Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 It all comes to an end

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Norah Jones
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 202
Registratiedatum : 19-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Seizoensarbeider
Leeftijd: 18

Onderwerp: It all comes to an end | do sep 10, 2015 5:05 pm

Toen Norah naar bed was gegaan waren er nog vier tributen over geweest. Leilah hield het aardig vol, maar de eindstrijd zat er nu echt aan te komen. Dat werd meteen bewezen toen ze wakker werd. Nakoma bleek de nacht niet te hebben overleefd. Vermoeid had Norah zich klaar gemaakt om naar het dorp te gaan, wetend dat ze er niet onderuit kon komen. Gisteren al waren de Vredebewakers daar heel duidelijk in geweest, excuusjes werden niet geaccepteerd, behalve als iemand ziek of stervende was. Daarnaast had Norah ook het onverklaarbare gevoel dat ze Leilah moest steunen door hier op het plein te staan en te kijken naar de Spelen. Hoe dat op enige wijze zou kunnen helpen wist ze ook niet, maar toch stond ze daar, omringd door districtgenoten, te kijken naar het drama. Drie tributen over, alle drie gewond. Het was bijna saai te noemen hoe de drie overgebleven tieners hun wonden verzorgden. Het duurde uren voordat er wat gebeurde en zodra er leven in de brouwerij kwam wenste Norah al dat het niet zou gebeuren. Madelynn zou tegenover Leilah en Lonnie komen te staan. En hoewel Norah ze geen van drieën wilde zien sterven hoopte ze toch vooral dat Leilah zou overleven. Dat had meerdere redenen. Uiteraard kende ze het meisje het beste en voelde ze een verbondenheid door het district. Maar ook was de belofte van extra beloningen voor het hele district van de winnaar iets wat Norah's familie ontzettend goed zou kunnen gebruiken. Hoe cru het ook was om beloond te worden voor het feit dat een tiener uit je district een moordpartij overleefde, eten was eten en in het district van het graan heerste nog altijd dagelijks de honger.

Toen het gevecht begon verbleekte Norah een beetje. Ze wilde dit niet zien, maar kon zichzelf er niet toe brengen om weg te kijken. Nu de drie tegenover elkaar stonden ging het snel. Wapens vlogen over en weer, een mes boorde zich in Lonnie's lichaam. Moeizaam slikte Norah.
Ze zag zichzelf als een stoere meid, sterk en niet snel onder de indruk. Norah was niet bang voor bloed, dat zag ze genoeg wanneer er weer eens iemand onhandig geweest was met het oogsten. Ze was niet vies van paardenpoep, mest scheppen deed ze zonder enige moeite, wormen hadden in haar jeugd de status van interessant speelgoed gehad. Er was vrij weinig wat haar af kon schrikken.

Maar nu ze hier zo stond voelde ze zich plotseling ziek. Er werd lang ingezoomd op Leilah's wanhopige gezicht, afgewisseld met shots van de andere twee tributen. Bloed stroomde uit Lonnie's mondhoek, tranen stroomden over Leilah's gezicht. Het was voorbij. Madelynn maakte het af. Het deed pijn om dit te zien. Om de kanonschoten te horen. Leilah's levenloze lijf te zien, terwijl er commentatoren vol blijdschap spraken over de nieuwe winnares van de Spelen. Het enige wat nog miste was confetti. Deze marteling had geen winnaars. Een metalige smaak vulde haar mond, een voorteken van de misselijkheid die haar algauw overspoelde. Norah klapte voorover en leegde haar maag. Zachtjes kreunend veegde ze haar mondhoeken schoon met de rug van haar hand. ''Sorry,'' mompelde ze tegen degene naast haar, hopende dat ze die niet had geraakt met wat er over was van haar karige ontbijt. Ondertussen was op het scherm al een samenvatting te zien van Madelynn's heroïsche strijdmomenten in de Hongerspelen. Dit was ziek..

OOC: Open voor mensen die de feels willen delen Crying

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gwendolyne Jones
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 113
Registratiedatum : 21-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Student
Leeftijd: 15

Onderwerp: Re: It all comes to an end | do sep 10, 2015 9:07 pm

Natuurlijk had zij zich ook naar het plein begeven, samen met de rest van de familie Jones; met de rest van district 11. Hoewel je af en toe nog wel eens weg mocht kijken, omdat de Spelen het grootste deel van de tijd nogal saai waren, was de finale een verplichte gebeurtenis. Er liepen zelfs meer Vredebewakers rond om iedereen rustig te houden. Gwen had wel geweten dat ze er niet onderuit kon komen en dat eigenlijk alleen eraan denken al stom genoeg was; maar het opstaan viel haar zwaar. Ze had zichzelf met lood in haar schoenen naar de grote schermen gesleept en zelfs toen had het haar nog even gekost genoeg moed te verzamelen om op te kijken. Dit waren van die dingen die je nooit meer vergat.

