Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 [DAG 7] Sit and wait for death

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Solar Gbadamosi
District 4
avatar

PROFIELAantal berichten : 130
Registratiedatum : 06-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht:
Beroep: Alleskunner
Leeftijd: 17

Onderwerp: [DAG 7] Sit and wait for death | ma jun 20, 2016 11:40 pm

Haar volle maag had haar goed gedaan. Kort nadat ze Kye achter zich had gelaten, was er een welkome sponsoring gekomen bestaande uit een pan heerlijke, stomend hete curry en een pakje melk. Solar, overmand door emoties en pijn, vermoeidheid, en honger, had geen moment getwijfeld. Haar verwondingen zouden langzamer genezen als ze te weinig bleef eten. Dit kon ook wel eens één van de weinige momenten zijn die nog over zouden blijven om te kunnen eten. Om die reden had ze meteen aangevallen. De helft had ze bewaard voor een later moment. Als ze nu alles op zou schrokken, zou dat nog eens tegen kunnen werken.

Haar sponsoring werd kort erna opgevolgd door een tweede pakketje uit de lucht. Het was een dankbaar geschenk, want het zorgde ervoor dat ze haar wond kon behandelen. De sneeuw had al flink geholpen - nadat het ervoor had gezorgd dat ze niet uitgedroogd was geraakt, had ze ook haar wond iets kunnen spoelen. De sterilon herkende ze vanuit haar District en ze had genoeg wonden gehad van het werk dat ze wist hoe ze zwaluwstaartjes kon maken om een wond dicht te krijgen. Het scheelde dit keer, want ze kon beide armen gebruiken. Kracht zetten kostte moeite, maar met haar tanden wist ze de leukoplast in stukjes te scheuren. Het voelde strak aan haar gevoelige buik. Ze voelde zich echter meteen zekerder, want de wonden waren zo een stuk dichter bij genezen dan eerst.

Maar hoewel haar maag vol was en haar wonden verzorgd, voelde ze zich leeg. Voor het eerst in de Spelen was ze alleen. Twee van haar bondgenoten en één ex-bondgenoot was dood. De ander had ze zelf achtergelaten. De gedachte dat zij invloed kon hebben op het leven van Kye was te veel voor haar geweest, zeker na de dood van Valeria. Elke seconde dat ze haar ogen sloot, zag ze haar dolk het strottenhoofd doorboren. Hoewel het doodstil was in de Arena, wist Solar zeker dat ze het gegorgel van Valeria nog kon horen. En zodra ze dacht aan hoe zij en Valeria close geworden waren in een vijandige omgeving, schoot Solar vol. Ze had niet verwacht zo veel pijn te kunnen voelen hier. Ze had niet verwacht ooit zo veel te kunnen geven om iemand die ze amper kende. Dat gold voor Valeria, maar ook voor Natalia, die ze niet had kunnen redden. Ook Melvin had de volgende dag niet gered. Ze voelde zich vreselijk en machteloos, maar niets haalde het bij het gat wat ze voelde door het verlies van Valeria.

Haar dag was verder kalm verlopen, hoewel ze een gebroken nacht achter de rug had. De gezichten die ze aan de hemel had zien staan, bleven terugkomen op het moment dat ze haar ogen sloot. Ze hoorde de reutelende hoestbuien van Natalia terwijl ze de sneeuw rond Valeria rood zag worden. Keer op keer schrok ze wakker, om daarna weer in een rusteloze slaap te vallen. Tegen de tijd dat de ochtend aanbrak en een zwak zonnetje zich tussen de rotsformaties had weten te worstelen, kwam Solar uit haar onhandige positie waarin ze had geslapen. De extra kleding had haar goed gedaan, maar haar lichaam was stijf en pijnlijk. Met wat simpele ochtendoefeningen probeerde ze zichzelf weer een beetje warm en soepel te krijgen, om daarna de laatste restjes van de curry naar binnen te werken. Er waren nog maar vijf Tributen over. De kans dat vandaag het einde in zicht was, was erg groot. En het kon best haar einde zijn.

Het had geen nut langer verborgen te blijven. Het moest klaar zijn. En of ze nou zou leven of zou sterven, ze zou vechten. Blijkbaar hield dat vandaag in dat ze initiatief moest nemen en zichzelf bloot moest stellen aan alle gevaren die er konden komen. Ze verliet haar veilige plek tussen de rotsen en baande zich een weg door de zand-sneeuw combinatie. Haar pijnlijke buik zeurde, maar door het lopen kreeg ze het warm en versoepelden haar spieren. Ze probeerde alles te negeren, haar hoofd leeg te maken, zodat ze op het moment dat het nodig was, ze meteen kon focussen op het gevecht. De razernij van gister die haar Valeria had laten vermoorden zou uiterst handig zijn. Die zou natuurlijk niet genoeg ruimte hebben als ze werd verzwolgen door verdriet. En Solar had haar eerstvolgende slachtoffer - althans, dat hoopte ze - al gevonden, want er kwam iemand vanaf een ander punt in de Arena haar kant oplopen, en ze wist zeker dat diegene haar kon zien. Zou deze Tribuut rennen, of zou -ie vechten?


