Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 Boete District 11

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Cecilia Peak
President
avatar

PROFIELAantal berichten : 1518
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: President
Leeftijd: 35 jaar

Onderwerp: Boete District 11 | zo okt 25, 2015 10:04 am

District 11 - Wullem Adrichem

Het was niet echt z’n droombaan, maar het leverde het broodnodige extra geld op voor zijn vrouw en kinderen (die gelukkig nog nét buiten de tienercategorie vielen) en hij kon misschien nog iets betekenen voor die arme kinders die naar de Spelen werden gestuurd. Niet dat hij ze veel kon leren over vechttechnieken, maar hij wist tenminste wel welke bieten eetbaar waren en welke niet. Wie weet hadden ze er iets aan. En íemand had de baan over moeten nemen, toen bekend werd dat Wright voor nog onbepaalde tijd uit de running lag...

Wullem liep naar het podium toe en trof daar burgemeester Wheelock aan. De vrouw groette hem en Wullem kon zien dat ze nerveus was. Niet gek, want haar zoon kon ook dit jaar nog in de Spelen terecht komen. Wullem had bewondering voor de vrouw, want ondanks dat haar zoon zich op dit moment in een zenuwslopende positie bevond, stond ze daar toch maar en hield ze zonder falen haar toespraak, waarna de promofilm van het Capitool getoond werd.

Wullem keek onderwijl naar de tieners die netjes in rijen stonden opgesteld. De jongens bij de jongens, de meisjes bij de meisjes. Sommige keken emotieloos naar de film die getoond werd en die ze vorig jaar ook al hadden gezien, anderen waren zichtbaar zenuwachtig en weer anderen hadden een soort warse blik die vertelde dat als hun namen getrokken werden, ze klaar waren voor de strijd.

Toen de film was afgelopen, gaf Mae Wheelock het woord aan hem, Wullem Adrichem. Hij slikte even nerveus. Het kwam niet dagelijks voor dat hij voor zo’n grote groep mensen zo’n belangrijke taak moest uitvoeren – beter gezegd, dit was de eerste keer in zijn leven. Hij stapte naar voren en keek naar al die vertrouwde gezichten. Toen stapte hij naar voren en sprak in zijn boerse, nauwelijks verstaanbare dialect: ‘t’ Mèèkn dat noar de Derde Spelen goat, is...’

Hij grabbelde in de glazen kom. Het meisje dat naar de derde Spelen ging was... ‘Norah Jones!’


_________________


Laatst aangepast door Cecilia Peak op zo okt 25, 2015 5:44 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.hongerspelenrpg.com
Norah Jones
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 202
Registratiedatum : 19-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Seizoensarbeider
Leeftijd: 18

Onderwerp: Re: Boete District 11 | zo okt 25, 2015 4:17 pm

Gwen, Nia, Sam, Lise. Izla en Jessey. Het was een hele waslijst aan namen. Alle tieners waren in de woonkamer verzameld en het was een drukte van belang. Cécé vroeg om aandacht, Norah porde Gwen in de hoop dat zij zich met het jonge kind bezig wilde houden. Nicky had aangeboden de groep naar de Boete te begeleiden, maar dat had Aileen subtiel afgeslagen.  Nee, dat zou alleen maar een recept voor problemen zijn. Dus probeerde Norah het overzicht te behouden in de chaos. Ze waren bijna klaar om te gaan toen haar opa aan kwam hinkelen, zijn opgezwollen voet in een vaal verband gewikkeld. Hij sloeg zijn armen om haar heen, voor steun, maar ook als afscheid. ''Pas je goed op ze, kindje?'' vroeg de oude man met zijn krakerige stem. ''Jaja, opa,'' mompelde ze lacherig, terwijl ze zich wegtrok uit zijn omhelzing. ''Ga jij nou maar rustig zitten en boontjes doppen. Anders hebben we straks geen avondeten!'' Norah begeleide haar grootvader naar een stoel en verzekerde zich ervan dat hij zo goed zat. Het was niets voor hem om thuis te blijven, maar Jett kon dit jaar niet mee naar de Boete. Hij had zijn voet zwaar verstuikt en kon in geen mogelijkheid de kilometers naar het verzamelpunt lopen. Dus lieten ze hem achter met zijn been omhoog en een kopje warme kruidige thee. Een geneeskrachtig mengsel, als Norah haar moeders woorden mocht geloven, dat hielp tegen ontstekingen.