Naarmate het gevecht verder vorderde kreeg ze meer en meer de neiging een persoon naast haar vast te grijpen, te omhelzen, zich achter diegene te verstoppen. Alles om de pijn wat te verzachten. Om heel eerlijk te zijn, kon ze hier helemaal niet tegen. En daar ging nog een mes. Wie sponsorde dit? Vonden ze het leuk? Madelynn was natuurlijk ontzettend populair in het Capitool, als je keek naar haar kill count. Zij had verreweg de meeste doden op haar geweten. En hoewel dat natuurlijk de enige manier was om uit deze bloedige strijd te komen, maakte het Gwen alleen maar misselijk en intens verdrietig. Waarom was deze wereld zo?

Tranen welden onmiskenbaar op in haar ogen, nu het einde voor Lonnie en Leilah naderde. Leilah had ze zelfs nog kunnen kennen, een meisje van haar District. Maar nu was ze een gezicht op het scherm met diepe snee in de nek. En toen kwamen de kanonsschoten. Gwen was verlamd, terwijl de tranen over haar wangen stroomden kon ze alleen maar levenloos naar het scherm staren. Dit was overwinning; er was nu een feest en iedereen was blij. Iedereen moest blij zijn, met vlaggetjes zwaaien. Maar van de feestelijke stemming die er nu ongetwijfeld in het Capitool heerste was hier niets te merken. Nu de winnaar bekend was zag je enkele mensen wegkijken, sommigen hadden zichzelf op de grond laten zakken en anderen omhelsden elkaar wanhopig. Gwen voelde zich even alsof ze geïsoleerd was van iedereen, afgesloten in haar eigen ongeloof en ellende.

Het duurde even tot de werkelijkheid van spetterend spuug tot haar doordrong. Norahs stem; een verontschuldiging. Gwen keek even naar zichzelf, maar zelfs als er meer spuug op haar had gezeten dan die paar kleine spettertjes had ze het niet gemerkt. 'Noraaah,' snikte het meisje, die zonder er verder bij na te denken haar grotere zus tegen zich aantrok en al huilend haar stevig vasthield. 'Ik wil het niet meer zien,' snikte ze. Ze dacht er even helemaal niet aan dat Norah zich ook slecht voelde; zelfs net een deel van het voedsel dat ze al nauwelijks hadden uitgespuugd had. (way to go Norah tsss o:). Ze was egoïstisch aangelegd; ze wilde gekalmeerd worden. Enkel de warmte van een ander en het feit dat het Norah was hielpen haar al haar schokkende schouders te kalmeren. Maar toch bleef Gwen staan, als bevroren, omdat ze bang was dat de beelden zich voor eeuwig in haar netvlies zouden branden als ze opnieuw omkeek. '..Zeg jij het als het over is?'

_________________
Credits to Emma~
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Norah Jones
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 202
Registratiedatum : 19-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Seizoensarbeider
Leeftijd: 18

Onderwerp: Re: It all comes to an end | do sep 10, 2015 10:12 pm

Het was druk op het plein, maar van de sfeer van gemoedelijke gezelligheid die er normaal hing tijdens de schaarse evenementen die het district kende was geen spoor te bekennen. Schouder aan schouder stonden de zongebruind landarbeiders te staren naar een scherm. Norah voelde een vorm van verbondenheid met iedereen die hier stond, allemaal in hetzelfde schuitje. Alleen de burgemeester was een uitzondering, een slappe vrouw die het waagde de districtbewoners haar kinderen te noemen, terwijl ze voor hen geen poot uitstak. Hoewel de vrouw hier eveneens ergens op het plein stond was ze meteen het buitenbeentje, onder meer door de Vredebewakers die trouw aan de zijde van mevrouw Wheelock stonden.


Toen Gwen klagerig haar verdriet bekend maakte wilde Norah haar in eerste instantie wegduwen. Ze voelde zich nog steeds niet goed en de omhelzing was verstikkend, ze had lucht nodig en ruimte. Ze had tijd nodig om tot rust te komen, alleen. Maar ze hield zich in, zoals iedereen dat altijd deed rondom Gwen. Ze werd altijd met satijnen handschoentjes aangepakt, was dan wel niet de jongste, maar wel het zorgenkindje van de familie. Norah hield van Gwendolyne, zelfs al kon ze haar op sommige dagen wel wurgen om haar zelfmedelijden. Vandaag was niet zo'n dag, vandaag was een dag waarop Gwen's verdriet volkomen terecht was. En dat maakte het des te moeilijker om ermee om te gaan. Norah trok zachtjes de armen van haar zusje iets losser, zonder de omhelzing te verbreken. "Shh, shh," maakte ze in eerste instantie alleen maar sussende geluiden. "We mogen vast bijna weg." De tranen brandden nu ook in haar ooghoeken, het gehuil van Gwen was aanstekelijk. Haar blik viel op een beeldscherm, waar Leilahs lichaam met een hovercraft opgeruimd werd alsof ze een stuk afval was. In Norahs troebele visie vermengde het gezicht van Leilah zich met die van haar zusje, de situatie veranderde en Norah zag haar familie voor zich, gebroken na het verlies van Gwendolyne of Nia. Ze voelde tranen over haar wangen lopen, huilde in eerste instantie in stilte. Maar algauw kon Norah het niet meer inhouden en kwam er ook bij haar een snikkend geluid uit. Ze ademde schokkerig, tranen stroomden onbeheersbaar over haar gezicht. Ze wilde er niet aan denken, maar beelden van de Hongerspelen drongen zich aan haar op, met haar broertjes en zusjes in de bloederige hoofdrol. Hier zou ze vast nachtmerries van krijgen. Van de echte TV schermen kreeg Norah niets meer mee, maar dat was niet nodig.