tl;dr
- Solar eet, verbindt zichzelf en probeert te slapen.
- Vroeg in de ochtend wordt ze wakker, eet ze nog een keer, drinkt ze haar laatste drinken op.
- Ze gaat in de richting van het schip opzoek naar Tributen, en ziet in de verte iemand haar kant oplopen.
'afgesproken' met Ayrton, dus die mag als eerste posten.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ayrton Seeger
District 6
avatar

PROFIELAantal berichten : 182
Registratiedatum : 07-11-14
KARAKTER

Onderwerp: Re: [DAG 7] Sit and wait for death | do jun 23, 2016 8:37 pm

13, 12, 11, 10, … 9 en Ayrton viel neer. Hij hijgde uit terwijl zijn hartslag de 200 leek te passeren. Hoewel opdrukken in zekere zin wel hielp om zichzelf warm te houden, had de breedgeschouderde brombeer er gewoon de kracht niet meer voor. Naarmate de dagen begonnen te vorderen, merkte Ayrton steeds meer hoe de vermoeidheid haar tol begon te eisen. Hij sliep nauwelijks meer sinds hij het bondgenootschap had verbroken en de kou maakte de situatie er niet veel beter op. De warme avondmaaltijd had hem weliswaar enigszins opgewarmd, maar het was zeker niet genoeg om zijn afgevroren ballen te laten ontdooien. Zelfs zijn zelf geïmproviseerde kruik leek geen oplossing te zijn voor dàt probleem.

Het was in elk geval een schrale troost om te weten dat elke andere tribuut zich in dezelfde barre omstandigheden als hij bevond. Ayrton probeerde in beweging te blijven door in de rondte te zwaaien met zijn bijl tegenover onzichtbare tegenstanders. Iets wat er waarschijnlijk idioot uit moest zien, maar de jongen moest wat doen om warm te blijven. Bovendien leidde het hem af van allerlei gedachten die Ayrton het liefste naar het verste stukje van zijn geheugen wegstopte.
Hij had gedacht dat het verlaten van zijn bondgenoten hem meer rust zou geven, maar dat deed het niet. Sterker nog, ze waren nog meer een last aan zijn kop dan toen hij nog met hen was. De dood van Hannah, Christy en zelfs Nirwad bleven maar door zijn hoofd spoken. Alleen Norah spookte hier nog letterlijk ergens rond, maar naar een reünie met die meid keek Ayrton niet bepaald uit. Hij had gewoon nooit in zee moeten gaan met dat stel, zoals Ayrton al die tijd al had geweten. De jongen was immers nooit een goede teamspeler geweest. Niet gedurende zijn tijd als crimineel in District 6, en niet als bondgenoot in de arena. Het scheelde hem (en anderen) gewoon een hoop kopzorgen.

Aangezien hij zijn ex- bondgenoten voor de laatste keer bij de Sfinx hadden gezien, besloot Ayrton die plek in elk geval af te strepen om de volgende ochtend heen te gaan. Bij de oase was niemand te vinden geweest, en voor zover Ayrton het rotsengebied had verkend was er ook geen tribuut te bekennen. Dus dan bleef er niet veel over dan… het schip. Wel, Fuck. Hij had zijn bondgenoten er met een goede smoes van overtuigd dat het niet slim en zeker in hun nadeel was om die plek te overvallen, maar al die tijd was het gewoon omwille van zijn hoogtevrees dat Ayrton dat stomme ding niet wilde beklimmen.
Het plan was geweest om het schip in de fik te zetten zodat hij niet naar boven hoefde te komen en de tributen vanzelf naar beneden kwamen. Een briljant plan, maar geen optie nu Ayrton de lucifer voor eigen doeleindes had genuttigd…

Toen de ochtendzon tevoorschijn kwam, kwam ook Ayrton tevoorschijn vanachter zijn schuilplek en nam de uitgestrekte vlakte in zich op. Zijn blik bleef echter rusten bij het schip terwijl hij nog een paar happen nam van het stuk brood en de sportdrank gulzig achterover goot. Ayrton slaakte een diepe zucht terwijl hij zijn kapiteinshoed opzette en de bijl in handen nam. Het werd tijd om het schip terug te kapen.
Terwijl Ayrton stapje voor stapje door het met sneeuw gemengde zand liep, werd het schip steeds groter en groter. Was dat ding al die tijd al zo reusachtig geweest? Misschien kon hij zich wel een weg door het schip hakken. Of buiten afwachten tot iemand naar beneden kwam.

Gelukkig bleken al die opties overbodig te zijn toen Ayrton een gedaante in zijn rechterooghoek spotte. Voor het eerst in tijden leek de situatie hem goedgezind te zijn. Halleluja. Het zag ernaar uit dat zijn tegenstander net als hijzelf niet van plan was weg te rennen, maar de confrontatie aan te gaan. Met een grijns op zijn gezicht gegraveerd kwam Ayrton dichterbij. Het was dat vreemde manwijf, maar voor Ayrton was het nog steeds een vrouw. En Ayrton zou absoluut niet verliezen van een vrouw, hoe mannelijk ze ook oogde. Terwijl ze nog maar een meter of 2 van elkaar verwijderd had, hield hij zijn bijl met twee handen beet.

