Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 [DAG 3] What now?

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Ayrton Seeger
District 6
avatar

PROFIELAantal berichten : 182
Registratiedatum : 07-11-14
KARAKTER

Onderwerp: [DAG 3] What now? | di feb 16, 2016 3:46 pm

Terwijl het kanonschot al had geklonken, staarde Paula hem nog recht in de ogen aan. Een traan sijpelde langzaam langs de wang van het levenloze meisje heen nadat Ayrton zijn wapen uit haar lichaam had getrokken. Pas toen merkte hij het krakkende geluid van zijn hoorn op. Met een frons op zijn gezicht bestuurde Ayrton het wapen. Blijkbaar was Paula niet de enige die geleden had.

Voordat de groep hun tocht verder vorderde, had Ayrton de oogleden van het gestorven meisje gesloten alvorens een diepe zucht geslaakt te hebben. Het leek duidelijk te zijn dat niemand er verder nog iets over te melden had. Paula was dood. Hij had haar gedood, en dat was dat. Het was niets persoonlijks. Het moest gewoon gebeuren. Hoewel het Ayrton alles behalve beviel dat het Capitool hem op deze manier tot bepaalde dingen dwong, was hij niet van plan hun beloning af te slaan. Het waren weliswaar geen hamburgers of grote Capitool-gerechten, maar zelfs een stukje brood proefde al aan als de hemel op zijn tong.

De rest van de nacht had Ayrton niet zoveel gedaan. Waar de anderen in de rondte aan het slaan waren met hun wapens, zag Ayrton het als pure energieverspilling. Hij had wat gezeten, wat geslapen, maar kwam al snel tot de conclusie dat stilzitten in deze zandbak niets voor hem was. Zeker nu hij geen sigaret tussen de vingers kon houden en er bovendien overdag genoeg gerust zou worden. Om die reden had Ayrton zich toch maar bij de anderen gevoegd en na elkaar onderling wat tips te hebben gegeven en geoefend, maakte de duisternis al snel plek voor het licht van de opkomende zon. Voor het eerst heerste er een vertrouwde sfeer in de groep. Voor het eerst kon Ayrton zijn ogen sluiten zonder zich af te vragen of hij ze ooit nog open zou doen. Misschien begon hij zijn bondgenoten zelfs een beetje te mogen…

~

Toen de temperatuur en de zon weer begon te dalen, werd de speurtocht verder voortgezet. Hoewel Ayrton de hele dag in de schaduw had gezeten, merkte hij toch op dat zijn armen lichtelijk verbrand aanvoelden. Hij had de kapiteinshoed weer afgedaan en bond deze aan de rugtas vast. Zijn halflange haren plakten aan z’n gezicht en door al dat zweet zou hij zweren iemand alleen al met zijn stank te kunnen ombrengen.

Het wandelen langs de rotsen leek al snel een eeuwigheid te duren. Of de tributen waren erg goed in verstoppertje spelen, of er waren al veel doden gevallen inmiddels. Ayrton hoopte maar op dat laatste. Hij begon zo langzamerhand zijn geduld te verliezen en elke stap door die stomme zandbak was er één teveel. Waar was iedereen toch? Waarom waren er niet meer mensen richting de oase gekomen? Hoewel er helemaal geen oase was, leek het Ayrton sterk dat het geen trekpleister zou zijn voor de tributen. Uiteindelijk was het Hannah geweest die opperde om van richting te veranderen.

“Het schip?” Vroeg Ayrton op sceptische toon. “Je wilt naar het hol van de leeuw gaan?”
“Er moet iets zijn daar wat de andere tributen op het schip houdt,” legde Hannah uit. “Misschien een schat of iets.” Maar ook Norah en Nirwad leken niet helemaal overtuigd te zijn van haar idee. Als het waar was wat Hannah zei, dan betekende dat het gepeupel op het schip hun plek van binnenstebuiten kenden. En als er iets was wat Ayrton wel geleerd had van zijn tijd als crimineel, was dat je de vijand nooit moest benaderen op grond dat in hun voordeel was. “Ze moeten ooit van dat schip afkomen,” zei hij uiteindelijk schouderophalend. “Met geluk maken ze eerst elkaar af.”
“En de ruïnes aan de andere kant van het schip?” opperde Norah. “Als we nu richting het noorden vertrekken, kunnen we nog uitrusten voor het weer licht wordt.”
“En overdag toeslaan terwijl iedereen slaapt,” vulde Ayrton haar met een geamuseerde glimlach aan. “Je bent nog wreder dan ik.”

Norah leek die laatste opmerking van hem te negeren nadat besloten was om via de rotsen richting het noorden van de arena te vertrekken. Ayrton probeerde onderweg steeds kleine slokjes van zijn water te nemen, maar de verleiding bleef groot om gewoon de hele inhoud in zijn slokdarm leeg te gooien. Gelukkig werd zijn aandacht al snel afgeleid door het volkslied van het Capitool. Drie tributen, waarvan er twee uit district 10. Ayrton zuchtte diep. Het zag er naar uit dat het recht van de sterksten gold sinds er weer geen potentiële bedreigingen waren gestorven. Hij hoopte maar dat de derde dag daar snel meer verandering in zou brengen, want Ayrton wist niet hoelang hij het nog zou uithouden zonder compleet door te draaien nu ze niets anders deden dan slenteren door een eindeloze zandvlakte. Hij wilde gewoon dat er een einde aan kwam. Aan iedereen, behalve hemzelf natuurlijk.

