Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 Boete

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Dyson Green
District 7
avatar

PROFIELAantal berichten : 189
Registratiedatum : 28-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Begeleider
Leeftijd: 37

Onderwerp: Boete | zo okt 25, 2015 11:28 pm

De afgelopen tijd was best wel vreemd geweest, bedacht Dyson terwijl hij wakker lag in bed. De zegetocht met Madelynn, alle felicitaties die hij ontving van mensen die vonden dat hij degene was die ervoor had gezorgd dat Madelynn weer thuis was, waar Dyson het niet mee eens was. Jess begon steeds groter te worden en brabbelde vrolijk terug door de telefoon wanneer hij met June aan het bellen was en voor hij het wist was hij weer in district zeven, in het bos, met zijn zoontje aan het spelen. Het kleine jongentje met groene ogen was een van de positieve dingen in Dysons leven op het moment en Dyson was niet blij met het feit dat hij binnenkort weer weg moest. Jess leek het soms te begrijpen, maar als Dyson goed nadacht besefte hij wel dat dit niet realistisch was, hij was nog maar 22 maanden oud. De angst die hem vorig jaar zo overspoeld had over Jess’ onzekere toekomst, was dit jaar gelukkig wat weggeëbd.

De wekker ging en maakte Jess en June ook wakker. Dyson glimlachte toen Jess bij hun in bed kwam spelen en June stond snel op om het ontbijt te gaan maken. Ondertussen probeerde Dyson afscheid te nemen van zijn zoontje en deze keer was het moeilijker dan ooit. Jess bleef zijn standaard zinnetje herhalen “Jess ook” en liet niet blijken dat hij ook maar iets begreep van wat zijn vader hem probeerde te vertellen. Toen June hen kwam halen voor het ontbijt, gaf Dyson het dan ook op en nam zijn zoontje mee naar de ontbijttafel. De zenuwen voor deze keer waren minder, misschien door het feit dat hij afgelopen jaar één van de twee tributen weer levend mee naar huis had kunnen nemen. Madelynn was op het moment niet anders te beschrijven dan dat, ze kampte met nachtmerries en was niet bepaald… gelukkig. Het was een geluk bij een ongeluk te noemen dat de winnaars de jaren erna ook verwacht werden om hun district te begeleiden, zo kon Dyson mooi een oogje in het zeil houden.

De wandeling naar de stad was kort en dit jaar wilde Dyson geen tijd verspillen. Hij zei June en Jess gedag en liep het podium op. Na de speech van de burgemeester stapte hij naar voren en kuchte hij even. “Hallo allemaal, het is weer tijd voor de boete. Ik wil jullie ook dit jaar vragen om een minuut stilte voor de tributen uit ons district die de spelen niet hebben overleefd, in tegenstelling tot Madelynn.” Dyson sloot zelf zijn ogen even terwijl het stil was op het plein en schraapte na een minuut zijn keel weer. –Waarom had hij geen glas water?- “Goed, dan is het nu tijd voor de orde van de dag. Als eerste de vrouwelijke tribuut” Hij stapte naar voren en greep in de glazen schaal. Eigenlijk was het verschrikkelijk dat hij degene was die de naam koos. Hij bepaalde het lot van de persoon van wie hij de naam trok. Hij was verantwoordelijk voor alle doden van dit district in de spelen. Even werd hij meegesleept door deze gedachten, maar hij riep zichzelf tot rust. Hij sloot zijn hand om één papiertje en liep terug naar de microfoon. “De vrouwelijke tribuut van district zeven dit jaar is… Logan Strank

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Connal Bryant
Vredebewaker
avatar

PROFIELAantal berichten : 4
Registratiedatum : 27-08-14
KARAKTER

Onderwerp: Re: Boete | ma okt 26, 2015 10:31 am

Connal kon niet geloven dat het al weer een jaar geleden was dat de vorige boete was geweest. Het leek nog zo kort geleden, hij dacht nog regelmatig aan de goede momenten in de spelen en was benieuwd wat deze boete zou brengen. In het hele district was (en waarschijnlijk ook alle anderen districten en het Capitool) was de spanning gestegen.
Mensen waren zenuwachtig. Opgewonden. Bang. Connal was echter zo blij als een klein kind in een snoepwinkel, de dag van de boete was namelijk zonder enige bestaande twijfel zijn absoluut meest favoriete dag van het hele jaar. Zoals anderen van verjaardagen hielden, hield hij van de boetedag. Zoals anderen van kerst hielden, met de gezelligheid en het eten en de cadeautjes, hield hij van de spelen. Met als kerstavond de boetedag. En de tributen als cadeautjes, die de komende periode voor veel vermaak zouden zorgen.  

