Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 Remember the real enemy

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Norah Jones
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 202
Registratiedatum : 19-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Seizoensarbeider
Leeftijd: 18

Onderwerp: Remember the real enemy | wo okt 28, 2015 10:56 pm

Ze had haar moeder zien instorten. De machteloosheid in haar vaders ogen gezien. Ze had Nicky zien flippen. Maar allemaal van een afstand. Ze was meer een toeschouwer dan een familielid nu, nu ze zou vertrekken naar de helse Arena. Haar betraande gezicht had ze verstopt onder een extreem donzig kussen, languit liggend op het tweepersoonsbed. Ze had de moeite niet genomen haar schoenen ook maar uit te doen. Toen de deur achter haar gesloten werd had ze de tranen niet meer kunnen stoppen. Ze was alleen, voelde zich alleen. Gedistantieerd van al het kabaal wat ze buiten op straat hoorde. Alsof er een troebele laag tussen haar en de buitenwereld zat. Het leven ging gewoon door. Maar hier binnen, in haar cocon van luxe, stond de tijd stil, was de lucht stroperig en bewoog alles traag. Aan de andere kant van de gang zat, lag of jankte Cosmo Wheelock om zijn moeder. Cosmo, haar medetribuut. Ze was blij dat hij getrokken was. Niet omdat hij een geweldig persoon was waarmee ze vol vertrouwen samen kon werken, nee, Norah kende de jongen niet echt. Ook niet omdat ze het zijn verdiende loon vond. Ze haatte hem niet, nog niet. Zijn naam betekende echter dat er niet nog een arbeidersfamilie het verlies van een kind moest verdragen, iets wat desastreus kon zijn voor een arm gezin. Het was simpelweg het minst slechte alternatief in deze situatie. Hem zou bijna niemand missen als hij.. Nee, stop.
Kom op. Denk na.
Onthou wiens schuld dit is.
Onthoud wie de echte vijand is.

Gefrustreerd met zichzelf slaakte Norah een gedempte kreet, wat al snel uitgroeide tot een . Argh. Elke minuut die ze hier in haar eentje doorbracht verloor ze meer grip op wie ze was, wie ze wilde zijn. Ze had gezelschap nodig, hoe pijnlijk het laatste wederzien met haar familie ook zou zijn. Hopelijk waren ze op tijd. Want ze wilde geen minuut langer alleen zijn met de verschrikkelijke gedachten die ze had. Afleiding kwam gelukkig gauw genoeg, toen Norah voetstappen hoorde. Ze kon het niet meteen opbrengen om op te staan, maar schoof wel het kussen van haar gezicht af naar boven, toen ze de deur hoorde kraken. ''Mam, pap,'' klonk het zwakjes. Haar familieleden snelden naar binnen en Norah kwam ook maar overeind en probeerde het lethargische gevoel in haar ledematen weg te duwen. ''Ik ben zo bang.'' Tranen verschenen opnieuw in haar ooghoeken en met troebele visie keek ze haar familieleden aan. Ze was vast niet de enige die zou huilen, dus waarom zou ze de tergende hete tranen nog binnen houden?

OOC: Gehuil, Norah heeft conflicten met haar idealistische wereldbeeld en de werkelijkheid en afscheid nemen is sad.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gwendolyne Jones
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 113
Registratiedatum : 21-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Student
Leeftijd: 15

Onderwerp: Re: Remember the real enemy | ma nov 02, 2015 8:57 pm

Gwen had moeite met slikken. Haar keel was dik, haar ogen waren rood en haar gezicht voelde opgezwollen aan. Als je niet goed keek zou je bijna denken dat zij Norah was, de ongelukkige wiens naam uit de pot gegrabbeld was. Nee, zij was veilig, zij mocht thuisblijven in haar 'luxe' leventje in District 11. Zij had absoluut niets te vrezen. Haar zus daarentegen. Die zou ze niet meer zien, nooit meer, niemand van de spelen kwam ooit terug in District 11. Het was niet dat ze geen vertrouwen had in haar zus; Gwen wenste vanuit het diepst van haar hart dat Norah zou winnen, dat ze gewoon veilig terug zou komen naar het huis van de Jones'.. Ze durfde het alleen niet te geloven. Ze durfde zichzelf geen hoop te geven, durfde de klap niet groter te maken als Norah...

