupt toen er op de deur werd geklopt, en er iemand naar binnen kwam gestormd...

_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://goldenlionofra.deviantart.com
Cecilia Peak
President
avatar

PROFIELAantal berichten : 1514
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: President
Leeftijd: 35 jaar

Onderwerp: Re: Important Dinner | za nov 15, 2014 2:47 pm



Oké, ze had het kunnen verwachten. Of het nou was omdat zij zijn zus was, of omdat Tyrell neerkeek op vrouwen, ze had kunnen weten dat hij haar goedbedoelde aanbod zou weigeren zonder er doekjes om te winden. ‘Ik denk niet dat jij er creatief genoeg voor bent,’ zei hij. ‘Niets persoonlijks natuurlijk.’ Ze keek even in stilte toe hoe hij op zijn doperwtje kauwde en het kleine bolletje groente toen doorslikte, zo tergend langzaam, dat ze zeker wist dat hij haar aan het uitdagen was. Zoals altijd. Maar ze zou niet toehappen, ook al kostte het haar al haar energie. Ze reikte naar haar wijnglas en nam een slok. Hm, het kiezen van de goedkopere wijn was misschien geen verstandige zet geweest, want nu zat ze daar zelf ook mee opgezadeld, en dat terwijl ze op het moment meer behoefte had aan de allerbeste wijn uit de collectie. Ze slikte de wijn door en keek afwachtend naar Tyrell, die inmiddels een zin begonnen was en tussendoor ook een slok wijn had genomen. Ze glimlachte toen ze zag dat hij merkte dat ze voor hem niet de beste wijn losgemaakt had.

Net als zij was hij echter ook volhardend en geenszins van plan te laten merken dat hij zich gekleineerd voelde of wat dan ook. Dat was het spelletje dat ze allebei ten alle tijden met elkaar speelden: de één was altijd beter dan de ander – en wie er dan beter was? Nou, dat was maar net aan wie je het vroeg natuurlijk.

Enfin, Cecilia’s glimlach werd breder toen ze merkte – of althans, toen ze ervan overtuigd raakte – dat ze vandaag het overwicht had op Tyrell. Hij begon namelijk over de arena! ‘Ik kan je misschien een ruw beeld schetsen,’ begon hij. ‘Misschien stelt dat je enigszins ge-’ Cecilia was iets naar voren geschoven, want nu werden Tyrells woorden ineens wél interessant, toen er op de deur werd geklopt en het semi-perfecte moment verstoord werd door de binnenkomst van Cassander Haward, één van Cecilia’s belangerijkere assistenten. Hij hijgde een beetje, alsof hij voor het eerst van zijn leven de trap had genomen in plaats van de lift. Wacht, misschien was dat ook wel zo. Haward was niet bepaald een sportief type en Cecilia had al akelig vaak de neiging gehad hem te ontslaan puur en alleen vanwege het buikje dat hij aan het kweken was. Wat dat betreft was ze blij dat haar broer zich zo vaak opsloot in zijn uitvinderskamertje en zo weinig de tijd nam om te eten – dankzij dat was hij nu nog dun en enigszins om aan te zien.

‘Cassander,’ zei Cecilia, met een ijzige ondertoon in haar stem, bij wijze van groet. Ze was er niet bepaald blij mee dat de man haar diner had verpest, net nu ze zo dicht bij de omschrijving van de arena was, en dat mocht hij best weten. Ze keek even naar Tyrell, dankbaar dat hij op tijd was gestopt met praten, en richtte haar blik op Cassander Haward. Wat kon er in ’s hemelsnaam zo belangrijk zijn dat haar assistent zomaar naar binnen kwam gestormd? Normaal gesproken toonde hij wel wat meer respect dan dit.

‘Een belangrijk telefoontje... uit district zes,’ zei Cassander. Zijn ademhaling was alweer iets rustiger en hij nam nu de tijd om rechtop te gaan staan en zijn zijden jasje te fatsoeneren. ‘District zes?’ vroeg Cecilia verbaasd. Ze probeerde zich te bedenken wie ook alweer de burgemeester (en dus contactpersoon) van District 6 was. ‘MacNiall?’ vroeg ze toen, voordat Cassander de opmerking kon maken. Haar assistent knikte. Cecilia keek weer even naar Tyrell en toen weer terug naar Haward. ‘Kun je me vertellen waar dit over gaat? Is het de moeite waard dat ik deze uiterst belangrijke bespreking onderbreek?’ Cassander knikte direct heftig. ‘Anders was ik hier niet zo gehaast heen gekomen, Cecilia,’ zei hij, want ja, hij mocht de presidente bij haar voornaam aanspreken (anders voelde Cecilia zich zo oud). ‘Maar ik weet niet... Ik weet niet wat ik er over mag zeggen...’ En met die woorden keek hij even aarzelend naar Tyrell. Cecilia zuchtte, depte geduldig haar lippen schoon met een servet en stond op. ‘Voor Tyrell heeft de staat geen geheimen, dat zou je nu zo onderhand moeten weten.’ Ze keek veelbetekenend naar Tyrell, alsof ze wilde zeggen: “Kijk, jij bent waarschijnlijk nieuwsgierig naar dit telefoongesprek, zoals je altijd nieuwsgierig bent. Je mag het weten, maar alleen als je niet vergeet dat je mij zou vertellen over de arena”.

‘Het spijt me, Tyrell, maar de plicht roept blijkbaar. Ik weet niet hoe lang dit telefoongesprek zal duren, dus eet gerust verder zonder mij.’ En ze dacht er achteraan: alsof je dat zonder mijn toestemming niet gedaan had. ‘Als je me zo nog zoekt, ik zit in de woonkamer.’ Met een glimlach naar Tyrell liep ze vervolgens de eetkamer uit, naar haar woonkamer, waar haar telefoon al stond te knipperen, wachtend tot de presidente op zou nemen.

OOC: Wauw. Oke, dit verliep heel anders dan ik verwacht had. xD
NaNoWriMo Wordcount: 14.122/50.000

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.hongerspelenrpg.com
Mayme MacNiall
Burgemeester District 6
avatar

PROFIELAantal berichten : 125
Registratiedatum : 03-01-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Burgemeester
Leeftijd: 33

Onderwerp: Re: Important Dinner | wo nov 19, 2014 2:08 am

Mayme slaakte wellicht de diepste zucht die ze in haar gehele leven had geslaakt. Ze had een inwoner van haar district, een jongen van nog maar achttien jaar oud, in voorlopige hechtenis genomen en ze had eerlijk geen idee wat ze daarmee aan moest. Ze wist wat ze wilde doen. Ze wilde hem vrijlaten, haar excuses maken en hem hulp aanbieden, want het was overduidelijk dat hij het heel erg moeilijk had. Misschien had zij makkelijk praten, maar dit was geen leven voor een jongen van zijn leeftijd. De vraag waar het fout was gegaan was echter niet bepaald aan de orde. Mayme kon het praktisch ruiken en wist dat het de Hongerspelen moesten zijn. Dat was immers waar Chad Maggin, de jongen in kwestie, zijn vriend had verloren. Opnieuw zuchtte de Burgemeester van District 6, al was het deze keer meer een zeer geforceerde ademhaling die gewoon niet op de juiste manier naar buiten wist te komen. Ze zat echt met de situatie en het deed haar pijn dat de jongen leek te denken dat ze ervan genoot. Niets was immers minder waar.