Vredesbewaker Bryant was natuurlijk blij geweest dat zijn district de vorige hongerspelen had gewonnen, maar hij had nieuw vermaak nodig om op te kunnen teren. Hij hoopte dat de nieuwe vertegenwoordiger van zijn district minstens zoveel doden op zijn of haar geweten zou krijgen als die Bristow had. Als hij eerlijk was dan moest hij wel bekennen dat hij fan was geworden van dat meiske. Connal had zelfs een open sollicitatie opgestuurd om haar persoonlijke bodyguard te worden, gezien hij het idee had dat ze wel een beetje op 1 lijn zouden zitten, maar was helaas afgewezen bij gebrek aan een vacature.

Hoewel zijn hoofd verstopt zat onder zijn helm had Connal zijn hoofd perfect geschoren en zelfs zijn stoppels waren voor de gelegenheid vakkundig weggehaald. Zijn prachtige werkoutfit had hij zo goed schoongemaakt dat hij zijn eigen weerspiegeling er in had kunnen zijn. Ook hadden de vredesbewakers die onder zijn bewind werkten een uitgebreide briefing gehad zodat iedereen precies wist wat zijn taak was en alles op rolletjes zou verlopen. Bryant was er klaar voor, zelf had hij een plekje vlak bij het podium ingepikt zodat hij 'goed overzicht' had. Hij stond handenwrijvend klaar voor het goede uitzicht op het dramatische tafereel dat al snel voor zijn neus zou voltrekken, hij zou geen momentje en gelaatsuitdrukking missen en er optimaal van kunnen genieten. Iedere traan die zou vloeien zou hij bijna kunnen opvangen en met een beetje mazzel kon hij zelfs een hysterische tribuut het podium op duwen.
Toen de begeleider het podium op ging was de spanning helemaal om te snijden, ook voor Connal. Bistow kwam ook tevoorschijn en ze keek hem zelfs even aan, alsof ze hem herkende en voor hij er erg in had schoot zijn hand omhoog en stak hij die naar haar op. Hij zwaaide er zelfs nog bijna bij ook. Dude, wat was er mis met hem? Dat was echt niet cool. Maar ze leek hem wel te herkennen dus dit deed zijn reputatie vast geen kwaad. Hij luisterde naar het praatje en hoewel hij er bij stond als een stoere vredesbewaker, met zijn machinegeweer tegen zijn uiterst gespierde borstkast geklemd, had hij toch de neiging om op zijn tenen te gaan staan zodat hij het nog wat beter kon zien toen de begeleider het papiertje met de naam pakte. De naam van de vrouwelijke tribuut werd uitgesproken en met een kloppend hart speurde zijn blik de massa af naar iemand die hopelijk ernstig in paniek zou raken.  

OOC: godmoodtoestemming van Sootje!
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Madelynn Bristow
District 7
avatar

PROFIELAantal berichten : 466
Registratiedatum : 28-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Winnares HS2
Leeftijd: 19

Onderwerp: Re: Boete | ma okt 26, 2015 3:11 pm

De nerveuze gezichten van haar districtgenoten, maakten van Madelynns lichaam een soort flubberige pudding waar je eigenlijk helemaal niets mee kon. Ze stond erbij als een emotieloze pop, maar ze werd vandaag opnieuw geconfronteerd met gevoelens en gedachten die ze liever negeerde. Dit was op het moment wel de laatste plek waar ze wilde zijn, maar laten we eerlijk zijn: ze had geen keus.

Madelynn wist niet eens hoe ze het podium op was gekomen. Ze herinnerde zich enkel de enorme hoeveelheid gezichten die haar kant op keken, al waren de meeste waarschijnlijk gericht op Dyson. Ze maakte echter oogcontact met een grote, enge Vredesbewaker, die ze wel vaker had gezien. Ze had zelfs gehoord dat hij had gesolliciteerd om haar bodyguard te worden! Nou, bedankt, maar nee dank je. De momenten dat ze alleen was, zonder de gezichten van de andere Tributen die haar achtervolgden, of de bemoeienissen van wie dan ook, wilde ze ook gewoon echt alleen zijn.
De man stak echter zijn hand op, en even leek het erop dat hij nog zou gaan zwaaien ook. Te enthousiast, dacht Madelynn, maar ze knikte naar hem. Beter hield ze de mensen die ze mensen die haar geweldig – of op z’n minst aardig – vonden te vriend.

