Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 Boete District 3

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Alexandra Leifsson
Begeleider District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 290
Registratiedatum : 13-03-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Begeleider district 3
Leeftijd: 35

Onderwerp: Boete District 3 | zo okt 25, 2015 12:21 am

Alexandra stond voor een moeilijk publiek vandaag. En dat was niet omdat ze hen kenden of niet in kon schatten. Het was omdat ze zich zo zeer met hen identificeerde. Het was haar familie en ze had vandaag een onprettige verantwoordelijkheid. Alles wat Alexandra kon hopen was dat men haar niet te veel als de zondebok zou zien, enkel omdat zij het gezicht was dat gekoppeld werd aan de haast onvermijdelijke dood van twee tieners. In jaar 1 had ze naast walging om haar samenwerking met het Capitool ook waardering gekregen omdat ze Sage in leven had gehouden. Toen had men gezien hoe haar aanwezigheid een verbetering was ten opzichte van de idioot die eerst de begeleider van Sage en Llew had gespeeld. Maar na de dood van Oliver waren die gevoelens alweer verder weggezakt en sommige ouders reageerden hun gevoelens van angst en onmacht op haar af, omdat zij simpelweg het meest bereikbare en minst gevaarlijke doelwit was. Het was vervelend. Maar begrijpelijk. Mensen waren bang. Alexandra was bang. Dat was iets wat ze aan haar kinderen zo min mogelijk liet merken, maar toen ze vanochtend afscheid had genomen om naar de voorbereidingen van de Boete te gaan, was dat met een brok in haar keel geweest. Wat als.. Ze had geen simulaties hoeven te programmeren om te weten dat de kans dat een van haar kinderen getrokken werd klein was. Ze hadden geen extra bonnen. ze waren nog jong. Er waren zo veel andere tieners in het technologie district. Maar toch, wat áls? De bezorgdheid werkte als een drukkende kracht op haar slapen.

Ze had een pijnstiller ingenomen om de hoofdpijn iets te dempen en stond nu achter het podium te wachten tot ze op kon komen. De burgemeester kondigde haar zonder al te veel flair aan, waarschijnlijk was Ada nog altijd diep teleurgesteld dat haar district niet twee keer op rij had gewonnen. De fantastische start van de eerste spelen hadden onredelijk hoge verwachtingen geschept. Een district vol technologie had misschien wel slimmere tributen, maar gespierd en gewend aan harde omstandigheden waren de meesten niet. Ze had geruchten gehoord over een trainingsfaciliteit in 1... Misschien moest ze binnenkort maar eens informeren of dat verhaal een kern van waarheid had. District 3 zou als leverancier van de eerste winnaar net zo goed die rechten hebben. En aangezien de mensen in het Capitool de luxe plasma TV's behoorlijk op prijs stelden zouden ze er goed aan doen Alexandra's district te vriend te houden. Maar dat was iets voor later. Nu zou ze eerst de Boete moeten doorstaan.

Alexandra beklom de brede trap aan de zijkant van het podium, wetende dat ze diezelfde trap over een uur met twee tributen weer af zou dalen.
Haar blik gleed over de tieners die op leeftijd tussen touwen stonden gegroepeerd. Bijna alle meisjes waren in nette jurkjes gestoken en ook de jongens droegen hun minst versleten kleding. De Leifssons vielen wellicht ietwat uit de toon in hun normale outfits, maar haar man had beredeneerd dat ze de dag van de Boete maar beter niet te bijzonder konden maken. Dat zou de spanning alleen maar verhogen voor Markus, die enorm zenuwachtig was en al weken slecht sliep door de nachtmerries. Twee dagen geleden hadden Damian en Alex de hele familie uitgenodigd en hadden ze gezamenlijk gegeten. Vandaag hadden ze geprobeerd te doen alsof het een dag was als geen ander.

Alexandra schakelde haar microfoontje aan en begon haar welkomspraatje. Na haar (gebrek aan) speech van vorig jaar had ze een subtiele suggestie gekregen van het bestuur dat ze misschien ook wat over dankbaarheid aan het Capitool kon vermelden, over de noodzakelijkheid van de Spelen.  "Hallo allemaal. De herinneringen aan de dappere tributen die wij verloren hebben liggen nog vers in ons geheugen. Zij zullen nooit vergeten worden en wij zijn dankbaar voor hun offer voor een beter Panem." Wat ze zei gaf haar een naar gevoel in haar maag, maar ze zette door. De vele Vredebewakers langs de randen van de vakken vol met tieners maakten duidelijk dat het betere Panem er eentje was waarin de districten strak onder de duim werden gehouden. "Vandaag zijn wij hier allen bijeen gekomen om het begin van de derde Hongerspelen in te luiden. Na de Donkere Dagen is dit onze Boete, en met het leveren van twee tributen betalen wij onze schuld aan het Capitool voor een vreedzame toekomst. Opdat de Donkere Dagen nooit herhaald worden." Ze las haar tekst nog net niet voor van de kartonnen kaartjes die in haar broekzak staken. En hoewel haar tekst er eentje van dankbaarheid was, bleef haar gezicht strak en vrijwel emotieloos. Ze zag de goedkeurende blik in Ada's ogen en walgde van zichzelf. "Dan nu de vrouwelijke tribuut van dit jaar.."

