Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 Seeing the new hell

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Jennifer Lockheart
District 1
avatar

PROFIELAantal berichten : 1465
Registratiedatum : 29-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Trainer en begeleider District 1
Leeftijd: 33

Onderwerp: Seeing the new hell | zo jan 03, 2016 4:09 pm

Jennifer wist niet goed wat ze dit jaar zou kunnen verwachten met de Arena. Tot nu toe hadden ze de afgelopen twee jaar twee aardig verschillende Arena's gehad, dus ze ging ervan uit dat ook dit jaar een andere omgeving zou verschijnen. In welke hoek ze het moest zoeken wist ze echter niet en daarom was het ook lastig geweest om zowel haarzelf als haar Tributen mentaal voor te bereiden. Ze kon enkel de twee op het hart drukken dat je focussen op je eigen overleven belangrijk was en dat een goed bondgenootschap je leven langer veilig kon stellen. Ze was echter het verraad van Madelyn in de vorige Spelen niet vergeten en had dus zowel James als Natalia eraan herinnert dat in de Arena niet alles was wat het leek. Ze kon nu verder alleen maar hopen dat de trainingen hen voldoende kennis en vaardigheden hadden opgeleverd om de Arena te overleven, wat deze ook brengen mocht.

Voor haar en de andere begeleiders en de winnaressen van de afgelopen twee Spelen was er zoals ieder jaar een ruimte beschikbaar gesteld vanaf waar zij de Spelen konden volgen via grote schermen. In deze ruimte was er ook steeds hoogstaand publiek uit het Capitool aanwezig, bij wie de begeleiders konden "slijmen" om Sponsoringen voor hun Tributen los te krijgen. Voor nu was Jennifer daar nog niet mee bezig, want de Spelen waren nog niet begonnen. Nog niet. Met haar armen over elkaar geslagen en haar blik strak op het grote scherm voor haar gericht, stond Jennifer bovenaan een klein afstapje dat naar een lager liggende gedeelte van de ruimte leidde. Hoewel er genoeg gemakkelijke stoelen en banken aanwezig waren voor haar en de andere gasten om plaats te nemen, had Jennifer besloten om eerst nog even te blijven staan. Ze kon later altijd nog gaan zitten. Op het scherm voor haar verscheen het logo van het Capitool, samen met het volkslied van Panem. Het zou nu niet meer lang duren of de Spelen zouden beginnen.

Bij het zien van de eerste beelden van de Arena vloekte Jennifer inwendig, een aantal scheldwoorden gleden zelfs zachtjes over haar lippen. Een woestijn. Een friggin' woestijn! Van alle Arena's die er hadden kunnen komen moest het dit jaar per se een droge vlakte wezen. Haar handen balden zich tot stevige vuisten terwijl ze naar de beelden staarde en de Arena in haar op nam. In het midden van de Arena was een groot, wit schip te zien waarop de hoorn zich bevond. Daarom heen lagen bijzonder weinig spullen, wat betekende dat het sowieso tot gevechten zou leiden bij de hoorn. Jennifer kon enkel en alleen hopen dat zowel Natalia als James gunstig gepositioneerd waren ten opzichte van de bruikbare spullen en dat ze het allemaal gingen overleven. Voor nu kon Jennifer alleen maar wachten tot de Tributen naar boven zouden komen. Onderwijl bekeek ze de beelden verder. Naast het schip waren er ook nog een aantal ruïnes en een oase aanwezig, maar het geheel maakte voor Jennifer al gauw duidelijk dat deze Spelen nooit lang konden duren. Als de Tributen al het gevecht bij de hoorn zouden overleven, dan moesten ze nog de hitte van de woestijn zien te overleven. Alleen de Tributen die de oase zouden kunnen beheersen maakten een goede kans om in leven te blijven, want zonder water was het in een omgeving als deze moeilijk te doen.

Ingespannen tuurde Jennifer naar het beeld toen de Tributen langzaam op het schip tevoorschijn kwamen. Waar waren Natalia en James? Haar ogen gleden over het beeld, maar deze liet haar Tributen pas laat zien. Rond de twintig seconden voor de start kwam Natalia in beeld, ingeklemd tussen de mannelijke Tributen van 6 en 7. De jongen uit 6 kon nog wel eens gevaarlijk zijn voor Natalia, die uit 7 een stuk minder, aangezien deze een hand mistte. Ze mocht hem om die reden echter niet onderschatten. Ze mocht niemand onderschatten. Haar ogen focusten zich weer op het scherm waar pas negen seconden voor de start James in beeld kwam. De jongen stond tussen de meiden van 7 en 8 in, wat voor hem redelijk ongunstig was. Eigenlijk was deze hele Arena voor James ongunstig, want met zijn bleke huid zou hij hoe dan ook gaan verbranden. Jennifer sloot even haar ogen terwijl de laatste seconden weg tikten. Alsjeblieft, laat in ieder geval één van de twee het overleven bad ze in stilte, waarna ze haar ogen opende zodra de laatste seconden werd weg geteld. De derde Hongerspelen waren begonnen.