“Dames eerst,” begon de jongen op beleefde toon. De opmerking was echter absoluut niet beleefd bedoeld. Ayrton was geen gentleman. Als hij een vriendelijke opmerking maakte, kon je er zeker van zijn dat er een nare zou volgen. En ook nu bleek dat het geval te zijn. “Of ben je vandaag een man? In dat geval moeten we misschien even dobbelen over wie eerst mag”

TL;DR:
- Ayrton is aan het opdrukken, geen succes :')
- Ayrton is aan het denken, geen succes :')
- Vanwege redenen besluit Ayrton in de vroege morgen af te gaan op het schip
- Is erg blij niet dat ding te hoeven beklimmen als hij een gedaante spot
- Loopt richting Solar en daagt haar uit
- Jup, Ayrton is een ass
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Solar Gbadamosi
District 4
avatar

PROFIELAantal berichten : 130
Registratiedatum : 06-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht:
Beroep: Alleskunner
Leeftijd: 17

Onderwerp: Re: [DAG 7] Sit and wait for death | vr jul 01, 2016 11:49 pm

Met elke stap die ze nam leek de resterende angst uit haar lichaam te vloeien. De gedaante voor haar had haar eerst schrik aangejaagd, hoewel ze vastbesloten was haar prooi uit te schakelen. Ze kon niet uit deze vervloekte plek komen door weg te rennen. Ze kon niets anders dan haar weg hier uit vechten. Solar was zichzelf er echter pijnlijk van bewust dat deze confrontatie ook in haar nadeel kon eindigen. Ze wist niet zeker of ze bang was om dood te gaan, maar ze was wel bang om te verliezen. Maar naarmate ze verder liep, liet ze die angst achter zich. Een rustiger gevoel nam de plaats in. Die rust was echter oppervlakkiger dan het leek; binnenin Solar borrelde er woede en haat. Het zou niet veel moeite kosten om haar te breken als ijs en haar te veranderen in een uitbarstende vulkaan.

Ze slikte even bij het zien van de bijl in de handen van haar tegenstander, Ayrton. De dolk in haar ene hand en de speer in haar rechterhand gaven haar gelukkig een gevoel van veiligheid. Een bijl was handig, maar moeilijker te hanteren. Zeker op korte afstanden zou die half niet zo effectief zijn als haar wapens. Qua bouw had ze geen voordeel, al betwijfelde Solar of ze in het nadeel was. Ze herinnerde zich dat haar score hoger was geweest dan die van hem. De enige die aan haar kon tippen, was al dood. Dat hield in dat zij óf ieder moment uitgeschakeld kon worden, óf dat ze was onderschat.

-

Hij rechtte zijn rug en kwam tot stilstand, enkele meters van Ayrton vandaan. Ergens was Solar opgelucht dat Ayrton het niet op een rennen had gezet. Dit lopen was geen probleem, maar hij wist zeker dat zijn buikwond op zou spelen als er zulke intensieve praktijken aan te pas kwamen. Het ongemak was verminderd. Het zou Solar echter wel kunnen vertragen tijdens een aanval, wat iets was om rekening mee te houden.
"Dames eerst." Klonk het. Solar trok een wenkbrauw op en als arrogantie iemand had kunnen vermoorden, was Ayrton nu dood. Het gore lef.
"Of ben je vandaag een man?" Het was dat Solar nog iets van controle in zijn lichaam had. Zijn instinct schreeuwde om de jongen aan te vallen, hem te laten boeten voor die opmerking. Niet alleen voor hem, maar voor alle anderen die onrecht werd aangedaan omdat hun geslacht niet klopte. Hij zou hem laten smeken om vergiffenis en de rest van de achterbakse stukken vuil konden toekijken hoe Solar geen medelijden zou hebben. Hij zou een voorbeeld kunnen zijn voor alle anderen.
Maar Solar deed niets, behalve zichzelf voorbereiden op het gevecht. Hij zakte iets door zijn benen, klaar om op Ayrton af te sprinten en hem zo snel mogelijk van het leven te beroven met de wapens in zijn handen.

"Maak je maar geen zorgen," beet Solar zijn prooi toe. "Ik verlos brutale apen zoals jij maar wat graag uit hun lijden." Solar overbrugde direct de afstand tussen hem en Ayrton en stak met de speer in de richting van de jongen zijn buik. Door de speer kon er nog iets van afstand behouden blijven tussen Solar en Ayrton, al zou dat maar van korte duur zijn. Solar maakte zich echter al klaar om met zijn dolk in het eerste beste stuk lichaam wat in zijn buurt kwam te rammen, hij hoefde alleen maar dichtbij genoeg te komen.


tl;dr

- Solar vindt Ayrton stom.
- Hij overbrugt de afstand naar Ayrton en probeert hem te steken met de speer vanaf ongeveer een halve meter afstand (de speer is een meter). Hij is van plan de dolk in een loslopend ledemaat te steken, maar dat kan nu nog niet denk ik (tenzij de dobbelstenen anders besluiten I suppose?)