Met een zakelijke precisie handelde ze haar verplichte punten af. Alexandra liep naar de bol met namen en groef er diep in. Het voelde op een onlogische manier oneerlijk om een van de bovenste papiertjes te pakken. Zonder te dralen greep ze een stukje papier vast en trok die naar boven. De omliggende lootjes ritselden en bewogen vrolijk mee, alsof het een fijne loterij was. Alexandra keek kort naar het papiertje en schraapte haar keel: "Gracie Ashworth. Gracie, kom maar naar voren." De opluchting van de onbekende naam was slechts van korte duur. Niet alleen doemde er een slank, feeëriek meisje op in een zoom van het beeldscherm, ook legde Alexandra de link met een van de afdelingshoofden die ze slechts oppervlakkig kende, maar die altijd een prettige indruk op haar had gemaakt. Hij was een echte warme familieman. En dit was een van zijn naaste familieleden. Dit was niet zomaar een naam, het meisje had nu al een gezicht en een mentale connectie. Het maakte het alleen maar moeilijker om leidzaam toe te kijken hoe Gracie de stappen naar het begin van haar verdoemenis aflegde. Het was zo oneerlijk.

OOC: Gracie Ashworth is de vrouwelijke tribuut van dit jaar. Over 2 dagen, op 27 oktober, wordt de mannelijke tribuut getrokken Smile

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Precilla Blitz
District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 94
Registratiedatum : 05-01-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Marktverkoopster van groente en fruit
Leeftijd: 19 jaar

Onderwerp: Re: Boete District 3 | zo okt 25, 2015 1:29 pm

Precilla voelde een ongezonde vorm van spanning en angst toen ze deze morgen opstond. Vandaag was de dag van de Boete voor alweer de derde Hongerspelen en voor haar was het ook de laatste Boete waar ze deel aan moest nemen. Hierna was ze "te oud" om mee te mogen doen. God zij dank. Ze moest dan echter wel deze laatste Boete overleven, want ze was nu nog niet veilig. Nog één keer zou ze zich met een drupje bloed moeten registreren. Nog één keer zou ze in die vreselijke rij moeten staan en nog één keer zou ze moeten luisteren naar Alexandra die vertelde wie er dit jaar hun dood tegemoet gingen. Of niet natuurlijk. District 3 had in de eerste Spelen immers Sage als overwinnaar gehad. De blondine haalde nog een paar keer goed en diep adem voor ze haar slaapkamer verliet voor het ontbijt. Hoewel haar adoptieouders hun best hadden gedaan een voedzaam ontbijt te maken, kreeg het meisje geen hap door haar keel. Wat nou als dit de laatste keer was dat ze met hen aan tafel zat? Wat nou als God vandaag besloot dat Precilla een deelname in de Spelen had verdiend nadat ze haar zusje de dood in had gebeden? Gij zult uw naasten lief hebben hield immers duidelijk in dat je je naasten niet de dood in mocht wensen. Pris sloeg haar ogen neer toen ze wederom besefte wat ze vorig jaar had gedaan. Wellicht was een deelname aan de Spelen wel wat ze verdiende.

Voor nu was het echter nog lang niet zover. Ze was nog niet eens bij de Boete, dus het had geen zin om nu al het boetekleed aan te trekken. Ze zou hem met trots dragen als deze haar aangereikt werd, maar op de zaken vooruit lopen zou het niet beter maken. Zwijgzaam begaf Precilla zich naar het plein van District 3. Er waren al aardig wat mensen aanwezig en de rij naar de registratie was aanzienlijk lang. Geduldig doch ongemakkelijk voegde de blondine zich toe aan de rij. Onderwijl keek ze in het rond op zoek naar bekende gezichten zoals Gracie en haar broertjes. Ze moest vandaag niet alleen vrezen voor haar eigen lot, maar ook dat van de tweeling, hoe boos de jongens ook op haar waren. Het waren nog altijd haar broertjes. Een aardige tijd later was Precilla dan eindelijk aan de buurt. Na een pijnlijk prikje in haar vinger was het klaar en mocht ze in het vak voor de zeventienjarige meisjes gaan staan. Haar ogen speurden de groep af en ze vond Gracie één vak naar voren, in die voor de zestienjarigen. Ze probeerde de aandacht van het meisje te trekken en naar haar te zwaaien, waarna ze op zoek ging naar haar twee broertjes, welke vast een stuk gemakkelijker te vinden zouden zijn dankzij hun belachelijke lengte.

Precilla haar aandacht ging naar het podium toen daar om aandacht werd gevraagd. Alexandra had het podium betreden en begon een speech die Precilla vol ongeloof beluisterde. Waren dit echt haar woorden? Ze geloofde er niks van. Al gauw was het echter tijd voor het kiezen van de vrouwelijke Tribuut. Pris haar lichaam spande zich aan als een veer, haar nagels boorden zich in haar handpalmen en ze kon bijna geen adem meer halen. Alstublieft God, niet mij. Niet mij. 'Dan nu de vrouwelijke tribuut van dit jaar..' De blondine sloot haar ogen en mompelde zachtjes een gebed terwijl er een dodelijke en ellenlange stilte leek te vallen tot het verlossende antwoord kwam. 'Gracie Ashworth!' Opluchting, gevolgd door bijna onmiddellijk verdriet schoten door Precilla heen. Ze hoefde niet naar de Spelen. Ze had het overleefd. Ze hoefde nooit meer deze poppenkast te doorstaan! Tegelijkertijd voelde ze zwaar verdriet, want Gracie was een vriendin en haar gunde ze dit lot absoluut niet. Tranen rolden over haar wangen terwijl ze naar Gracie staarde, niet goed wetend wat ze nu tegen het meisje moest zeggen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gracie Ashworth
District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 48
Registratiedatum : 07-01-15
KARAKTER