OOC: Open voor alle andere begeleiders en de winnaars :p

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Madelynn Bristow
District 7
avatar

PROFIELAantal berichten : 451
Registratiedatum : 28-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Winnares HS2
Leeftijd: 19

Onderwerp: Re: Seeing the new hell | ma jan 04, 2016 1:30 am

De Hongerspelen waren nog niet eens begonnen, en Madelynn was nu al in staat om in huilen uit te barsten. De nachten waren heel, heel lang geweest, en nachtmerries werden alsmaar levendiger. De helft van de tijd droomde Madelynn ook overdag zo nu en dan weg, getergd door slaaptekort, en soms wist ze niet eens meer of ze nou wakker was of droomde. Lincoln. Sköll. Dean. Eloise. George. Leilah. Dat waren de gezichten die haar het meest wakker hielden. Ook Nakoma was vrijwel elke nacht van de partij, ondanks dat Lynn niet verantwoordelijk was voor haar dood. Het maakte slapen praktisch onmogelijk. Of dat niet eens… Het maakte rusten onmogelijk.

Vandaag was de dag dat de Tributen de Arena in werden gestuurd. Madelynn had zichzelf zover kunnen krijgen om Oliver en Logan succes te wensen, maar met haar vermoeidheid werd het alsmaar moeilijker om haar stoere façade hoog te houden. Ondanks dat ze niet geloofde dat een van haar Tributen het zou overleven, had ze niet de kracht gehad om daadwerkelijk afscheid van hen te nemen. Misschien… heel misschien zouden Oliver en Logan Panem versteld doen staan.
Madelynn zuchtte, terwijl ze een glas water (WATER! Ik zweer het!) aannam van een Avox en stilletjes dronk, terwijl ze naar het beeld staarde. Ze zag het logo van het Capitool in beeld verschijnen, maar eigenlijk verwerkte haar brein het nauwelijks. Het volkslied, daarentegen, deed de haren op haar armen rechtovereind staan. Haar pupillen verwijdden zich, en ze moest moeite doen haar ademhaling onder controle te houden. Het volkslied had tijdens de Spelen een heel andere betekenis gekregen.
Lynn probeerde wat te drinken, hopend dat iedereen haar verder met rust zou laten. Die rijke snobs, die ramptoeristen, daar had ze dus echt geen behoefte aan, al wist ze dat Oliver en Logan deels van haar en Dyson afhankelijk waren. Hopelijk gaan ze gewoon snel dood, wenste Madelynn vermoeid.

De eerste beelden van de Arena verschenen echter op het scherm, en Madelynns adem stokte, plots alert. Ze schold zachtjes, en kon zich inbeelden hoe frustrerend en beangstigend het voor de Tributen moest zijn, en hoe wanhopig ze zich wellicht zouden voelen. Al dat zand, en die rotsen! Madelynn realiseerde zich meteen hoe dankbaar ze moest zijn voor de vorige Arena, met het water, de diertjes en de bossen. Dit was gewoon een snikhete woestijn, met de Hoorn bovenop een schip. Lynn beet op haar onderlip, terwijl ze zocht naar mogelijke uitgangen. Er waren er niet veel, en het leek erop alsof de Spelmakers erop gebrand waren de eerste dag meteen veel sensatie te verzorgen – en veel doden.

Met nog ongeveer dertig seconden op de teller kwamen de Tributen omhoog. De eerste van Zeven die in beeld kwam was Oliver, en Madelynn hoopte maar dat als hij zou gaan, dat het dan snel zou gebeuren en soepel zou gaan. Het beeld verschoof naar Natalia Russo uit Één, en even keek Madelynn om, op zoek naar Lockheart. Ze had de andere Begeleiders nog maar nauwelijks een blik waardig gegund; ze was gewoon te druk bezig met zichzelf overeind houden. Bovendien herkende ze al hun gezichten en het droeg gewoon te veel nare herinneringen met zich mee, zo ook dat van Lockheart. Madelynn mocht de vrouw niet, en dat gevoel leek geheel wederzijds te zijn.
De Spelen stonden echter op het punt om te beginnen en dit was niet het moment om zich druk te maken om haar eigen zielige leventje. Zij was veilig, en zodra het gevecht bij de Hoorn voorbij was, dan mocht ze van zichzelf haar bed inkruipen. Er waren nu geen Tributen meer in het Capitool die de slaap beter kon gebruiken dan zij, dus zelfs als ze nachtmerries had, dan kon ze niet langer iemand wakker schreeuwen die ertoe deed. Dyson zou waarschijnlijk toch wel hier blijven, mochten er sponsoringen binnenkomen.