Terwijl een filmpje werd afgespeeld, staarde Madelynn in het niets. Ze voelde hoe haar maag in de knoop zat en ze wist niet hoe ze dit hele proces van de Spelen opnieuw ging doorstaan. Ze was echter allang blij dat ze niet hoefde te spreken. Ze vroeg zich af of er überhaupt geluid uit haar mond zou komen. Gelukkig was het naar voren roepen van de uitverkoren tieners nog altijd een eer die Dyson toebehoorde. Madelynn had medelijden met hem. Het moest voor hem ook niet makkelijk zijn.
Ze wist niet of ze zich ooit echt gerealiseerd had hoe moeilijk het moest zijn voor Begeleiders om dit elk jaar weer mee te moeten maken. De begeleiders uit het Capitool kon het vast niet zoveel schelen, maar voor de paar die uit het district kwamen moest het zwaar zijn. Ze dacht aan de Begeleidster van District 1 en hoe koud de vrouw naar haar gekeken had. Madelynn keek er niet bepaald naar uit om met haar in één kamer te verblijven, want het was duidelijk dat de vrouw haar de schuld gaf van Lincolns dood. En natuurlijk was dat deels terecht. Maar eerlijk was eerlijk, had zij Lincoln niet moeten leren waakzamer te zijn voor dit soort verraad? Want zeg nou zelf, je kon erop zitten wachten dat het een keer zou gebeuren!

Hoewel Madelynn er niet bepaald naar uitkeek om terug te keren naar het Capitool, was ze wel erg benieuwd naar de ervaringen van Sage. Ze had het lef om te denken dat ze het zelf zwaarder had, maar eigenlijk had ze gewoon heel veel behoefte aan iemand die snapte wat ze had meegemaakt. En ja, de meeste daarvan waren ofwel verbrand of lagen onder een dikke laag aarde. En volgend jaar om deze tijd zouden dat er weer drieëntwintig meer zijn. Madelynn vroeg zich af wat voor iemand zich dan bij haar en Sage zou voegen. Zou het iemand uit Zeven zijn?

Op dat moment graaide Dyson met zijn hand in de kom vol met meisjesnamen. Vervolgens liep hij weer naar de microfoon, om een voor Madelynn onbekende naam op te lezen. Dat was… een opluchting. Maar er waren op zich ook niet veel mensen die ze kende die nog kans maakten om in de Spelen te komen. Ze hoopte maar dat dit meisje enigszins talent had en genoeg motivatie had om te vechten. Madelynn besefte zich dat ze in dat geval misschien beter haar best moest doen om te doen alsof het echt een eer was om te winnen – een zegening. Dat zou nog een hele klus worden. Om te beginnen, besloot Madelynn maar te klappen, terwijl ze wachtte totdat het meisje zich bij hen op het podium zou voegen.

OOC: Go District 7! ^^

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dyson Green
District 7
avatar

PROFIELAantal berichten : 189
Registratiedatum : 28-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Begeleider
Leeftijd: 37

Onderwerp: Re: Boete | di okt 27, 2015 12:00 am

Het was een nietszeggende naam voor Dyson. Ergens tussen de rest van alle meisjes zag hij een meisje met bruin haar het meest bewegen. Dat zou vast Logan zijn. Ze kwam naar voren gelopen en Dyson keek even om naar Madelynn, om te zien of zijn medebegeleider zichzelf staande kon houden op de plek waar het voor haar vorig jaar allemaal was begonnen. Logan was een meisje met bruin haar, lange benen en blauwe ogen. Toen ze naast hem op het podium stond, liep hij naar de microfoon.