Dat was echter niet de enige reden waarom Mayme de situatie meer dan onprettig vond. Ze had zich gerealiseerd dat ze hier geen beslissing over wilde noch mocht nemen. Het was er te belangrijk voor en kon te veel invloed hebben op de Boete van volgend jaar. Als mensen hier lucht van kregen en zij zou te mild optreden, dan zou er straks niemand op komen dagen of zaten de gevangenissen ineens overvol met kinderen die gewoon niet wilden sterven. Kon je het ze kwalijk nemen?
Het probleem was echter dat zo’n situatie natuurlijk nooit goedgekeurd zou worden door het Capitool. Als Burgemeester was zij verantwoordelijk voor haar district en had ze de mogelijkheid om in contact te treden met het Capitool en ze vreesde dat dit de enige gepaste actie was die ze nu kon ondernemen. Ze vreesde voor de reactie die ze zou krijgen. Wellicht had ze anders moeten reageren en zou haar dat kwalijk worden genomen, maar dat was overduidelijk niet hetgeen waar Mayme het meeste mee zat. Het besluit dat zou moeten worden genomen, wat waarschijnlijk een besluit van leven of dood zou zijn, dat was wat haar echt ongemakkelijk deed voelen.

Nadat ze Chad met de Vredesbewakers naar zijn cel had gebracht en hem nogmaals had geprobeerd duidelijk te maken dat het haar speet, ging ze zo snel mogelijk naar haar eigen huis. Onderweg kwam Mayme een Vredesbewaker tegen die haar toen had verteld dat er nog geen contact was opgenomen met het Capitool, omdat de Hoofdvredesbewaker vond dat Mayme dat zelf moest doen, omdat het geen taak was van een Vredesbewaker. Ze had gezucht, maar wist dat dit eigenlijk wel waar was. Zij was de contactpersoon van het district. Er waren natuurlijk uitzonderingen, maar er was geen enkele reden waarom Mayme in dit geval niet zelf het telefoontje zou plegen. Ze had de taak echter met liefde op iemand anders afgeschoven.
Ze had haar enorme huis met een naar gevoel betreden en was op de fauteuil naast de telefoon in de woonkamer gaan zitten. Een paar seconden staarde ze naar het apparaat, terwijl ze haar best deed om de moed bij elkaar te rapen om daadwerkelijk het telefoontje te plegen. Ze kon dit. Het was de Presidente maar.

Na ongeveer een minuut van aarzeling, nam ze het besluit dat er niets anders op zat of dat het haar straks haar eigen leven zou kosten. Dat gaf Mayme dan wel enigszins genoeg motivatie om toch het nummer te draaien om in contact te komen met het Capitool.
Niet veel later was ze in gesprek met Cassander Haward, een assistent van Presidente Peak, aan wie ze de situatie uitlegde. Vervolgens werd ze in de wacht gezet, omdat de man, die de ernst van de situatie in ieder geval leek in te zien, de Presidente zou gaan halen om het gesprek voort te zetten.
Mayme had geen flauw idee waar Cassander zich had bevonden en wat de Presidente van Panem op dit tijdstip mee bezig zou zijn, dus ze wist niet hoe lang dit zou duren. Ze wist überhaupt niet eens hoe laat het was en eigenlijk zou het haar ook allemaal worst wezen. Ze wilde gewoon duidelijkheid over het lot van Chad, hoewel ze vreesde voor het ergste en tevens vreesde voor haar bijdrage hieraan.

Toen er eindelijk weer werd opgenomen en de persoon aan de andere kant van de lijn daadwerkelijk Presidente Peak bleek te zijn, was het tijd om de goede Burgemeester te spelen, of tenminste in de ogen van het Capitool. Met een blik op de klok, begon Mayme het gesprek.

“Goedenavond. U spreekt met Mayme MacNiall, District 6. Mijn excuses voor het onderbreken van uw activiteiten, maar ik zit met een situatie die mogelijk grote gevolgen met zich meebrengt.” Ze slikte even, voordat ze dapper het gesprek voortzette. “Een achttienjarige jongen is niet komen opdagen bij de Boete. Dit is uiteraard onaanvaardbaar en ik heb hem in hechtenis laten nemen. Maar u zult vast ook begrijpen dat dit kan betekenen dat er volgend jaar meer tieners zullen zijn die besluiten liever hun leven in de cel doorbrengen dan deel te nemen aan de Hongerspelen. Dit... lijkt mij in geen geval de bedoeling.”
Terwijl Mayme de vrouw de kans gaf om te reageren, wilde ze zichzelf het liefst slaan, want zoals ze nu sprak was niet bepaald in het voordeel van Chad. Met een beetje geluk zei de Presidente dat ze overdreef. Dat zou geen pluspuntjes opleveren, maar in dit geval zou het Mayme geen drol kunnen schelen. Ze was in feite gewoon de dood van die arme jongen aan het plannen en dat was helemaal niet haar bedoeling geweest. Om het voor zichzelf goed te praten: ze moest wel zeggen wat ze zojuist allemaal had gezegd, want het verzwijgen zou haar eigen leven kunnen kosten en tevens vele levens volgend jaar, als andere mensen daadwerkelijk op het idee zouden komen om weg te blijven bij de Boete en het zou gaan opvallen. Dat kon ze gewoon niet riskeren.