"Ik weet het niet, Gwen, ik - ik.." Norah struikelde over haar woorden, kwam adem tekort door de snikkende geluiden die ze tussendoor maakte. "Ik kan er niet naar kijken." Voor het eerst sinds tijden was ze niet de beschermende grote zus, die iedereen kalmeerde. Ze had bonnen aangenomen om de rest te voeden, ze had haar neefje en nichtje afgeleid wanneer ze zich afvroegen of de mensen op TV nu spoken waren, ze getroost wanneer ze midden in de nacht wakker waren geworden. Maar momenteel kon ze zich enkel aan Gwen vastklampen zoals zij dat aan haar deed; als een wederzijdse reddingsboei te midden van de mensenzee op het plein. "Hou maar gewoon je ogen dicht." Al het gewicht van de verantwoordelijkheden die ze dagelijks droeg vielen van haar af en ze huilde tot ze er hoofdpijn van kreeg.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gwendolyne Jones
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 113
Registratiedatum : 21-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Student
Leeftijd: 15

Onderwerp: Re: It all comes to an end | ma sep 21, 2015 8:37 pm

Het drong niet tot Gwen door dat Norah misschien helemaal geen behoefte had aan de armen om zich heen, de klagerige stem die om geruststelling vroeg. Gwen was er niet aan gewend dat anderen zich zwak vertoonden; meestal was zijzelf degene die huilde, die getroost moest worden, omdat ze weer eens volledig op haar gezicht gegaan was, of niet mocht wat de anderen mochten. Ze had niet door - of wilde niet doorhebben - dat de rest haar altijd probeerde te ontzien. Het altijd voor haar opnam en nog een poging deed om haar dat niet te laten merken ook. De rest van de Jones's wilden allemaal dat zij zich voelde alsof ze erbij hoorde, al wist ze diep in haar hart dat zij degene was die het minst in deze eerlijke, hardwerkende familie paste van iedereen.

Gwen hield zich altijd zoveel mogelijk gesloten, was meestal gemakkelijker in de omgang met vreemdelingen dan met de rest van haar familie. Met Norah was dat anders. Zij was de enige die ze vertrouwde, alhoewel zich blootstellen aan iemand lastig bleef. Norah luisterde en ze maakte wel eens stomme grappen, maar ze was er altijd. Niet alleen voor Gwen, maar voor het hele gezin. En Gwen zelf? Die liet zich behandelen als het prinsesje op de erwt en deed alsof ze evenveel waard was als de rest. Gwen duwde de gedachten snel weg. Moest ze hier nu echt aan denken? Norah had haar nu toch ook nodig?

Ze merkte dat Norah haar armen wat losser positioneerde, maar besloot er niets aan te doen. Het was okay zo, Norah duwde haar tenminste niet weg. 'We mogen vast bijna weg,' vertelde haar zus haar. Gwen slikte knikte wanhopig en kneep haar ogen stevig dicht. 'Ja, het moet wel bijna over zijn.. dan zijn die schermen weer even uit,' zei ze, terwijl ze moeizaam slikte. Gelukkig had ze vanochtend geen honger gehad.
Norahs aanwezigheid en de kalmerende geluiden die ze maakten, hielpen wel echt. Gwen merkte dat haar knieën minder gingen trillen en haar schouders niet meer schokten, zolang ze niet naar de schermen keek. Toen ze haar ogen voorzichtig opende zag ze vanuit haar ooghoek allerlei flitsen, herhalingen van oude momenten, mensen die neervielen.. Direct kneep ze haar ogen weer dicht. Ze kon dit niet aan.

Ze zeurde bij Norah, of zij wilde vertellen wanneer het over was. Norah bleek er echter niet toe in staat te zijn. Ze kon.. niet kijken. Gwens ogen vlogen bijna open, ze verstijfde een moment lichtelijk. Waarom? Het werd opeens helder. Al die tijd had ze bij Norah gehangen, gedacht dat haar zus alles aankon, alles kon dragen.. maar was dat wel waar? Nu ze haar rots in de branding voor haar ogen uiteen zou kruimelen, voelde ze zich beschaamd. Wat.. wat moest ze doen? Norah leek helemaal niet gekalmeerd te zijn door Gwens aanwezigheid, maar huilde juist alleen maar harder en harder. Had ze het fout gehad? H-had haar zus haar helemaal niet nodig? Misschien was het een fout geweest in iemand te willen vertrouwen..