Onderwerp: Re: Boete District 3 | zo okt 25, 2015 1:58 pm

“Gracie, kom je er ook zo uit?” Geïrriteerd stak Ellie haar hoofd om de deur, terwijl Gracie dieper wegdook onder de dekens. Opstaan was niet haar favoriete deel van de dag, zeker niet op dagen als vandaag – belangrijke dagen. Enge dagen. De dag van de Boete. Zeggen dat Gracie zich tijdens de laatste Hongerspelen volledig bewust was geworden van wat het precies inhield zou té enthousiast zijn, maar ze snapte inmiddels wel beter wat het ongeveer was en daarom ook waarom iedereen de laatste paar dagen op hun tandvlees leek te lopen. De Boete kwam eraan en dat was eng. Gracie wist zelf niet precies wat ze ermee aanmoest – ze had nog steeds een overdag- en avondklok en was daardoor veel thuis, maar dat was vanwege alle Boetestress geen fijne plek om te zijn. Men maakte vooral ruzie en de stress was al dagen in huize Ashworth te voelen. Maar hé, na vandaag zou dat allemaal over zijn! Toch? “Gracie, alsjeblieft… Poppy en mama moeten ook nog douchen,” daar was Ellie weer, die opnieuw haar hoofd om de deur stak en nu eiste dat Gracie haar bed uit kwam. Met een hoop geïrriteerd en onverstaanbaar gemompel sloeg Gracie de dekens van zich af – nee, opstaan was niet haar ding. “En, Grace,” oh, als Ellie nu niet wegging… “Mag ik zo je haren doen?”

Ellies handen trilden, merkte Gracie. Alle irritaties van eerder die morgen waren allang weer verdwenen en nu maakte Gracie zich alleen nog maar zorgen. Dit hoorde niet. “Ellie, what’s wrong? Waarom trillen je handen?” Langzaam en beheerst haalde Ellie haar vingers uit Gracies haren. Even leek ze te aarzelen, maar toen ging ze met een plof naast Gracie zitten. “Ik ben bang, Grace,” zei Ellie met een kleine stem. “Wat als ik een van jullie vandaag kwijtraak? Wat als het ondenkbare gebeurt?” Ellies handen, nu in haar schoot gevouwen, begonnen weer te trillen. Gracie pakte ze vast en kneep er zachtjes in. “Ik dacht dat de boetes erg waren, dat de mogelijkheid tot gekozen worden het ergste is om mee te moeten maken. Maar nu ikzelf ‘veilig’ ben… Dat is niet het ergst, Grace,” ging Ellie verder, terwijl ze Gracie nu aankeek. Gracie schrok – de ogen van haar zus stonden vol tranen. “Het wachten is het ergst. Alle jaren, tot zelfs Poppy oud genoeg is… Hoe houd ik dat vol?” De tranen drupten nu uit Ellies ooghoeken en Gracie kon niets anders dan haar armen om haar zus heen slaan en haar dicht, héél dicht, tegen zich aan trekken. Ze aaide over Ellies haar, terwijl Ellies schouders schokten en er een hele hoop onverwerkt en opgebouwd verdriet uit leek te komen. "Het komt wel goed, El," murmelde Gracie in Ellies haar. "Geen zorgen maken. Alles komt goed." Ellie maakte zich los uit Gracies omhelzing en Gracie veegde de tranen weg. "Weet je dat zeker, Gracie?" Nee, dat wist ze niet - maar hopen kon altijd. "Beloofd?" "Beloofd."

Met haar belofte aan Ellie nog vers in haar geheugen, liep Gracie naar haar eigen vak. Het baarde haar zorgen - Ellie was altijd zo sterk en onvermurwbaar. Had ze haar überhaupt ooit kwetsbaar gezien, ooit zien instorten van angst? Nee. Ellie was altijd sterk, had goede raad, was Gracies rots in de branding. Ellie kon niet bang zijn. En juist omdat Ellie dat wél was, sloeg de angst bij Gracie nu ook toe. Wat als Lucy werd gekozen? Of Zoey, of Poppy? Poppy was te jong, die zou het sowieso niet overleven. En dan had ze geen zusje meer. En Pris... Precilla was ook nog 'jong' genoeg om haar naam in de glazen bol te hebben. Zou ze vandaag een vriendin verliezen? Het kon allemaal. Lucy, Zoey, Poppy, Precilla, allemaal zaten ze in de gevarenzone en nu snapte ze wat Ellie bedoelde. Het wachten was inderdaad het ergst.

Maar, dat ze zelf gekozen zou worden? Dat kwam niet in haar op.

"... Gracie Ashworth. Gracie, kom maar naar voren." Hè? Dat was haar naam. Haar naam werd omgeroepen. Betekende dat dan... Nee. Nee, dat kon niet. Ze voelde een zacht duwtje in haar rug en op de automatische piloot liep ze naar het podium, terwijl ze probeerde te bevatten wat er net gebeurd was. Ergens was ze opgelucht, want haar zusjes en Pris waren veilig. Precilla had zelfs alle boetes overleefd! Daar stond alleen wel tegenover dat zij de Arena in moest. De Arena... Bijna onmerkbaar schudde Gracie haar hoofd, die gedachte moest ze nu uit haar hoofd zien te krijgen. Trapje op en toen stond ze op het podium, naast haar begeleider, uit te kijken over een zee van mensen. Ze spotte Precilla, met tranen over haar wangen. Lucy, Poppy, Zoey, waar waren ze? Bij de aanblik van haar ouders brak ze bijna, maar net niet helemaal. Ze moest sterk zijn. Ellie, waar ben je?