Na aan één stuk te hebben doorgelopen kwam het grote Sfinx beeld al meer in beeld en werd besloten wat meer tussen de rotsen te verdwijnen zodat hun verassingsaanval ook echt als verassing zou aankomen. Nadat ze een mooi plekje hadden gevonden waar ze een goed beeld op de situatie hadden, werden de laatste uren van de nacht besteed om uit te rusten voor wat de morgen hen zou brengen…

TL;DR:
- Ayrton ‘dealing’ met Paula’s dood
- Na een zinloze speurtocht in de avond bij wordt besloten om naar het noorden te gaan
- Ze hebben zich op D2 bij de rotsen achter de Sfinx/ruïnes gevestigd en rusten voordat de zon weer zal opkomen
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Norah Jones
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 202
Registratiedatum : 19-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Seizoensarbeider
Leeftijd: 18

Onderwerp: Re: [DAG 3] What now? | za feb 20, 2016 11:21 pm

Het voelde alsof ze hier al weken zat. In een reusachtige zandbak, maar dan zonder schepjes of emmers om kastelen en zandtaartjes mee te maken. De middag van dag twee hadden ze doorgebracht in relatieve rust, het was zelfs bijna gezellig te noemen hoe ze met elkaar keuvelden, een beetje oefenden. Norah voelde zich op haar gemak, maar ze besefte zich dat ze niet al haar bondgenoten voor altijd kon vertrouwen. Het afbreken zou ze echter aan iemand anders over laten, maar samen met Nirwad bleef ze op haar hoede. Hem kon ze blindelings vertrouwen. Toch?

Toen de relatieve koelte kwam vertrok de groep uit hun schuilplaats. Maar het was stil, te stil. Waar was iedereen? Hannah bedacht dat ze misschien op het schip waren. Dat zou zomaar eens kunnen kloppen, ze hadden niemand zien vertrekken van het schip, sinds zij waren vertrokken. En onopvallend wegglippen door de eindeloze vlakte was ook geen makkelijke taak. Het schip was echter te gevaarlijk, meende Ayrton. Norah herinnerde zich dat ze Jocelyn en Christy weg had zien rennen in de tegenovergestelde richting van de oase. Naar de reusachtige kat en de muurtjes. En dat die twee nog steeds in leven waren was een wonder, realiseerde ze zich nu. Was er daar een geheime watervoorraad? Een oase die wel echt bestond? Er was maar 1 manier om dat uit te vinden en met alleen maar afwachten zouden ze het ook niet redden.
Ze stelde de richting voor, waar iedereen mee instemde. Maar Ayrton maakte een nare opmerking, waardoor haar gezicht wit weg trok. Dat was totaal niet haar plan geweest, maar ze was mentaal te moe voor een discussie. Ze schudde zachtjes haar hoofd en liet het daar maar bij. Zeggen dat ze niet wreed was, zou dat geen leugen zijn? Ze had geholpen Paula in te sluiten. Ze was een moordenaar. Gabe's dood was zelfverdediging geweest, ze had Nirwad gered, ze had zichzelf gered. Paula was weerloos. Toch had ook die moord hen gered, met water en brood, fruit en een misselijkmakende boodschap van hun sponsor. Goed zo.

Toen het volkslied begon bereidde Norah zich mentaal voor om foto's te zien die ze niet wilde zien. Gloria, Enrico, Cosmo. Gloria was lang bewusteloos geweest, zo lang dat Norah voor blijvende schade vreesde. En Cosmo was natuurlijk een doetje, dus Norah had geen al te hoge verwachtingen van hem. Maar zijn gezicht verscheen niet aan de hemel. Gelukkig. Ook Enrico, die zijn eigen leven in gevaar had gebracht door bij de bewusteloze Gloria te blijven, was nog in leven. De kinderen die gestorven waren kende ze niet goed, alleen Paula's naam wist ze nog. Dat was wel het minste wat ze kon doen voor het overleden meisje. De veldvles van Paula brandde in haar zak, gestolen van een dode.
Wat een geweldig begin van haar verjaardag. Ze had nog niets gezegd tegen de anderen, omdat ze niet goed wist wat ze zeggen moest. Hey jongens, ik ben achttien nu? Gefeliciteerd, laten we er een heerlijk feestje van maken? Nul procent kans. Er was geen oase om een barbeque bij te houden, er was niets hier wat voelde als een verjaardag.

Na een tocht van ongeveer 3 kilometer kwamen ze aan bij de andere kant van de Arena. Ze hadden rustig hun tijd genomen, dus het had een paar uur geduurd, maar er was geen reden voor haast. In de uren voor de zon op kwam zorgden ze goed voor zichzelf, aten en dronken wat. Toen het een uur of 10 was stonden ze klaar. Als de ruines inderdaad een geheim herbergden konden ze maar beter snel en onverwachts aan komen stormen, in de hoop iedereen die daar was te overrompelen. Automatisch vormden er weer tweetallen, die dicht naast elkaar renden. Gebogen ruggen, wapens vooruit. Snel overbrugden ze de afstand tot de ruines. Norah spotte twee liggende figuren, die pas op het laatste moment op leken te merken dat er gevaar aan kwam. Ayrton's inschatting was juist geweest, de warmte maakte iedereen moe en de twee meisjes hadden niemand verwacht overdag. Nu werden ze ruw uit hun sluimer ontwaakt. Jocelyn krabbelde naar achter, duidelijk niet van plan de confrontatie aan te gaan. Eerlijk gezegd leek het meisje sowieso niet te weten wat ze met de situatie aan moest, al haalde ze wel een klein wapen tevoorschijn uit haar broekriem. Christy daarentegen vloog overeind, met wilde ogen. Haar blonde haren waren vuil en geklit, het meisje zag eruit als een op hol geslagen straatkat. ''Laat jullie wapens vallen!'' riepen Norah en Hannah in koor. ''Nu!'' voegde Ayrton er met een bulderende stem aan toe, waarop Jocelyn leek te twijfelen, maar Christy was niet voor reden vatbaar. Het meisje vloog naar voren met uitgestrekte armen. Norah kon haar ogen niet geloven; de menselijke kanonskogel kwam razendsnel op haar af en alles wat ze kon doen was haar armen uitstrekken om haar val te remmen. Zodra ze op de grond lag haalde ze uit met haar vuist, maar voelde ook hoe het meisje terug vocht met haar verrassend scherpe nagels. Dat veroorzaakte een paar pijnlijke krassen op haar arm en nek. Norah ramde haar vuist in de maag van Christy, wat Nirwad de kans bood het magere meisje met een flinke ruk van Norah af te trekken. De jongen slingerde haar ruw naar zich toe en probeerde haar arm op haar rug te dwingen. Hannah kwam aan om te helpen, maar werd geraakt door spuugdruppeltjes uit de mond van Christy. Hannah haalde een paar keer flink uit met de boog naar de zij van Christy, die op haar beurt als een wilde rond trapte. Het was bizar hoe veel kracht er nog in het drugsverslaafte kind zat. Ayrton liep ondertussen dreigend op Jocelyn af, met een duistere blik. ''Wapens, spullen, nu. Laatste kans, meid.'' Zo hoopte hij haar te kunnen overrompelen voordat het meisje besloten had of ze wilde rennen of vechten. Norah krabbelde overeind en greep haar bijl weer vast. Met een pijnlijk gezicht wreef ze over de krassen op haar wang. Happy happy birthday.