De aanval van Solar lukt maar half. Ayrton weet er voor te zorgen dat de speer een flinke snee achterlaat in zijn zij, in plaats van zich in zijn buik boort.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ayrton Seeger
District 6
avatar

PROFIELAantal berichten : 182
Registratiedatum : 07-11-14
KARAKTER

Onderwerp: Re: [DAG 7] Sit and wait for death | zo jul 03, 2016 1:52 pm

Het vuur brandde in Solar’s ogen na zijn opmerking. Zoiets was te verwachten geweest, maar toch stond de vurige blik Ayrton totaal niet aan. Hoewel het misschien eerder de wapens in haar handen waren die hem een brok in de keel gaven. Hij had een bijl, zij een speer en dolk. Er was echter geen weg terug nu. De weg terug naar huis zou hier uitgevochten moeten worden, en Ayrton zou niet terugdeinzen. Alder had tenslotte geen wapens gehad en vooralsnog wist die gozer zelfs klappen uit te delen en zijn wapen afhandig te maken. Dat Ayrton dus met een wapen minder het gevecht in moest, betekende niet per se dat de situatie nadeliger voor hem zou hoeven uitpakken.

De jongen zette zich schrap terwijl zijn tegenstander iets door haar benen ging zakken. Ze zou hem uit zijn lijden verlossen. Als dat betekende dat ze zelf zou sterven zodat hij weg kon uit deze zandbak had hij het aanbod aangenomen. Helaas bleek dat echter niet het geval te zijn toen Solar op hem af kwam stormen. Ayrton’s ogen flitsten van de dolk naar speer, niet wetende welke als eerst gebruikt zo worden. Hij hield zijn bijl nog altijd met twee handen beet, maar in plaats van deze in te zetten, dook Ayrton op het laatste moment intuïtief weg van de speer naar links voordat hij aan de bbq spies geregen zou worden. Te laat.

Ayrton brulde tijdens zijn poging om het wapen te ontwijken. Zijn rechterzij brandde verschrikkelijk, en de jongen hoefde de wond niet te bekijken om te weten dat de speer een flinke snee achtergelaten moest hebben. Er was echter geen tijd om voor dokter Nirwad te gaan spelen. Hij moest terugslaan voordat dat mens een tweede kans zou krijgen hem te verwonden. Ayrton beet hard op zijn lip om de pijn in zijn zij te negeren. Hij zette zo snel als mogelijk een stap naar voren, zwaaide met twee handen de bijl linksom in de hoop het wapen in Solar’s rechterhand te zetten. Deze er af te hakken, maar alleen de speer door midden te hebben gehakt zou al een zorg minder zijn.
 
TL;DR:
- Ayrton voelt zich niet helemaal op zijn gemak
- Als Solar op hem afkomt stormen, twijfelt Ayrton te veel of hij weg zal duiken of de bijl zou gebruiken. Hij probeert de speer toch te ontwijken, maar te laat waardoor deze een snee achterlaat in zijn rechterzij.
- Much pain
- Ayrton probeert de pijn te negeren en snel te reageren door de bijl linksom naar rechts te zwaaien in de hoop Solar’s rechterarm/hand of speer te raken. (het leek me zelf het meest logisch dat Ayrton onbewust voor de speer is gegaan aangezien Solar zich niet heel dichtbij hem bevindt, daar ging ik uit van tenminste).


De bijl raakt Solar op diens hand. De bijl is niet scherp genoeg om de hand af te hakken, maar breekt wel Solar's pols.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Solar Gbadamosi
District 4
avatar

PROFIELAantal berichten : 130
Registratiedatum : 06-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht:
Beroep: Alleskunner
Leeftijd: 17

Onderwerp: Re: [DAG 7] Sit and wait for death | za jul 09, 2016 10:01 pm

Ha! Er verscheen een triomfantelijke blik in Solars ogen toen ze zag dat de speer zijn tegenstander had geraakt. Het was weliswaar niet op de plek waar hij hem had willen planten, maar het was iets! Elk beetje schade, elk minuscuul schrammetje was een stap dichter bij de jongen zijn dood. Solar wilde meteen weer uithalen en was al onderweg met zijn speer. Een pijn, helaas bekend maar daardoor niet minder barbaars, schoot vanaf haar pols naar zijn schouder. Solar schreeuwde het uit en liet abrupt zijn speer vallen. Het was niet de eerste keer dat Solar iets had gebroken. Hoewel Solars hand nu onbruikbaar was, wist hij wel dat, als hij even door zou bijten, hij zijn arm wèl kon gebruiken. Voor nu duizelde het hem echter nog en de suis in zijn oren blokkeerde elk ander geluid.

Solars eerste reactie was het omklemmen van zijn pols. Hij besefte zich echter, op het moment dat hij zijn balans verloor door de ietwat afnemende duizelingen, dat hij de dolk nog vasthad in zijn goede hand. Dat veranderde de zaak. Solar stampte in het zand en zette zich schrap, zijn balans herstellend. De suis in zijn oren blokkeerde alles om hem heen en hij zag en voelde niets anders dan pijn en vastberadenheid om zijn tegenstander hiervoor te laten boeten. Nu hij wist dat Ayrton een bijl had, was hij tenminste voorbereid. Zijn pols? Daar had hij nu geen tijd voor, net zoals zijn buik. Hij had schouders, hij had voeten en benen en heupen en Solar vond dat hij meer recht had om te leven dan die lamlendige aardappel voor zijn neus.