Gwen dwong zichzelf te ontspannen en met haar armen om Norah te blijven staan, toen ze voelde dat deze nog niet van plan was om los te laten. Zelf durfde ze ook nog niet te kijken. Als ze nog één keer zo'n beeld zou zien, zou ze van haar stokje gaan. Gwen slikte om haar droge keel wat minder gevoelig te maken.
'Hey, Norah,' fluisterde ze, wie weet hoeveel minuten later, toen ze de mensen naast zich voelde bewegen. 'Iedereen begint te lopen.. zouden we weg mogen?' Om het te checken probeerde ze zichzelf te dwingen haar ogen open te doen, voorzichtig om zich heen te kijken. De schermen stonden nog aan, maar de slideshow van hoogtepunten leek voorbij te zijn. Ook was niemands blik meer op de schermen gericht. Betekende dat dit echt het einde was, voor dit jaar dan? 'Norah,' zei Gwen, terwijl ze probeerde haar zusje aan te kijken. 'Laten we gaan.' Gwens stem kon niet harder dan een gebroken gefluister, haar gezicht was rood en haar ogen waren dik van het huilen. Ze voelde zich ronduit beroerd, maar dat kon niet anders zijn voor Norah.

Gwen liet haar zus nu eindelijk los en keek om zich heen, staarde eigenlijk meer in het niets. Ze zei wel dat ze moesten lopen, maar om eerlijk te zijn, kon ze haar benen er nog niet toe zetten. Niet alleen was ze zwaar geraakt door de beelden op de schermen, ze wist ook niet wat ze moest met haar nieuwe ontdekking. Ze was een last, een blokkade voor de hele familie. Niemand die wat aan haar had. Ze had er gelijk in gehad, al die tijd dat ze zich van hen af probeerde te zonderen had ze gelijk gehad. Nu was het niet alleen meer zodat ze hen niet hoefde te missen bij een plots overlijden, het was ook beter voor haar familie. Gwen beet op haar lip, probeerde zichzelf stevig toe te spreken. Dat ze vanaf nu haar best ging doen om de familie niet meer lastig te vallen. Om mee te gaan naar de velden en te stoppen met spelen met kinderen drie keer zo jong als zijzelf. Ja. Er moest wat veranderen. Anders kon ze nooit stoppen met zoveel last op Norah leggen. Niet dat ze dat tegen haar zus ging vertellen, dat ging nooit gebeuren. Het ging haar niet aan! Het was Gwens eigen resolutie, haar eigen taak. Zich weer geheel afstandelijk opstellen naar Norah ging niet lukken, maar ze moest het proberen. Ze moest op haar eigen benen staan. Als zij ooit in de Spelen zou komen.. dan had ze ook niets aan haar familie.
'Laten we gaan,' zei ze nogmaals, nu wat sterker, wat zekerder. Ze wist niet precies waar de vaste overtuiging vandaan kwam en hoelang ze het vol kon houden, maar zeker zolang de emoties van vandaag door haar heen bleven razen. Zolang ze dat lege en verscheurende verdriet voelde, dat haar totaal moe achterliet. Ja, het was echt tijd om naar huis te gaan.

OOC: Sorry for the crappy post o: Random Gwen thought blurt~ Hopelijk heb je er wat aan! Moet weer wennen om met haar te schrijven o:

_________________
Credits to Emma~
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Norah Jones
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 202
Registratiedatum : 19-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Seizoensarbeider
Leeftijd: 18

Onderwerp: Re: It all comes to an end | wo sep 23, 2015 9:29 pm

Het was bijna voorbij nu. Maar er zouden nog talloze herhalingen zijn, voordat de winnares van dit jaar voor hun neus zou staan. En dan zou het volk klappen, onder toeziend oog van de machtshebbers. Wie niet enthousiast genoeg was kreeg een waarschuwing. Wie de gelegenheid aangreep om te protesteren werd genadeloos gestraft, en met hem of haar ook alle familieleden. Deze terreurtechniek werd gebruikt sinds het einde van de opstanden: Zo lang de straf maar erg genoeg was en niet alleen de rebel maar ook zijn naasten trof, zouden veel mensen het wel laten om hun onvrede te laten merken. Dat de Vredebewakers zo streng waren bewees dat de vorige Opstanden zeker een groots effect hadden gehad, waardoor men nieuwe protesten hoe dan ook probeerde te voorkomen, hoe bloederig ze daarvoor ook moesten worden.

Het maakte Norah bang, elke misstap die ze beging kon gevolgen hebben voor haar ouders, zusjes, broertje. Het hield haar redelijk aan banden, maar tegelijk was ze boos dat het Capitool zo'n valse techniek gebruikte om de protesten te smoren en wilde ze niet buigen voor hun troon, niet opgeven. Dat zou betekenen dat het Capitool won en het volk leidzaam hun armzalige omstandigheden zou verdragen. Het zou alles alleen maar erger maken, elk jaar zou de honger erger worden, de belastingen hoger. Ja, Norah maakte zich zorgen om de toekomst. Niet alleen voor haar familie zou een nog hogere werklast desastreus zijn, ook voor de algemene toekomst van district 11 zag het er niet goed uit.  