Tl;DR: (korte versie, wordt morgen afgemaakt)
- Yay birthday, Norah is niet echt in een feeststemming :')
- Ze benaderen snel de sfinx, overdonderen Jocelyn en Christy
- Christy vliegt Norah aan en krabt haar. Norah slaat in Christy's maag. Nirwad grijpt Christy en probeert haar in een houdgreep te nemen, terwijl Hannah uithaalt met haar boog en Christy in het rond schopt, wat blauwe plekken veroorzakend.
-Ayrton loopt dreigend op Jocelyn af en eist haar wapens en spullen op.


'Wacht!' riep Jocelyn op dat moment angstig. 'Ik kan jullie helpen! Doe ons geen kwaad!' Ze gooide het kleine mesje dat ze in haar hand had op de grond, wetend dat ze daarmee toch niets zou kunnen beginnen als de tegenstanders haar dood wilden hebben en ze gokte dat haar wapen laten vallen de beste mogelijkheid was om zich aan te sluiten bij het bondgenootschap.

Christy hoorde de woorden van haar bondgenote echter niet en krapte en schopte door als een kat in het nauw en niet in staat helder te denken door de hitte en het morfinetekort.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Norah Jones
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 202
Registratiedatum : 19-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Seizoensarbeider
Leeftijd: 18

Onderwerp: Re: [DAG 3] What now? | ma feb 22, 2016 4:43 pm

De scherpe witte lijnen die Christy's nagels over Norah's huid hadden getrokken stelden nauwelijks wat voor in vergelijking met de snedes die ze zichzelf per abuis toegebracht had door ongelukkige bewegingen tijdens het oogsten. Toch was het pijnlijk genoeg om Christy een boze blik toe te werpen. Niet dat die daar ook maar iets van leek te merken, het meisje was veel te druk bezig met chaos veroorzaken. De wilde bewegingen van de morfineverslaafde getuigden van weinig zelfbeheersing en Norah werd eerlijk gezegd een beetje benauwd. Dit kind was gek en gevaarlijk gek ook. Nirwad kneep vrij hard in Christy's armen en wist er eentje achter haar rug te duwen zodat haar ruimte om te bewegen ernstig beperkt werd. Toch raakte ze met de punt van haar schoen nog net Hannah's scheenbeen, die een kreet sloeg en haar boog richting Christy's slaap zwaaide. "Vals kreng!" klonk het kwaad. Nirwad gaf een flinke ruk aan Christy's arm om haar naar beneden te dwingen op haar knieën , voor zover dat nog nodig was na alle klappen die het magere meisje had moeten verduren. De meeste energie leek het meisje nu ook al wel verbrand te hebben met haar ongecontroleerde aanvallen. Hannah uitte haar woede nogmaals door een trap na te geven richting Christy. Dat haar bondgenoten niet geamuseerd waren was wel duidelijk en in alle eerlijkheid deelde Norah hun mening. Eng kreng.

De tweede dame die ze bij de sfinx aan hadden getroffen was echter een ander verhaal. Jocelyns stem bibberde van de angst en Norah draaide zich naar het meisje toe, om te zien hoe ze haar wapen op gaf. Een klein stemmetje fluisterde in haar hoofd nog dat het een val kon zijn, maar zulke angst was nauwelijks te spelen. Norah liep langs Ayrton langs, legde kort haar hand op zijn schouder en vroeg hem haar te dekken. Behoedzaam benaderde ze Jocelyn, voorzichtig het mesje van de zandvlakte grijpend. Die stopte ze eerst voorzichtig weg, waarna ze het meisje beter bekeek. In de zak van Jocelyns broek zat een overduidelijke bobbel. Norah hield afstand en aarzelde kort. Wie weet wat dat was. In de spelen kon je niets vertrouwen. Ze strekte haar vrije hand uit naar Jocelyn en met pijn in haar hart commandeerde ze het meisje: "En de rest van je spullen.."
"Maar, " klonk het tegensputterend, maar Norah dulde geen tegenspraak. Ze wilde de ander absoluut geen pijn doen en dat kon alleen als ze iedereen ervan kon overtuigen dat het meisje geen gevaar was. Jocelyn haalde een  veldfles tevoorschijn, waarop Norah gebaarde dat ze het in haar richting moest gooien. Het klotsende geluid impliceerde dat er nog wat in zat. Wat daarop volgde was echter niet zo voor de hand liggend. Het begon al vreemder te worden toen Jocelyn een neonkleurige badeend presenteerde, die Norah met een verwarde blik aanpakte van het meisje, bang dat gooien tot een soort explosie zou leiden, zodat ze een lidmaatschap van de ontplofde kinderen club kon aanvragen. En eerlijk gezegd had ze de vorige twee spelen wel genoeg rondvliegende ledematen gezien om daar niet zelf bij te willen horen. Een plastic diertje, ze kon het gewoon niet vertrouwen. Voorzichtig greep ze het aan en stopte het met even veel zorg weg.
Als klap op de vuurpijl bleek Jocelyn een kleine cactus te hebben, gewikkeld in de doek van eem parachute. "D-dat was alles.." gaf het meisje benauwd aan. "Hoe kom je hier nou weer aan?" vroeg Norah verbaasd. "Een plastic eend? Een cactus?" Ze zou bijna vergeten in welke situatie ze zich bevonden door zo'n intrigerend raadsel. Ayrton kwam eveneens wat dichterbij, waarop Norah hem de cactus liet zien en aan hem overhandigde. De jongen had echter vooral oog voor Jocelyn. Dit zou nog een lastige beslissing worden.