Met een zucht opende ze de deur en ging op pad. Het was warm weer, maar er hing een aankomende onweersbui in de lucht. Dat zou weer overwerk betekenen als de schade aan alle gewassen moest worden hersteld. Hopelijk zou de oude eikeboom achter hun huis niet geraakt worden. Over zulke pietluttige dingetjes nadenken was makkelijker dan praten met haar familieleden. Dan zouden de onzekerheden en angsten zich alleen maar verspreiden als een wild vuur. Na een zwijgende wandeling naar de karren moesten ze nog een ritje van 10 minuten maken. De geur van mest in de felle zon nestelde zich in haar neusgaten. Het maakte niet uit, ze was het gewend. Ogenschijnlijk totaal vredig leunde Norah tegen de rand van de boeren kar aan en soesde naast Izla weg in de warmte. Zo lang ze voor zichzelf kon doen alsof het een normale dag was kwam alles goed. Zo lang ze kon vergeten dat ze 18 bonnen had, een aantal hoger dan haar leeftijd, kwam alles goed. Dus glimlachte ze tegen Gwen en tilde ze Nia met een zwierend gebaar uit de kar. Die stelde dat niet echt op prijs, zelfstandig als het meisje was, maar grinnikte toch toen Norah haar tussen haar ribben prikte. ''Tot straks, jongens.''  De sentimentele dingen die ze had willen zeggen slikte ze maar in, waar het een irritante brok in haar keel vormde. De rij had zo lang geleken, maar nu stond ze opeens vooraan en drukte haar vinger tegen een prikpunt.

Een uitgeveegde rozige vingerafdruk belandde op een witte pagina, om te bewijzen dat ze aanwezig was. De beleidsmakers hadden alleen voor bloed gekozen omdat het nog eens de dominantie van het Capitool bevestigde.. Ze waren slechts slachtvee, hun bloed behoorde toe aan het barmhartige Capitool. Norah kreeg te horen waar ze moest gaan staan. Achter haar de achttienjarigen, de tieners die nog maar 1 keer hier hoefden te staan. Voor haar de rest, haar zusjes en vriendinnen. Gezamenlijk keken ze naar de film, waarin groteske ontploffingen en duistere gezichten afgewisseld werden met idyllische shots van een vreedzaam Panem. De opstand werd weggezet als een actie van ondankbare herrieschoppers, terwijl het strijders waren geweest die hun kinderen zagen verhongeren. En als straf zouden er nu jaarlijks enkel meer onschuldige levens worden beëindigd. Super, mevrouw Peak, daar zijn we echt heel dankbaar voor. Echt heel bevorderend voor de liefdevolle verstandshouding tussen de districten en het Capitool.

Na het irritante praatje van mevrouw Wheelock kwam er een gespierde vent naar voren lopen. Een collectieve 'huh' leek door de vakken vol tieners te gaan, gevolgd door wat geroezemoes. Wie was dit? De man die het voorgaande jaar de tributen had begeleid was kleiner en jonger geweest. De burgemeester kondigde hem aan als Wullem Adrichem en dat was dan ook gelijk het meest verstaanbare aan zijn speech. Norah was wel gewend aan mannen met een flink accent, alsof ze enorme kiespijn hadden. Maar zo boers had ze nog nooit haar naam uitgesproken horen worden. Wacht. Haar ogen flitsen naar voren. Hij had een papiertje vast. Haar naam. Nee. De tijd ging in een slowmotion, Norah's adem stokte in haar keel. Toen ze een grote hap lucht nam landde het besef pas echt. Norah draaide zich richting het pad. Meisjes schoven achteruit om ruimte te maken. Een pad vormde zich, alsof God de mensenzee in tweeën spleet. Iemand's hand landde zachtjes op haar schouder, een gezicht vol medelijden. Ze schrok van de aanraking, maar kwam er wel door in beweging. Anders had ze hier nog makkelijk een minuut kunnen blijven staan, denkend over de heldhaftige fantasieën die ze had gehad. Over wat ze zou doen als Gwen of Nia getrokken werd. Naar voren stormen, natuurlijk. Hen beschermen. Gillen. Tegen de camera's. Dat ze moordenaars waren. Allemaal. Dat ze laf waren, dat ze niet zomaar haar zusje van haar af konden nemen. Ze zou hen tegenhouden. Ze zou dapper zijn, als iemand anders getrokken werd. Maar nu?