Misschien was het juist omdat ze zoveel nadacht dat ze nu een volledige breakdown had. Leilah zakte op het scherm door haar knieën en ook Norah voelde zich nogal wankel. De warmte van haar zusje voelde ze nauwelijks, de hele wereld leek een beetje onwerkelijk, alsof ze in een afgesloten bubbel zat. In die bubbel was het helemaal niet fijn, maar uitbreken kon ze niet. Ze zat vast in haar snikkende ademhalingen, haar schokkerige lichaam. Ze hoorde Gwen praten en dwong zichzelf haar aan te kijken door haar vertroebelde ogen. ''J-ja, laten we dat doen,'' stemde Norah zachtjes in met Gwen's plan, een glimlach zonder echte levensvreugde verscheen op haar gezicht. Ze was de wereld dankbaar voor haar familie, maar momenteel leek alles te grauw om echt blij te kunnen lachen. Nog even stonden ze daar, twee zusjes die ondanks een omhelzing een zekere afstand leken te voelen.  

Norah liet zich door Gwen leiden, een totale omgekeerde wereld met de gebruikelijke gang van zaken. Elke stap die ze zette was een trage beweging, haar voeten sloften over de grond en leken te zwaar te zijn om echt op te tillen. Zo anders dan haar normale passen, die snel en licht waren. Vandaag was heel anders dan andere dagen. ''Sorry,'' klonk het, een verontschuldiging omdat ze niet wist wat ze anders moest zeggen. Alsof ze zich schaamde voor haar verdriet. Wat in zekere zin ook wel zo was, want waarom was zij zo verdrietig als Leilah niet eens een familielid van haar was geweest? De familie Afolayan had het pas zwaar. Het was nogal ingewikkeld wat ze nu voelde. Norah voelde zich vermoeider dan ze zich ooit na een lange dag werken had gevoeld. Mentaal moe. Nu ze echter bezig was met lopen kon ze zich daar op focussen. ''Gwen, vind je het erg om nog een stukje verder te lopen?'' vroeg Norah toen ze in de buurt van hun huis kwamen. Ze wilde niet stoppen met lopen, stilstaan zou nadenken betekenen.

OOC: Hier, heb een vage post terug (=w=)b

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gwendolyne Jones
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 113
Registratiedatum : 21-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Student
Leeftijd: 15

Onderwerp: Re: It all comes to an end | ma okt 19, 2015 9:02 pm

Gwens gedachten waren net een maalstroom geweest, een draaikolk, een verwarrende stroom aan woorden die nauwelijks een geheel vormden. Nu was het stil. Ze snapte niet helemaal wat er door haar onderbewuste ging terwijl ze naar Norah keek, ze snapte niet wat ze ervan moest denken. Hoe moest ze wat maken van haar gevoelens? Het was touwtjes aan elkaar knopen, maar dan wel een oneven aantal.
Gwen zei dat ze weg moesten gaan, vooral ver weg van de schermen. De recap was afgelopen. Iedereen die al dood was, was opnieuw tot leven gewekt en weer onder de grond gestopt. Hoe kon het fijn zijn om te zien dat je geliefden keer op keer vermoord werden? Gwen snapte het Capitool niet, vond het walgelijk. Zelfs al gaf leven daar je alle voordelen die je maar kon wensen, ze wist niet of haar hart dat oppervlakkige bestaan aan zou kunnen. Niet als dochter van de Jones' familie, rebellen in het hart. Niet na het zien van die beelden, elke keer opnieuw.

Gwen liet los, verbrak de omhelzing als eerste. Normaal had zij die aanraking het meeste nodig, maar nu ze zich vernieuwd had voorgenomen zich af te schermen van de familie viel ook die behoefte weg. Norah had ingestemd met haar plan en ze wurmde zich tussen de groepjes intens verdrietige mensen op het plein door, probeerde de uitgang te vinden. De Vredesbewakers waren niet meer geïnteresseerd in het volk nu de show voorbij was, ze konden gewoon hun gang gaan. Haar keel was droog en haar ogen prikten, maar Gwen had een lichtelijk vastberaden blik op haar gezicht. Ze wist niet wat ze verder moest, maar ze wist dat ze hier weg moest. Dus liep ze door, door, keek af en toe om of haar zus haar volgde. Dit voelde vreemd, maar in haar huidige staat klopte het ook wel. Niets in deze hele wereld was immers logisch.