Tl:DR
-Chaos door wilde morfineverslaafde :') pijn, stomme Christy.
- Nirwad wringt een van christys armen achter haar rug, maar ze weet Hannah nog te schoppen. Hannah slaat richting christys hoofd.
-Nirwad probeert Christy naar beneden te duwen (zodat ze niet meer kan schoppen), Hannah wil haar nog een trap na verkopen uit boosheid.
-Ayrton houdt Jocelyn in de gaten, Norah pakt het mesje en ziet dat Jocelyn meer heeft: ze krijgt haar waterfles, badeend (ah zijn het explosieven, extra voorzichtig!) en cactus.
- Norah vraagt zich hardop af hoe Jocelyn in godsnaam aan deze voorwerpen komt.
- Ayrton komt erbij, Norah geeft hem de cactus.
- onuitgesproken vraag: wat doen we nu met Jocelyn... Moeilijk!

Christy geeft zich over, ze heeft al haar krachten opgebruikt. Jocelyn smeekt om een bondgenootschap. Ze geeft als argument dat ze slim is en hen kan helpen.

Dan klinkt er een stem van boven, uit de richting van de kop van de sfinx. Het klinkt alsof een man en een vrouw tegelijk praten, zonder enige emotie:
"Sommigen noemen mij koninklijk,
Van adel ben ik in ieder geval,
Ik heb verschillende namen,
Één ervan roep je bij steek, slag of val."

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ayrton Seeger
District 6
avatar

PROFIELAantal berichten : 182
Registratiedatum : 07-11-14
KARAKTER

Onderwerp: Re: [DAG 3] What now? | do feb 25, 2016 5:06 pm

Nog geen drie stappen met de brandende zon aan de horizon of Ayrton had alweer bedenkingen bij zijn plan om overdag toe te slaan. Hij hoopte maar dat ze snel iets of iemand vonden, want door al dat slenteren en wachten was Ayrtons humeur er zeker niet beter op geworden. Gelukkig bewogen ze met een snelle pas richting de ruïnes waar twee gedaantes op de grond lagen. Helaas was hun verassingsaanval niet onopgemerkt gebleven, maar toen Ayrton de tributen herkende wist hij dat het gauw met hen gedaan zou zijn.

Vanaf het moment dat haar naam door de luidsprekers had geklonken geweten dat zijn tribuutgenoot het nooit lang zou redden. Hij had gedacht dat de omstandigheden in de arena wel het werk zou doen, maar hij had niet gedacht dat ze nog tegen over elkaar zouden komen te staan. Het zag er in elk geval naar uit dat de morfine bij Christy al flink zijn tol had geëist. Het had haar vergiftigd. Ayrton had vaak genoeg gezien hoe het mensen in zijn district tot waanzin dreef en hij vroeg zich af of het meisje hem überhaupt nog zou herkennen. Hij had haar weliswaar nooit gekend, maar het meisje die voor hem stond was Christy allang niet meer. Het was gewoon weer een van die 24 nummertjes, en dat was ook precies hoe Ayrton nadacht over het andere meisje die nu voor hem stond terwijl Nirwad en Hannah zijn tribuutgenoot onder handen hadden genomen.

Jocelyn had haar spullen afgegeven. Ze smeekte hem en Norah om genade, maar Ayrton luisterde allang niet meer. Wat hadden ze nu aan dat kind? Ze was niet sterk en aangezien Jocelyn niet de eerste beste gelegenheid had genomen om te vluchten, twijfelde Ayrton ook sterk aan het kind haar intelligentie. Ze zouden nog meer voedsel moeten delen, nog meer op hun hoede zijn: waar was het voordeel in dat? Ayrton had al snel genoeg van al dat gepraat en besloot er op eigen initiatief een einde aan te breien. Hij raapte het mesje van Jocelyn uit het zand en stopte deze weg in zijn jaszak. De cactus wierp Ayrton nonchalant achter zich. Met zijn nu vrije hand greep hij Jocelyn bij de bovenarm vast en hield zijn hoorn in de aanslag.
“Wacht!” riep ze gepiekerd. “A- alsjeblieft! Ik kan jullie helpen, echt waar!”
Maar voordat Ayrton duidelijk kon maken aan Jocelyn dat ze geen hulp nodig hadden, begon Norah nog meer te vragen te stellen over de nutteloze voorwerpen. “Hoe kom je aan deze spullen?”
Het meisje begon met een half bibberende stem te vertellen over haar sponseringen. Ze wist niet wat ze ermee moest, maar had het idee dat het verband hield met de Sfinx. Daar hadden Ayrton en Norah nog meer vraagtekens bij gezet. Dat Jocelyn vervolgens vertelde over een pratende Sfinx leek het er allemaal niet logischer op te maken. Dat reusachtige beeld kon praten? Net toen Ayrton zijn mond wilde opentrekken dat het kind waarschijnlijk leed aan hallucinaties, begon een monotone stem uit het niets te praten.