Ellie stond als versteend, een paar meter bij haar ouders vandaan. Haar blik was leeg en dat deed pijn, het deed zoveel pijn... Maar nu was Gracie degene die sterk moest blijven. Ze had het tenslotte beloofd.

"Geen zorgen maken, El, alles komt goed." "Beloofd?" "Beloofd."
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Alexandra Leifsson
Begeleider District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 290
Registratiedatum : 13-03-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Begeleider district 3
Leeftijd: 35

Onderwerp: Re: Boete District 3 | di okt 27, 2015 12:05 am

Haar toespraak was verschrikkelijk geweest. Maar het zou haar familie veilig houden. Deze baan betekende extra geld, minder bonnen en een veilige jeugd voor haar kinderen. En als zij het niet deed kwam er waarschijnlijk een of andere dramatische Capitooltrol naar het district om zijn kostuum te showen en twee kinderen mee te nemen. Nee, het was beter als zij het deed. Iemand moest het doen. Hopelijk zou men haar vergeven. Zou men doorzien welke woorden van Alex kwamen en welke van de machtshebbers.

Gracie kwam naar voren lopen, een meisje wat duidelijk te lieflijk was voor deze moorddadige Spelen. Alex zond haar een blik die voor bemoedigend door moest gaan, al waren de vooruitzichten niet al te hoopvol. Het viel haar nog mee dat Gracie zo sterk bleef, hoewel dat natuurlijk ook gewoon door de schok kon komen. In het publiek vloeiden tranen en Alex twijfelde even, voelde mee met hun pijn, voordat ze maar naar de bak met mannelijke namen liep. Langer wachten zou het verdriet van de familie en vrienden van Gracie niet minder erg maken en zo hield ze enkel iedereen in spanning. Uitstel zou geen levens redden. Dus pakfe ze een papiertje en schraapte haar keel. "Uchum. De mannelijke tribuut van dit jaar is Eugine Spacey." Ze hoopte maar dat deze jongen meer vechtlust had dan Oliver vorig jaar. Ze hield niet van aggresievelingen, maar advies geven over de minst pijnlijke manier van zelfmoord zou ze graag een jaartje overslaan. "Eugine, kom alsjeblieft naar voren."

OOC: Eugine Spacey is de mannelijke tribuut van dit jaar. Het staat jullie vrij zelf een topic aanmaken om afscheid te nemen van familie en vrienden.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Eugine Spacey
District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 110
Registratiedatum : 24-08-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Engeltje
Leeftijd: 19

Onderwerp: Re: Boete District 3 | wo okt 28, 2015 2:36 pm

Een regenboog stond aan de hemel  toen Eugine naar buiten keek. Dat kan natuurlijk niet anders dan een goed teken zijn. Eugine is 18 waardoor hij 7 bonnen heeft, best veel eerlijk gezegd maar aangezien ze geen eten moesten bijkopen hebben blijft het totaal op 7. Er moesten dus wel mensen zijn die meer bonnen hadden dan hem en die dus meer kans maakten om naar de Spelen gestuurd te worden.

Hij wandelde naar buiten, naar de grote wastobbe die naast het huis stond. Iedereen zag er altijd mooi en netjes uit op de boete dus mocht hij natuurlijk niet onder doen, ook al zou hij waarschijnlijk tegen niemand iets durven zeggen. Toen hij zich gewassen had van kop tot teen ging hij terug naar binnen waar moeder klaarstond met zijn nieuwe tuniek. Die was echt prachtig, helemaal rood met rondom de kleren een gouden randje. Misschien wel iets te mooi, moest ze nu echt aan iedereen tonen dat we wat welgestelder waren dan de normale gezinnen in het district. ‘Nuja typisch mam’ dacht hij bij zichzelf en deed de outfit zonder morren aan. Eunice, zijn zus, was natuurlijk nog niet klaar om te vertrekken. Zij staat waarschijnlijk nog een halfuur voor de spiegel voor we richting stadscentrum konden vertrekken. Hij was misschien wel zenuwachtiger voor haar dan voor hemzelf, tuurlijk ging hij geen kans maken om te winnen maar Eunice was gewoon niet van de handigste én niet van de slimste, geen zo’n goede combinatie dus. Het duurde inderdaad bijna een halfuur voor ze klaar was maar het resultaat mocht er wel zijn, ze kwam uit haar kamer met een jurk in dezelfde rode kleur als zijn tuniek met onderaan dezelfde gouden rand rondom haar kleedje. Moest zij niet tweemaal zo mooi als hij zijn, dan dachten mensen straks waarschijnlijk dat ze een tweeling waren.  

Een tocht vol zenuwen werd het, je zou haast blij zijn als je op de plek aankwam. Hier moesten ze afscheid nemen van moeder en vader, voor ze aanschoven om zich te registreren. Het werd een kil afscheid, wetend dat ze elkaar straks toch terugzagen. Hoe groot waren de kansen immers dat hij gekozen werd uit al die kinderen? ’Tot straks mams’ fluisterde hij in haar oor voor hij zijn zus bij de hand nam en samen met haar in de rij ging staan om een bloedstaal af te nemen. Dit duurde gelukkig niet lang aangezien de meeste kinderen deze formaliteit al gedaan hadden.