OOC: RPG-NaNo 15: +1020 = 12.124
Sorry voor de vertraging! Ik had het helemaal niet gezien. ^^; En dit is echt pure marteling voor Mayme. xD Don't eat her. :c


Laatst aangepast door Mayme MacNiall op do maa 12, 2015 2:29 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Cecilia Peak
President
avatar

PROFIELAantal berichten : 1514
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: President
Leeftijd: 35 jaar

Onderwerp: Re: Important Dinner | za nov 22, 2014 6:00 pm


Cecilia wist niet welke emotie op dit moment overheerste: irritatie of nieuwsgierigheid. Irritatie omdat ze zó dicht bij de informatie over de arena was geweest, nieuwsgierigheid omdat het niet vaak voorkwam dat een burgemeester vroeg haar te spreken – alléén haar. Meestal werd er naar één van haar assistenten gebeld, die de boodschap dan doorgaven, maar blijkbaar was deze boodschap te belangrijk om zomaar door te geven. Cecilia hóópte in ieder geval dat de boodschap belangrijk was – dat hoopte ze voor de burgemeester, niet voor zichzelf. Voor zichzelf hoopte ze dat de boodschap zo onbelangrijk was dat ze binnen twee minuten weer op kon hangen en terug kon gaan naar het diner, want hoewel ze het stijlvol probeerde te onderdrukken, moest ze toegeven dat haar maag toch wel begon te rommelen. Overigens had ze wel voor de zekerheid haar wijnglas meegenomen naar de woonkamer, want als dit wél een lang gesprek werd, dan zou ze die hard nodig hebben.

Enfin, de telefoon dus. Cecilia drukte op het knipperende knopje om de telefoon op te nemen. ‘De regering van het Capitool, u spreekt met Cecilia Peak, presidente,’ groette ze, hoewel de vrouw aan de andere kant van de lijn dat waarschijnlijk wel verwacht had. Het was inderdaad Mayme MacNiall en ze klonk behoorlijk zorgelijk. ‘Ik zit met een situatie die mogelijk grote gevolgen met zich meebrengt,’ zei ze, waarna er een korte stilte viel, waaraan Cecilia merkte dat MacNiall het moeilijk vond om verder te gaan met praten. Ze luisterde vervolgens geduldig naar wat de burgemeester van zes te vertellen had en nam elk woord dat ze uitsprak, zorgvuldig in zich op. Een jongen was niet op komen dagen bij de boete... Onaanvaardbaar, inderdaad. Cecilia bewoog haar wijnglas lichtjes, zodat de wijn heen en weer gewiegd werd, maar ze schonk er verder geen aandacht aan. De burgemeester had gelijk: dit was inderdaad een belangrijke zaak.

Cecilia was tevreden over het handelen en over de toewijding van de burgemeester. Hoe veel makkelijker zou het voor de vrouw zijn geweest om de situatie te negeren en te doen alsof de opstandige achttienjarige niet bestond... Maar MacNiall besefte gelukkig hoe belangrijk het was dat de wet niet omzeild werd. Er verscheen een glimlach op het gezicht van Cecilia. Het was fijn te weten dat in ieder geval één van de Panemse burgemeesters haar werk goed deed.

Toen Mayme MacNiall uit was gesproken, nam Cecilia het woord. ‘Mevrouw MacNiall, ik ben u zeer dankbaar voor u toewijding aan Panem en zijn bewoners. Als deze situatie achter de rug is, help me er dan aan herinneren dat ik u op een gepaste manier bedank voor uw oplettendheid en de prijzenswaardige manier waarop u ingegrepen hebt.’ Cecilia keek even naar de deur, waar Cassander Haward aarzelend stond te wachten. Ze wenkte hem en gebaarde dat hij op de leren bank kon gaan zitten. Haward zat nog maar net, toen een tweede figuur in de deuropening verscheen: Tyrell. Met frisse tegenzin gebaarde Cecilia ook naar hem dat hij mocht gaan zitten, terwijl ze ondertussen weer aan het praten was geraakt.

‘Tussen ons gesproken,’ zei ze tegen de vrouw aan de andere kant van de lijn, ‘doet het me verdriet te horen dat de jongeman in kwestie de ernst van de situatie zelf niet lijkt in te zien, of heb ik het mis? Heeft u hem ondervraagd? Heeft hij u laten weten wáárom hij niet op is komen dagen? Zou hij niet begrijpen hoe belangrijk de Hongerspelen en de Boete die daarbij komt kijken, zijn voor het bestaan van onze natie?’ Je kon zeggen dat Cecilia oprecht niet begreep waarom de jongeman besloten had niet op te komen dagen. Het irriteerde haar zelfs. Begreep hij dan niet wat zijn onbenullige gedrag veroorzaakte? MacNiall had gelijk: als dit uitlekte, zouden er volgend jaar nog veel meer tieners zijn die de Boete aan zich voorbij zouden laten gaan en dat moest absoluut voorkomen worden. Peinzend keek ze naar haar broer, naar Haward en vervolgens naar het raam van de kamer. Ze had het gevoel alsof de jongeman geprobeerd had haar vergif toe te dienen. Ze wilde zo graag een perfecte samenleving op bouwen, een samenleving waar zij aan de leiding stond... waarom begrepen de mensen dat niet? Natuurlijk, de Hongerspelen waren wreed te noemen, maar was dat per definitie verkeerd? Het was de prijs die de districten moesten betalen, als een boete voor wat ze veroorzaakt hadden tijdens de Donkere Dagen en als een verdrag dat er voor zorgde dat het Capitool de Districten zou beschermen. Ze konden ook vijanden worden, het Capitool en de Districten. Begrepen sommige Districtbewoners dat dan nog steeds niet? Ze konden vijanden worden... en dan was het over en uit met Panem.

NaNoWriMo Wordcount: 26.123/50.000

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.hongerspelenrpg.com
Mayme MacNiall
Burgemeester District 6
avatar

PROFIELAantal berichten : 125
Registratiedatum : 03-01-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Burgemeester
Leeftijd: 33

Onderwerp: Re: Important Dinner | zo nov 23, 2014 6:32 pm

De opluchting bij Mayme was enorm groot, toen de Presidente van Panem tevreden leek te zijn met de manier waarop ze deze situatie probeerde af te handelen. Dat zorgde ervoor dat tenminste een van hen tevreden was, want Mayme wenste nog altijd dat ze dit niet had hoeven doen. Het was echter belangrijker dat Cecilia tevreden was, dus in principe mocht ze niet klagen. In geen geval was de spanning van het gesprek echter verdwenen, want de Burgemeester van District 6 realiseerde zich dat het leven van Chad nog altijd aan een zijden draadje hing. “Dank u, mevrouw de President, voor uw vrijgevigheid. Laten we echter hopen dat het in de toekomst niet nogmaals nodig zal zijn.”