Het zou nog maar enkele seconden duren, voordat de Hongerspelen daadwerkelijk zouden beginnen en Madelynn hield haar adem in. Ze had de Spelen maar één keer eerder kunnen volgen, en het had compleet anders gevoeld dan nu – verder weg, als het ware. Het was vreemd om hier te zitten en met een glas water naar het scherm te kijken, terwijl de Tributen daar zo ongeveer levend gingen verbranden in die hitte. Het voelde onterecht, en met een brok in haar keel zette ze haar glas weg. Zodra haar ogen weer op het scherm waren gericht, barstte de strijd los. Wie zouden hier levend uit weten te komen? En wie zou zich volgend jaar bij hen in deze ruimte voegen?

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Alexandra Leifsson
Begeleider District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 292
Registratiedatum : 13-03-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Begeleider district 3
Leeftijd: 35

Onderwerp: Re: Seeing the new hell | di jan 05, 2016 11:17 pm

Alexandra had een aantal turbulente dagen achter de rug, net als de rest in het voorbereidingscentrum waarschijnlijk. Het verschil tussen haar ongemak en dat van de twee tieners waarvan ze vandaag afscheid nam was echter groot. Zij zou over een hopelijk niet al te korte, maar nog steeds overzienbare tijd weer thuis zijn, waar ze bij kon komen van de stress, haar familie kon omarmen. Haar tributen zouden die luxe enkel kennen als ze daarvoor eerst drieëntwintig andere tieners overleefden. Ze zuchtte en dwong zichzelf om op te schieten. Alexandra herinnerde zich nog goed hoe ze weg waren gereden van haar thuis, hoe de families van Gracie en Eugine daar gestaan hadden, machteloos. Alexandra rechtte haar rug en trok haar leren jasje aan. Met een vastberaden uitdrukking maakte ze zich klaar en marcheerde dan naar de openbare ruimte waar ze samen met haar collegae en enkele VIP's het begin van het einde te aanschouwen. Alexandra duwde de deur open en richtte haar blik op de aanwezigen. Op de TV's waren voorbeschouwingen te zien, waar alle tributen nog eens te zien waren. Alex ving een glimps van Eugine en Gracie op en stapte de ruimte binnen. Ze ging dit doen. Zij was hun enige hulp van buitenaf. En ze zou zorgen dat ze er wat aan hadden.

Een sprakeloze dienaar van het Capitool gebaarde of ze iets wilde drinken, waarop de vrouw bars nee schudde. Ze had haar handen graag vrij en was niet bang voor ongemakkelijke stiltes die ze met beleefde slokjes wijn op moest vullen. Alexandra begroette een paar bekenden, vertelde hen hoe veel vertrouwen ze wel niet in haar tributen had en maakte een kort praatje met Caelestis, maar liep weg zodra ze zag dat Eutropia hun kant op kwam. Hierdoor werd ze de andere kant van de ruimte ingedwongen, waar ze plaats nam achter een stoel, haar handen om de rugleuning geklemd. Nu gaan zitten kon ze echt niet. Alexandra focuste zich op de schermen, waar de Arena op verscheen. Er volgde een moment wat leek op een collectief ingehouden adem, waarna Alexandra geschrokken uitademde. Waren ze helemaal gek geworden, daar in hun hoge toren? Een woestijn? Eén miezerige plas met water? Ze kon haar woede nauwelijks verbergen. Alexandra liet de stoel los en begon te ijsberen, terwijl ze probeerde de implicaties van deze omgeving volledig in te schatten. Hitte. Open vlaktes. Zon. Veel zon. Ze zouden schaduw nodig hebben. En water, heel veel water.

Toen de gevechten bij de hoorn losbraken stond Alexandra weer even stil om te zien hoe Eugine en Gracie het er van af brachten. Allebei richtten ze zich op een voorwerp, maar geen van beiden wist dat ook echt te pakken krijgen. Een steek van teleurstelling schoot door haar heen. Dag, kruik. Dag, wapen. Deze pech kon er ook nog wel bij. En Gabe met een wapen was ook geen prettig vooruitzicht. Gelukkig leek ook Eugine zich te beseffen dat de confrontatie aangaan met een krachtpatser geen goed idee was in de eerste minuten en probeerde de jongen weg te komen. Alexandra hoopte maar dat hij goed terecht was gekomen na zijn val, want rennen voor je leven met verwondingen ging niet al te makkelijk.