Norah kwam traag in beweging. Stapte vooruit. Eerst langzaam, maar algauw vond ze haar normale standvastige tempo terug. Lopen ging in de automatische piloot. Ze hoorde nauwelijks wat er om haar heen gebeurde. De warme zonnestralen leken haar niet te raken, haar lichaam was ijzig van de onzichtbare zweetdruppeltjes. Pas toen er wat commotie ontstond aan de rand van een ander vak vol meisjes stopte Norah abrupt. Daar zag ze haar zusje liggen, omringd door meisjes die haar koelte toewapperden en probeerden haar wat ruimte te geven. Het enige wat Norah op dat moment kon denken was ja, natuurlijk, hoe wreed dat ook was. Natuurlijk ging Gwen onderuit, door de schok, door het drama. Het zou nog lastig worden om afscheid te nemen. Ze ving een glimps op van Nia, die de strakke cohorten doorbroken had en zich een weg baande naar Gwen. Natuurlijk. Voor haar konden haar zusjes niets betekenen. Zij was niet meer te redden. Het was goed zo, maar toch voelde Norah een steek van verdriet dat niemand op haar af kwam rennen om haar te omarmen, haar te beschermen tegen de kwalijke Vredebewakers, die haar maar al te graag met dwang het podium op zouden slepen.
Dus liep ze verder, nog vlugger deze keer. Haar schouders recht, haar houding vol vastberadenheid. Zodra ze op de houten verhoging terecht kwam keek ze over de menigte uit, zocht een camera. Ze maakte oogcontact en keek niet meer weg. En de zwarte lens staarde maar al te graag terug. Norah zond een vernietigende blik de televisieschermen over, vol dodelijke haat. Haar ogen flikkerden vol vernietigende vlammen, haar gevoelens jegens de monsters die de Hongerspelen bedacht hadden. Dat de gemiddelde Capitoolbewoner dit misschien als strijdlustige bloeddorst zou interpreteren kwam niet in haar op. Nee, ze had wel iets anders aan haar hoofd momenteel. Haar ooghoeken werden vochtig van de woedende paniek die ze voelde. Het drukte op haar borstkas, maakte ademen moeilijk. Norah drukte haar grauwe nagels in haar handpalm in een poging zichzelf onder controle te krijgen. Ze wilde zo snel mogelijk van dit podium af. Ze wilde geen paradepaardje zijn, ze wilde zich verstoppen in de armen van haar vader en horen dat het allemaal goed kwam. Maar nee, eerst moest een jongen hetzelfde lot ondergaan. En alles waaraan ze kon denken waren de boontjes die Jett straks zou koken. Ze zou haar opa nooit meer zien. Hopelijk trok Wullem snel de andere naam.

OOC: Godmode met toestemming van Gwendolyne~

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gwendolyne Jones
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 113
Registratiedatum : 21-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Student
Leeftijd: 15

Onderwerp: Re: Boete District 11 | ma okt 26, 2015 5:01 pm

De naam van de vrouwelijke Tribuut uit District 11 zou bekend worden. Gwen herhaalde die zin al uren in haar hoofd, maar het voelde nog steeds niet als de realiteit. Wat als zij het was? Die gedachte maakte haar knieën week, liet haar hart een slag overslaan. Ze kon daar gewoon niet bij. En wat als het Nia was, Norah, wat als het één van hun vrienden was? Het was al verschrikkelijk om mensen die je maar net kende, zoals Leilah, in de Spelen te zien; laat staan iemand waar je eigenlijk verschrikkelijk veel van hield.
Maar toch gingen ze. Er was geen andere keuze. Netjes in rijen, iedereen kreeg een plekje toegewezen. Gwen zei de hele tijd niets, keek alleen doods voor zich uit. Ze kon niets met deze situatie en als gevolg daarvan deed ze ook helemaal niets. Er viel niets te veranderen aan deze afschuwelijke dag, aan deze verschrikkelijke loting. Haar tong wilde niet eens bewegen, dus hield ze zich maar stil.

De film, de praatjes; alles ging het ene oor in, het andere oor uit. Gwen registreerde alles maar net. Ze luisterde, maar probeerde het allemaal direct weer van zich af te schuiven. Om haar heen was af en toe wat geroezemoes. Gwen zelf stond doodstil en hield haar blik angstvallig op het podium gericht. De burgemeester stond er, een nieuwe man werd aangekondigd. Ze wilde het allemaal niet weten. Hij stak zijn hand in de bol, pakte een naam. Ze wilde het niet horen.

Norah Jones.

Het geluid was kort, kil, vastbesloten.

Norah Jones.

Een moment lang voelde Gwen zich overstroomt met een soort van blijdschap, dat zij het niet was. Dat er van haar niet verwacht werd dat ze naar dat verschrikkelijke podium moest lopen. Gelijk daarna sloeg een enorm schuldgevoel in. Ze moest niet huilen, ze moest niet.. Gwen ging onderuit.
Haar ongeloof, haar emoties, het werd haar teveel. Ze had nog een paar seconden om zich licht te voelen worden in haar hoofd en ze voelde het bloed uit haar wangen wegtrekken, maar toen werd haar beeld zwart en was ze weg.

Na een paar minuten werd Gwen weer wakker. Om haar heen, boven haar, zag ze bezorgde gezichten. Nia hield koude handen tegen haar wangen en glimlachte haar bemoedigend toe terwijl ze weer langzaam bij bewustzijn kwam. Wat was er gebeurd? Gwen probeerde zich te herinneren waarom ze onderuit was gegaan. Nia had door dat ze nu weer terug moest; het meisje was bijgekomen, ze kon de rijen niet zomaar doorbreken. Iemand naast Gwen hielp haar voorzichtig omhoog. Haar hoofd klopte. Jeetje, waarom- Haar blik viel op het podium, waar ze haar zus zag staan. Norah staarde vol haat in de camera. Norah! Gwen hield zich stevig aan degene vast die haar omhoog hielp, alleen dat voorkwam dat ze nog een keer onderuit ging. Haar zus stond daar, de enige die ze had. Dit had ze ook niet gewild.