Zo gauw als hij kon, overbrugde Solar de korte afstand tussen de twee Tributen. Met de schouder van zijn gehavende kant probeerde hij in het midden van Ayrtons borstkas te beuken. Het leek Solar de meest ideale plek - in het ergste geval zou hij alleen even kortademig zijn, maar als hij het goed deed, brak hij misschien een paar ribben die weliswaar een orgaan konden doorboren. Meteen draaide Solar de andere kant op, waardoor haar dolk met flink wat vaart op de zij en buik van Ayrton afstoof. Zijn eerst volgende actie zou hopelijk op tijd wegspringen zijn van wat zijn tegenstander van plan was, en zo niet? Dan zou Solar het hem betaald zetten dat hij hem ooit had aangeraakt.




tl;dr
- Solar laat haar speer vallen en schreeuwt van de pijn. Ze raakt duizelig door de schok (zegt google) wat na korte tijd afneemt, maar ze heeft ook oorsuizen waardoor ze tijdelijk niets hoort.
- Ze verliest haar balans door de duizelingen, al kan ze zich redelijk goed herstellen.
- Met haar slechte kant-schouder ramt ze richting Ayrtons borst. Daarna draait ze zich de andere kant op, zodat de hand met de dolk extra vaart krijgt en zich in zijn zij of buik wil boren.
- Solar maakt zich klaar om weg te springen bij een volgende aanval van Ayrton, maar dat is natuurlijk aan de dobbelstenen. Moest alleen de post even afsluiten Razz

Solar brengt Ayrton uit evenwicht door de schouderbeuk tegen zijn borst. Het mes stuit op een van de onderste ribben en veroorzaakt dus wel een wond, maar geen vitale wond. (Ik ging ervan uit dat de aanval eerder te hoog zou zitten dan te laag, maar als zhij lager heeft gemikt, dan kan de aanval ook op de heup eindigen of zo. Belangrijkste is dat het geen vitale wond is, maar alleen een pijnlijke steekwond)

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ayrton Seeger
District 6
avatar

PROFIELAantal berichten : 182
Registratiedatum : 07-11-14
KARAKTER

Onderwerp: Re: [DAG 7] Sit and wait for death | di jul 12, 2016 3:16 pm

Een hoop bloed volgde na de uithaal van zijn bijl. Een gegil maakte Ayrton duidelijk dat hij zijn doel getroffen had, maar tijd om de overwinning te vieren was er niet. De wond in zijn rechterzij schreeuwde om aandacht waardoor de jongen gedwongen was om de bijl met zijn linkerhand los te laten en deze om zijn wond te slaan. Het bloed sijpelde langs zijn vingers, maar dat maakte het brandende gevoel er helaas niet minder op. Toch maakte de pijn enigszins plaats voor vreugde toen Ayrton de speer in het zand zag vallen.

Maar uiteraard werd hem ook deze keer  niet gegund om van de zege te kunnen genieten. Ayrton verloor zijn evenwicht na een beuk waarvan hij nooit had gedacht dat een vrouw hem had kunnen geven. De lucht werd voor een moment uit zijn longen geslagen, maar voordat Ayrton zich überhaupt weer kon oriënteren volgde een tweede steek onder de andere wond bij zijn heup.

Terwijl het wapen uit zijn lichaam teruggetrokken werd, werd Ayrton als het ware mee naar voren getrokken. Happend naar adem met zijn linkerarm nog steeds om zijn buik geslagen, stapte Ayrton met zijn linkervoet een stuk naar voren uit om zijn evenwicht te behouden. Zijn rechterknie rustte nu in het zand en enigszins onhandig zwaaide Ayrton met de bijl in zijn rechterhand richting Solar van onder naar boven in de hoop haar op afstand te houden. In de hoop niet als een ballon helemaal lek geprikt te worden. De twee steekwonden deden hem echter al leeglopen en de grijns waarmee Ayrton dit gevecht had betreden was zo goed als verdwenen.

Na het uitgooien van een hoop gebrul en vloekwoorden, schoten Ayrton zijn ogen vrijwel onmiddellijk op de speer in het zand. Met een inmiddels gebarsten lip van het knarsetanden van de pijn, maakte de jongen zijn linkerarm los van zijn wond en rekte deze snel uit richting de speer. De bijl hield Ayrton ter verdediging schuin voor zich, met de scherpe verroesten kant naar Solar gericht. Hij zette zich af met zijn linkervoet in het zand om de laatste centimeters tussen hem en de speer te overbruggen. Met geluk zou Ayrton weten het wapen te bemachtigen, en met nog meer geluk kwam Solar dichtbij genoeg zodat hij dat mens in stukjes terug kon sturen naar haar district.