Haar ouders openden de deur. Even had Gwen tijd nodig om de kracht in haar benen te verzamelen, dus ze kwam pas als laatste de kamer binnen. Iedereen had zich al om Norah heen verzameld. Ze probeerden haar te knuffelen, wilden haar vangen in een omhelzing waar niemand haar meer uit kon halen. Maar dat was gewoonweg niet de werkelijkheid.
Langzaam schuifelde ze naar voren, was bijna verbaasd toen haar familie haar in de knuffel trok. Normaal zou ze ze van zich af proberen te schudden en wegrennen, maar ze kon het niet over haar hart verkrijgen. Norah was hier, ze kon niet op zo'n puberale en verkeerde manier afscheid nemen van haar zus. Daar zou ze voor altijd spijt van hebben; ze moest goed afscheid nemen. Er was zo'n enorme kans dat ze haar nooit meer zou zien.

Gwen probeerde Norah ook te bereiken, al kon ze maar haar hand op haar schouder krijgen. Norah huilde. Natuurlijk huilde ze, alles wat ze had werd haar afgenomen. Alles wat ze wist werd vervangen. 'Ik..' begon Gwen, maar ze schudde haar hoofd, veranderde haar zin op een ongebruikelijke manier. 'Wij wachten op je,' zei ze. Ze keek weg, kon haar zus niet helemaal aankijken. 'E-en ik zal sparen zodat we een sponsoring kunnen sturen!' zei Gwen. Ze probeerde het oprecht, om haar zus op te vrolijken. Er was geen weg terug, ze wilde alleen maar dat Norah wat positieve dingen had om zich aan vast te houden. Dan nu maar een knuffel. Ze kreeg geen woord meer uit haar dichtgeknepen keel.

_________________
Credits to Emma~
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Norah Jones
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 202
Registratiedatum : 19-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Seizoensarbeider
Leeftijd: 18

Onderwerp: Re: Remember the real enemy | di nov 10, 2015 9:58 pm

De cocon waarin ze zich had verborgen werd opengebroken zodra ze de deur hoorde. Haar vader stormde als eerste binnen, pakte haar vast en trok haar in een omhelzing. Zijn stoppelbaard prikte in haar nek, maar Norah klaagde niet. Ze probeerde elk moment te onthouden. Hun familie vulde hun huisje normaal gesproken al behoorlijk op, maar in deze kleine kamer was iedereen nog dichter op elkaar gepakt. Dat maakte het verdriet alleen maar sterker voelbaar. Omhelzingen, liefdevolle afscheidswoorden en adviezen volgden elkaar in een hoog tempo op en Norah liet zich er maar gewoon door mee slepen. Ze wilde haar vader vragen wat ze moest doen in die godvergeten arena, waar je alleen in leven bleef als je mensen vermaakte. Ze wilde weten wat ze moest doen als ze in de hoofdstad opgedoft werd om indruk te maken. Want kiezen tussen haar wil om te overleven en haar afkeer van het sensationele Capitool leek nu een onmogelijk dilemma, waarin ze nooit de juiste keuze kon maken. Als Elwyn gewoon kon zeggen wat goed was, had ze houvast. Maar van de optimistische man die ze zo goed kende was vrij weinig over. Zijn ogen waren roodomrand en af en toe ontsnapte een scheldwoord aan zijn controle. Wijze raad van haar morele kompas zat er duidelijk niet in. Norah was opgestaan van het afschuwelijk zachte bed en stond midden in de kamer, Nia dicht tegen haar aangedrukt. Haar tranen waren onderhand opgedroogd, hoewel het verdriet in haar lichaam nog even pertinent aanwezig was. Ze had gewoon al te veel gehuild. "Ni, beloof me alsjeblieft dat jullie geen extra bonnen nemen. Zorg voor elkaar. Ik hou van je. Ik hou zo veel van je.'' Een brok in haar keel maakte het praten moeilijk. Ze struikelde over alle gevoelens die ze wilde uiten, alle liefde en dankbaarheid en bezorgdheid om haar achterblijvende familieleden wilden tegelijkertijd naar buiten komen. Het leek wel alsof het lot ervan genoot om meerdere tieners uit dezelfde familie te trekken, het was al meermaals gebeurd -al gaf dat Norah alleen maar meer het idee dat het niet een loting, maar een bewuste keuze van bovenaf was. Bah.