Moest Gwen roepen dat zij wel naar de Spelen zou gaan voor haar zus? Moest ze naar voren stormen? Ze kon het niet. Ze stond als bevroren en keek naar alles wat er gebeurde. Ze moest opa Jett halen zodra ze kon, ze moest het aan de familie vertellen. Maar ze kon niet weg, kon niet wegbreken. Ze zou moeten wachten totdat iedereen weer vrij mocht bewegen. Dan kon ze iedereen halen. Norah zou zeker weten iedereen willen zien. Haar knieën waren nog steeds zwakjes, maar ze moest doorzetten. Nu ze wist dat zij het niet was.. Ze moest zich schamen.

_________________
Credits to Emma~
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Cecilia Peak
President
avatar

PROFIELAantal berichten : 1518
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: President
Leeftijd: 35 jaar

Onderwerp: Re: Boete District 11 | di okt 27, 2015 10:06 am

District 11 - Wullem Adrichem

Wullem had de naam Norah Jones nog maar nauwelijks uitgesproken, of hij liet een zucht over zijn lippen glijden. Dit was moeilijker dan hij had verwacht. Zijn ogen vonden het onfortuinlijke meisje, bij wie de ernst van de zaak in eerste instantie nauwelijks leek door te dringen, of ze was zo geshockeerd bij het horen van haar naam, dat ze gewoon niet wist hoe ze moest reageren. Wullem probeerde haar bemoedigend toe te lachen, terwijl ze naar het podium liep, maar hij lachte als een boer met kiespijn. Er viel immers niets te lachen. Dit was de Boete, één van de zwartste dagen van het jaar.

‘Omeunig massel, mèèkn,’ zei Wullem zacht tegen Norah, toen ze op het podium stond. Misschien hoorde ze het niets eens, zo zacht zei hij het, en zo verdwaasd leek zij te zijn. Met een steek in zijn hart draaide Wullem zich terug naar de microfoon. Het voelde haast alsof hij zelf verantwoordelijk was voor het lot van dit meisje, en van de jongen die zometeen genoemd zou worden, en in zekere zin was dat misschien ook wel zo... Maar je kinderen hebben het geld nodig, probeerde hij zichzelf in gedachten van het schuldgevoel af te praten.

‘Dan noe de joonk,’ bracht hij uit, iets minder zeker van zijn zaak dan toen hij Norah’s naam grabbelde. Hij stak zijn hand in de kom, pakte er een briefje uit en vouwde deze open. Hij slikte. Deze naam kende hij. Deze naam kende iedereen. ‘Cos... Cosmo Wheelock!’



_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.hongerspelenrpg.com
Cosmo Wheelock
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 48
Registratiedatum : 12-10-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep:
Leeftijd: 18 jaar

Onderwerp: Re: Boete District 11 | wo okt 28, 2015 10:19 pm

Het was nog vroeg toen de wekker ging, althans dat was het voor Cosmo. Normaal gesproken hoefde hij niet zo vroeg zijn bed uit, maar vandaag was een belangrijke dag. De dag van de boete. Over zijn stoel hing de kleding die hij vandaag aan zou trekken. Een donkerblauw overhemd, waarbij hij de mouwen opstroopte. Daaronder trok hij een nette zwart broek aan, waarna hij naar de spiegel liep en zichzelf bekeek. Strakke bruine ogen keken terug vanuit te spiegel en Cosmo zag zichzelf staan met een uitdrukkingloos gezicht, maar wat kon hij ook anders. Er was vandaag niets om over te lachen, ook al voelde hij geen spijt voor de jongen en meisje die vandaag naar de spelen gestuurd zouden worden.

Toen Cosmo de keuken binnenkwam voelde hij direct de gespannen sfeer. Tijdens het ontbijt was het rustig en werd er niet tot amper wat gezegd. Na het ontbijt was het zo ver en verliet Cosmo samen met zijn ouders het huis en liepen ze richting het plein waar de boete gehouden zou worden. Het begon al redelijk druk te worden op straat. Tieners die hand en hand richting het plein liepen, hun gezichten strak of droevig, want het kon zo maar zijn dat je broer of zus niet meer zou zien naar vandaag. Eenmaal bij het plein aangekomen nam Cosmo afscheid van zijn ouders. Mae pakte haar zoon vast 'Tot straks schat van me' en ze gaf haar zoon een kus op de wang. 'Oh mam, niet zo overdreven doen. Ik ga daar staan, ik kijk en daarna gaan we weer naar huis en daarna hoef ik daar nooit meer te staan. Komt allemaal goed' Mae keek nog steeds een beetje treurig maar wist toch een klein glimlachje tevoorschijn te toveren. 'Tot straks dan maar he' Cosmo gaf zijn moeder nog een laatste omhelzing en ging achteraan de rij staan bij de aanmelding van de boete.