Een aantal tributen waren al naar beneden aan het klimmen en ook Gracie voegde zich daarbij. Alexandra durfde enkele seconden haar ogen van het beeldschermen los te scheuren. Ze zag Madelynn staan en wierp het meisje, want dat was ze in Alexandra's ogen nog, een sympathiserende blik toe. Ze wist niet zo goed hoe ze zich tegenover de nieuwkomer in de kamer moest gedragen, Madelynn's acties in de Arena waren niet allemaal even moreel verantwoord geweest en Alexandra had haar eigen tributen zien sterven zodat Madelynn hier kon staan. Maar ze besefte evengoed dat het zeker niet makkelijk moest zijn voor de winnares zelf, die al die doden met zich mee moest dragen. En ze zaten nu allemaal in hetzelfde schuitje, achter een scherm en niet in staat hun tributen te helpen tot de initiële chaos voorbij was. ''Madelynn,'' begroette ze de ander. ''Ik hoop dat je alles een beetje kan vinden?'' Haar houding was ietwat beleefd en stijfjes, maar niet onwelwillend. Praten over de tributen of de arena ging ze maar niet proberen, het meisje zag er al fragiel genoeg uit zonder over zulke gevoelige onderwerpen te spreken.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Madelynn Bristow
District 7
avatar

PROFIELAantal berichten : 451
Registratiedatum : 28-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Winnares HS2
Leeftijd: 19

Onderwerp: Re: Seeing the new hell | wo jan 06, 2016 1:57 pm

Er werden bondgenootschappen gevormd. Madelynn beet op haar lip en moest zichzelf dwingen om niet stil te staan bij haar eigen verraad. Ze zou het zichzelf nooit vergeven, zelfs al wist ze dat Eloise waarschijnlijk hetzelfde had gedaan. Ze hadden beide een bondgenootschap gehad met Nakoma, en elkaar geholpen, maar voornamelijk getolereerd. Madelynn had haar leven echter deels te danken aan Eloise, dus de manier waarop het geëindigd was… Het was geen fijne herinnering.

Het was moeilijk om precies te volgen wat er bij de Hoorn gebeurde, maar Madelynn kreeg nog net mee hoe het meisje uit Één met haar vingers richting Olivers ogen ging. Lynn slikte, en was bijna blij toen ze haar naam hoorde. Ze draaide zich desondanks enigszins verbaasd naar de stem toe, en realiseerde zich dat een van de andere Begeleiders een gesprek was begonnen. Dat had ze niet verwacht.
“Hallo,” begroette ze de vrouw zo beleefd mogelijk, terwijl ze zich probeerde te herinneren of ze een naam bij het gezicht kon plakken. Dat kon ze niet, concludeerde ze al snel, maar ze wist dat ze de Begeleider van District 3 was. Sage’ district. Flaire’s district. “Alles, behalve gemoedsrust,” antwoordde Madelynn niet onvriendelijk. “Dank je.”
En ze wilde niet onbeleefd zijn door te staren, maar het litteken op Alexandra’s gezicht trok haar aandacht. Ze wist niet of ze gewoon nooit goed genoeg naar de vrouw had gekeken om het te zien, of dat het haar gewoon niet kon schelen, maar nu kon ze niet anders dan staren. Ze wist ook niet zo goed wat ze verder kon zeggen, al was in stilte staren naar een litteken waarschijnlijk niet echt het beste alternatief. Ze vond het echter niet afzichtelijk; integendeel zelfs. Het gaf de vrouw iets extra’s. Lynn dacht aan haar eigen littekens, verstopt onder haar kleding. Hoe zou de vrouw aan haar littekens gekomen zijn?
Madelynn probeerde verontschuldigend te glimlachen, al voelde het alsof haar mond zo goed als vergeten was hoe dat moest. Ze blikte kort op het scherm, daar er iets leek te gebeuren aan de reactie van sommige mensen hier, maar Lynn besloot al snel dat ze haar aandacht toch echt liever bij het gesprek hield. Maar dan moest ze natuurlijk wel wat zeggen…
“Je litteken,” begon ze wat ongemakkelijk, maar haar vermoeidheid zorgde ervoor dat het haar eigenlijk niet meer zo heel veel kon schelen. Het liefste maakte ze geen vijanden binnen deze ruimte, maar als ze haar collega beledigde, dan had ze pech. “Het staat je goed.”