Ondanks dat Mayme misschien geen hoge pet op had van Presidente Peak, al was het maar om het feit dat ze er geen moeite mee leek te hebben om kinderen voor vermaak tegen elkaar te laten vechten tot de dood, was ze toch aangenaam verrast dat ze niet meteen een oordeel klaar leek te hebben. In het geval dat ze die wel had, sprak ze die in ieder geval niet meteen uit en vroeg ze naar de jongeman in kwestie. Mayme had nooit kunnen denken dat het de Presidente ook maar iets zou kunnen schelen.
“Voor ik hem naar zijn beweegredenen heb kunnen vragen,  maakte hij zichzelf reeds duidelijk. De mannelijke Tribuut van District 6 tijdens de eerste Hongerspelen was zijn geliefde en zijn dood is de jongen overduidelijk zwaar gevallen. Hij was erg boos en onder invloed van een grote hoeveelheid alcohol. Ik denk dat zijn verdriet ervoor heeft gezorgd dat hij de mogelijke gevolgen niet heeft overdacht en de ernst van zijn vergrijp enorm heeft onderschat.”  
Mayme wist niet in hoeverre Cecilia was van relaties en de liefde, maar zelf voelde ze zich eerlijk gezegd altijd een beetje minderwaardig op dat vlak. Ze had al jaren geen relatie meer gehad en had niet eens een klein verliefdheidje mogen ervaren. Soms voelde het echt alsof er iets mis met haar was, gezien zelfs nog jonge tieners hun hart konden volgen en een groot avontuur aan durfden te gaan. Soms dacht Mayme echt dat ze gewoon bang was voor de gevolgen en dat dit de reden was waarom ze niemand dichtbij haar liet komen. Eigenlijk had ze best wel behoefte aan de warmte en geborgenheid van een relatie. Was het egoïstisch van haar dat ze enkel met iemand samen wilde zijn om zichzelf beter te kunnen voelen? Dat was niet waar liefde om draaide, of wel dan?

Het was niet gemakkelijk voor Mayme om Chads situatie onder woorden te brengen, maar ze deed nu echt haar best om zijn verhaal eer aan te doen. Het was enorm tragisch wat hem was overkomen en ze wist dat verdriet een grote invloed kon hebben op iemands leven. Nadat haar ouders waren vermoord tijdens de Donkere Dagen, was ze zo ongelooflijk woedend geweest en was ze genadeloos geweest wat betreft het laten ombrengen van de daders. Daar had ze geen vrienden mee gemaakt noch was ze zelf erg trots op hoe ze die situatie had afgehandeld. Ze wilde het nu graag beter doen, maar hoe hard ze haar best ook deed, het leek nog niet erg goed te lukken.
“Wellicht is hij morgen, als hij weer nuchter is, wel voor rede vatbaar. Als u wilt, dan kan ik hem bezoeken en ondervragen. Persoonlijk geloof ik niet dat hij expres zoveel problemen heeft veroorzaakt. Maar of hij de ernst er nu wel of niet van inziet, het gaat er uiteraard om dat het niet nog een keer zal gebeuren, en de boodschap aan de inwoners moet duidelijk zijn.”

OOC: RPG-NaNo 19: + 611 = 16.698
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Cecilia Peak
President
avatar

PROFIELAantal berichten : 1514
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: President
Leeftijd: 35 jaar

Onderwerp: Re: Important Dinner | za nov 29, 2014 11:11 am

Cecilia probeerde de nieuwsgierige blikken van Haward en Tyrell te vermijden, terwijl ze luisterde naar MacNialls verhaal. De twee mannelijke aanwezigen in haar kamer hadden inmiddels waarschijnlijk al wel een idee waar het telefoongesprek over ging, maar wilden ongetwijfeld alle sappige details weten zodra ze ophing. Cecilia besefte dat ze deze situatie het liefst alleen met Tyrell besprak, maar dat ze gedwongen was de zaak op te nemen met minstens vijf ministers, die elk hun zegje wilden doen. Uiteindelijk zou zíj het veto hebben, maar ze moest toch doen alsof ze geïnteresseerd was in de meningen van de anderen.

De jongen had veel gedronken, vertelde MacNiall, vanwege liefdesverdriet. Zijn vriend was omgekomen tijdens de eerste Hongerspelen. Hij zal niet de enige zijn die verdriet heeft, dacht Cecilia. En daar school het gevaar, want als de tieners het idee kregen dat liefdesverdriet een excuus was om niet aanwezig te zijn bij de Boete, dan hadden ze bijna allemaal wel een reden om niet op te komen dagen. “Sorry, mevrouw Peak, maar ik kon echt niet aanwezig zijn bij de Boete, mijn achter-, achter-, achternicht, waarvan ik niet eens wist dat ze bestond, is namelijk omgekomen bij de Tweede Hongerspelen. U zult begrijpen dat ik heel erg verdrietig ben en mezelf lam moet zuipen om dit verdriet te verwerken.” Nee. Dat zou Panem geen goed doen.

‘Wellicht is hij morgen, als hij weer nuchter is, wel voor rede vatbaar,’ zei MacNiall en ze stelde voor dat ze nog eens met hem zou praten. Het maakt niet uit, dacht Cecilia. Zelfs al begrijpt hij wat hij heeft aangericht. We kunnen dit niet zomaar laten gebeuren. Hij moet hoe dan ook gestraft worden... maar hoe, dat is de vraag. MacNiall vervolgde: ‘Maar of hij de ernst er nu wel of niet van in ziet, het gaat er uiteraard om dat dit niet nog een keer zal gebeuren, en de boodschap aan de inwoners moet duidelijk zijn.’

‘Dat ben ik volledig met u eens, mevrouw MacNiall,’ reageerde Cecilia, toen de vrouw was uitgesproken. ‘Ik zou het op prijs stellen als u morgenochtend nog eens met de jongeman in gesprek gaat. Ik vertrouw erop dat hij dan nuchter genoeg is om voor zijn eigen woorden in te staan. U zult begrijpen dat dit een ernstige zaak is, die wij hoe dan ook niet onbestraft kunnen laten. Ik stel voor dat u mij morgen, aan het einde van de ochtend, terug belt om verslag uit te doen van het gesprek. Daarnaast zou ik u willen verzoeken niets over dit voorval naar buiten te brengen voordat het overleg in het Capitool is afgerond en de straf bekend is. Kan ik hierbij op uw medewerking rekenen?’

Nadat de nodige beleefdheden waren uitgewisseld en de zaak voor nu was afgerond, hing Cecilia op en keek ze naar Tyrell en Haward. ‘Beste mannen,’ zei ze. ‘Er zijn wat... complicaties... opgetreden.’