Het duurde even voordat Cosmo aan de beurt was. Toen hij eenmaal aan de beurt was werd er een klein naaldje in zijn vinger gedrukt wat zorgde voor bloed, waarna er een druppel bloed op een wit vel papier gesmeerd werd. Het bewijs dat Cosmo Wheelock aanwezig was. Daarna liep Cosmo naar zijn vak toe waar hij moest gaan staan tijdens de boete. Het vak waar alle jongens van achttien uit district 11 zouden staan. Stilletjes ging hij er staan. Om hem heen voelde hij de spanning van de andere jongens, er werd ook niet veel gezegd. Cosmo vond dat ook maar beter, hij had geen zin om naar andermans leed te luisteren.

Wat minuten later was het eindelijk zo ver. Mae verscheen op het podium samen met een man die Cosmo nog nooit gezien had, waarschijnlijk de nieuwe begeleider van district 11. Mae begon haar toespraak, waarna de promofilm getoond werd. Cosmo keek altijd een beetje met gemengde gevoelens naar de promofilm, sowieso had hij gemende gevoelens over het Capitool. De donkere dagen waren verschrikkelijk geweest, ook al had de familie Wheelock zich afzijdig gehouden tijdens de opstand, het Capitool had de districten zwaar gestraft, maar aan de andere kant. Het leven in het Capitool was zo mooi. Het was rijk, de mensen droegen geweldige kleding, het leven moest daar geweldig zijn. Opeens werd Cosmo uit zijn dromerige gedachten gehaald toen de nieuwe begeleider begon te spreken met wel een heel eigenaardig accent, terwijl hij met zijn hand door de kom met namen grabbelde. Uiteindelijk haalde hij zijn hand eruit en zei weer in dat eigenaardig accent de naam van de vrouwelijke tribuut. ‘Norah Jones!’ De naam zei hem niks en dus keek hij, net zoals vele andere, om zich heen om opzoek te gaan naar dat ene meisje die nu naar de spelen zou gaan. En toen verscheen er een meisje richting het pad en daarna naar het podium. Iedereen staarde haar aan. Alle camera's waren op het moment op haar gericht. Toen ze eenmaal op het podium stond keek ze met een woedende blik in de camera's. Dat zou vast niet veel sponsenringen opleveren bij het Capitool dacht Cosmo bij zich zelf, maar ach, wat maakt het uit. Waarschijnlijk zou dit meiske ook nooit meer terug komen, zoals elke jongen en meisje die in de eerder jaren al getrokken waren en nooit meer terug gezien.

Nadat het meisje gekozen was, was het nu de beurt aan de jongens en opnieuw liep de begeleider van district 11 naar de schaal met namen en grabbelde in de kom totdat hij het perfecte kaartje gevonden had, waarna hij de naam uitsprak van de mannelijke tribuut. Cosmo wilde al om zich heen kijken naar de jongen die nu naar het podium zou lopen, maar dat gebeurde niet. In plaats daarvan keken ze naar hem. Verslagen en volledig leeg keek hij om zich heen. Zijn blik gleed naar het podium en Cosmo zag hoe zijn moeder op haar knieën zakte met haar handen voor haar ogen. 'Mijn zoon, mijn enige zoon' snikte ze, wat nog door de microfoon werd opgevangen. Cosmo wist dat al zijn bloed uit zijn gezicht getrokken was, dat moest wel en ruw voelde hij hoe zijn arm werd vast gegrepen door een vredebewaker, vastbesloten om hem naar het podium te slepen. Langzaam kwam Cosmo weer een beetje bij verstand. Hij moest naar het podium toe en wilde niet verder geholpen worden door een vredebewaker. Met een ruk haalde hij zichzelf los en liep rustig naar het podium toe. Minuten leek het te duren voordat hij bij het podium aankwam. De blikken van de tieners deden pijn, wat enigszins raar aanvoelde, normaal gesproken vond hij het heerlijk om in de picture te staan, maar nu niet. Met voorzichtige stappen beklom hij het podium, als hij nu zou vallen... daar wilde hij maar liever niet aan denken. Cosmo zag hoe zijn moeder naar hem toe liep en hem snikkend vasthield. 'Dit is niet gebeurd hé. Zeg me dat ik jou naam niet gehoord heb. Ik wil je niet verliezen' zei Mae. Cosmo wist niet precies wat hem overkwam. Alles was opeens zo snel gegaan. Hij wist niet of hij nu boos moest zijn, bang of moest gaan huilen, al voelde Cosmo wel wat tranen opkomen. 'Mam' bracht Cosmo voorzichtig uit. Opnieuw werd er weer aan de arm van Cosmo getrokken, blijkbaar duurde het allemaal te lang en dit keer kon Cosmo zich niet los trekken. 'Mam!' riep Cosmo naar zijn moeder terwijl de tranen over zijn wangen liepen. Onder begeleiding van de vredebewaker werd Cosmo naast de andere tribuut neergezet. De camera's waren nog steeds op hem gericht en waarschijnlijk, of eigenlijk was dat wel zeker, had heel Panem gezien hoe Cosmo uit de armen van zijn moeder getrokken was.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Mahu Oghene
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 33
Registratiedatum : 13-04-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Seizoensarbeidster, wannabe-monteur
Leeftijd: 18