OOC: Good conversation. Oh yeah. XD

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jennifer Lockheart
District 1
avatar

PROFIELAantal berichten : 1465
Registratiedatum : 29-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Trainer en begeleider District 1
Leeftijd: 33

Onderwerp: Re: Seeing the new hell | za jan 09, 2016 11:36 pm

Jennifer probeerde met haar blik haar twee Tributen tegelijk in de gaten te houden, wat ze natuurlijk niet helemaal kon. Niet alleen was het een chaos op het moment dat de vierentwintig tieners werden losgelaten, de beelden op de tv versprongen ook nog eens de hele tijd in een poging alles te filmen. Het eerste wat de vrouw opviel was dat niet iedereen voor de wapens of andere spullen ging. Sowieso waren die in beperkte mate aanwezig, maar een aardig deel van de Tributen leek te hebben besloten het erop te wagen om zonder spullen de woestijn in te trekken. Een domme, domme fout (zo vond Jennifer), maar ze kon wel begrijpen dat de Tributen uit de buurt wilden van het eventuele bloedvergieten bij de hoorn. Van dat bloedbad kwam trouwens weinig terecht, want er werd bijzonder weinig gevochten bij de hoorn. Er werd voornamelijk gevlucht, verzameld en... gepraat. Jennifer keek toe terwijl een groepje Tributen zich verzamelde en met anderen probeerde te praten. Wat waren die kinderen van plan? In hemelsnaam, dit was geen theefeestje! Gelukkig leek Natalia wel hersens te hebben, want ze ging voor een tas bij haar in de buurt... net als de jongen die naast haar had gestaan. Heel fijn. Wat hadden die Tributen van District 7 met die van haar? Vorig jaar was het Madelynn en Lincoln en nu Oliver en Natalia? Ze gluurde even in de richting van Madelynn, welke even verderop stond te praten met de begeleidster van District 3. Alsjeblieft, laat dit niet weer een District 1 versus 7 worden.

Beschamend sloeg Jennifer haar hand voor haar gezicht toen James in beeld kwam. De jongen struikelde voorwaarts over het dek op weg naar een houten boog zonder pijlen, maar wist hem niet te bemachtigen, want iemand anders was hem voor. Gelukkig voor de jongen richtte het meisje zich niet op hem om hem meteen dood te slaan met de boog, maar ging ze er vandoor. 'Maak dat je daar wegkomt James,' siste de vrouw met op elkaar geklemde kaken. 'Ga naar Natalia.' Ze kon alleen maar hopen dat het meisje de confrontatie met Oliver zou overleven. Alsof het scherm naar haar gedachten luisterde kwam haar vrouwelijke Tribuut in beeld. Zij en Oliver hadden beide de tas gegrepen en Jennifer keek trots toe hoe Natalia naar de jongen uithaalde. Het stelde haar echter teleur dat het meisje niet een vuistslag uitdeelde, maar met open hand sloeg, als een echt meisje. Toch kon ze een schamper lachje niet tegenhouden toen ze zag dat Natalia Oliver in zijn oog stak. Net goed, dacht ze terwijl ze weer even in de richting van Madelynn gluurde. Ze keek net op tijd terug naar het scherm om te zien dat Oliver uit balans was en de tas los liet. Jennifer glimlachte, al wist ook zij wel dat de strijd nog niet gestreden was. Daarbij kon het maar zo wezen dat de tas geen nuttige spullen bevatte, want ze hadden het hier wel over de Spelen, gemaakt door het Capitool. Niks was wat het leek.

Het werd steeds rustiger bij de hoorn en er kwamen verschillende beelden voorbij. Jennifer zag verontrustend veel bondgenootschappen ontstaan; ze telde er in ieder geval drie. Ze rekende erop dat Natalia James mee zou nemen, maar ergens in haar achterhoofd wist ze wel beter. Die meid was net zo koppig als zij.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Alexandra Leifsson
Begeleider District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 292
Registratiedatum : 13-03-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Begeleider district 3
Leeftijd: 35