NaNoWriMo Wordcount: 43.870/50.000

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.hongerspelenrpg.com
Tyrell Peak
Hoofd Spelmaker
avatar

PROFIELAantal berichten : 2085
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Spelmaker
Leeftijd: 33

Onderwerp: Re: Important Dinner | zo nov 30, 2014 12:52 pm

De persoon die naar binnen was komen stormen, was een van de assistenten van Cecilia en heette blijkbaar Cassander. Hij meldde dat er een belangrijk telefoontje was vanuit District 6. Tyrell richtte zich weer op zijn eten. Half. Hij luisterde natuurlijk nog wel mee, want je wist maar nooit! Over het algemeen was het enige moment dat hij zich in de Districten interesseerde tijdens de Spelen, maar misschien had dit er ook wel iets mee te maken. Misschien was een van de uitverkorenen van het District overleden – dat zou wel degelijk een ramp zijn. Hij zag ze toch liever sterven in de arena. Wie waren de tributen van District 6 ook alweer? Hij had de boete zoveel mogelijk proberen te verdringen, in verband met herinneringen aan een bepaald persoon die hem toen was komen storen. Het waren in ieder geval een jongen en een meisje geweest van niet ouder dan 18, die conclusie mocht hij wel trekken.

Het biefstuk was precies goed doorbakken concludeerde Tyrell, terwijl Cecilia met Cassander overlegde of ze nu de telefoon op zou nemen en of hij kon zeggen waar het over ging, et cetera. Verrassend genoeg was Cecilia van mening dat de staat geen geheimen voor hem hoefde te hebben. Hij keek zijn zus met oprechte verbazing aan, maar zei niets. Hij vermoedde dat ze dat alleen zei zodat hij haar meer over de arena zou vertellen.
‘Het spijt me, Tyrell,’ zei ze toen. Het spijt haar echt, besefte hij, want ze was zo dichtbij een klein beetje informatie over de arena. Ze meldde dat ze naar de woonkamer zou gaan en verliet toen de eetkamer. Tyrell bleef even zitten, nadenkend kauwend op een stukje biefstuk. Uiteindelijk vulde hij zijn bord aan, stond hij op en volgde hij Cecilia met het bord in zijn hand.

In de deuropening bleef hij staan – niet alleen zodat hij dan makkelijk terug kon lopen om zijn glas wijn te halen, maar ook omdat Cecilia hem gebaarde dat hij moest gaan zitten. Cassander had wel plaatsgenomen op de bank. Zowel hij als Tyrell luisterden nieuwsgierig mee naar de helft van het telefoongesprek.
‘Tussen ons gesproken,’ zei Cecilia, dat betekende dus dat hij al een stukje van het gesprek had gemist. Niet heel erg, waarschijnlijk. Hij prikte wat doperwtjes aan zijn vork. Daarna begon het puzzelen, want het bleef gissen naar wat de burgemeester van District 6 aan de andere kant van de lijn allemaal vertelde. Het ging in ieder geval om een jongeman die iets ergs had begaan, maar het ging dus niet om een overleden tribuut. Ténzij de jongeman in kwestie een tribuut had vermoord, dat zou absoluut interessante gevolgen hebben. Al snel werd het echter duidelijk dat het allemaal niet zó erg was: het was gewoon iemand die niet was komen opdagen.

Tyrell leunde tegen de deurpost, zich afvragend waarom daar zo’n heisa van werd gemaakt. Er liepen genoeg vredebewakers met een geweer rond in de districten. Het enige wat ze hoefden te doen was die jongen op het midden van het plein op zijn knieën dwingen en dan een kogel door zijn hoofd te schieten. Of was die straf soms te simpel? Plotseling zag Tyrell de mogelijkheden die dit bood. Er moest blijkbaar een betere straf bedacht worden voor de jongen! Als ze om een wredere straf verlegen zaten... nou, dan kon hij nog wel wat suggesties doen! Hij kon niet wachten tot het telefoongesprek af was gelopen en hij wat ideeën voor kon dragen. Een idee wat hem altijd geïntrigeerd had, was vierendeling, want hij vond het moeilijk zich voor te stellen hoe een mens aan stukken kon worden gescheurd en dit was natuurlijk de ideale gelegenheid om dat te testen. Maar er waren nog meer mogelijkheden! Oh, het zou nog moeilijk worden om te kiezen... hij moest hier goed over na gaan denken.

Hij was enigszins teleurgesteld te horen dat Cecilia vond dat MacNiall eerst nog eens met de crimineel/rebel/radicaal/delinquent moest gaan praten en dat ze blijkbaar een officieel overleg wilde. Ze hing op en keek naar Cassander en naar Tyrell, in willekeurige volgorde. ‘Beste mannen,’ zei ze. ‘Er zijn wat complicaties.’
Complicaties?’ zei Tyrell meteen, met een onverholen enthousiasme. ‘Ik spreek liever van mogelijkheden! Nieuwe perspectieven!’ Hij liep de kamer in en zette zijn bord op de salontafel. Enthousiast gebarend begon hij zijn gedachten te delen: ‘Ik zat te denken aan wat oude marteltechnieken – die zouden we kunnen moderniseren, natuurlijk. Ik snap dat het te simpel gedacht is om hem gewoon een kogel door het hoofd te schieten, want dan snapt hij nog niet dat hij iets verkeerds heeft gedaan. We zouden hem moeten ondervragen en vragen wat zijn grootste angst is en dan daar iets mee doen! Of we moeten ons juist richten op de grootste angst van de gemiddelde District 6 bewoner, omdat zij er natuurlijk ook van moeten leren. Ik heb nog wel wat tijd over om hier echt wat leuks van te maken.’

_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://goldenlionofra.deviantart.com
Mayme MacNiall
Burgemeester District 6
avatar

PROFIELAantal berichten : 125
Registratiedatum : 03-01-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Burgemeester
Leeftijd: 33

Onderwerp: Re: Important Dinner | zo nov 30, 2014 6:33 pm

Mayme slikte en ze ging geen moeite doen om naar zichzelf te ontkennen dat ze nog altijd best wel nerveus was. Ze kon zichzelf echter ook wel slaan en ze had behoefte aan een enorme lading alcohol. Ze was normaal gesproken geen fan van haar pijn maskeren, zoals een deel van de bevolking van District 6 had leren doen met morfine, maar ze had het gewoon nodig. Bovendien moest ze ergens de moed vinden om morgen die jongen onder ogen te komen. En waar beter dan op de bodem van een fles kon je dat vinden?
De Presidente sprak echter dat ze het met Mayme eens was en zei dat ze het op prijs zou stellen als de Burgemeester de volgende ochtend opnieuw met Chad zou gaan praten. In dat geval kon Mayme voor hen beide wel iets meenemen om een kater tegen te gaan, want ze vreesde dat ze dat allebei zouden kunnen gebruiken. Ze was de aantijgingen van de jongen echter niet vergeten en ze zag er tegenop om weer met hem te praten. Ze wist dat hij gelijk had, ondanks dat ze oprecht geloofde dat ze het beste deed voor haar district en de inwoners, maar het was pijnlijk om met haar neus op de nare feiten gedrukt te worden.

