Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 [DAG 2] I will survive

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Natalia Russo
District 1
avatar

PROFIELAantal berichten : 664
Registratiedatum : 28-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep:
Leeftijd: 17

Onderwerp: [DAG 2] I will survive | do feb 04, 2016 1:50 am

De uren tikten traag voorbij. De dagen in de arena duurden lang, dat was Natalia al snel duidelijk geworden. Ze verging van de dorst, maar ze dwong zichzelf om slechts af en toe een klein slokje te nemen van de veldfles met water die haar een paar uur eerder geschonken was. Vol ongeloof had ze de sponsoring in ontvangst genomen, ze had nooit verwacht sponsoringen te krijgen en zeker niet zoiets duurs als het mes dat ze in haar hand geklemd hield. Dat moest wel uit het capitool komen, ze wist maar al te goed dat haar familie niet in staat was om een wapen te sponsoren. Ze had dus kennelijk op een of andere manier tóch indruk weten te maken op de capitoolbewoners.

Het was inmiddels bijna middernacht en Natalia zat, met het mes op haar schoot, voor haar opgezette tent. Het ding stond niet vast aan het dek van de boot, dus het minste zuchtje wind zou er voor zorgen dat het ding door de arena vloog, maar daar kon Natalia zich niet echt druk om maken. Ze was nog altijd niet op een kampeervakantie, tenslotte. Tijdens het opzetten van de tent had ze een paar keer een kanon gehoord, dus er waren meer doden gevallen na Gabe. James was er een van, wist ze, omdat ze hem van het schip af had zien vallen. Eerlijk is eerlijk: echt rouwig kon ze er niet om zijn. James had geen schijn van kans gehad en nu wist ze in ieder geval zeker dat de volledige aandacht van haar begeleidster naar haar uitging.

Toen de eerste noten van het volkslied klonken, hief Natalia haar gezicht op naar de donkere hemel. De gezichten van James en Gabe waren geen verrassing, beide had ze bewust meegekregen. De andere twee bleken de meisjes uit zeven en twaalf te zijn. Vier dood, twintig nog in leven. Nog negentien te gaan voor ze deze hel kon verlaten.

Ze nam een klein slokje van het water en propte de veldfles terug in de rugtas, onder de trui die ze daar nog steeds in had zitten, voor ze ging liggen en zichzelf dwong haar ogen te sluiten. Heel even slapen. Haar knorrende maag, die protesteerde tegen het gebrek aan eten, proberen te negeren.

Toen ze wakker schrok, was het nog steeds donker. Ze klemde het mes steviger vast en stond op, behoedzaam om zich heen kijkend of ze een andere tribuut zag. Het leek rustig te zijn om haar heen, maar het heftige bonken van haar hart liet haar al weten dat slapen er voorlopig niet in zat. Trouwens, nu de nacht was aangebroken was het een stuk minder heet in de arena. Ze greep de rugtas en nam hem op haar rug. Tijd om actie te gaan ondernemen, besloot ze. Nu ze niet bijna omviel van de hitte. Ze verliet het bovendek, tot ze bij de hoorn aankwam. Aarzelend keek ze naar boven, naar het kraaiennest, waar – voor zover ze wist – twee tributen verscholen zaten.

Zo goed en kwaad als het ging stopte ze het mes in haar rugtas. Het ding was er veel te groot voor, maar ze had zo in ieder geval haar handen vrij genoeg om te kunnen klimmen. Ze klom zo zachtjes mogelijk naar boven, tot ze bijna bij het platform aangekomen was. Ze haalde het mes voorzichtig weer uit de tas en overbrugde het laatste stukje tot het platform, waarna ze in het wilde begon te steken, hopend een (of liever beide) tributen dodelijk te verwonden.

TL;DR;
- Natalia heeft de tent opgezet op het bovendek, zonder gebruik te maken van de haringen. De tent staat dus los.
- Honger en dorst, maar ze probeert zo zuinig mogelijk te doen met het water. De veldfles is ongeveer halfvol.
- Stopt de veldfles in de rugtas en gaat even slapen
- Schrikt na een tijdje wakker (rond 3 of 4 uur) en besluit actie te gaan ondernemen
- Vertrekt met rugtas en mes naar het kraaiennest, waar ze, zonder te kijken of daar überhaupt nog wel iemand is – in de wilde weg is gaan steken in de hoop Enrico/Gloria te overvallen

Enrico, die het dichtst bij Natalia in de buurt was, had haar op tijd opgemerkt en wist de aanval te ontwijken.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.z4.invisionfree.com/HauntedHogwarts
Gloria Fowler
District 8
avatar

PROFIELAantal berichten : 93
Registratiedatum : 19-10-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Fabrieksarbeider
Leeftijd: 17

Onderwerp: Re: [DAG 2] I will survive | di feb 09, 2016 8:53 pm

Met behulp van de rust en de ijsklontjes was haar barstende koppijn uiteindelijk weggevaagd, en ook Enrico leek opgeknapt omdat ze zowaar veilig konden relaxen. De tijd ging tergend langzaam voorbij, en de groep in de boot was nog steeds nergens te bekennen. Dus bleven ze op hun plek en wisselden ze elkaar af met de wacht. Uiteindelijk daalde de temperatuur en werd het felle licht vervangen voor schemering en later voor duisternis.