“Dan is het nu tijd voor de mannelijke tribuut van dit jaar” Dyson liep naar de andere glazen schaal en keek ondertussen naar alle opgeluchte gezichtjes van de meisjes die dit jaar nog een jaar veilig waren. Het was alleen meer uitstel van executie, want een jaar veilig is niet de rest van je leven veilig. Dan had hij nog niet eens gedacht aan de eventuele broertjes en zusjes, relaties, vriendschappen en later in hun leven, hun kinderen. Hij richtte zijn blik de andere kant op, naar de gespannen gezichten van de jongens, waarvan er nu eentje een stuk minder zeker zou zijn over zijn veiligheid. Hij koos een papiertje van de onderkant en liep ermee naar de microfoon. “De mannelijke tribuut van district zeven dit jaar is … Oliver Cayle."

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Oliver Cayle
District 7
avatar

PROFIELAantal berichten : 85
Registratiedatum : 01-08-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Doing nothing.
Leeftijd: 18 Jaar.

Onderwerp: Re: Boete | di okt 27, 2015 12:49 am

Als zijn moeder hem niet in de vroege ochtend zijn bed had uit gejaagd met de geïrriteerde stem dat hij wel had moeten weten wat voor dag het zou zijn, dan was Oliver waarschijnlijk compleet door de boete heen geslapen. De nacht ervoor had hij al nauwelijks geslapen en hij wist heel goed welke dag het was, het was alleen een professionele vaardigheid van de jongen om de belangrijke dingen te negeren. Hij was ook niet meer belangrijk, hij had in de hele familie ook niets belangrijks meer te bieden sinds het ongeluk van jaren geleden. Dus waarom zich nog richten op belangrijke dingen? Hij was uiteindelijk ergens pas laat in de nacht in slaap gevallen, zich meer druk makend over hoe zijn kleine broertje het zou doen dan over zichzelf. Hij wist hoeveel bonnen hij had, hij had ze vaak genoeg in zijn hoofd opgeteld, gezucht en het gewoon opgegeven. De angst was naarmate de nacht was gevorderd steeds verder omhoog gekropen, tot het uiteindelijk een brok in zijn keel had gevormd en hij nog nauwelijks kon slikken.
De krijsende stem van zijn moeder was dus allesbehalve welkom. Hij begreep haar zorg. Haar beiden kinderen, beiden kans om zo maar in een grote pit gegooid te worden en het daar tot de dood uit te vechten. Oliver had de meeste kans om er in te komen, terwijl Steven, zijn jongere broer, de grootste overlevingskansen had. Want hoe kon Oliver in zijn eentje met één hand drieëntwintig andere tributen aan? Hij moest wel heel erg van geluk spreken als hij heelhuids uit het gevecht bij de hoorn des overvloeds kwam. Maar Oliver probeerde zich aan zijn optimistische kijk op de wereld te houden en stelde zichzelf gerust dat hij na deze boete gewoon veilig naar huis kon lopen met Steven onder zijn arm en zijn moeder kon vertellen dat hij er nooit meer naartoe hoefde. Dit was zijn laatste jaar en dat jaar moest hij goed afsluiten.
Met kleine oogjes zat hij aan de ontbijttafel voor zich uit te staren terwijl zijn kom met eten onaangeroerd bleef. Steven daarentegen kon niet stilzitten en wipte met zijn benen op en neer op de stoel, wat een irritant, krakend geluid maakte. 'Steven zit eens stil ik probeer een plan te bedenken om je uit die trein te redden als je gekozen word.' Beet de blonde jongen hem toe terwijl hij eindelijk een hap van zijn ontbijt nam. Hij voelde de woedende ogen van zijn moeder in zijn rug. 'Oliver, zeg dat niet! Je weet net zo goed als ik dat zowel Steven als jij niet gekozen worden!' Oliver haalde alleen maar zijn schouders op en gaf een knipoog aan Steven, die er een beetje ongemakkelijk bijzat en niet goed wist wat hij met de situatie aanmoest.