Onderwerp: Re: Seeing the new hell | zo jan 10, 2016 7:26 pm

De situatie van de tributen was penibel. Niet alleen stonden ze met z’n allen in een snikhete woestijn, gaf de thermometer informatie in de bovenhoek van het scherm al aan. Maar om dat alles nog leuker te maken waren ze op een torenhoog schip terecht gekomen, met slechts twee uitgangen en weinige wapens. Wilden de spelmakers nou dat de tieners elkaar met blote vuisten af maakten? Alex slikte zenuwachtig. Bij alles wat ze de tributen zag doen moest ze aan haar eigen kinderen denken. Oswald, haar grote sterke Oswald, was veilig nu. Maar Donja en Markus moesten de volgende jaren nog mee doen bij de Boete. En ze had er nu al nachtmerries van.
Ook de twee jonge vrouwen die in de begeleidersruimte ronddwaalden lagen Alex nauw aan het hart. Voor Sage voelde ze zich uiteraard verantwoordelijk, na de overwinning onder haar leiding. Madelynn was vorig jaar overgebleven na een dramatisch eindspel met Lonnie en Leilah. En als begeleider en als moeder kon ze het niet aanzien hoe het meisje zo alleen stond te zijn. ‘’Makkelijker wordt het helaas niet,’’ gaf ze toe, al was er geen verdriet in haar stem te vinden. Het was iets wat ze al geaccepteerd had. ‘’Maar het went..’’  Alex wilde de moeilijke taak van begeleider niet trivialiseren, maar het was wel waar dat ze na twee jaar manieren had gevonden om beter om te gaan met haar gevoelens, zonder haar tributen daar de dupe van te laten worden.

Alexandra hield het scherm in het oog, maar merkte algauw dat ze er nog niet als een neuroot naar hoefde te staren. Ze kon nu toch nog niets doen voor Eugine en Gracie. Hun enige hoop was weg, weg, wegkomen van dat verrekte schip. En met rennen kon ze hen niet helpen. Niet totdat ze geld binnen had voor sponsoringen. En dat geld kwam pas wanneer de eerste gevechten gekalmeerd waren en de kansen van de overlevenden ingeschat waren. Dan was het nog maar hopen dat Eugine en Gracie interessant genoeg waren voor een gift, tegenover de strijdlustige gewapende bondgenootschappen die gevormd werden.

Het was iets wat haar niet vaak gebeurde, maar toen Madelynn begon over haar litteken trok een beschaamde blos over de wangen van de vrouw. Ze voelde haar gezicht warm worden, was zich opeens zo veel meer bewust van haar uiterlijk. Het onderwerp lag nogal gevoelig. Alex stond met een mond vol tanden, wist niet hoe ze hierop moest reageren. Een compliment was het, Madelynn leek oprecht. Haar mond vertrok zich dus tot een lichtelijk ongemakkelijke glimlach. Het littekenweefsel trok haar lach scheef, ze was vertekend, getekend door het leven. ‘‘Vind je?’’ vroeg ze, niet zo zelfverzekerd als ze meestal was. ‘‘Mooi..’’ mijmerde ze zachtjes. ‘‘Het maakt me tot wie ik ben.’’ Wat wilde ze nou precies zeggen? ‘‘Je verleden draag je altijd bij je, of je het nou leuk vindt of niet.’’


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Madelynn Bristow
District 7
avatar

PROFIELAantal berichten : 451
Registratiedatum : 28-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Winnares HS2
Leeftijd: 19

Onderwerp: Re: Seeing the new hell | di jan 12, 2016 8:31 pm

Het was nog niet zo lang geleden dat Madelynn iedereen die Begeleider was had veroordeeld om die baan, zelfs Dyson die haar op zich altijd goed behandeld had. Nee, hun eerste ontmoeting was niet bepaald vlekkeloos gegaan, maar hij had haar nooit aangegeven bij Vredesbewakers. Het was dankzij hem dat ze Caleb had ontmoet, én dat ze nog leefde. En nu was ze in gesprek met de Begeleider van District 3, die zoveel menselijker overkwam dan ze zich had kunnen voorstellen. Ze waren zo slecht nog niet.
Madelynn knikte op de reactie van haar collega. Ze verwachtte ook niet dat het makkelijker ging worden, al zou ze de toekomst wellicht iets positiever tegemoet gaan als haar het tegendeel werd verteld. Maar ze waardeerde Alexandra’s eerlijkheid. Het idee dat dit alles zou gaan wennen was echter eng. Dat kon toch evenmin een goed teken zijn?  