"Sommigen noemen mij koninklijk, Van adel ben ik in ieder geval, Ik heb verschillende namen, Één ervan roep je bij steek, slag of val."

Terwijl hij nog steeds het meisje stevig vasthield, wisselde Ayrton een verwarde blik met Norah uit. Wat was dit nu weer? Achter 11 zag hij nog net hoe Hannah Christy een laatste klap tegen haar hoofd gaf voordat haar lichaam als een hoopje pudding in elkaar zakte. Of zijn tribuutgenoot KO was gemept, of geen energie meer vond om terug te vechten wist Ayrton niet. Terwijl Norah hardop in zichzelf de woorden van de Sfinx herhaalde, bond Nirwad Christy met een stuk touw vast. Alsof het zijn nieuwe huisdier was, hield de jongen het touw aan de haak vast terwijl hij dichterbij hem en Norah kwam staan.
“Hoorden jullie dat ook?” vroeg Nirwad.
“Natuurlijk hoorden wij dat ook,” snauwde Ayrton terug. Wat die woorden ook mochten betekenen, Ayrton was ervan overtuigd dat een goed antwoord hen wel iets goeds zou moeten opleveren. Hij had echter geen zin om zijn brein te kraken over een één of ander stompzinnig raadseltje, dus besloot hij zich te richten op degene die beweerde zo slim te zijn. Ayrton verstevigde zijn greep op Jocelyn en zette de punt van zijn hoorn tegen haar keel, zoals hij al eerder bij Nirwad had gedaan.
“Jij wilde ons toch zo graag helpen? Wel, dan heb ik goed nieuws voor je. Jij vertelt ons nu wat voor ’n onzin die Sfinx allemaal heeft uitgekraamd en helpt ons met het oplossen van dit raadseltje. Misschien dat we je voorstel dan nog een keer zullen overwegen.”
Maar voordat Jocelyn een antwoord kon geven, werd Ayrtons aandacht getrokken door Norah die zelf al druk bezig leek te zijn om een antwoord te vinden. “Een Egyptische God zei je Nirwad?” Ze maakte een zwaaiende beweging in de lucht met haar bijl en terwijl Norah het voorwerp in het zand liet neerkomen, schreeuwde ze: “Ra!”

TL;DR:
- Ayrton denkt niet dat Jocelyn een aanwinst zal zijn voor het team
- Hij gooit de cactus weg en pakt Jocelyn bij haar bovenarm beet om er een einde aan te maken, maar raakt afgeleid door Norah's vraag en de pratende Sfinx
- Hannah mept Christy (KO?) die in elkaar zakt, Nirwad bindt haar vast en houdt het uiteinde beet
- De groep 'brainstormt' over het raadseltje, terwijl Ayrton te druk bezig is om informatie uit Jocelyn te krijgen
- Norah maakt een zwaaibeweging met haar bijl en roept 'Ra' als antwoord op het raadsel



Vlak daarna kwam er een sponsoring naar beneden. Het is een origami kraanvogel van ongeveer 7cm hoog.

Christy is niet helemaal buiten bewustzijn, maar heeft ook geen kracht om op te staan en kan haar ogen nauwelijks open houden.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Norah Jones
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 202
Registratiedatum : 19-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Seizoensarbeider
Leeftijd: 18

Onderwerp: Re: [DAG 3] What now? | za feb 27, 2016 10:58 pm

Het was gewoon te vreemd voor woorden. Het kleine eendje had vrolijke oogjes en een felgeel snaveltje. Waarom zou iemand dat sponsoren? Maar Norah zag geen reden om te twijfelen aan Jocelyn's woorden. Ze leek niet het type dat zomaar een lulverhaal uit zou kramen om zichzelf te redden. Maar waarom.. Haar bondgenoot leek de voorwerpen lang niet zo interessant te vinden als Norah, die gooide zonder omkijken de cactus weg. ''Hey, niet doen! Misschien is het een hint,'' opperde Norah, terwijl ze zelf het woestijnplantje weer oppakte. Het was zo anders dan het groen waarmee ze opgegroeid was, dit plantje was prikkelig en ronduit vreemd.

En het hoorde blijkbaar bij een raadsel. Iets wat zowel de sceptische Ayrton als de nieuwsgierige Norah nogal verbaasde. Opgetrokken wenkbrauwen waren de enige gepaste reactie op raadsels in een moordspel. Maar voordat ze konden uitzoeken waar Jocelyn dit domme idee nou weer vandaan had klonken er twee stemmen. Emotieloze robots, die een raadsel opgaven. Norah's brein draaide onmiddellijk overuren om te onthouden wat alle elementen van het raadsel waren. ''Koninklijk, adel, slag, stoot of val.'' Ze telde met haar vingers de elementen af en peinsde. ''Nee, steek slag of val, toch?'' verbeterde Hannah haar. Norah keek het meisje ietwat snibbig aan. Slag, stoot. Alsof dat wat uitmaakte. Ze haalde even diep adem om haar rust te hervinden en zond Hannah een halve glimlach. ''Dat ja.''


Norah begaf zich naar Nirwad en Hannah, en ze staken de koppen bij elkaar. Ideeën vlogen over en weer. Geluiden gecombineerd met duwende en stekende bewegingen. Het zag er van een afstandje waarschijnlijk behoorlijk lachwekkend uit. Norah ging er helemaal in op, ze vond het best spannend. Nirwad bleek een verborgen geschiedkundige in zich te hebben en begon een betoog over alles wat hij over Egypte, want daar bleek het katten beeld vandaan te komen, wist. Ayrton was Jocelyn aan het grillen om een antwoord uit haar te krijgen, maar het meisje leek te perplex om ook maar 1 bij 1 op te tellen momenteel. Gelukkig voor Jocelyn kreeg Norah een ingeving voordat Ayrton zijn geduld verloor. Ietwat overmoedig stapte ze naar voren en gooide haar bijl vooruit. ''Ra!'' Met een luide plof landde de bijl in het zand. Oeps. Dat was harder dan ze gepland had. ''Eh..'' Aarzelend keek ze de rest van de groep aan. Had ze het zojuist verpest?