Ze wandelden door de middengang,  tot de plaats waar de leeftijdsgenoten van zijn zus stonden. Hij gaf haar nog een knuffel en een kus op de wang voor hij zich omdraaide en helemaal achteraan de rij met jongens ging staan. Hij was één van de oudste, dus dat moest wel.  Ze waren eigenlijk maar net op tijd want amper een minuut later begon de burgemeester met zijn jaarlijkse speech, hij probeerde iedereen wat bemoedigende woorden in te spreken, maar er waren duidelijk niet veel mensen die aan het luisteren waren, iedereen was te zenuwachtig om er helemaal aandacht aan te kunnen schenken. En toen kwam het moment van de waarheid. Alexandra Leifsson beklom de brede trap aan de zijkant van het podium en wandelde naar de microfoon. Ook zij had blijkbaar een hele speech voorbereid, maar het enige dat hij hoorde was ‘bla bla bla Panem’.  Hij wist bijna alles over het Capitool door al de boeken die hij las, dus hij hield zich meer bezig  met rondkijken naar de blikken van de mensen rondom hem.

Ze stapte enkele passen opzij naar de glazen bol, die terug voor dit evenement opgepoetst was waarna ze een papiertje nam en terug achter de microfoon ging staan. Gracie Ashworth was de naam die uit de boxen weergalmde. Een zucht van opluchting ging van hem uit, zijn zus was niet gekozen. Maar toen begon hij te beseffen dat hij die naam van ergens kende. Toen ze voorzichtig naar voor liep, werd zijn vermoeden bevestigd. ‘Dat is dat meisje van op café’ dacht hij bij zichzelf terwijl hij een rilling over zijn rug kreeg. Ocharme dit had ze niet verdiend!

Toen Gracie op haar plaats stond, ging Alexandra naar de twee pot, de pot met mannelijke namen in. Ze twijfelde even maar nam dan toch een papiertje uit de pot. Ze wandelde terug naar de micro en zei toen iets wat zijn wereld even helemaal liet stilstaan. ’De mannelijke tribuut van dit jaar is Eugine Spacey’. Hij bleef zeker tien seconden met een verbaasde blik naar voren staren, niet wetende wat hem precies overkwam.  Hij werd eigenlijk terug wakker geschud doordat ze hem naar het podium riepen. Iedereen ging aan de kant waarbij hij af en toe een schouderklopje kreeg, zelf van mensen die hij niet kende. Toen hij terug in de middengang stond, zag hij In zijn rechterooghoek  een uitgestoken hand. Het was zijn zusje die zich door het volk wurmde en met tranen in haar ogen afscheid wou nemen. Hij nam haar hand beet en wreef er kort over, ’Ik zie je straks nog lieverd’, waarna hij gewoon verder naar het podium liep. Hij wandelde de brede trap op en ging naast Gracie staan.  Hij legde zijn hand voor twee seconden op haar schouder en keek toen recht het publiek in, niets was uit zijn gezicht af te leiden maar hij was zo verward in zijn hoofd, dat hij zelf niet wist hoe hij zich precies voelde…Lipstick.



OOC: Godmode toestemming van Gracie
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Toby Blitz
District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 216
Registratiedatum : 18-08-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Hangjongere
Leeftijd: 15

Onderwerp: Re: Boete District 3 | di nov 03, 2015 12:33 pm

Toby staarde naar de opkomende zon vanaf het dak van zijn "huis". Zijn thuis was het niet en zou het ook nooit zijn, maar echt zijn huis wilde hij het ook niet noemen. Het was de plek waar bij het Aron 's avonds te eten kregen en konden slapen, maar verder brachten ze er geen tijd door. Ze waren meestal op straat te vinden of in de verlaten fabriek waar ze hun toevluchtsoord van hadden gemaakt en nu tevens hun trainingshal. Ze hadden het afgelopen jaar hard getraind en hun best gedaan om te leren vechten zonder de ander, maar het was lastig. Ze bleven als een team sterker. De zon klom steeds verder aan de hemel terwijl Toby als een standbeeld op het dak zat. Aron lag nog altijd op bed, te slapen als een baksteen, alsof er niks aan de hand was. Nu was er op dit moment ook nog niet veel aan de hand, maar dat zou niet lang meer duren. Vandaag was het tijd voor de derde Boete, voor alweer de derde Spelen. Dat betekende niet alleen dat hij en Aron vandaag kans maakten om in de Spelen te belanden, het betekende ook dat het precies een jaar geleden was dat Flaire voor de Spelen was uitgekozen en ze haar voor het laatst hadden gezien. De urn met haar as stond op de kamer van hem en Aron en nog altijd iedere dag keek Toby ernaar en beloofde hij haar in stilte dat hij, als hij ooit in de Spelen zou komen, wraak zou nemen voor haar. Bij was Alexandra dankbaar dat ze Flaire had laten cremeren. Hij wist zeker dat dit was wat ze had gewild. Wat ze nog liever had gewild was de Spelen winnen, maar helaas was dat niet gelukt, al was ze wel heel ver gekomen.