Nu Nia timide knikte en plaats maakte voor een ander familielid ontstond er een kleine lege plek, waardoor Norah een blik kon werpen op de twee tieners die vrijwel achteraan stonden. Jessey en Izla! Ze waren gekomen. Norah's hart smolt, de warme gloed van dankbaarheid voor hun aanwezigheid was een welkome afwisseling van de koele angstgevoelens die haar constant schrik aanjoegen. Ze schoot op hen af, iets wat Izla duidelijk niet verwacht had. ''Moet je niet..?'' vroeg hij met een onhandig, maar goedgemeend gebaar richting haar ouders. Norah nam de moeite niet te antwoorden. Nee, allereerst trok ze hen in een omhelzing. Haar buurjongen en -meisje, haar beste vrienden die ze al sinds haar kleutertijd kende. ''Ik ben zo blij dat jullie er zijn.'' Het was gek om het woord blij te gebruiken. Blijheid leek verleden tijd voor haar. Maar toch was ze echt blij dat ze er waren. Van haar familie was het logisch dat ze kwamen, natuurlijk. Maar als je vrienden naar je premature begrafenis bijeenkomst kwamen wist je dat ze echt om je gaven. En dat was fijn. Maar zodra ze Izla aankeek kroop een ander besef bij de berg van moeilijke gevoelens die Norah met zich mee droeg nu haar naam getrokken was voor de Spelen. Ze had nog nooit.. Er waren zo veel dingen die ze nog nooit gedaan had. Ze had nog nooit een vriendje gehad. Ze had nooit echt zo over jongens gedacht, natuurlijk waren er snotjochies die stomme opmerkingen maakten waar Norah dan weer fel op reageerde, tot grote hilariteit van de jongens en ook zag ze behoorlijk wat shirtloze sixpacks wanneer er hard gewerkt moest worden. En ze wist ook wel dat ze jongens leuk vond. Maar ze had er nooit echt bij stil gestaan wat dat dan betekende. Aantrekkingskracht. Flirten. Relaties? Liefde? Ze was 17 en ze had nog nooit een jongen gekust. Dat was geen ramp. Maar ze was ook een tribuut. En dat maakte dat alles nogal definitief werd. Er was weinig kans op een ' ze leefden nog lang en gelukkig' . Haar ogen fixeerden zich op Izla's gezicht en even bestond er niets anders in de wereld. Zijn zongebruinde wangen, zijn lippen. Zijn sterke armen, waar ze zo vaak tegen aan had geleund. Hij was veilig, hij was bekend. Hij was aantrekkelijk. Norah leunde iets naar hem toe. Maar voordat iemand goed en wel kon beseffen wat hier aan de hand was duwde ze zich met een hand tegen zijn borstkas af. Nee. Dit kon ze hem niet aan doen. Niet haar beste vriend. Het was voor hem al erg genoeg dat zij getrokken was en dan kon ze niet opeens proberen de mythische friendzone die ze elkaar wederzijds hadden opgelegd te ontsnappen. Nee. Ze moest het idee uit haar hoofd zetten. Dit ging niet gebeuren. Hij was haar daarvoor te dierbaar. Dan nog maar een korte omhelzing, waar ze zich onwelwillend uit losmaakte, waarna Izla zich op de kleine Cece richtte zodat de rest zich niet om het verwarde meisje hoefde te bekommeren.  

Gwen wist zo te zien eindelijk de moed op te brengen om naar Norah toe te komen. En even vreesde Norah afstandelijkheid in de ogen van haar zusje te vinden, maar dat kwam gelukkig niet uit. ''Weet ik, Gwendo.'' Een trillerige glimlach vormde zich op haar gezicht. Het was een sprankje blijdschap, als een zonnestraaltje door de donkere wolken. ''Ik-Ik ga m'n best doen.'' Wat dat dan precies inhield wist ze nog niet. Maar dat maakte niet uit. Gwen beloofde te gaan sparen en Norah trok meteen haar mond open om tegen te sputteren. Nee, ze wilde niet dat haar familie honger leed om haar een miezerig broodje te sponsoren. Maar ze wilde geen afscheid nemen met zulk geruzie. Het was het gebaar dat telde. Met dit aanbod gaf aan dat Gwen zich niet afsloot van de werkelijkheid. En dat was goed. ''Ik- bedankt. Dat is geweldig, Gwen. Echt waar.'' Ontroerd trok ze haar zusje tegen zich aan. ''Maar vergeet niet in eerste plaats voor iedereen thuis te zorgen.''