TL;DR:
-Ayr slaat zijn linkerarm om de eerste wond na het breken van Solars pols
-Omver gebeukt en muchos painos, valt naar voren
-Zwaait met de bijl in rechterhand in Solar's richting om haar op afstand te houden (ik ging er vanuit dat dit t moment was waarop solar wegspringt)
-Met de bijl voor zijn borstkas ter verdediging, zet Ayrton zich af en probeert de speer te bemachtigen

OOC: Found Wifi in a hopeless place, maar gelukkig laat m'n oververhitte mobiel me deze post nog plaatsen

Ik was er btw niet 100% zeker van of ik de speer zonder toestemming mocht pakken, maar de speer pakken en een aanval plegen leek me weer wat unfair :p
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Solar Gbadamosi
District 4
avatar

PROFIELAantal berichten : 130
Registratiedatum : 06-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht:
Beroep: Alleskunner
Leeftijd: 17

Onderwerp: Re: [DAG 7] Sit and wait for death | do jul 14, 2016 8:39 pm

Oh nee, echt niet dat hij dit voor elkaar ging krijgen! Solar was slechts enkele centimeters verwijderd geweest van het blad van de bijl. Hij schoot rakelings langs haar lichaam, met een doeltreffendheid die haar een centimeters diepe wond zou hebben bezorgd. Solar dankte de goden dat hij haar niet verder geraakt had. Haar gebroken pols was een grotere handicap dan de wonden die het joch had, al hoewel hij flink wat pijn leek te hebben. De pijn die zij zojuist had gevoeld was verminderd door de adrenaline. Hoewel hij pijnlijk klopte, overheerste het haar complete zenuwstelsel niet meer. Ze had echter geen idee hoeveel kracht ze met haar pols kon zetten - als dat überhaupt zou kunnen.

Maar had ze veel keus? Nee. Ayrton stoof richting de speer en Solar had geen tijd om te denken - had niet eens tijd om te zien dat hij op de speer afging, en niet op haar. Dat kwam vrijwel meteen bij haar op, toen ze naar voren was gekomen. Haar eerste stap was om Ayrton zijn hand terug te laten trekken van de speer - of de speer kapot te stampen, dat was ook goed. Maar omdat ze niet kon zien of ze haar doel had geraakt, haalde ze met haar andere been uit naar het lichaam van Ayrton. Het boeide haar niet eens of haar knie contact kon maken met Ayrton's neus, of kruis, of dat haar enkel hem onderuit haalde. Ze wist alleen dat dit wel eens haar laatste kans kon zijn om hem in zo'n weerloze positie te hebben. Met haar goede hand omklemde ze haar dolk, haar gift van Natalia voordat het meisje stierf, en ook met haar kapotte pols die schreeuwde van de pijn nu hij gebruikt moest worden. De zwarte vlekjes die nu voor haar ogen dansten blokkeerden haar zicht, maar dat had ze niet nodig. Ze wist waar Ayrton was, en met al haar kracht liet Solar de dolk op haar tegenstander neerkomen.


tl;dr
- Op het moment dat Ayrton naar voren beweegt voor de speer, gaat Solar op hem af en probeert hem zo hard mogelijk te schoppen. Al probeert ze eerst nog op de speer te stappen om hem te breken.
- Daarna probeert ze hem weer neer te steken.
[i]Ik vond het vrij lastig, want in mijn hoofd was Ayrton nog gebukt maar ik weet niet of dat de bedoeling is. Want Solar zou sowieso niet de speer zomaar laten pakken waar ze bijstaat, maar om te dobbelen is ook overdreven. Dus ik heb dat vrij open gelaten, maar als Ayrton toch staat, doe dan maar dat ze hem gewoon ook neer probeert te steken als hij net overeind is of zo?)

De actie rond de speer pakt erg positief uit voor Solar. Dit betekent dat ofwel de speer breekt, ofwel Ayrton een dolkwond oploopt waardoor hij de speer moet laten vallen (afhankelijk van of Ayrton al staat of niet, dat mag Tess zelf invullen)

De tweede dolksteek is in ieder geval ook raak. Door deze nieuwe wond, raakt Ayrton het gevoel in zijn rechterarm kwijt.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ayrton Seeger
District 6
avatar

PROFIELAantal berichten : 182
Registratiedatum : 07-11-14
KARAKTER

Onderwerp: Re: [DAG 7] Sit and wait for death | vr jul 15, 2016 7:53 pm

Dit zag er niet goed uit. Nog geen seconde had Ayrton de speer in handen of Solar brak het wapen alvorens haar voet erop te plaatsen. Instinctief zwaaide Ayrton met de bijl in zijn rechterhand, maar ook die aanval viel in duigen. Voordat Ayrton ook maar zijn arm naar voren had gebracht, volgde een steek in zijn rechterbovenarm. De jongen schreeuwde voor een seconde, maar daar bleef het ook bij. Hij voelde geen pijn meer, sterker nog: hij voelde helemaal niets. Pas toen de bijl uit zijn tintelende hand glipte, besefte Ayrton wat er gebeurd was.