Onderwerp: Re: Boete District 11 | di nov 03, 2015 9:09 pm

Mahu kon niet geloven dat het alweer tijd was voor de derde editie van de Hongerspelen. Het leek nauwelijks een week geleden dat ze op dit dorpsplein gestaan had voor de intocht van de winnares van Zeven. Ze voelde zich vreselijk dat ze hoopte op twee oudere, sterkere tributen dan vorig jaar, die voor een keer misschien ook echt een kans konden maken. De levens van twee tieners zouden vandaag eindigen, maar het enige waar Mahu aan kon denken was het welzijn van haar familie en de hoop op een winst voor haar district. Intellectueel wist ze natuurlijk wel dat de andere districten het extra voedsel ook broodnodig hadden, maar het was nu eenmaal eenvoudiger om zich een beeld te vormen bij de hongersnood van het district waar ze zelf in leefde. Met die hongersnood had ze immers een intieme relatie, en ze wist dat iedereen die ze kende er dagelijks mee in aanraking kwam. Het was moeilijk om de voordelen die kwamen kijken bij het winnen van de Hongerspelen toe te kunnen wensen aan een district dat ze nog nooit gezien had, wanneer ze niet de kans kreeg om ooit te vergeten hoe hard de weinige dierbaren die ze nog overhield die hulp nodig hadden. Ze haatte het Capitool om haar op die manier te interesseren in het verloop van de Hongerspelen, maar toch kon ze er niet tegenin gaan.

Ze keek tussen de meisjes van District 11 door naar de eerste rijen, waar ze Winnow bij de andere twaalfjarigen probeerde te spotten. Jammer genoeg was ze niet groot genoeg om over de hoofden heen te kijken, en vond ze haar niet. Ook Sumwen stond te ver weg. Ze wist dat ze niets kon doen om haar broertje en zusje door dit zenuwslopende moment te loodsen, maar ze zou zich er beter bij voelen als ze hen tenminste kon zien. Ze wist echter precies waar Harver stond, schuin achter haar aan de andere zijde van het plein, en wierp hem een nerveus glimlachje toe. Na vandaag nog één keer en dan zou hij veilig zijn. Als ze dan gekozen werd, wist ze tenminste dat er iemand voor Sumwen zou kunnen zorgen.

Harver glimlachte terug, zo oprecht dat Mahu zich er bijna beter door voelde. Over enkele minuten zou ze het weten. Ze probeerde zich moed in te spreken door rond te kijken naar de overweldigende mensenmassa. De kans was miniem dat een van haar familieleden gekozen zouden worden. Een paar kleine papiertjes in een grote, glazen kom. Maar echt beter voelde ze zich niet toen de burgemeester het woord nam en zoals elk jaar herhaalde waarom ze hier aanwezig waren. Alsof haar dode ouders, zus, broers en vriendin, en de constante pijn in haar been haar niet elke dag herinnerden aan de mislukte revolutie. Zoals elk jaar negeerde Mahu het ziekelijke filmpje dat afgespeeld werd, en balde ze nerveus haar vuisten toen de begeleider het woord nam. Het was iemand anders dan voordien, dat kon Mahu zelfs vanop een afstand zien. En horen, zo bleek. De man had een zeer aanwezig accent, en hoewel ze hem zelf perfect kon verstaan en ze dit verkoos boven zo’n pipo van het Capitool, kon ze het toch niet laten om zich af te vragen hoe deze vent ooit gekozen had kunnen worden voor de positie van begeleider.

Toen hij echter naar de kom met de namen van de meisjes stapte, verdwenen gelijk alle gedachten behalve “niet Winnow”. Hij kondigde echter de naam Norah Jones aan, en Mahu ademde opgelucht uit. Ze waren halverwege. Zelf kende ze de gekozen tribuut niet, maar niet ver van haar vandaan stapten meerdere meisjes opzij om Norah door te laten. Het was moeilijk om het meisje aan te kijken terwijl ze voorbij liep, maar Mahu weigerde haar blik op de grond te richten. Toch werd het plots moeilijker om deze hele gebeurtenis strategisch te bekijken, als niets meer dan een mogelijke kans op winst – of juist niet. Nu er een naam en een gezicht op de ongelukkige tribuut geplakt was, was ze plots menselijk, een leeftijdgenote die naar het slachtveld gestuurd zou worden en waarschijnlijk nooit meer terugkwam. Het werd steeds moeilijker om niet weg te kijken.