De zon steeg nog verder en uiteindelijk was het voor Toby toch echt tijd om Aron wakker te maken en zich klaar te maken voor de Boete. Als het aan hun pleegouders lag gingen ze er in hun "mooiste" kleren heen, maar Toby wilde daar niks van weten. Ze gingen gewoon in hun eigen kleren, de kleren waar ze zich goed en sterk in voelden. Behendig klom Toby via het dakraam terug naar de kamer die hij met Aron deelde. Het licht van de zon was zich al over de stoffige vloer aan het verspreiden, maar Aron lag nog altijd diep in slaap op zijn bed. 'Yo, Aron, wakker worden,' sprak Toby terwijl hij tegen het bed aan schopte. Er kwam aardig wat gemompel uit het bed, maar Aron leek nog niet van plan op te staan. Dan maar zwaardere maatregelen. Toby stak zijn beide handen onder het matras, tilde het aan één kant op en kieperde Aron uit bed. De jongen kwam met veel lawaai op de grond terecht en hoewel er een vloedgolf aan scheldwoorden uit kwam, was hij wel wakker. 'Opstaan man, we moeten zo naar het plein voor de Boete.' De tweeling waste zich, kleedde zich aan en ging naar beneden voor wat ontbijt. Hun beider pleegouders zaten beneden al aan tafel, bezorgde blikken op het gezicht. Toby had absoluut geen zin in die verdrietige blikken dus smeerde hij een boterham en vertrok meteen naar buiten. Aron volgde hem al gauw en al etend liep de tweeling naar het plein waar het hele "feest" plaats zou vinden.

Het plein was nog aardig leeg op het moment dat de tweeling arriveerde, maar ze waren dan ook aardig vroeg. Toby leunde tegen de muur van één van de huisjes die aan het plein grensde en nam een hap van zijn brood. Zijn ogen gleden over het plein waar alles klaar werd gezet. De vakken voor de jongens en meiden, gesorteerd op leeftijd met de jongsten vooraan en de oudsten achteraan, werden uitgezet en de tafels voor registratie werden geplaatst. Het podium was een paar dagen ervoor al neergezet en was nu optimaal versierd en ingericht. 'Ze maken er echt een gigantische poppenkast van,' mompelde Toby tegen zijn spiegelbeeld, knikkend naar de vele camera's en beeldschermen. Alles om ervoor te zorgen dat die nietsnutten in het Capitool het allemaal goed konden zien. Hypocrieten. Toby kon niet wachten op de dag dat de kinderen van het Capitool de arena in mochten om elkaar te vermoorden terwijl de Districten lachten en toekeken. Zijn ogen vernauwden zich terwijl hij het zich voor stelde, maar hij werd al gauw uit zijn gedachten gehaald toen hij merkte dat het plein vol begon te lopen. Hij propte het laatste stuk brood in zijn mond en ging in de rij staan voor de registratie. Niet op komen dagen zou waarschijnlijk geen zin hebben, dus hij kon net zo goed zich als een schaap in een hok laten drijven. Hij zou er toch wel uit breken als hij dat echt wilde.

Al gauw stonden hij en Aron in het vak gevuld met veertienjarige jongens, wachtend op het eventuele doodvonnis van één van hen. Niet dat Toby ervan uit ging dat hij snel zou sterven in de Arena. Hij zou hoe dan ook vechten voor zijn leven en winnen als het even kon. Het plein was ondertussen al aardig goed gevuld. Dankzij zijn (belachelijke) lengte kon hij met gemak over alle andere veertienjarigen heen kijken. Zijn blik gleed al gauw over de meisjes die aan de andere kant van het gangpad opgesteld stonden en onwillekeurig viel zijn blik op Precilla. Het meisje stond in de achterste groep meiden, want met haar achttien jaar was dit het laatste jaar dat ze kans maakte op deelname aan de Spelen. Na dit jaar zou ze veilig zijn en deze onzin niet meer mee hoeven te maken. Toby wist nog altijd niet zeker hoe hij zich voelde omtrent zijn oudste zus, maar hij voelde nog altijd veel woede jegens haar, iets wat waarschijnlijk niet snel zou verdwijnen. Toby richtte zijn blik op het podium zodra hij daar geluid vandaan hoorde komen. De burgemeester begon te spreken en er werd een film vertoond. Het was dezelfde film als die de twee voorgaande jaren ook was afgespeeld. Toby staarde naar het scherm en probeerde dingen te ontdekken die hij eerder nog niet had gezien.

Na de film kwam al gauw Alexandra aan het woord, de vrouw die ieder jaar met twee Tributen uit het District naar het Capitool verhuisde om daar te proberen in ieder geval één van de twee te redden. Onwillekeurig vroeg Toby zich af of de begeleiders van de Districten van te voren al besloten wie van de twee ze gingen redden en wie niet, of dat ze keken wie van de twee de Hoorn het beste overleefde en zich dan op die persoon zouden richten. Alexandra ging in ieder geval eerst vertellen welk meisje dit jaar haar leven op het spel mocht zetten. Ergens wenste Toby dat Precilla gekozen zou worden, zodat ze zou voelen wat Flaire vorig jaar had gevoeld. "Helaas" voor Precilla werd het iemand anders, namelijk Gracie Ashworth. De naam zei Toby niks, maar het meisje dat erbij hoorde had hij wel eens voorbij zien komen. Ze was twee jaar ouder dan hem, want ze kwam uit het vak met zestienjarige meiden, maar meer wist hij ook niet van haar. Toby keek toe hoe het meisje het podium betrad en naast Alexandra plaats nam. Nu was het tijd voor de jongens en Toby voelde de spieren in zijn lichaam aanspannen. Als het maar niet Aron was die dit jaar heen moest. Iedereen behalve Aron. 'Eugine Spacey!' was de naam die Alexandra verkondigde en meteen ontspande Toby zijn lichaam weer. Eugine was een jongen van zeventien die hij niet kende, maar vast wel een keer op straat gepasseerd was.