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gwendolyne Jones
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 113
Registratiedatum : 21-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Student
Leeftijd: 15

Onderwerp: Re: Remember the real enemy | do dec 10, 2015 8:31 pm

Nog meer gesnotter. Izla en Jessey waren er zelfs, iedereen die er ooit voor Norah was geweest, was er nu ook. Het deed pijn. De hele familie deelde op dit moment een enorme pijn, die niet zou verdwijnen tot de uitslag van de Spelen bekend was. Misschien zelfs lang daarna niet. De onrust die ze allemaal voelden mengde zich door de lucht, maar gesnik en gehuil waren de meest prominent aanwezige geluiden. En toch, naast die geluiden, was de hele atmosfeer drukkend. Gwen zou niet verbaasd zijn geweest als ze niet meer kon lopen, maar op de één of andere manier kreeg ze het toch voor elkaar zich stap voor stap richting Norah te slepen. Tegen de tijd dat ze er was, had die al afscheid genomen van zowat iedereen en alle adviezen gehoord.

Gwen had geen adviezen. Ze had geen bemoedigende woorden, geen vechttechnieken, geen manieren om vissen te vangen. Ze wist niet hoe je het best je tegenstander de nek omdraaide, hoe je psychologische trauma's voorkwam en genas. Ze wist alleen dat ze absoluut niet wilde dat Norah naar die Arena ging. Niets wat daar nog aan gedaan kon worden, jammer genoeg. Het Capitool had het laatste woord en de absolute macht. Het enige wat Gwen op dit moment kon doen, was Norah aanbieden haar een stukje touw te sponsoren. Of een beetje brood. Of wat ze dan ook bij elkaar konden schrapen tegen de tijd dat Norah het nodig zou hebben. Een zwaard, echt voedsel, dat soort dingen zouden ze nooit bij elkaar kunnen sparen voor haar zus. Ze zou het zelf moeten doen.

Gwen beantwoordde de omhelzing waarmee ze beloond werd na haar stotterende woorden. Typisch Norah, zeggen dat ze voor de anderen moest zorgen. Dat was simpelweg hoe ze dacht. Norah was zoveel beter dan zij, misschien had toch haar eigen naam uit die kom moeten komen.. 'Zal ik doen, beloofd,' zei ze, met zo weinig mogelijk twijfel. Tja, zij was nu immers het oudste thuiswonende kind van de familie, als Norah weg was. 'Maar we gaan het echt proberen! Izla en Jessey hebben ook beloofd dat ze meedoen,' vertelde Gwen haar zus. 'Het gaat wel even duren, maar we gaan altijd aan je denken, echt.' Gwen slikte, ze wist echt niet wat ze allemaal aan het uitkramen was. Het was zo onwerkelijk allemaal, het was lastig om haar ogen open te houden gedurende deze hele sessie. Ze wilde doen alsof het allemaal een droom was.

Gwen liet los, deed weer een stap achteruit. Cece ontsnapte aan Izla's supervisie en kwam er ook nog bij. De hele familie in een klein kamertje gepropt. Normaal gesproken had ze dit een hel gevonden, maar het betekende zoveel. De laatste momenten met haar beste vriendin.. Hopelijk was het nog geen tijd om te gaan! 'D-dus,' begon Gwen. 'Hierna ga je naar het Capitool? Kijk je wel uit?' Hier werd haar blik wat strenger, omdat zij degene was die Norah meestal terecht wees op dit soort dingen. De rebellie was niet goed, zeker niet als je dat middenin het hart ervan ging doen. Ze wilde niet dat Norah zichzelf al dood kreeg voordat ze zich ook maar in één van die verschrikkelijke outfits had moeten wurmen. 'Je gaat zeker wel bondgenoten vinden en je moet heel erg uitkijken en..' Gwen viel stil. Wat wist zij er nu over. '..Ik ga je missen.' Na de stilte, haar contemplatie of ze nog meer dingen uit haar mond moest laten vallen, besloot ze het te zeggen. Dat ze haar ging missen. Dat het niet meer hetzelfde zou zijn. Ja. Dat was het enige dat ze echt nog had willen zeggen, hetgeen wat ze echt van haar borst af had moeten krijgen, maar waar ze continu omheen bleef draaien. Het was eruit.

Het duurde niet lang voor Gwen weer in een familieknuffel geplet werd. De Jones familie was altijd vrij hecht geweest, gewoon het vertrek van het meisje was al een enorme klap. Nee, dit was niet iets dat ze snel zouden vergeten.

_________________
Credits to Emma~
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: Remember the real enemy |

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Remember the real enemy

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Wat betekend jouw real naam?
» Is this for real or just... a dream?
» [Beauty Contest] Dierendag
» [Hate] So remember, it's better to burn out than fade away.
» Didn't expect to be a father, a real one {&Rai}

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: Districten :: District 11 :: De Dorpen-