Ze respecteerde de woeste blik die Norah de camera toewierp zodra ze het podium bereikt had. Ze wist niet of het vechtlust was, of pure haat voor het Capitool, maar hoe dan ook was het bewonderenswaardig. Mahu wist niet of ze zelf zo sterk zou kunnen zijn als ze in haar plaats stond. Ze hoopte dat ze er nooit achter zou moeten komen.

Veel te snel liep de begeleider naar de kom van de jongens. Niet Harver en al helemaal niet Sumwen. Alsjeblieft. Niet Sumwen. Niet Harver. Niet Sumwen. Nie–.

“Cosmo Wheelock.”

Mahu had nauwelijks tijd om de golf van opluchting over haar heen te laten gaan. Iedereen op het plein leek het te beseffen. Wheelock. De zoon van de burgemeester. Ze wist dat hij officieel net als alle anderen aan de loting moest deelnemen, maar had nooit gedacht dat hij ook echt gekozen zou kunnen worden. Ze had verwacht dat de burgemeester wel genoeg connecties had om zijn naam elk jaar uit de kom te verwijderen. Maar nu viel ze snikkend op haar knieën neer en kreeg Mahu bijna medelijden met haar. Volledig perplex staarde ze de jongen na terwijl hij door een vredebewaker meegenomen werd. Hij schudde zich echter los en liep zelf naar het podium. Even leek hij het nieuws beter te verwerken dan zijn moeder, maar lang bleef dat niet duren. Zodra hij het podium betrad, werd hij door zijn moeder vastgegrepen en toen hij hardhandig uit haar armen gerukt werd, waren ook bij hem de tranen losgebroken.

Het hele plein leek zijn collectieve adem in te houden, alsof iedereen stond te popelen om hierop te reageren, maar het nog niet durfde. Of misschien voelde Mahu zich gewoon zo. Ze wist niet wat dit zou betekenen voor hun district, zowel in deze Spelen als in het dagelijkse leven thuis, en wilde het er met Harver over hebben om de warboel aan gedachten in haar hoofd te kalmeren. Maar eerst moest ze Sumwen en Winnow vinden, want ze konden weer naar huis. De komende weken zouden ongetwijfeld gespannen worden, maar haar familie was in ieder geval weer een jaartje veilig.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ofelia de la Fuente
Vredebewaker
avatar

PROFIELAantal berichten : 9
Registratiedatum : 23-11-14
KARAKTER

Onderwerp: Re: Boete District 11 | zo nov 08, 2015 9:22 pm

Daar stonden ze dan weer, een jaar nadat Leilah en Newt hun noodlot te horen hadden gekregen. Ofelia zelf was niet zenuwachtig voor de Boete, want ze had geen hechte band met ook maar iemand in de leeftijdscategorie van de potentiële tributen. Vandaag had ze twee taken gekregen. Eerst zou ze meehelpen aan de aanwezigheidscontrole, als stand-by, voor het geval er problemen zouden optreden, daarna zou ze zich bij de vredebewakers voegen die de menigte in de gaten hielden. Haar positie was dicht in de buurt van de mannelijke tributen, waardoor het goed mogelijk was dat ze in actie moest komen om een geschokte ziel naar het podium te slepen. Niet echt de taak waarvoor ze deze baan had willen hebben, maar het hoorde er nou eenmaal bij. Ze wilde alleen zo graag dat de tributen in konden zien dat ze voor een nobel doel streden en stierven en dat de dood die ze waarschijnlijk zouden sterven, helemaal zo slecht niet was.

Ofelia geloofde niet alleen in de goedheid van het Capitool (oké, ze was het niet met al hun beslissingen eens en hoewel ze positieve kanten zag aan de Spelen, keek ze er écht niet met plezier naar), maar ze geloofde ook in een leven na de dood. Het was één van de redenen waarom ze ervoor gekozen had om vredebewaakster te worden. Zo kon ze iets goeds doen voor de wereld, haar steentje bijdragen, en hopelijk leidde die goede instelling dan tot een prachtig leven in het hiernamaals, waar de mens weer zo leefde als de oermens en zij zich om niets anders druk hoefde te maken dan het jagen en verzamelen van haar avondeten. Samen met Cáel natuurlijk.