Dichter en dichterbij huis kwamen ze. Gwen negeerde de mensen om zich heen, de zon die op haar bleke huid brandde. De hele middag op het plein staan zou vast resulteren in een flink rood hoofd, maar ze kon er niet aan denken. Ze negeerde zelfs Norah's verontschuldiging, wist niet wat ze ermee moest. Gwen beende verder, stil. Hoewel ze zich aan de oppervlakte vastberaden voelde, wist ze dat angst ieder moment door die façade heen zou kunnen breken. Het enige wat ze deed was knikken toen Norah vroeg of ze verder konden gaan, langs huis. Niet naar de bekende gezichten. Natuurlijk, Gwen wilde daar ook niet heen. Bruusk, abrupt, sloeg ze af, een straat in waar ze al zo vaak gelopen had dat ze zelfs in het donker er veilig doorheen zou kunnen komen. Het maakte haar niet echt uit waar ze heen gingen. Zelfs al liepen ze helemaal naar de graanvelden, Gwens lichaam werd aangedreven door haar emoties.

Nee, ze wilde niet naar huis. Niet naar de gezichten van mensen waar ze om gaf, maar die ze ook in een seconde kon verliezen. Ze haatte hoe rebels haar familie was, hoe ze elkaar in gevaar bleven brengen. Het was iets wat ze nooit kon begrijpen en wat haar als een vreemde eend in de bijt liet voelen. Ze zonderde zich van hen af, zodat verlies niet zo zwaar zou zijn. Tenminste, dat hoopte ze.
Ze liep door en door, keek pas na een hele tijd om naar Norah. Haar zus leek zich ook totaal niet goed te voelen. Gwen keek om zich heen; ze wist niet waar ze waren, kon zich niet oriënteren. Ook dat hoorde bij haar onhandigheid. 'Wil je hier nog even zitten?' vroeg ze, haar stem ruwer dan ze gewild had. Hoewel ze nog niet in staat was de pijn in haar ongetrainde benen te voelen, merkte ze wel dat ze duizelig werd, duizelig van verdriet, van niet weten wat te doen. 'We hebben nog wel even voor het donker wordt.' Met die woorden plofte Gwen zelf op de grond neer, voor één van de eerste keren in lange tijd initiatief nemend. Pas toen ze een tijdje zat merkte ze dat er hete tranen over haar wangen stroomden, door al de dingen die ze gezien had. Die ze opnieuw had moeten zien. Ze kreeg het niet van haar netvlies, het maakte haar zo in en in verdrietig. Wanhopig. Met een luide snik bracht ze haar arm naar haar hoofd om de tranen weg te vegen. 'Het is allemaal niet eerlijk,' mompelde ze, meer tegen zichzelf dan tegen Norah. 'Zo verschrikkelijk..' Ze bleef verder snikken. Alles moest eruit en het moest nu. Gelukkig waren ze weg van het plein, weg van de Spelen. Waarom leefden ze in deze verschrikkelijke wereld..

_________________
Credits to Emma~
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Norah Jones
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 202
Registratiedatum : 19-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Seizoensarbeider
Leeftijd: 18

Onderwerp: Re: It all comes to an end | ma okt 26, 2015 3:39 pm

De twee liepen. Net niet naast elkaar, Norah een halve stap achter haar zusje. Net niet samen, allebei in hun eigen gedachten verzonken. Maar gezamenlijk liepen ze om hun frustrerende gevoelens niet onder ogen te komen. Het was bijna een gewoonte te noemen; een flinke wandeling langs de velden was een luxe die ze zich meestal nog net konden veroorloven en het was een goede manier om dingen te verwerken als je geen woorden had voor je gevoelens. Thuis zou ze stil moeten zitten, zouden ze de kachel opstoken en omringd worden door mensen die van haar hielden. Normaal gesproken vond Norah dat een fijne afsluiting van de dag, de warmte en gezelligheid deden haar goed. Maar vandaag moest ze er niet aan denken, het idee van stilzitten was verstikkend.

Helemaal alleen zijn wilde ze liever ook niet, dus vroeg ze Gwen om mee te lopen. Gelukkig leek haar zusje ook maar al te graag door te lopen. Langs het achterpad kwamen ze weer op een van de velden, waarna Gwen voortstuwde. Op weg naar.. Norah had geen idee. Maar ze had het idee dat het niet zo slim was om nu te vragen of Gwen wel wist waar ze heen gingen. Gelukkig hield haar zusje halt voordat Norah hoefde te vrezen dat ze de weg kwijt zouden raken. Nee, dit was nog bekend terrein. ''Ja, het eten zal toch nog niet klaar zijn,'' stemde ze in met de suggestie om hier nog even te zitten. Norah zakte door haar knieën en landde vervolgens soepel in kleermakerszit op de grond. Zo. Ze merkte dat haar hoofd weer wat helderder aanvoelde, nu ze ver weg was van de televisieschermen. Gwen was echter nog steeds van streek en Norah merkte dat haar hysterie bijna weer aanstekelijk werkte. ''Ze proberen ons gewoon te terroriseren..'' mompelde Norah mismoedig. Wie die mysterieuze ze dan wel waren was vrij duidelijk. Maar alleen maar treuren paste niet bij haar instelling, zo lang er nog een sprankje hoop in haar aanwezig was zou ze positief blijven. En doordat ze die positieve vechtersmentaliteit uitte maakte ze ook zichzelf weer een beetje minder bevreesd.''We moeten niet bang zijn, Gwen, want als we toelaten dat de spelen ons leven beheersen heeft het Capitool gewonnen.'' Serieus keek ze haar zusje aan. ''En we hoeven niet bang te zijn, want wat er ook gebeurt, we hebben altijd elkaar nog.'' Hoe hard Gwen zich ook weg probeerde te trekken uit de liefhebbende greep van haar familie, Norah zou mooi niet toelaten dat haar zusje in haar eentje zwolg in zelfmedelijden en angst. Nee, dan zou ze op z'n minst in haar buurt blijven.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gwendolyne Jones
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 113
Registratiedatum : 21-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Student
Leeftijd: 15