Toen de twee Tributen naast elkaar op het podium stonden kon Toby in één oogopslag wel zien wie van de twee meer kans maakte in de Arena. Arme Gracie zou het niet lang vol gaan houden.

OOC: Godmode Aron met toestemming ^^
[7.358 / 50.000]

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aron Blitz
District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 15
Registratiedatum : 18-08-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Hangjongere
Leeftijd: 15

Onderwerp: Re: Boete District 3 | ma dec 28, 2015 2:05 am

♦   a r o n   ♦
 
Een stroom van scheldwoorden kwam ergens van de grond vandaan. Een blonde, lange, vermoeide en geïrriteerde jongen lag in een vreemde pose op de houten vloer waar zijn tweeling hem net had ‘gegooid’ door zijn bed te tillen. “Opstaan man, we moeten zo naar het plein voor de Boete,” hoorde hij hem nog zeggen voor hij als eerste zich ging wassen. Met nog een beetje gemompel stond Aron op van de vloer en nam de tijd om zich uit te strekken. Na een laatste geeuw besloot hij, nu hij toch moest wachten, toch maar zijn matras en bed weer normaal te leggen. Normaal zou hij er niet veel om geven om dat te doen want wat is het nut van je bed opmaken als er toch weer in gaat slapen? Maar op exact deze dag zou hij elk klusje doen om hem toch even van zijn gedachten af te brengen. Hij was niet klaar voor de boete. Toby en Aron konden vechten maar alleen… Dan waren ze verloren.

Toen hij net zijn grijs kussen recht had gelegd en na had gekeken of het echt goed was plaatste hij zich net op de rand van het bed, zodat hij niks verpeste van het nu perfect opgemaakte bed. Zijn voeten tikten ongeduldig op de grond met een snel tempo terwijl zijn ogen door de kamer gingen. Hij probeerde de kast zo hard te vermijden maar toch viel zijn oog op de urne op de houten kast. Een zucht kwam uit zijn mond terwijl hij zijn blik niet meer weg kreeg van het stenen voorwerp.

Hij mistte Flaire wel, ook al spraken ze niet omdat ze letterlijk de hele tijd opgesloten zat. Het gevoel dat hij een grote zus had die niet Priscilla was een leuk gevoel. Een veilig gevoel op een of andere vreemde manier. Maar dat was weg, dat gevoel had plaats gemaakt voor een heel andere emotie. Leegte. Flaire had een leegte in hem opgebracht die zo vreemd en koud aanvoelde. En hij wist dat dit gevoel hem altijd zal blijven volgen. Iets in hem vroeg zich af of Toby dit gevoel ook had, maar dat zal hij nooit weten. De tweeling stond niet bepaald bekend om het delen van ‘gevoelens.’ Wat maar goed ook was want hun reputatie nu vond hij op zich wel leuk. De meeste mensen waren hun medelijden voor hun verloren zus wel vergeten zodra ze alweer wat eten of geld miste. Niet dat veel mensen medelijden hadden gevoeld in de eerste plaats, de meerderheid was te blij dat ze eindelijk een goed ding van de Hongerspelen hadden. De dood van een pyromaan. Op dit beeld waren ze net zo erg als het Capitool. Zij vonden de doden ook een pretje.  Zo erg, dat ze er een tv-show van maakte!
Toby  was eindelijk klaar en zijn spiegelbeeld volgde, die op een veel sneller tempo ook klaar was. Beiden negeerde ze de mooie kleren die hun pleegouders hadden klaargelegd en droegen hun gewone normale kleding. Zij gingen geen marionetten voor een poppenfestijn spelen zoals de rest. Jezelf opkleden terwijl je misschien je dood tegemoet gaat is gewoon belachelijk. Hoe konden mensen het zelfs verwachten dat ze dat gingen doen.

“Boterham pakken, smeren en wegwezen. Deal?”
vroeg Aron terwijl hij zijn tweede mouw had gevonden van zijn vest die hij net extra had aangetrokken en zijn arm erin duwde. Toby knikte resoluut, hij snapte al duidelijk waarom en dacht precies hetzelfde. Ze liepen de zacht krakende trap af, Toby voorop en gingen naar de kleine eetkamer die deel was van de keuken. Hun pleegouders waren al aan tafel. Toby nam snel plaats en smeerde haastig een boterham zonder een blik naar de twee ouderen voor hem. Aron deed precies hetzelfde. Behalve dat hij ze een minuscule blik gaf, waar hij daarna spijt van had. Die kleine milliseconden hadden alles kunnen beschrijven. De droevige en pijnlijke gezichten waren overduidelijk. Even bleef hij hangen met het besef dat hem eindelijk nu pas doordrong.
Toby of hij konden ieder moment weggetrokken worden en in een arena geplaatst worden. En hoewel hij het niet graag toegaf, geen een van de tweeling was daar klaar voor. Zeker niet als ze alleen waren. Gescheiden van elkaar waren ze zo klein als een mier – figuurlijk natuurlijk want in het echt waren ze nog steeds zo groot als een deur en hun lengte samen? Nou, dan konden ze vast de maan raken – en echt nog niet sterk genoeg.