Vrij snel na het ontbijt joeg zijn moeder hen de deur uit, zij en hun vader zouden later komen. Het enige nieuwe gedeelte van dit jaarlijks gebeuren was dat zijn moeder hem een stevige knuffel gaf, een lange knuffel ook nog eens, en het moeilijk had met afscheid nemen. Oliver begreep het maar ook weer niet. Kon ze het niet gewoon positief in zien net als hem, en gewoon denken dat hij weer heelhuids terug zou komen van de boete?
Met Steven aan zijn linkerhand en het stompje van zijn rechterhand diep weggestopt in zijn zakken waren ze onderweg gegaan.
Het ging als altijd. Het was de eerste keer voor Steven en de jongen kon Oliver nauwelijks loslaten, laat staan bedenken dat hij een eigen plek had. De blonde jongen kon hem alleen maar verzekeren dat ze elkaar na de boete weer zouden zien en dat Steven zich nergens zorgen over hoefde te maken. Hij zat maar een keer in de pot, Oliver acht keer. De tweede knuffel van die dag volgde en het gaf Steven genoeg moed om naar zijn plek te schuifelen. Oliver deed hetzelfde met zijn blik af en toe het achterhoofd van zijn kleine broertje zoekend.
De hele plechtigheid en blablabla's waren voor hem alleen maar flauwekul, dus besteedde hij er geen aandacht aan. Pas toen de begeleider van zijn district aankondigde dat hij de vrouwelijke tribuut ging trekken, richtte Oliver zijn blik van zijn schoenen naar het podium. Logan Strank. De naam zei hem helemaal niets, maar dat zorgde er niet voor dat hij geen medeleven voor het meisje voelde. Het viel hem wel op hoe jong het meisje was. Dat verminderde de kansen voor zijn district al wat.
Nog voordat Oliver goed en wel doorhad dat de begeleider al bezig was voor de jongens, begon zijn hart als een razende te bonken en werd de angst pas echt erg. Hij bewoog wat op en neer en tikte nerveus met zijn vingers tegen de zijkant van zijn been terwijl hij zichzelf gerust probeerde te stellen. Alles kwam goed, iemand anders zou worden gekozen en hij hoefde nooit meer naar deze klerezooi terug. “De mannelijke tribuut van district zeven dit jaar is … Oliver Cayle." De angst, nervositeit en alle gevoelens die net door hem heen gingen waren in een klap weg. Hij had het geweten, het was voor hem allang duidelijk geweest. Maar toch kwam de klap net zo hard aan. Hij nam een grote hap adem en begon zich te verplaatsen naar het podium, de stomp waar ooit zijn rechterhand had gezeten nog dieper in zijn zak stekend. Hij meed alle bekende gezichten, hij hoefde hun opluchting of geschoktheid niet gezien. Het was Oliver overkomen, niet hen. Hij beet op de binnenkant van zijn lip en beklom het podium.
Dag kansen voor District zeven.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Logan Strank
District 7
avatar

PROFIELAantal berichten : 21
Registratiedatum : 31-01-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: district bewoner
Leeftijd: 14