Onderwerp: Re: It all comes to an end | ma nov 02, 2015 9:33 pm

Gwen kon niet beschrijven hoe de tranen die over haar wangen stroomden een uiting waren van woede en niet verdriet. Haar maag leek wel in de knoop te zitten. Ze voelde zich zo wanhopig, het kon er alleen maar uit als een misplaatste woede. Een bijna stille schreeuw. Ze klaagde en ze huilde, liet zichzelf zelfs vallen aan de kant van de weg terwijl de lucht al donkerder begon te kleuren. Gwen was er klaar mee. Het kon haar op het moment even niet schelen hoe klaar de rést van Panem met dit gedoe was en hoe anderen zich hierbij voelden; ze had een eigen crisis en moest daar nu mee dealen. Puber.

Hoewel Norah degene was die de hele trip had voorgesteld, was Gwen degene die stevig doorbeende, zelfs voor haar zus uit. Norah volgde; ze leek zelf ook in gedachten verzonken, maar had wel door dat Gwen gestopt was. Ze ging ook zitten, zodat ze nu naast elkaar aan de kant van de weg zaten. Lekker huilen waar niemand je kon zien, waar anderen geen vragen konden stellen. Het voelde ergens wel goed. We moeten niet bang zijn? Gwen keek verrast op naar Norah, die dit belachelijke voorstel deed. 'Ha, niet bang zijn?' Gwen keek haar zus ongelovig aan. 'Je weet het niet! We weten allemaal niet wie er getrokken gaat worden! Hoeveel bonnen heeft onze familie zo ondertussen..?' Gwen gooide haar armen even hulpeloos in de lucht, om ze daarna weer voor zich te vouwen. (The foreshadowing is killing me). Ze wilde schreeuwen naar Norah dat het Capitool allang gewonnen hadden. Ze speelden met hun levens alsof ze poppetjes waren, darts die voor de lol tegen de muur gegooid werden. Insecten waar je gewoon op kon stappen zonder je schuldig te voelen. Ze beheersten hun leven.

Maar ze slikte alles in, vormde al de woorden en gedachten maar om naar een opgekropte woede die meer tranen veroorzaakte. Hoe rot ze zich ook voelde, ze wist dondersgoed hoe de Jones familie in het leven stond. Ze waren anti-Capitool en optimistisch. Ze gaven niet op, gingen door. Ze bepaalden al hetgeen dat ze nog van het Capitool mochten bepalen met trots zelf. Soms voelde Gwen zich echt niet alsof ze in die familie thuis hoorde. '.. Sorry,' mompelde ze. 'Ik bedoelde het niet zo.' Ze had besloten dat het voor nu handiger was als ze haar woede voor zichzelf hield, haar harde uitspraken. Niemand in de familie zou het ermee eens zijn. Ze wilde Norah ook niet op de kast jagen; dan zou ze niemand meer hebben. Nee, over haar gevoelens liegen vond Gwen niet zozeer een probleem. Als je ze al zolang voor iedereen verborgen probeerde te houden was erover liegen gewoon een kleine stap verder.
'Het is gewoon allemaal zo.. verkeerd,' zei Gwen, in een poging zichzelf niet helemaal van binnenuit te laten verteren door haar woede. Het moest toch ergens heen en haar ogen voelden alsof ze niet meer tranen door konden laten. 'Wat gaan we doen als iemand van ons gekozen wordt? Ik weet ook niet wat we dan moeten, stel dat Izla of Jessey daarheen moet..' Gwen slikte, draaide zich wat van Norah af. Straks gooide ze al haar gedachten er alsnog uit.

_________________
Credits to Emma~
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Norah Jones
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 202
Registratiedatum : 19-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Seizoensarbeider
Leeftijd: 18

Onderwerp: Re: It all comes to an end | wo nov 04, 2015 10:48 am

Gwen's woorden bevatten een kern van waarheid. Norah had bonnen in overvloed. Maar ze was niet de enige. Haar leeftijdsgenootjes deden het allemaal. Omdat het beter was dan het alternatief: Kijken hoe je jongere broertjes of zusjes dag in dag uit met honger naar bed gingen. Een portie granen, olie en andere standaard levensmiddelen was niet veel. Maar het was meer dan niets en daarmee een kans die de meeste tieners met beide handen aangrepen. Norah zou zich ook dit jaar weer in laten schrijven, extra bonnen ontvangen en zich schamen dat ze zich zo mee liet voeren in het spelletje van het Capitool. Maar de druk die het wegnam van haar stressende moeder was het waard. Gwen voelde de noodzaak zich te verontschuldigen voor haar uitbarsting, maar Norah schudde zachtjes haar hoofd. ''Het is okay. Je hebt ook wel gelijk. Maar het heeft geen zin om zo te denken..'' Het was niet alsof ze er iets aan konden veranderen door er bang voor te zijn. De boete was wat het was: Een hel, geheel buiten hun invloed. En ze konden er maar beter het beste van maken.