Maar nee, er kwam iets naar beneden suizen, ironisch genoeg juist een vogeltje met een parachute. Het was een prachtig gevouwen meesterwerkje van zacht papier. Norah hield de kraanvogel in de palm van haar hand en bekeek het aandachtig van alle kanten. Ze trok een paar keer aan de staart van de vogel om te zien of de vleugeltjes als reactie bewogen en besloot het er dan op te wagen. Met een zenuwachtige glimlach begon ze de vogel te ontvouwen, stap voor stap. ''Bekijken jullie de rest?'' stelde ze voor, waarna Nirwad zich focuste op de cactus en Hannah met de eend in haar handen naar Ayrton liep. Jocelyn durfde geen spier te bewegen, bang dat Ayrton zijn geduld met haar zou verliezen. ''Wat doen we met Christy?'' vroeg Hannah fluisterend aan de jongen.

TL;DR:
– Norah pakt de cactus weer op, is boos dat Ayrton die zomaar weggooit.
– Nadenken voor het raadsels
– Norah geeft overmoedig een antwoord
– Ze bekijkt de kraanvogel, trekt aan de staart en vouwt het papier heel voorzichtig open om te bekijken of er iets op staat/in zit.
– Nirwad onderzoekt de cactus nauwkeurig voor hints, door het uit het potje te halen etc.
– Hannah bekijkt de badeend en loopt daarna met de eend naar Ayrton om te overleggen over Christy.
- Jocelyn durft niet te bewegen en staat stokstijf stil naast Ayrton.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ayrton Seeger
District 6
avatar

PROFIELAantal berichten : 182
Registratiedatum : 07-11-14
KARAKTER

Onderwerp: Re: [DAG 3] What now? | zo feb 28, 2016 2:10 pm

Eerst een cactus, toen een badeend en nu een één of ander gevouwen vogel? Ayrton kon er werkelijk waar geen chocola meer van maken. Ze waren hier toch neergezet om elkaar uit te moorden. Sinds wanneer was het oplossen van raadsels entertainment? In dat opzicht kon het raadsel ook weleens iets slechts met zich meebrengen. Het zou Ayrton niets verbazen. Hij had echter geen verstand van geschiedenis en al helemaal niet het geduld voor raadseltjes. Helaas leek Jocelyn niet van plan te zijn om hen een handje te helpen. Misschien was hij niet duidelijk genoeg geweest met haar…

“Misschien dat we een offer moeten brengen aan de Sfinx,” fluisterde hij Jocelyn toe. “Wat denk je? Zou er een Egyptische God van de dood bestaan die dat zal goedkeuren als antwoord?”
Gelukkig voor Jocelyn besloot Hannah ineens een ander probleem aan te kaarten toen ze naast hem was komen staan. Ayrton was haar alweer bijna vergeten. Christy… Hij keek naar het verslagen meisje in het zand. Ze was weliswaar zijn districtgenoot, maar desalniettemin een andere tribuut. En afgezien van Jocelyn hadden ze niets aan het morfine verslaafde meisje. Hij keek naar de andere tributen. Ze waren zo te zien te druk bezig met het raadsel en bovendien: te weekhartig om te doden.

Ayrton slaakte een diepe zucht. Hij vroeg Hannah om Jocelyn in de gaten te houden en liet het meisje los met de waarschuwing dat ze zichzelf maar snel moest bewijzen of anders stond haar hetzelfde lot te wachten als haar ex- bondgenoot. Het was zeker niet iets om trots op te zijn. Maar Christy uit haar lijden verlossen leek hem nog altijd een betere optie dan haar te laten creperen in de brandende zon… Toch?

“Wat ga je doen! Ayrton?”
Ayrton dacht dat het antwoord op Hannah’s vraag wel voor zich sprak na zijn waarschuwing aan Jocelyn. Hij ging achter Christy staan. Haar armen zaten vast aan haar middel met een touw, dus ze kon in elk geval niet tegenstribbelen of hem de ogen uitkrabben. Maar vreemd genoeg leek ze dat ook niet van plan te zijn. Het leek eerder alsof het meisje zich al had overgegeven. Overgegeven aan zijn handen en haar lot. Hij keek Hannah aan terwijl hij zijn linkerarmarm om de kleine nek van het meisje bracht en haar fragiele lichaam de lucht in tilde. Haar benen begonnen hopeloos in de lucht te spartelen in een poging zich tegen de wurging te verzetten.
“Ik doe de dingen waar niemand blijkbaar de ballen voor heeft,” snauwde Ayrton terwijl hij zijn rechterhand op de linkerkaak van Christy bracht. Hij voelde nog een aantal schoppen, maar de kracht om zich tegen zijn wurging te verzetten was bijna geheel verdwenen. Alvorens een einde te maken aan haar leven, bewoog Ayrton zijn armen in tegengestelde richting om haar de nek om te draaien. Hij betrapte zichzelf er echter op dat zijn handen trilden terwijl hij de actie uitvoerde. Was dit nu wat er van hem geworden was?