Onderwerp: Re: Boete | di okt 27, 2015 9:54 am

‘Het gaat wel goed ma.’ Zegt Logan zeurderig. Dax en Iris zijn voor het eerst niet druk. Normaal zou ze daar blij voor geweest zijn, maar nu Logan weet waardoor het komt niet. Het is de boete. Ze zijn oud genoeg om te beseffen dat Logan ook in de hongerspelen kan komen. En Dax en Iris later. Haar moeder kijkt bezorgd naar Logan. Haar donkerbruine haren zijn net als die van Logan in een simpele knot. Logans haren zijn alleen veel lichter bruin net als Iris, haar zusje. ‘Je hebt nog geen aandenken, Lo!’ De moeder kijkt haar onbegrijpend aan. ‘Alsof ik persé nu in de hongerspelen zou komen.’ Antwoord ze zuchtend. Dax en Iris staan niet te wachten tussen een ruzie tegen moeder en dochter en rennen naar boven toe. Logan’s moeder kijkt haar boos aan. Ze heeft altijd aan Logan gemerkt dat ze wat opstandig en brutaal is. Een wilde. ‘Het zou zomaar kunnen gebeuren, neem het zekere van het onzekere.’ Haar stem klinkt niet boos, maar eerder teleurstellend. ‘Oké,’ Logan rent de krakende trap op. Snel doet ze de deur van haar kamer open en ziet ze Dax en Iris op haar bed zitten. ‘Ik word niet gekozen, dat beloof ik.’ Iris en Dax kijken haar aan. Ze hebben de ruzie waarschijnlijk zitten afluisteren. Logan pakt een barnsteen onder haar kussen vandaan. Soms zitten er vliegjes in barnstenen, maar op deze niet. Het is geel rood en Logan kunt er door heen kijken. Haar moeder heeft deze ooit een keer gekocht voor als ze in de hongerspelen terecht zou komen.
Ze rent de krakende trap af, achtervolgd door Iris en Dax. Haar moeder is wat gestrest omdat, ze bijna te laat zijn en doet de deur meteen open. De huizen van hun district zijn allemaal van hout. Naaldhout om precies te zijn.
Logan, Dax en Iris staan gespannen te kijken naar het scherm. District dertien is in de donkere dagen helemaal verwoest, wat de macht van het Capitool bewijst. Na de boete zou ze gewoon naar huis gaan en de hongerspelen vergeten. De kans dat Logan gekozen wordt is niet groot. De film stopt en er komt een man naar voren met kort bruin haar: ‘Hallo allemaal, het is weer tijd voor de boete. Ik wil jullie ook dit jaar vragen om een minuut stilte voor de tributen uit ons district die de spelen niet hebben overleefd, in tegenstelling tot Madelynn.’ Ze knikt. Madelynn zelf heeft ook andere vermoord, best raar dan dat je daar stilte voor moet houden. Wanneer gaat hij een lootje trekken? Nauwkeurig kijkt Logan naar hem. De mensen om haar heen worden nog meer gespannen als ze merken dat er maar één winnaar is en de rest niet meer leeft. De man schraapt zijn keel en Logan kijkt op. Wie zou nu de meisjes tribuut van dit jaar zijn?
‘Goed, dan is het nu tijd voor de orde van de dag. Als eerste de vrouwelijke tribuut.’ Logan kijkt naar de bak met lootjes. Zijzelf zit er vijf keer in. Er zullen vast mensen zijn die er meerdere keren in zitten. De man grabbelt in de bak en pikt er snel een lootje uit. Nauwkeurig kijkt hij naar het papiertje en Logan kan niet wachten tot het is voorgelezen. ‘De vrouwelijke tribuut van district zeven dit jaar is…Logan Strank.’ Galmt het. Niet Logan. Ze staart verbaasd naar het podium en verzet voorzichtig een stap. Haar moeder had gelijk. Iedereen kijkt naar haar, waar Logan niet tegen kan. Logan moet vechten in de arena, waarschijnlijk zal ze het niet halen, want er is één winnaar en er zijn 23 doden. Ze zet een emotieloos gezicht en stapt het podium op. De man kijkt even naar Madelynn en praat tegen de microfoon: ‘Dan is het nu tijd voor de mannelijke tribuut van dit jaar.’ Logan kijkt naar de opgeluchte gezichten van de niet gekozen meisjes.
Hij leest het briefje en werpt een blik naar het publiek. De mannelijke tribuut van district zeven dit jaar is … Oliver Cayle.’ Een jongen met blond haar komt het podium op. Net als Logan is hij bang voor de spelen. Het lijkt alleen niet dat hij verbaasd is. Hij is veel ouder dan haar en hij had blijkbaar veel bonnen. Logan kent Oliver niet, dat is maar beter. Dan kon Logan hem niet missen.

_________________
Logan
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Benjamin Wolfe
District 7
avatar

PROFIELAantal berichten : 48
Registratiedatum : 05-08-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Lumberjack
Leeftijd: 18

Onderwerp: Re: Boete | di okt 27, 2015 8:12 pm

In sfeer in huis was druk en gespannen, iedereen was bezig met zijn eigen ding, en zodra iemand anders in de weg liep werd dat snel duidelijk gemaakt door een botte opmerking of een snerp. Benjamin hield zich zo veel mogelijk in de achtergrond, terwijl hij zijn eigen nette kleding aantrok, en zijn haar goed deed. Hij haatte deze kleding omdat het zijn haar volledig zichtbaar maakte, hij haatte deze dag omdat zelfs hij bang was voor de boete. En dit jaar was de angst erger dan de afgelopen jaren, Rose was dit jaar voor het eerst veilig, maar de kansen van Benjamin en Ivy waren weer wat gestegen, en de brutale Rowan had dit jaar voor het eerst zijn naam in de grote glazen bol zitten. Nee, iedereen was bang in het Brooks huishouden, maar niemand sprak erover. In plaats daarvan probeerde hun moeder de orde te bewaren en te checken of iedereen nou eindelijk klaar was en er aantoonbaar uitzag. De meiden waren present, in hun mooie, nieuwe jurken(gesponsoord door Benjamin's moeder) en met opgestoken haren, Henri liep in zichzelf te mokken, Benjamin en Rowan zaten beiden ongeduldig op de bank te wachten. Oliver, de kleine Oliver ontbrak nog. Benjamin had het even snel door als zijn tante en haastte zich naar de jongenskamer voordat ze met een preek kon beginnen.