Ze stonden op met de boterhammen in hun handen en verlieten de kamer nog steeds in alle stilte. Er waren duidelijk geen woorden voor dit angstige gevoel. Het voelde zoveel anders aan dan de twee vorige jaren. Zoveel persoonlijker. En dat was omdat Het Capitool nu al zoveel van hen had afgepakt, hadden ze hun zus ook afgepakt en koelbloedig laten doden. Voor de lol. Dat was het ergste. Ze zullen zeggen dat ze in eer is gestorven omdat ze het verdomd lang heeft volgehouden maar eigenlijk was ze gewoon onnodig gestorven. Er is geen enkele reden voor de spelen. Als straf van de oorlog? Ach, leven in een district is al straf genoeg. Het is gewoon puur hel hier. Als een houder van de vrede nu? Alsjeblieft zeg, ze hebben nu meer mensen pijn gedaan, geïrriteerd en belachelijk gemaakt dan in de laatste jaren samen. Oke, dat was misschien overdreven maar het is wel duidelijk dat de spelen geen vrede gaan brengen en dat nooit zullen doen.

Samen leunde ze tegen de muur als wee identieke beelden. Enkel had een van de twee nog een halve boterham over terwijl de andere net een groot stuk in zijn mond stak en enkel een klein hoekje overhad. Het was pas toen ook de andere zijn boterham ophad dat het plein begon vol te stromen. De tweeling voegde zich aan de menigte toe. Rustig volgde ze in lijn voor de registratie. Toen Aron aan de eindelijk aan de buurt was waren de meisjes al half klaar. Hij stak z’n arm uit die daarna redelijk bruut werd vastgepakt. Hij voelde een bekende prik aan die hij al 2 keer eerder had gevoeld in zijn wijsvinger. Alweer werd er bruut aan zijn arm getrokken zodat zijn wijsvinger, die lichtjes bloede, een vingerafdruk op het papier achterliet. Zijn arm werd weer naar hem geduwd en een krachtige stem verliet de man zijn mond “Volgende.” Aron slenterde weer achter zijn broer aan naar het ‘kippenhok’ voor de veertienjarige jongens. De twee torende uit boven de rest.

De film kwam alweer op en Aron staarde voor zich uit. Ongeïnteresseerd in de al te bekende film. Alleen maar een gezaag over hoe slecht de district waren geweest in de donkere dagen, hoe ze gestraft zouden worden en hoe perfect het Capitool was.  Hij keek naar de twaalfjarige groepen. De jongens leken nerveus maar de meeste deden hun best om de tranen van angst in te houden. Terwijl sommige van de meisjes er al op los gingen alsof net hun hele familie uitgemoord was. Aron hief zijn wenkbrauw lichtjes op en voelde medelijden naar het meisje toe. Dan ben je eindelijk 12, is dit je beloning. Klaar om naar een vechtarena te worden gestuurd.

De stilte voelde zo drukkend aan dat Aron zijn ogen direct van het meisje aftrok en op het podium richtte. Toen Alexandra resoluut het papiertje in haar handen had hoorde hij mensen naar adem grijpen. Ze bracht het naar boven en opende het voorzichtig. Even schoten Aron zijn ogen naar de meisjes, de achttienjarige. Priscilla keek lichtjes angstig en met grote ogen naar Alexandra. Aron zuchtte lichtjes en keerde zich teug naar voor. "Gracie Ashworth. Gracie, kom maar naar voren." Adem werd uitgeblazen. Zuchten van opluchting klonken zacht in zijn oren. Aron schudde zijn hoofd zachtjes. Mensen waren toch zo wreed. Zolang het niet familie was of iemand die ze kende gaf de helft geen zak. Je zou denken dat ze samen sterk zouden staan en tenminste een beetje medeleven tonen maar dat was niet zo. Hij kon het ze het ook niet te kwalijk nemen maar een beetje medeleven kon echt geen kwaad.

Alweer wad hij zo diep in gedachten geweest dat hij het meisje niet eens op het podium had zien stappen. Het was alweer de drukkende stilte die hem naar realiteit  bracht. Nu deze stilte klonk voor hem zoveel keer erger. Toen Alexandra in de kom ging met haar hand balde Aron zijn handen in vuisten die hij zo strak kneep dat hij knokkels wit zagen. Zoveel gedachten maar ook zo weinig namen over terwijl alles precies zo traag ging. Het pakken van het briefje, rustig naar boven brengen, langzaam openen, het lezen ervan, de microfoon dichter bij brengen en als laatste zag hij haar mond precies heel traag opengaan. Alsof tijd tien keer trager liep. Het ergste was dat ze haar mond zeer sloot om eerst even haar keel te schrapen. Kom op nou. Zeg het. "Uchum. De mannelijke tribuut van dit jaar is Eugine Spacey." Zijn handen ontspande maar zijn gezicht niet. Hij voelde zoveel medeleven voor die twee tributen. Hij wenste zacht dat hij beter had geoefend, zodat hij zijn plaats kon innemen maar dan zou hij het meisje nog niet kunnen helpen. Of de andere. Die zou hij juist dan allemaal moet vermoorden. Wauw, de arena moet zoveel zwaarder zijn dan je je kan voorstellen… Aron keek naar de twee tributen en zag de jongen een hand op haar schouder leggen. Hij wenste zo hard dat tenminste een van hen terug kon naar hun familie, vrienden en huis.
OOC: late post lol :'3 maar okee ik heb gepost (:
♦ 1.592 woorden

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: Boete District 3 |

Terug naar boven Go down
 

Boete District 3

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Boete District 8
» Boete District 3
» Boete District 11
» Boete District 7
» Boete District 6

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: Districten :: District 3 :: De Stad-