Norah was optimistisch ingesteld. Ze keek liever naar wat ze wel kon veranderen, dan naar de vreselijke dingen die buiten haar invloed lagen. Het was niet zo dat ze door een roze brilletje naar de wereld keek en geloofde dat alles geweldig was, rozengeur en maneschijn. Nee. Aan de harde werkelijkheid kon ze helaas niet ontsnappen. Vandaar ook dat ze niet kon liegen tegen Gwen, haar niet kon beloven dat alles goed kwam, dat hun familie en vrienden honderd procent zeker veilig waren. Helaas was dat een garantie die ze niet kon geven. Tegen kwaadgezinde vredesbewakers kon ze zich verzetten, honger kon je oplossen door extra planten en knollen uit de berm te plukken. Maar als je naam uit die vervloekte kom getrokken werd kon je je niet verstoppen. En wat ze zouden doen wanneer een bekende getrokken werd? ''Ik.. Dat weet ik niet. Maar we slaan ons er wel doorheen, Gwen. Dat doen we altijd.'' Wat er ook gebeurde, ze sloegen zich er wel doorheen. Dat moest ze geloven, anders werd ze gek.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gwendolyne Jones
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 113
Registratiedatum : 21-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Student
Leeftijd: 15

Onderwerp: Re: It all comes to an end | za nov 14, 2015 11:47 am

Woorden inslikken was één van de strategieën om te overleven. En eentje die erg gewaardeerd werd vanuit het Capitool. Soms maakte het Gwen niet eens meer uit dat ze de spelletjes meespeelde, dat ze braaf deed wat er van haar gevraagd werd. Het was niet alsof ze een andere keuze had. Het was meedoen of doodgaan en Gwen hechtte iets teveel aan haar leven om de tweede optie te kiezen. De rest van de familie Jones leek daar af en toe wat anders over te denken, maar ze wist zeker dat hun gedrag hen nog een keer in gevaar zou brengen. Zelf probeerde ze zich altijd maar wat afzijdig te houden van hun rebelse woorden en daden. Het maakte haar gewoonweg bang.

Norah was niet boos. Even knipperde Gwen met haar ogen, verward. Echt? Het verbaasde haar. Gwen verwachtte meestal dat dingen die ze zei negatief ontvangen zouden worden, zelfs als ze geen enkel bewijs had dat dat zou gebeuren. Het was gewoon een neiging. Een gedachtegang waar ze niet onderuit kwam. Zeker niet met de continue dreiging van de Hongerspelen boven haar hoofd.
'Nee, dat is waar,' verzuchtte Gwen, al gaf ze haar zus geenszins gelijk. Natuurlijk had het zin om zo te denken! Je hield jezelf rustig, onder controle. Het was slim om veilig te zijn. Maar haar stem zou breken als ze die woorden wilde spreken. Ze had al genoeg mensen van zich vandaan proberen te jagen, vanavond zou ze het niet erger proberen te maken.

Norah sprak verder. Het was lastig om de onzekerheid te horen, om te weten dat zelfs optimisten eraan twijfelden. Niemand wist hoelang je zeker was. De dood was dichtbij. Het maakte haar knieën week, liet haar maag omdraaien. Ze was zwak; er was niets aan te veranderen. Gwen was alleen maar een stuk vlees voor entertainment. Een tribuutje dat als schild zou dienen in de eerste dagen van de Spelen, een beetje kruit zonder kogel. Een ongeladen geweer.
'Ja, het is afwachten,' verzuchtte Gwen toen maar. Het was zo'n leeg gevoel. Even beet ze op haar trillende lip, keek opzij naar haar zus. Wat als zij het was? Of Nia, of Jessey? De boete kwam zo dichtbij. 'Norah..?' Gwen klonk twijfelachtig, maar ze had besloten dat ze het wilde vragen. Want als het de laatste keer was.. 'Mag ik je even vasthouden?' Een rare vraag, eentje die Gwen niet graag stelde, maar vanavond was anders. De beelden van Leilah's opengesneden keel, van de andere doden, het bleef maar door haar hoofd spoken. Voor één van de eerste keren in haar leven gaf ze toe dat ze misschien wel iemand nodig had om hier doorheen te komen. Omdat het deze ene keer misschien wel mocht.

_________________
Credits to Emma~
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: It all comes to an end |

Terug naar boven Ga naar beneden
 

It all comes to an end

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: Districten :: District 11 :: De Dorpen-