Madelynn was moe, maar ze kon merken dat ze een gevoelige snaar had geraakt met haar opmerking. Ze had nu dan ook nadrukkelijke aandacht voor het gezicht van de vrouw, waardoor het iets makkelijker werd om dingen op te pikken, zo ook haar scheefgetrokken glimlach. De vrouw leek niet geheel op haar gemak, maar ze leek het compliment eveneens niet verkeerd op te vatten.
Lynn liet de vrouw spreken en knikte. Ze dacht aan Caleb en alles wat ze in de Hongerspelen had gedaan. Dat had een ander persoon van haar gemaakt. Zonder die ervaring was ze wellicht een beter persoon geweest, maar wellicht ook niet. Ze was iemand geweest die haar mening klaar altijd klaar had, zoals bij de Begeleiders. Haar meningen waren niet altijd juist geweest. Nu was ze ouder; meer volwassen. En toch was ze pas achttien. Ze had dingen gedaan die de meeste tieners hopelijk nooit hoefden mee te maken, maar het maakte haar tot wie ze was. En op dit moment was dat misschien niet veel waard, maar op de lange termijn zou ze hier vast sterker uitkomen. Misschien.
“Het zijn herinneringen,” beaamde Madelynn. Echt veel zin om over haar eigen activiteiten in de Spelen te praten had ze niet, zeker niet hier, dus besloot Madelynn iets anders met de Begeleidster van Drie te delen. “Ik heb er een op mijn rug,” sprak ze neutraal, maar ook dit was niet bepaald de beste herinnering  die ze had. “Maar die valt gemakkelijk te verbergen, en daardoor ook te vergeten.” Ze zuchtte en haalde haar schouders op, enigszins verdrietig. “Niet dat ik dat zou willen. Het herinnert me aan mijn menselijkheid.” En ze had die herinnering nodig om door te kunnen gaan.

Niet alle Begeleiders leken overigens behoefte te hebben aan sociaal contact, of niet iedereen liet dat tenminste merken. Madelynn blikte even om zich heen en zag Lockheart aan het beeld gekluisterd, maar ze maakten kort oogcontact, waarna Jennifer haar aandacht echter weer op het scherm richtte. Madelynn volgde haar blik en zag dat Oliver het niet makkelijk leek te hebben. Ze slikte, toen ze zich realiseerde dat het meisje Één er verantwoordelijk voor leek te zijn. Zou Lockheart haar daar opdracht toe gegeven hebben – als wraak voor Lincoln? Madelynn wist het niet, maar het gaf haar een slecht gevoel.
Waar Logan was, wist Madelynn niet, maar ze besloot haar aandacht weer op haar gesprekspartner te richten. “Het spijt me dat ik het moet vragen, trouwens, maar zou ik mogen weten hoe je heet?” Haar blik was verontschuldigend, maar ze kon het zich echt niet voor de geest halen. “Een jaar geleden had ik het iets te druk met… andere dingen.”

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jennifer Lockheart
District 1
avatar

PROFIELAantal berichten : 1465
Registratiedatum : 29-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Trainer en begeleider District 1
Leeftijd: 33

Onderwerp: Re: Seeing the new hell | di feb 02, 2016 7:28 pm

Jennifer haar ogen verlieten het beeldscherm alleen om af en toe een blik te werpen op haar omgeving. De begeleidster van District 3 en Madelynn waren nog altijd met elkaar aan het praten, iets wat Jennifer zeer ongewoon vond. Waarom zouden twee Districten, welke gedwongen werden tegen elkaar te vechten in een Arena, zo rustig met elkaar staan praten? Of waren ze soms van plan om hun beider Districten samen te laten werken? Even kneep de vrouw haar ogen samen terwijl ze naar de twee vrouwen keek die verdacht aan het doen waren. Misschien moest ze dat gezellige onderonsje daar maar eens gaan verstoren. Voor ze dat echter kon doen, werden haar ogen naar het beeld getrokken. Ze was nog net op tijd om te zien hoe James over de rand van het schip viel en bijzonder ongelukkig terecht kwam vele meters daar beneden. Jennifer sloot gepijnigd haar ogen toen James te pletter viel en het geluid van een brekende nek hoorbaar was. Het kanonsschot volgde niet veel later. Langzaam liet de vrouw haar adem, die ze onbewust in had gehouden, langzaam tussen haar lippen door ontsnappen. Ze had geweten dat James het nooit lang vol zou houden, maar dit was wel erg kort geweest en ook nog eens heel sneu. Die arme jongen had beter verdiend.

Het "voordeel" van James zijn dood was echter dat Jennifer zich nu nog enkel op één Tribuut hoefde te richten; Natalia. Het meisje leek een stuk meer kans op overleven te hebben, want ze zorgde voor een nette afstand tussen haarzelf en de andere tributen. De rust op het schip nam toe en Jennifer kon zien hoe Natalia de inhoud van haar tas bestudeerde; een tent. Jennifer fronste haar voorhoofd. Een tent? Wat moest Natalia in hemelsnaam met een tent in deze woestijn? Overdag was het veel te warm in een tent en in de avond was het nu niet het meest geweldige idee om te gaan kamperen. Gelukkig zaten er ook haringen bij, welke Natalia als wapen kon gebruiken. Mooi, dat was in ieder geval wat. Op dat moment werd Jennifer op haar schouder getikt. De vrouw draaide zich verbaasd om en keek neer op een kleine Avox. Het meisje, Jennifer schatte haar een jaar of dertien, gaf haar een envelop. Snel nam de vrouw deze aan, waarna ze hem opende en er een papier uit haalde. Haar ogen schoten over de letters en een grijns gleed over haar lippen. Een inwoner van het Capitool had besloten Natalia te sponsoren en wilde haar een veldfles met water en een lang mes sturen. Mooi! Snel ging Jennifer aan de slag om ervoor te zorgen dat de goederen meteen bij Natalia aan kwamen.

