Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 Hunger & The Games

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Rosemary Webster
District 8
avatar

PROFIELAantal berichten : 67
Registratiedatum : 05-08-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Fabrieksarbeider
Leeftijd: 71

Onderwerp: Hunger & The Games | wo jan 07, 2015 3:33 pm

Vandaag was het eindelijk zover: de tweede Hongerspelen gingen officieel van start. Het was nu al even geleden dat de Tributen waren afgevoerd naar het Capitool en Rosemary Webster in haar eentje was achtergebleven in de vieze stad van District 8. Haar lieve kleinzoon Dean was meegenomen naar de plek die zij het meest verafschuwde van alle plekken op deze wereld en die ze haar kleinzoon ook had leren verafschuwen. Het moest verschrikkelijk zijn voor hem om daar te verblijven en Rosemary kon zich niet voorstellen hoe hij het vol had gehouden. Ze had echter vertrouwen in de jongen. Ze had vertrouwen in hem en ze moest blijven hopen dat hij zou weten te winnen. Ze wist niet wat ze zonder hem moest. Ze wist niet waar ze het nog voor deed zonder hem. Hij was de enige in haar leven die er nog toe deed.

Old Rose had vandaag geen andere verplichtingen en stond daarom als een zombie op het plein waar de Hongerspelen zouden worden getoond op groot scherm, net zoals het voorgaande jaar. Ze was niet zichzelf. Ze voelde zich angstig en zwak, alsof ze gefaald had in het leven, en alsof ze elk moment om zou kunnen vallen. Ze had niet genoeg geslapen en zeker niet genoeg gegeten. De situatie vrat aan haar, maar voor haar was er niets om aan te vreten. Heel af en toe gunde ze zichzelf een stuk brood, maar ze wilde zoveel mogelijk geld besparen, zonder daaraan dood te gaan. Ze mocht het niet laten gebeuren dat Dean voor haar zou winnen en zij bij zijn terugkomst zou zijn gestorven. Dat zou… daar kon ze niet eens aan denken. Dat wilde ze niet. Dat mocht niet.

Het moment dat de Arena in beeld kwam en de Tributen op hun platformen stonden, moest Old Rose echt slikken om niet te flippen. Haar Dean. Hoe konden ze dit haar Dean aandoen? Hoe zou hij zich voelen? Hoe zou hij reageren? Zou hij in een gevecht terechtkomen en sterven of zou hij wegrennen, zoals ze hem had geadviseerd? Misschien was het wel helemaal geen goede raad geweest, maar je wist nooit hoe het zou lopen. Het leven was nou eenmaal onvoorspelbaar.
Er werd afgeteld en toen ze bij nul waren, kon Rosemary maar amper bijhouden wat er allemaal gebeurde. Het leek erop alsof veel Tributen ervoor kozen om weg te rennen en geen gevechten te riskeren, maar wie en hoe kon de oude vrouw zo snel niet zien. Uiteindelijk kwam Dean in beeld met een pistool in zijn handen. Hij richtte op een klein meisje, uit Tien meende Rosemary. Ze vreesde voor het leven van het meisje, net zoals ze vreesde voor het leven van Dean. Natuurlijk was ze voor Dean, maar geen van die kinderen verdiende het om zo te eindigen. Maar Old Rose kende Flaire dan ook niet.
Ergens was Rosemary opgelucht dat er enkel gekleurde papiertjes uit het pistool kwamen en Dean nog niemand had vermoord, maar aan de andere kant verkleinde dit zijn kansen. Hij moest iets doen en bij de Hoorn vandaan komen. Old Rose had te veel leed meegemaakt in het leven om in een hogere macht te geloven, maar misschien was het de wanhoop of misschien gewoon de honger, dat ze zich in haar hoofd toch wendde tot een God en smeekte om haar kleinzoon te helpen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tobias Luther
District 8
avatar

PROFIELAantal berichten : 83
Registratiedatum : 25-06-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep:
Leeftijd: 9

Onderwerp: Re: Hunger & The Games | zo jan 25, 2015 9:13 pm

Het was een mooie, zonnige dag, heerlijk weer. Normaal gesproken zou hij rond deze tijd weer terug naar school moeten sloffen, om de middaglessen te volgen. Rekenen, spelling en als ze geluk hadden nog een verhaaltje lezen. Ze waren bezig in Rapunzel, een geweldig mooi sprookje over een meisje met blonde haren, nog veel blonder dan die van Tobias. En langer natuurlijk. Tobias fantaseerde tijdens het luisteren wel eens over dat hij Rapunzel kende- hij was dan haar grote broer en samen zouden ze uit de toren ontsnappen!

Maar vandaag zouden ze niet gaan lezen. En er was geen ontsnappen aan. Vandaag had hij vrij, maar toch kon hij niet zelf kiezen wat hij wilde doen. Gek hé? Dat was omdat het vandaag de Spelen was. De allereerste dag. Tobias vond het zielig, allemaal jongens en meisjes moesten weg van huis naar de rare hoofdstad. En vanaf daar naar een plek waar het pas echt eng zou worden. Vorig jaar had hij de scenario's nagespeeld, met houten zwaardjes, gillend, gierend van het lachen wanneer iemand dramatisch dood neer viel. Dit jaar leek het erop dat hij wat volwassener geworden was. Maar of dat nou een goed ding was? De serieuze blik was misplaatst op het frisse bolle gezichtje, een hyperactief kind dat niet opgewonden babbelde maar nerveus op zijn lip beet. Hij kende Dean. Niet zo goed, maar de herinnering was nog vers geweest toen Dean's naam getrokken was. Dean werkte in de fabrieken. Nu niet meer. Nu was hij in de Spelen.

Samen met de rest van zijn klas werd Tobias vooraan op het plein gepositioneerd, zodat ze het beeldscherm vol gruwel tenminste goed zouden kunnen zien. Gedwee lieten de jonge kinderen zich meevoeren en Toby stond algauw naar de cijfers te staren, die op de ondertiteling voorbij flitsten. De tijd ging zo snel, sneller dan zijn hart wat hij in zijn keel voelde kloppen. De tributen begonnen en met ingehouden adem keek hij toe. Tot het eerste bloed vloeide. Instinctief sloeg hij zijn handen voor zijn gezicht, beschermend. Draaide zich weg, hopend dat het gauw voorbij zou zijn. Dit was helemaal niet leuk. En toch stonden ze met z'n allen op het plein te kijken. Onopvallend liet Tobias zich iets door zijn knieën zakken, tot hij uiteindelijk kon gaan zitten, met zijn rug naar het scherm. Naar de mensen kijken was veel minder eng en bloederig.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
 

Hunger & The Games

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» [een van de beste games ever?] Sims 3 (en uitbereidingspaketten)
» Warrior Cats Game
» [NL] The Fire Games
» Let the games begin..

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: Districten :: District 8 :: De Stad-