Er was echter geen tijd om te schelden: geen tijd om dat wicht te vervloeken. Het zicht voor Ayrtons ogen begon te draaien, en het zou niet lang duren voordat het bloedverlies hem te veel zou worden. Nu hij nog half voorover gebukt stond, besloot de jongen zijn volle gewicht in de strijd te gooien. Als een rugby speler beukte Ayrton met zijn laatste krachten naar voren, en probeerde zijn tegenstander te tackelen alvorens zijn linkerschouder tegen haar heup te zetten.

Hij trok vervolgens een van de scherven uit zijn broekzak en stak deze met zijn linkerhand naar voren in de hoop Solar ergens in de borstkas te raken.

Met zijn tackel weet Ayrton Solar uit evenwicht te brengen. Zhij valt echter niet.
Ondanks (of misschien dankzij) dat Solar aan het wankelen is gebracht, weet Ayrton Solar niet te raken met de scherven.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Norah Jones
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 202
Registratiedatum : 19-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Seizoensarbeider
Leeftijd: 18

Onderwerp: Re: [DAG 7] Sit and wait for death | za jul 16, 2016 6:04 pm

Norah probeerde haar adem onder controle te houden, maar haar hele lichaam stond stijf van de alertheid. Ze moest slim zijn. Ze moest snel zijn. Ze kon dit. Winnen? Dat begrip had geen betekenis in een bloederige arena. Maar overleven en naar huis gaan betekenden alles voor haar. Maar hoe? Wat was de beste tactiek. Was Gwen maar hier. Norah stond klaar om zich in het strijdgewoel te mengen, met oog, haak en steekwapens, maar iets in haar hield haar tegen. Een stemmetje in haar hoofd fluisterde om toch nog heel even te wachten. Heel even. Of dat lafheid, zelfbescherming of intelligentie was kon ze niet zo 1, 2, 3 beantwoorden. Ze hoopte wel dat haar twee tegenstanders elkaar gewoon af konden maken terwijl zij om het hoekje afwachtte, maar realistisch gezien was haar beste kans om toe te slaan wanneer de twee met elkaar bezig waren. Nu alleen nog het juiste moment vinden. Het gerumoer van het gevecht werd verstoord door een gruwelijke schreeuw van pijn, die even plotseling afgekapt werd. Norah's hoofd schreeuwde nu, nu, NU. Ze zou graag liegen en zeggen dat ze kwam om haar bondgenoot te helpen. Maar niemand zou dat geloven, niet met deze blik in haar ogen. Nu.

En daar ging ze. Kordate, snelle stappen in het zand brachtten haar de hoek om, waar twee bekende figuren elkaar aan het afmoorden waren. Om en om waren haar stappen soepel en wat stijver, een gewond en ongeschonden been. Het gevecht wat onderweg naar het schip al haar aandacht had getrokken was heftig. De roodbruine bloedvlekken getuigden daar van, net als de wanhopige aanval die Ayrton uitvoerde. Ayrton en Solar, twee sterke krachten. En zij ging zich hier nu in mengen, al had ze nu nog een middelmatige afstand tussen haar en het strijdgewoel, een soort barriere die een gevoel van veiligheid gaf.

Norah's blik werd kort getrokken door haar oude vertrouwde bijl, maar ze liet zich niet afleiden van haar hoofddoel - de grootste bedreiging uitschakelen. Soepel trok ze de pees van de boog naar achter tot die strak stond en richtte de pijl op de torso van Solar, die een bebloede dolk vast had. Ayrton's bloed. Ze ademde rustig uit en liet los, hopend dat haar mikkunsten haar niet wederom in de steek zouden laten. Als haar aanwezigheid nog niet opgemerkt was door het vast en zeker met adrenaline volgepompte en op elkaar gefocuste, vechtende tweetal zou dat nu wel het geval zijn. Een pijl die je richting op zoeft is immers moeilijk te negeren, of die nou mist of raakt.

Haar mond was in een strakke, emotieloze streep vertrokken en geen greintje medeleven was te zien toen ze vuurde richting de andere tiener. Ze had hun namen zo veel mogelijk uit haar hoofd gebannen, al liet ze de woede om hoe Hannah en Nirwad behandeld waren nog wel toe in haar systeem. Die woede voedde haar met vastberadenheid. Sterf. Norah nam na haar eerdere falen het zekere voor het onzekere en maakte zich meteen na het loslaten van de pijl weer klaar om nogmaals te schieten. Automatisch zocht haar hand naar de tweede pijl, die ze tevoorschijn trok en laadde. De tweede pijl hield ze strak in hun richting, klaar om nogmaals te vuren.

TL;DR:
- Als Norah Ayrton hoort schreeuwen van de steek in zijn arm schiet ze in actie en komt tevoorschijn van haar schuilplaats bij de boot.
- Norah ziet de twee anderen en schiet haar eerste pijl af op Solar's torso (ik weet niet zeker of dat de voor/achter/zijkant zou zijn qua wie welke kant op staat, dus dat heb ik open gelaten).
- Ze legt meteen haar volgende pijl klaar om een tweede keer te vuren.