TL;DR:
- Ayrton bedreigt Jocelyn nog meer, want dat helpt :')
- Raakt afgeleid door Hannah over wat te doen met Christy
- In plaats van haar te laten creperen in de zon, besluit Ayrton Christy uit haar lijden te verlossen
- Hij ontvangt een aantal trappen van Christy waarna hij probeert haar de nek om te draaien


En daarmee kwam een einde aan het leven van Christy. #dood
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Norah Jones
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 202
Registratiedatum : 19-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Seizoensarbeider
Leeftijd: 18

Onderwerp: Re: [DAG 3] What now? | wo maa 02, 2016 10:20 pm

Ze was zo voorzichtig te werk gegaan als een circusartiest op een dun koord, zo zorgvuldig als een detective op een plaats delict. Maar ze vond niets. Helemaal niets. Geen aanwijzingen, geen nuttige tips. Geen schatkaart of sleutel. Ze baalde als een stekker. Norah vroeg Nirwad of hij meer geluk had dan zij, maar hij gaf aan niets interessants te kunnen ontdekken aan het potje. Dat hij zijn uiterste best had gedaan was ook wel te zien aan het feit dat er korreltjes aarde verspreid waren en hij de pot zo ongeveer binnenstebuiten had gekeerd. "Hadden we dan toch het foute antwoord?" twijfelde Norah. "Misschien kunnen we het opnieuw proberen," opperde de rasoptimist Nirwad. Voordat een van hen nog een gok naar de Sfinx kon roepen kwam Jocelyn opeens weer even tot leven. "Wij kregen ook maar één sponsoring per raadsel. Al weet ik niet of we het goed of fout hadden..." Dat klonk helaas niet al te bemoedigend. Norah prutste nog wat aan het papiertje om het weer terug te vouwen en stopte die dan in een van haar zakken. Ze had zo onderhand een hele verzameling spullen, maar klagen deed ze zeker niet.

Een kanonsschot verstoorde ruw haar rust. Ze wierp één blik op de situatie en het was haar onmiddellijk duidelijk wat er gebeurd was. Norah snelde op Ayrton af en hielp hem om Christy's slappe lichaam rustig in het zand te laten zakken. Ze schoof Christy's oogleden dicht. Het leek alsof het meisje vredig lag te slapen, geen druppeltje bloed te zien. Ze richtte zich dan op Ayrton. "Gecondoleerd, Ayrton.. Dat was vast klote om te doen. Maar je hebt haar veel nodeloos leed bespaard." Ze voelde zich gek genoeg enigzins schuldig tegenover de jongen, dat hij zijn eigen districtgenoot de nek om had moeten draaien. Omdat de rest van de groep te liefdadig of zwakhartig was voor zulke gruweldaden, iets waarvoor je je normaal gesproken absoluut niet zou schamen. Ze legde haar hand kort op Ayrtons schouder en ook Nirwad en Hannah toonden begrip en medeleven. Ayrton leek zich er uiterlijk niet zo druk om te maken, maar Norah meende dat ze de jongen nu toch al aardig kende en vermoedde dat het zwaarder op hem woog dan hij liet blijken.

Na dat redelijk intieme moment merkte de groep dat Jocelyn stond te trillen als een rietje. Ze was duidelijk doodsbang. Norah maakte er vrij weinig woorden aan vuil, trok Jocelyn de groep in en zuchtte. "Blijf voor nu maar bij ons.. We moeten nog even kijken of we - jeweetwel, nog een extra bondgenote kunnen voeden." Wat er met Jocelyn zou gebeuren als de groep te groot bleek liet ze wijselijk in het midden. Hiermee leek de discussie gelukkig klaar en Jocelyn leek zichzelf te berusten in haar nog onzekere lot. Het meisje probeerde zichzelf meteen nuttig te maken door te vertellen wat Christy en zij allemaal gezien had de afgelopen dagen. Ze had een groepje schimmen langs de rand van de rotsen zien lopen, gisteren, maar verder had ze niet veel nuttigs te vertellen. Het flesje water van Christy was leeg, de fles van Jocelyn had Norah ingenomen en ze twijfelde er even over om die terug te geven, maar besloot dat niet te doen.

De groep besloot weg te lopen van Christy's sterfplek en gingen een eind verderop in de schaduw zitten tot ze een geraas hoorden en een hovercraft langs zagen komen. Toen ze even later die kant op liepen was haar lichaam verdwenen, alsof er nooit iets gebeurd was. Het enige wat nog te zien was was een lichte afdruk in het zand. De mismoedigheid die Norah voelde verdween weer naar de achtergrond toen ze parachutes naar beneden zag dwarrelen. Vijf felgekleurde parachutes landden ongeveer gelijktijdig voor hun voeten. Norah maakte een metalen bol los van de felroze parachute, en bekeek het ding. Het was aangenaam koel in haar handen, hoewel het niet lang duurde voor de temperatuur toenam. Het was even stil, terwijl iedereen de bollen losmaakte. Op dat moment kwam een achtergebleven sponsoring naar beneden. Zodra Norah de elf spotte kwam ze overeind om het pakketje te bekijken. De dolk trok ze met een ongelovige beweging uit de taart, maar wat ze met de ballon moest wist ze niet zo goed. Het was bijna een uithangbord, schreeuwend 'hier ben ik!'. Maar het voelde ook zo zonde om hem lek te prikken, terwijl dit één van de weinige vrolijke dingen in de Arena was.

Terwijl Norah wat glazuur van haar vingers aflikte drong een besef door tot haar bondgenoten. ''Je bent járig? Waarom heb je niets gezegd?'' riep Nirwad uit, waarop Hannah eraan toevoegde dat ook Kye blijkbaar jarig was. De groep probeerde de bollen met de hand open te maken, maar toen dat niet lukte besloten ze om een poging te wagen het liedje op het briefje te zingen. Voordat ze dat probeerden sneed Norah haar taart echter aan. Ze wilde de zoetige heerlijkheid niet laten smelten in de hete zon. Met pijn in haar hart gunde ze haar  bondgenoten ook een stukje, hoewel Jocelyn met een kleiner stukje genoegen moest nemen. Het grootste deel hield ze natuurlijk voor zichzelf en Norah genoot van ieder hapje. Haar dolk was daarstraks nog plakkerig en zoet geweest, maar na een zorgvuldige schoonmaakbeurt had ze een goed gevulde maag en een scherpe dolk aan haar riem.