“Uiteraard,” antwoordde Mayme direct, zonder ook maar een moment van aarzeling, toen de Presidente vroeg of zij kon rekenen op haar medewerking. “Ik zal de jongen morgen een bezoek brengen en opnieuw een gesprek met hem aangaan, waarna ik wederom contact met u zal opnemen. Ik zal de kwestie stil houden, tot ik weer met u gesproken heb. Nogmaals mijn excuses voor de onderbreking van uw activiteiten en ik wens u verder een prettige avond.”  

Mayme hing op en zat een paar seconden roerloos in haar fauteuil. Had ze dit beter kunnen aanpakken? Moest ze terugbellen en zeggen dat het niet de schuld van die arme jongen was en dat ze hem in geen geval de doodstraf mochten geven? Ze wilde het doen, maar ze was te bang om de gevolgen te dragen. Ze zou haar geloofwaardigheid verliezen en, wat ze zelf een stuk beangstigender vond, praktisch zelfmoord plegen. Ze kon niet eerst het ene zeggen en een minuut later het andere. Mayme geloofde niet dat de Presidente dat zou accepteren, en zelfs al zou Mayme niet zelf een mes tegen haar keel zetten, het idee was hetzelfde. Ze wist dat ze heel waarschijnlijk zou sterven als ze nu van gedachten zou veranderen.

Zoals Mayme al tijdens het telefoongesprek had bedacht, had ze echt alcohol nodig. Ze vond de kracht om op te staan en naar een kast te lopen, waar ze zowel een volle fles alcohol als een glas tevoorschijn haalde. Het ging haar te ver om uit de fles te drinken, hoewel de verleiding groot was. Nee, ze moest een beetje degelijk blijven. Bovendien wilde ze niet zover gaan als zichzelf lam zuipen, maar ze wist niet of ze sterk genoeg was om het te voorkomen. Misschien moest ze naar buiten gaan en een luchtje scheppen, of haar zus opzoeken. Het punt was dat ze zojuist had beloofd om de kwestie stil te houden en daar viel ook haar jongere zusje onder. De enige met wie ze de kwestie eventueel zou kunnen bespreken waren de Vredesbewakers en Chad zelf. Dat zag Mayme echter niet zitten, dus schonk ze haar glas maar gewoon goed vol. Ze zette het glas meteen aan haar mond en om eerlijk te zijn was het niet eens lekker, maar desondanks gooide Mayme de alcohol binnen de kortste keren achterover. Dit ging een zware avond worden – om nog maar niet eens te spreken over de ochtend die zou volgen.



OOC: RPG-NaNo 30: +613 = 25.375
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Cecilia Peak
President
avatar

PROFIELAantal berichten : 1514
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: President
Leeftijd: 35 jaar

Onderwerp: Re: Important Dinner | vr dec 26, 2014 4:53 pm

Cecilia keek toe hoe Tyrell enthousiast de kamer binnenliep en zijn bord op de tafel zette, zodat hij het niet zou laten vallen tijdens het maken van wijdse gebaren, terwijl hij hardop nadacht over de “nieuwe perspectieven” die de dwarsligger uit district 6 had gecreëerd. Terwijl ze hem hoorde praten, bedacht Cecilia zich dat ze blij was dat ze familie was van Tyrell. Oude marteltechnieken? Dat joeg zelfs háár angst aan. Maar misschien had hij wel een punt... Een kogel door het hoofd van de tiener zou misschien niet genoeg indruk maken.

‘Ik heb nog wel wat tijd over om hier echt wat leuks van te maken,’ beëindigde Tyrell zijn brainstormsessie. Cecilia keek hem even uitdrukkingloos aan en richtte zich toen tot Haward. ‘Cassander, je kunt gaan.’ Toen Cassander de deur uit was, stond ze op. Ze keek haar broer aan en zei: ‘Het wordt tijd dat wij ons diner gaan voorzetten... Als het niet inmiddels is afgekoeld.’ Ze keek even naar buiten. Ze had helemaal geen honger meer. Om nou te zeggen dat ze van streek was door MacNialls telefoontje ging wat ver, maar dat het gesprek aan haar begon te knagen... Tsja, dát kon ze niet ontkennen.

‘Morgen zullen we de zaak bespreken, Tyrell,’ vervolgde ze, terwijl ze terugliep naar de eetkamer. Zonder te kijken of haar broer haar volgde of überhaupt wel luisterde (ze ging er van uit van wel, want hij leek het onderwerp wel interessant te vinden), ging ze verder: ‘Als je er over na wilt denken, ga je gang, maar ná het eten. Het is nu eerst tijd voor de arena.’ Ze ging weer aan tafel zitten en wachtte tot Tyrell ook zat voor ze verder ging. Ze nam een slok van haar wijn, in de hoop dat dat enkele benauwende gedachten weg zou spoelen, en zei toen: ‘Ik weet niet wat je plannen zijn voor de komende Spelen en ik weet dat het lastig gaat zijn het één en ander van je los te krijgen, maar voordat we het daarover gaan hebben, wil ik eerst een idee aan je voorleggen.’ Ze keek haar broer even afwachten aan en toen ze zag dat ze zijn aandacht had vervolgde ze: ‘We leggen een vergiftigde appel in de arena.’

OOC: Godmode toestemming

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.hongerspelenrpg.com
Tyrell Peak
Hoofd Spelmaker
avatar

PROFIELAantal berichten : 2085
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Spelmaker
Leeftijd: 33

Onderwerp: Re: Important Dinner | za jan 03, 2015 12:02 pm

Hij had gehoopt wat enthousiasme bij Cecilia te zien, maar had zich mentaal al voorbereid op een preek dat hij zich beter op de arena kon richten en politiek aan de “verstandige” mensen over moest laten. Ze keek hem echter uitdrukkingloos aan, alvorens zich tot haar assistent te richten en hem weg te sturen.
Tyrell was teleurgesteld toen zijn zus zei dat het tijd werd om hun diner voor te zetten. Hij opende zijn mond om toch nog over zijn ideeën door te gaan, maar op dat moment zei Cecilia: ‘Morgen zullen we de zaak bespreken, Tyrell.’

Enerzijds was hij blij dat ze “we” zei. Dat betekende dat deze mogelijkheid voor het testen van nieuwe ideeën hem niet afgepakt werd. Aan de andere kant had hij helemaal geen honger meer. Eten? Wat was eten als je je ook kon verdiepen in marteltechnieken en andere interessante doodsoorzaken? Eten kon elke dag, maar iemand het leven ontnemen niet. Misschien was dat juist wel waarom hij dat laatste zo leuk vond. Hij herinnerde zich de vorige Spelen, hoe machtig het had gevoeld om die onbeduidende kinderen te zien sterven. Verslavend zelfs, misschien?