Niet veel later was de vrouw weer terug en was op de tv te zien hoe Natalia haar sponsoring naar beneden kwam. Mooizo, dit schoot al wat op. Nu hopen dat Natalia het lang vol ging houden en aan het einde van de Spelen gewoon weer met Jennifer mee naar huis kon.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Alexandra Leifsson
Begeleider District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 292
Registratiedatum : 13-03-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Begeleider district 3
Leeftijd: 35

Onderwerp: Re: Seeing the new hell | do feb 11, 2016 10:55 pm

De sfeer in de ruimte was bijna letterlijk in tweeën gesneden. De begeleiders uit de districten waren duidelijk gespannen, gefocust op het welzijn van hun tributen. De mannen en vrouwen uit het Capitool keken echter duidelijk op een andere manier; meer voor hun plezier, met oog op de faam die hun tributen hen konden brengen. Ze babbelden, bespotten de zwakkeren, schepten op over hun eigen 'kandidaten'. Alexandra probeerde het maar zo veel mogelijk te negeren, afgelopen jaar had ze haar tijd aan de andere kant van de kamer bevonden, afstand houdend voor zo veel ze kon. Maar nu stond ze te praten met Madelynn, alsof Eugine en Gracie haar niet genoeg interesseerden. Het voelde bijna alsof ze hen in de steek liet. Ze hield hen zijdelings in de gaten en zodra zij op weg waren naar de oase wist ze dat ze voor nu veilig waren.

Misschien was het ook maar goed om een beetje afleiding van het scherm te zoeken. Er zouden nog genoeg dagen komen. Lange dagen, lange nachten. Als ze Madelynn een beetje op haar gemak kon stellen zou het meisje de dagen misschien wat beter volhouden. De dagen totdat ze weer naar huis mocht. Die gedachte deed Alexandra even slikken, wachten tot je naar huis mag. Wachten tot je tributen dood zijn. Ze zag Oliver's ernstige ogen voor zich, Flaire's manische grijns. Naar huis gaan was voor niemand makkelijk. Maar de meesten kwamen nooit meer thuis. En anders kwamen ze terug als een ander mens. Zoals Sage.
Alex luisterde naar het meisje en realiseerde zich dat Madelynn eveneens letterlijke battle scars droeg. Met haar verloren vriend en het gewicht van 23 doden op haar rug kon dat zeker niet makkelijk zijn. Toch sprak er een soort wijsheid uit haar woorden, getekend door het leven, op zo'n jonge leeftijd al. ''Dat is inderdaad belangrijk. Het gemak van vergeten is een val waar veel mensen intrappen. De pijn verdwijnt, maar zo ook een deel van jezelf.'' Even viel er een stilte, het scherm toonde op vier splitscreens allerlei simultane gebeurtenissen, waardoor het lastig was alles in de gaten te houden.

Madelynn vroeg om haar naam. Ze had geen blijvende indruk gemaakt. Gelukkig maar, ze moest er niet aan denken bij alle mensen bekend te staan. ''Begrijpelijk. Mijn naam is Alexandra-'' Ook Alex werd nu afgeleid. Niet door het scherm, maar door een binnenschuifelend meisje. Nieuws. Nauwgelet volgde ze de uitwisseling. Jennifer was duidelijk in haar nopjes met het nieuws. En dat terwijl James slecht een moment geleden overleden was. Alexandra keek peinzend naar Jennifer en het scherm. Was het een sponsoring voor Natalia? Hoe had ze dat zo vroeg al voor elkaar gekregen? Sterker nog.. Ze had Jennifer niets bijzonders zien doen. Was de sponsoring gewoon aan komen waaien? Of kwam het van familie? Een fles water en een extreem lange dolk waren de buit. De eerste wapens waren gesponsord. De Spelen waren nu echt begonnen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: Seeing the new hell |

Terug naar boven Go down
 

Seeing the new hell

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: De Spelen :: Het Hongerspelen Archief :: 3de Hongerspelen :: Het Capitool-