Muziek wekte Gloria van haar half-slaap, en meteen was haar aandacht gericht op de lucht. Vier gezichten, vier jongeren. Van twee had ze het lijk gezien, bebloed en blauw, maar hun dood had ze niet kunnen zien. Ze slikte, een extreem dubbel gevoel kroop door haar buik. Ergens was ze blij, ze was een stap verder, een dag verder, bij haar winst, bij haar overleven. Maar dood is dood, en naast Gabe had niemand van deze kinderen een reden gehad om te moeten sterven, tenminste niet zover ze wist. Het had ook haar kunnen zijn, die daar werd afgebeeld. Maar zij, Enrico en haar ex-teamgenoten hadden het allemaal overleefd, en dat luchtte op. Zelfs toen de projectie allang weer was verdwenen en het volkslied alleen nog maar als echo in haar hoofd dreunde, bleef ze omhoog staren. Vol met vragen, vol met gevoelens. Enrico zweeg ook, maar wist toch eerder zijn blik af te wenden, tenminste dat bleek toen Gloria opeens de appel zag die hij voor haar neus hield. "Op onze eerste dag?" Vroeg hij, met een glimlach. Maar zijn ogen stonden vol emoties, waardoor ze wist dat ook hij met dit dubbele gevoel vocht. Langzaam knikte ze, "En mogen de kansen immer in ons voordeel zijn" zei ze met een poging om het stomme Capitool accent na te doen. Met moeite glimlachte ze terug, pakte ze de appel en nam ze de eerste hap, dwars door de tekst heen.

Te vol van emoties om te kunnen slapen, maar te afgeleid om op de uitkijk te staan, staarde ze omhoog, naar de sterrenhemel. Was het echt? Maakte dat nog uit? Haar gedachten stroomden alle kanten op, thuis, de opstanden, levensvragen, levenswensen. De tijd die eerst zo tergend langzaam ging, vloog nu juist voorbij.

Een por in haar buik maakte haar weer alert. Verschrikt keek ze op, en schrok nog meer van de weerkaatsing van licht op ijzer. IJzer dat recht op hen afkwam met gevaarlijke snelheden. Mes. Enrico was gelukkig wel oplettend geweest en was weg gedeinsd van het wapen zodat het nu in de leegte stak. Iemand had hen dus wel degelijk gezien. Snel was ze overeind geschoten, en zocht ze naar de oorsprong van het wapen. Enrico, was inmiddels naar de tegenovergestelde kant van het platform gesprongen, en leek niet van plan om actie te gaan ondernemen. Dus nam ze zelf maar weer het lot in handen. Weer stak het ding richting het platform, en dit keer was duidelijk de arm die eraan vast zat te zien, dus deed Gloria het enige wat ze in de korte tijd die ze had kon bedenken. Met haar gewicht stampte ze met haar rechtervoet op de vijand's arm of hand of wat het stuk huid ook was, terwijl ze haar linkerbeen zo ver mogelijk weg hield. De volgende stap volgde zonder nadenken: diezelfde voet die haar arm net hopelijk verpulverd had (of in ieder geval hopelijk een rode plek had achtergelaten), schoot nu met volle kracht uit naar waar het hoofd van de belager zou moeten zitten, geholpen met een plotselinge adrenaline-kick van de plotselinge actie. "Rot op en gun ons wat nachtrust" gromde ze tussen haar tanden door terwijl ze vurig hoopte dat haar aanval dit keer wel wat had uitgehaald.

TL;DR:
~ De appel word gegeten
~ Emoties and stuff
~ Gloria trapt eerst op Natalia's arm/hand en vervolgens naar waar haar ze denkt dat de rest van haar lichaam zit (en hoopt een vliegles te geven)
~ Enrico is verstandiger en vliegt naar de veilige kant van het platform

De eerste trap weet Natalia te ontwijken, maar daardoor kan ze de tweede trap niet ontwijken en wordt ze vol geraakt.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

[DAG 2] I will survive

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» [Halloween event groepje 5] Can you survive this one, try it~

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: De Spelen :: Het Hongerspelen Archief :: 3de Hongerspelen :: De Arena-