Daar zat de kleine Oliver op de grond, met grote krokodillentranen die over zijn wangen gleden. Zijn blouse zat half uit zijn broek en zijn haar stond half overeind. Benjamin twijfelde geen moment en ging naast hem zitten en sloeg een arm om de kleine jongen heen. "Shhh, Olliver, het komt allemaal goed, maar we moeten nu echt zo weg anders komen we echt in de problemen." probeerde hij. Een paar grote, waterige ogen staarden hem aan. "M..maar.. maar wat als jullie w..worden.." en weer begonnen er twee watervallen te stromen. "Dat kan, natuurlijk kan dat. Maar de kans is heel klein. Er zijn heel veel andere kinderen, kinderen die veel meer bonnen hebben. Dus maak je maar geen zorgen" probeerde hij om hem gerust te stellen terwijl hij het haar van het kereltje vlak streek. "Dus jullie zijn veilig?" vroeg het kleintje, nog altijd met een onzekere, trillende stem. "We worden waarschijnlijk niet getrokken" Benja ging staan en stak zijn hand uit naar Oliver om hem ook overeind te helpen. "Kom maar, voordat pap boos word." het jochie nam zijn hand aan en Benjamin stopte zijn blouse netjes terug in zijn broek toen hij eenmaal overeind stond. Samen liepen ze terug naar de woonkamer, elkaars handen stevig vast.

De hele groep liep samen naar het plein, waar Rose de hand van Oliver overnam en de jongeren, na een stevige omhelzing van hun moeder en Rose, zich naar de rij begaven. Rowan was voor de verandering eens braaf en stil, hij gaf zelfs geen kick toen zijn vinger geprikt en zijn afdruk verzegeld werd. Ook Ivy was stilletjes. Nadat hun vingerafdrukken afgenomen waren liepen ze allemaal zwijgend naar hun eigen groep met leeftijdsgenoten, waar het wachten begon. Het zenuwslopende wachten. Voor zichzelf was hij niet bang, wel voor zijn familie. Niet hun, niet hun, niet hun. Nee, zelf ging hij uiteindelijk toch wel dood, daar zat hij niet mee. Ergens leek het hem juist wel ironisch, dat er eens iemand in het capitool zou huilen om haar zoon. Ook al betwijfelde hij of zijn ware moeder de ernst zou inzien. Misschien zag zij het ook wel als een eer en was ze juist trots. Plotseling zag hij een hand door de glazen bol graaien en begon hij weer op te letten. En net op tijd: "Logan Strank" klonk er luid en duidelijk. De eerste golf van opluchting schoot door hem heen, diegene die de meeste kans maakte was weer een jaar veilig, het was niet Ivy, niet dit jaar. Wie er wel gekozen was boeide hem niet zoveel, hij zag haar maar herkende haar niet. Ze was jong, te jong om serieus kans te maken, maar ze leek niet al te veel in shock of verdrietig, mooi. Schiet op... Eindelijk graaide de hand weer naar een briefje, dit maal in de andere bol. Het briefje werd opengevouwen en voorgelezen. "Oliver-" Zijn gedachten schoten naar zijn jonge broertje, angstig vastklampend aan zijn moeder. "- Cayle". Alle spanning kon wegvloeien, hij was veilig, zijn familie was veilig, nog een jaar de dans ontsprongen. Ongeïnteresseerd keek hij naar de plek waar de menigte uit elkaar vloeide, was verbaasd hoe dichtbij dat gebeurde. Pas toen hij de jongen zag herinnerde hij hun eerdere ontmoeting, waar deze Oliver zijn tas had omgestoten en geweigerd had te helpen. De jongen waar zijn kleine broertje verbaasd naar had lopen staren. De jongen met maar één hand. Hij kende de jongen, maar was verder onverschillig over zijn lot, wel was hij verbaasd hem hier te zien, hij had hem ouder geschat, allang veilig. Ach, wat kon het hem schelen. Zijn familie was veilig, en de hoop om nog een jaar te winnen had hij nu al opgegeven. Wat kon hij immers verwachten van een jong meisje en een gehandicapte jongeman?
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: Boete |

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Boete

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: Districten :: District 7 :: De Stad-