De situatie die volgde was ietwat ongemakkelijk. Ze gingen in een ruime cirkel zitten met de bollen een stukje voor hen in het zand. Nirwad schraapte zijn keel en  schonk haar een schattige verlegen glimlach. ''Gefeliciteerd Norah!'' ''Ja, gefeliciteerd,'' zei ook Hannah. Voor het eerst vandaag voelde ze zich echt jarig. Zachtjes blozend begon Norah maar gewoon te zingen en algauw klonk het verjaardagslied op redelijk volume, de ene zangstem wat valser dan de ander.  Het was voor de rest vast wat minder ongemakkelijk, omdat ze naar haar konden zingen, maar Norah moest zichzelf feliciteren. ''Happy birthday, Norah and Kye, happy birthday to yooooou.'' Verwachtingsvol keek Norah naar de bol. Zou dit nog een extra cadeautje zijn? Of was het weer zo nutteloos als een gevouwen papiertje?

TL;DR:
– Norah helpt Ayrton om Christy's lijk neer te leggen, feels. Ze besluiten voor nu Jocelyn bij hen te houden, maar twijfelen nog wel.
– Ze lopen weg en komen later terug nadat ze een hover hebben gehoord.
– Bollen komen naar beneden, ze krijgen ze niet open. Norah krijgt haar sponsoring, is super blij dat het taart is Love  De groep komt erachter dat Norah jarig is.
– Ze deelt de taart een beetje met haar bondgenoten een beetje en eet het op. De dolk steekt Norah in haar riem en de ballon bewaart ze voor nu maar even.
– De groep zingt naar de bollen/Norah en wacht dan in spanning af :')



De bollen gingen open - elke bol bevat een grote regenboogkleurige lolly.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ayrton Seeger
District 6
avatar

PROFIELAantal berichten : 182
Registratiedatum : 07-11-14
KARAKTER

Onderwerp: Re: [DAG 3] What now? | zo maa 06, 2016 2:30 pm

Het kanonsschot had geklonken. Het geluid van de dood had het signaal gegeven dat het spel voor Christy ten einde was gekomen. Ayrton had gedacht dat er nu een last van zijn schouders af zou vallen, dat hij weer opgelucht kon ademhalen. Maar dat deed hij niet. Nadat hij en Norah het lichaam van zijn districtgenoot in het zand hadden laten zakken, betrapte Ayrton zichzelf erop dat zijn handen nog steeds natrilden. Hij begreep echter niet waarom. De dood van Gabe of Paula had hem niets gedaan. Waarom zou Christy’s dood er wel toe doen?

Ayrton besloot er maar geen vraagtekens bij te zetten. Hij had zijn handen in de zakken van zijn jack weggestopt en op Norah’s deelneming slechts zijn schouders onverschillig opgehaald. Het was vast de hitte geweest die zijn lichaam zo vreemd liet functioneren, dat kon niet anders. Bovendien hoefde Cally zich nu alleen nog maar om hem te bekommeren. Niet dat het ernaar uit zag dat die trut überhaupt haar best voor zijn districtgenoot had gedaan…, maar dat gaf haar des te meer reden om te bewijzen dat ze niet helemaal nutteloos was.

Gelukkig leek met Christy's dood Ayrtons waarschuwing naar Jocelyn duidelijk te zijn geweest. Hoewel, hij was niet helemaal blij met de beslissing dat ze nu op dat kind mochten gaan babysitten. Haar in de gaten mochten gaan houden voor het geval dat ze besloot om één van hen de keel door te gaan snijden. In dat opzicht kon hun nieuwe bijbaantje maar beter snel iets goeds opleveren, want nog steeds was Ayrton er niet van overtuigd dat Jocelyn iets te bieden had.

Maar daar leek snel verandering in te komen nadat het zingen van een verjaardagsliedje de bollen liet openspringen. Ayrton had de lolly bij het steeltje beetgepakt en het snoepgoed als zwaard in de groep gestoken met een cynische ‘Lang leve de dood,’ opmerking. Ook de anderen keken met enige wantrouwen naar het cadeautje. Waarom het Capitool ineens zo vrijgevig leek te zijn terwijl ze hen in een kokende woestijn hadden gezet om elkaar uit te moorden of uit te laten drogen, leek een nog groter raadsel te zijn dan de Sfinx hen gegeven had. Maar op dit raadsel wist Ayrton wel een antwoord te vinden. Hij richtte zijn lolly op Jocelyn en keek haar met een scherpe blik aan.
“Jij eerst.”
Jocelyn keek hem met grote ogen aan. Hij kon nog steeds de angst in haar ogen zien weerspiegelen en ze keek hem aan alsof hij van plan was haar met deze lolly aan te gaan vallen. Na enige twijfeling besloot het meisje haar angst weg te slikken alvorens een lik te nemen van het snoepgoed.

TL;DR:
- Ayrton ontkent dat de dood van Christy hem last bezorgt
- Hij vindt het nog steeds geen goede beslissing dat Jocelyn aan hun bondgenootschap is toegevoegd.
- B'day party: yeah. Lang leve de dood, mensjes.
- De groep kijkt met wantrouwen naar de lolly's nadat de bollen zijn opengesprongen
- Ayrton besluit dit wantrouwen weg te nemen door Jocelyn als eerst te laten proeven.


Jocelynn merkt niets vreemds aan de lolly en valt ook niet spontaan neer.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: [DAG 3] What now? |

Terug naar boven Go down
 

[DAG 3] What now?

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: De Spelen :: Het Hongerspelen Archief :: 3de Hongerspelen :: De Arena-