Hij pakte zijn bord van de tafel en volgde Cecilia naar de eetkamer. Zwijgend – nadenkend – ging hij weer aan tafel zitten. Zijn gedachten waren helemaal niet meer bij de arena, maar bij District 6. Wat zouden ze daar echt schokkend vinden? Het moest natuurlijk wel indruk maken, en niet alleen omdat het een doodstraf was. Hij wilde dat de mensen in het Capitool er ook over zouden praten, vol bewondering.

‘Ik weet niet wat je plannen zijn voor de komende Spelen,’ zei Cecilia op dat moment, waarna ze verklaarde dat ze een idee wilde voorleggen. Bij die laatste woorden keek Tyrell haar wantrouwend aan. Cecilia en een idee hebben? Was ze zo creatief dan? Als ze maar niet de tributen in jurken de arena in wilde sturen. Hij wilde niet dat het hele concept belachelijk werd gemaakt.
Gelukkig was dat niet wat ze zei.

‘We leggen een vergiftigde appel in de arena.’

Ja! dacht Tyrell. Dat past perfect!
‘Nee,’ zei hij kortaf. ‘Geen denken aan. Een vergiftigde appel is cliché. Geen enkele tribuut in de arena zal het in zijn hoofd halen om een appel te eten. Zij kennen ook echt wel de sprookjes.’ En toch... het zou niet misstaan in de arena. ‘Geef me één goede reden waarom ik een vergiftigde appel zou toevoegen.’

_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://goldenlionofra.deviantart.com
Cecilia Peak
President
avatar

PROFIELAantal berichten : 1514
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: President
Leeftijd: 35 jaar

Onderwerp: Re: Important Dinner | zo jan 04, 2015 2:12 pm

Ze had het kunnen weten. Tyrell ging natuurlijk tegen haar idee in, nog altijd van mening dat zij geen goede ideeën kon bedenken. ‘Een vergiftigde appel is cliché,’ zei hij. Hij had misschien een beetje gelijk, maar zouden de tributen als ze uitgehongerd waren zich nou echt druk maken om sprookjes? Het zou een hoop puzzelwerk voor de tributen opleveren om erachter te komen of de appel wel of niet vergiftigd was. Stel je voor dat er twéé tributen bij de appel aan kwamen... De één zou de ander kunnen vermoorden door hem of haar een appel te geven, zonder dat hij of zij dat doorhad. Zeg nou zelf, dat klonk toch veel beter dan iemand vierendelen of onthoofden?

‘Geef me één goede reden waarom ik een vergiftigde appel zou toevoegen,’ eindigde Tyrell. Cecilia keek hem uitdagend aan. ‘Eentje maar?’ vroeg ze. Ze probeerde kalm te blijven, maar het liefste wilde ze Tyrells relaas overstemmen door een enorme lijst aan appel-voordelen op te sommen. Het probleem was... dat ze er niet zo veel wist. De voornaamste reden dat zij per sé een appel in de arena wilde, was omdat ze dat beloofd had aan dat jongetje en omdat het goed zou zijn voor haar imago, maar dat zou weinig indruk maken op Tyrell. Cecilia dacht niet dat Tyrell zo van kinderen hield en in haar imago had hij al helemaal geen interesse.

Ze tikte met haar lange nagels op de houten tafel. Misschien was ze iets te subtiel geweest. Misschien had ze niet moeten zeggen dat het een voorstel was, maar een eis. Misschien had ze moeten zeggen dat hij morgen alleen bij de besprekingen rond District 6 aanwezig mocht zijn, als hij de appel in de arena zou leggen. Maar wilde ze dat? Wilde ze niet veel liever op een eerlijke manier met hem in overeenstemming komen, in plaats van hem onder druk te zetten... ‘Wat maakt het uit dat het cliché is?’ vroeg ze dus. ‘Cliché betekent niet meteen dat het slecht is. Het is een bekend verhaal, natuurlijk, de vergiftigde appel, maar dat maakt het juist mooi. De tributen zullen de appel zien, aan het verhaal denken, zich afvragen of de appel vergiftigd is, wederom aan het verhaal denken en dan bedenken dat Tyrell Peak niet van cliché houdt en met een gerust gevoel de appel toch opeten. Nadat ze gecontroleerd hebben of er geen bom in zit, natuurlijk.’ Er was een glimlach op Cecilia’s gezicht verschenen en ze keek haar broer aan. Zou hij haar gedachtengang volgen?

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.hongerspelenrpg.com
Tyrell Peak
Hoofd Spelmaker
avatar

PROFIELAantal berichten : 2085
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Spelmaker
Leeftijd: 33

Onderwerp: Re: Important Dinner | ma jan 05, 2015 2:55 pm


'Eentje maar?' Cecilia keek hem uitdagend aan. Tyrell deed zijn best zo uitdrukkingloos mogelijk terug te kijken. Het duurde even voordat ze antwoord gaf - en met elke seconde die verstreek werd Tyrell's gezichtsuitdrukking triomfantelijker. Zie je wel! Ze had helemaal geen goede reden om die appel in de arena te plaatsen. Ze wilde gewoon ook wat inbreng hebben. Maar daar was ze niet creatief genoeg voor. Alle sociale vaardigheden mochten dan wel op haar zijn overgedragen, maar het creatieve deel van de familie had hij allemaal geërfd.

'Wat maakt het uit dat het cliché is?' zei ze uiteindelijk in een zwak verweer. Het diner op de tafel stond er vergeten bij. Alleen hun wijnglazen werden nog af en toe opgetild, om van de drinken. Hij moest toegeven dat de woorden die ze daarna sprak al iets overtuigender waren, maar het was niet voor de laatste zin dat Tyrell pas echt geïnteresseerd raakte. 'Controleren of er een bom in zit, zei je?' zei hij. 'En wat nu als er wél een bom in zit.' Hij grijnsde. 'Zo'n mini-bom. Eentje die niet groter is dan een appelpit. Die vinden ze nooit! De bom gaat dan natuurlijk pas af op het moment dat ze ofwel de pit opeten (volgens mij zijn districtbewoners daar vreemd genoeg voor), ofwel op het moment dat ze het klokhuis weggooien - en als het dan neerkomt op de grond...' Hij lachte op een manier die misschien wel als maniakaal zou kunnen worden omschreven, ware het niet dat de lach in het niets viel bij bijvoorbeeld de wrede grijns van de vrouwelijke tribuut van District 3 op het moment dat zij gekozen was als tribuut. Hij stopte echter abrupt met lachen. 'Maar goed,' zei hij zakelijk. 'Een bom hebben we vorig jaar al gehad. Vergif kan ik me niet herinneren. Maar ach, wie weet hoeveel vergif ik dit jaar al in de arena heb gelegd?' Hij draaide zijn wijnglas rond in zijn vingers. In gedachten was hij allang bezig met de plaatsing van de appel. 'Waarom een appel? Waarom geen... bessen? Druiven? Een grapefruit?'