Ofelia stond met in haar handen een geweer achter Cáel, die vandaag namen moest controleren. Al dit officieële, langdradige gedoe was net zo min iets voor Cáel als voor Ofelia, daarom had hij haar gesmeekt om met hem te ruilen, maar Ofelia had geweigerd. Zij had ook geen zin om namen te controleren en bloeddruppeltjes op papiertjes te smeren. Ergens hoopte ze dat er iemand was die moeilijk ging doen en een opstootje zou veroorzaken, dan hadden ze tenminste weer eens een spannende dag. Maar de meeste mensen durfden niets, zeker niet tijdens de Boete, nu er veel meer vredebewakers op de been waren dan op een gemiddelde dag in District 11.  

Toen de laatste tiener gecontroleerd was, verliet Ofelia met een korte groet naar haar collega’s haar post en liep ze naar de zijde van het blok tienerjonegns, waar ze haar nieuwe plek in nam. Ze liet haar blik langs de gespannen gezichtjes van de potentiële tributen gaan en scande ze onwillekeurig op hun overlevingskansen. Sommigen leken groot en sterk, maar de meesten waren mager en klein. Dit was één van de minpunten van het huidige Panem, vond Ofelia: de mensen kregen niet voldoende voedsel. Ze had zelf vaak gedacht dat het geen verkeerd idee was om een soort rantsoen in te stellen. De mensen kregen dan allemaal evenveel te eten en als het even kon ook iets meer dan dat ze nu deden, zodat ze sterker en gezonder zouden worden, met als resultaat dat ze ook meer werk konden verzetten op een dag. Maarja, Ofelia had de leiding niet en mocht enkel bevelen opvolgen.

Op de schermen werd inmiddels de propaganda-film van het Capitool getoond, maar Ofelia mocht er niet naar kijken. Ze sloot zich ook af van het geluid, want dat was alleen maar afleidend. Na de film werd de nieuwe begeleider aan het woord gelaten. Ofelia kende Wullem vaag, ze was op de markt wel eens een gesprek met hem aangegaan in haar vrije tijd, puur omdat hij er zo van leek te houden om over koetjes en kalfjes te praten en Ofelia opvallend veel meningen met hem leek te delen, vooral over het boerenleven. Over het regime hadden ze het niet gehad, wellicht dat er dan heel wat minder overeenkomsten naar voren zouden zijn gekomen.

De vrouwelijke tribuut werd aangekondigd als Norah Jones. De neiging was groot om te kijken wie dat was, maar Ofelia hield haar blik strak op de jongemannen gericht, want ze wist dat een klein beetje afleiding desastreuze gevolgen met zich mee kon brengen. Er hoefde maar één slimmerik tussen te zitten die zag dat ze niet keek, en dat kon het begin betekenen opstootjes of wat dan ook. Ze moest niet vergeten dat deze jongens op dit moment allemaal katten in het nauw waren, en katten in het nauw... nou ja, je kent het spreekwoord.

Toen werd aangekondigd dat de mannelijke tribuut zou worden gekozen. Als Ofelia’s aandacht nog scherper had kunnen worden, dan was dat nu gebeurd. Je wist nooit hoe de gekozen persoon zou reageren op zijn naam. ‘Cosmo Wheelock,’ hoorde ze Wullem Adrichem zeggen, met aarzeling in zijn stem. Ze begreep wel waarom en haar ogen zochten gelijk naar de jongen in kwestie. Ze kende maar weinig jongens binnen de tributenleeftijd, maar Cosmo wist ze wel te vinden. De burgemeesterszoon. De jongen leek volledig verbouwereerd te zijn. Hij stond om zich heen te kijken en keek toen voor zich uit, maar er zat weinig beweging in. Ofelia, ongeduldig als ze was, stapte resoluut naar voren en greep hem bij de arm. Als hij zelf niet wilde lopen, dan zou zij hem wel helpen. Dit leek de jongen wakker te schudden, want hij rukte zich los uit haar greep en liep eigenhandig naar het podium toe. Ofelia liet hem gaan, maar liep voor de zekerheid achter hem aan, voor het geval hij weg zou willen rennen. Cosmo Wheelock... Eigenlijk had ze niet eens medelijden met hem. Wel met zijn moeder, maar niet met hem. Hij had zich nooit een harde werker getoond, was altijd een beetje arrogant geweest... Ofelia keek even naar het podium, waar de burgemeester naar de grond was gevallen. De kans dat Cosmo levend uit de arena zou komen, was heel erg klein. Ofelia betwijfelde of hij wist hoe hij voor zichzelf moest zorgen. Maar áls hij levend terug zou komen, probeerde ze op positieve manier te denken, dan zou hij sowieso als een sterker persoon terugkomen. Misschien zelfs wel als een beter persoon.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: Boete District 11 |

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Boete District 11

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Boete District 8
» Boete District 3
» Boete District 11
» Boete District 7
» Boete District 6

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: Districten :: District 11 :: De Dorpen-