_________________



Laatst aangepast door Tyrell Peak op di jan 27, 2015 10:44 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://goldenlionofra.deviantart.com
Cecilia Peak
President
avatar

PROFIELAantal berichten : 1514
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: President
Leeftijd: 35 jaar

Onderwerp: Re: Important Dinner | zo jan 25, 2015 6:58 pm

Cecilia’s gezicht betrok toen Tyrell de opmerking over de bom iets té enthousiast ontving. Ze had het bedoeld als een manier om zijn aandacht te trekken, maar ze had niet gedacht dat hij er serieus over zou gaan denken om wéér een bom in de arena te zetten. Oké, toegegeven, het klonk niet verkeerd. Een bom ter grootte van een appelpit... Maar het idee dat die pit dan pas zou ontploffen als de tribuut hem opgegeten had... Ze zette haar wijnglas, die ze in haar hand had gehad om een slok te nemen, weer neer. Nu ze beelden voor zich zag van een uit elkaar spattende tiener had ze plots geen trek meer. Ja, ze had wel eens nachtmerries gehad over de dood van het broertje van Mark Mocca. Niet dat ze zich schuldig voelde, verre van dat zelfs, maar al dat bloed en die ingewanden... Nee, dat gedeelte van de Spelen was niet echt voor haar weggelegd.

Gelukkig besefte Tyrell dat ze een bom vorig jaar al hadden gehad en dat een tweede bom misschien niet zo’n goed idee was. Cecilia onderdrukte een opgeluchte zucht. Tyrell hoefde niet te weten dat haar maag begon te protesteren bij de gedachte aan uit elkaar spattende lichamen, want dan zou hij sowieso een bom in de arena gaan plaatsen. Of meerdere zelfs.

‘Vergif kan ik me niet herinneren,’ zei Tyrell. ‘Maar ach, wie weet hoeveel vergif ik dit jaar al in de arena heb gelegd?’ Cecilia beet op haar lip, om te voorkomen dat ze tegen hem uit zou vallen. Ze vond het ongelooflijk flauw van hem dat hij haar niet wilde vertellen hoe de arena er uit zou komen te zien. ‘Waarom een appel?’ vroeg Tyrell onverstoord. ‘Waarom geen... bessen? Druiven? Een grapefruit?’

‘Omdat een appel symbolisch is,’ reageerde Cecilia direct – iets te enthousiast misschien. ‘Zelfs de districtbewoners hebben geleerd over het verboden fruit. We zullen ze laten zien welke straf er staat op het eten van fruit dat niet gegeten zou moeten worden. Het heten niet de Hongerspelen omdat je alles kunt eten wat er te vinden valt, of wel soms?’

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.hongerspelenrpg.com
Tyrell Peak
Hoofd Spelmaker
avatar

PROFIELAantal berichten : 2085
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Spelmaker
Leeftijd: 33

Onderwerp: Re: Important Dinner | di jan 27, 2015 10:57 am


‘Omdat een appel symbolisch is,’ redeneerde Cecilia toen Tyrell had gevraagd waarom het geen ander stuk fruit was. Hij moest toegeven dat hij maar half luisterde naar haar volledige argumentatie, want hij was druk bezig met bedenken hoe hij de vergiftigde appel kon omzetten in een nog veel beter idee, zodat Cecilia tevreden zou zijn omdat haar idee in de arena terecht kwam, maar toch ook verslagen zou zijn omdat hij het idee naar een hoger niveau had getild.

Meer vergiftigde appels? Dat zou een logische stap zijn, maar misschien juist daarom niet erg leuk. Appels met verschillende soorten vergif? Aan de Elstar ga je dood, van de Goudreinette krijg je inwendige bloedingen... en in de Golden Delicious zit LSD. Het kon een optie zijn. Gewoon dodelijk vergif was zelfs erg saai als je er zo over nadacht. De gemiddelde districtbewoner zat misschien niet op al te erge gruwelijkheden te wachten (het bleven mensen), maar ze wilden ongetwijfeld niet de treurige, serene Sneeuwwitje scène.

‘Wat voor vergif had je in gedachten?’ vroeg hij, na een moment van zwijgend te hebben nagedacht. Hij kon nog wel langer doen alsof hij geen appel in de arena ging leggen, maar dat zou Cecilia op den duur niet aardiger maken en dan zou ze hem hoogstwaarschijnlijk het recht ontnemen om mee te beslissen over het lot van de rebel uit District 6.  

_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://goldenlionofra.deviantart.com
Cecilia Peak
President
avatar

PROFIELAantal berichten : 1514
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: President
Leeftijd: 35 jaar

Onderwerp: Re: Important Dinner | zo feb 01, 2015 6:12 pm

Cecilia haalde haar schouders op toen Tyrell haar vroeg aan wat voor vergif ze zat te denken. ‘Dus je stemt er mee in?’ vroeg ze, de vraag ontwijkend. Ze dacht even na. Wat voor vergif had ze gewild? Ze had gewoon aan iets dodelijks gedacht, maar ze bedacht zich dat Tyrell waarschijnlijk meer wilde dan dat. Een gewone dood was niet genoeg. ‘Het soort gif maakt me eigenlijk niet uit,’ zei ze uiteindelijk, na een moment van stilte. ‘Als het maar de dood tot gevolg heeft. Verzin wat creatiefs… En als dat je niet lukt, kom dan maar bij me terug.’ Ze keek haar broer uitdagend aan. Ze wist dat de zin “Als je dat niet lukt” voor hem een uitdaging was om er iets heel bijzonders van te maken en dat was precies wat ze wilde. Ze hoopte alleen maar dat hij er niet té veel eer uit zou halen, want dan zou ze dat nog dagelijks moeten horen….

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.hongerspelenrpg.com
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: Important Dinner |

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Important Dinner

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Important Dinner
» VERY IMPORTANT :: MIJN ACCOUNTENVERZAMELING ZAL AANZIENELIJK KLEINER WORDEN :U
» Thank StarClan it's dinner time. [+open]
» [Pandora's Box] Important matters
» Dinner Date

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: Districten :: Het Capitool-