De pijl raakt Solar in diens schouder.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Solar Gbadamosi
District 4
avatar

PROFIELAantal berichten : 130
Registratiedatum : 06-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht:
Beroep: Alleskunner
Leeftijd: 17

Onderwerp: Re: [DAG 7] Sit and wait for death | ma jul 18, 2016 9:41 pm

Het gekraak van de speer die Solar wist te verbrijzelen onder haar voeten, klonk als muziek in haar oren. Dat gold ook voor de kreten en verwensingen die uit Ayrtons mond kwamen, hoe luguber dat ook mocht zijn. Het was een gevecht op leven en dood. Solar was geen voorstander van dood en verderf, maar hé. Alle verwondingen die zij toe wist te brengen, waren in haar voordeel. Dat ze nooit meer een nacht zou kunnen slapen zonder dat ze al het bloed en alle doden in haar dromen zou zien verschijnen, nam ze maar voor lief.

Ayrtons schouderbreuk bracht Solar weer met beide benen op de grond. De strijd was nog niet voorbij; ze moest de boel nog afmaken. Voor nu moest ze snel een paar stappen naar achter zetten om haar evenwicht te kunnen behouden. Ze schudde de misselijkheid af die was veroorzaakt door de stoot tegen haar pols. Hoewel haar vingers nog werkten, deed het behoorlijk wat pijn. De harde schouder van Ayrton had waarschijnlijk minder impact gehad zonder die pols. Ze was nu wederom een paar stappen van hem vandaan, dolk in haar hand, klaar om aan te vallen. Haar oog viel op de bijl die nu bij Ayrtons voeten lag. Verrast keek ze ernaar, en naar de wond in Ayrtons arm. Had dat ervoor gezorgd dat hij de bijl had laten vallen? Was het van schrik geweest, of kon hij hem niet meer vasthouden? Solar woog haar kansen af, maar hoorde daardoor het hoge, fluitende geluid niet van de pijl die op haar afkwam.

De pijl boorde zich centimeters diep in de schouder van haar al gehavende arm. Solar brulde het uit van pijn en verontwaardiging. De impact maakte dat ze een paar stappen naar voren zette, terug naar Ayrton. Met het gevaar nu ook in haar rug, was de verleiding om om te draaien groot. Ze kon het echter niet riskeren. Eén aanvaller tegelijk, alstublieft. De boogschutter moest maar even wachten.
Solar maakte gebruik van de gelegenheid door zich wederom weer op Ayrton te gooien. Hoe sneller ze van hem af was, hoe eerder ze een menselijk schild had. Ze beukte richting zijn slechte arm met haar eigen slechte arm - de gedachte aan de pijn die ze zou gaan voelen, was geen prettig vooruitzicht. Maar ze had haar andere arm nodig om hem tegen de grond te werken en eindelijk die dolk in een vitaal orgaan te planten. Dit kon wederom haar laatste kans zijn, met de boogschutter die haar in het vizier had.



tl;dr
- Solar wordt geraakt. Auch! Rude!
- Daardoor zet ze een paar stappen naar voren.
- Als we daar dan toch zijn, dan lanceren we ons toch gewoon weer op Ayrton terwijl je hem op de grond probeert te gooien (denk aan zo'n worstelgreep) en neer probeert te steken. Of hem aan je dolk geregen op de grond smijt. Whatever floats your boat.

Solar weet Ayrton aan het wankelen te krijgen, maar hij valt niet neer. De dolk weet ze wel in zijn lichaam te boren. Ayrton stort naar de grond en heeft nog hooguit vijf minuten te leven.

#dood

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ayrton Seeger
District 6
avatar

PROFIELAantal berichten : 182
Registratiedatum : 07-11-14
KARAKTER

Onderwerp: Re: [DAG 7] Sit and wait for death | wo jul 20, 2016 11:19 pm

Hij bracht haar uit evenwicht, maar meer leek er niet in te zitten. Elke beweging leek er een te veel te zijn voor Ayrton. Elke uithaal met de vaasscherf leek hem meer pijn te zorgen dan Solar zelf. De vaasscherf was het wapen die de jongen als laatste redmiddel nu voor zich uitgestoken hield. Echt zelfverzekerd over zijn zaken was Ayrton echter niet meer. Zijn linkerhand bibberde, zoals het had gedaan na het omdraaien van Christy’s nek. Ayrton wist niet of het kwam door het vele bloedverlies, of de angst waaraan hij niet wilde toegeven. Het was in elk geval niet iets waaraan de jongen op dit moment prioriteit aan besloot te geven. Zijn prioriteit was het doden van de tribuut voor hem: het enige wat telde op dit moment.

Ayrton dwong zichzelf te blijven focussen, met de belofte aan Ryan in zijn achterhoofd houdend. Iets wat makkelijker gezegd dan gedaan was. Hij zou hoe dan ook nare verwondingen aan dit gevecht overhouden nu het bloed nog altijd rijkelijk uit zijn zij stroomde. Om nog maar te zwijgen over de gevolgen van zijn gevoelloze arm. De arm die hij wellicht nooit meer zou kunnen gebruiken om een sigaret op te steken, maar misschien was het eerder de vraag of Ayrton überhaupt de kans zou krijgen om er ooit nog een te roken.

De kansen leken echter te keren toen het gezicht van Solar plotseling van pijn wegtrok. Ayrton voelde een paar bloeddruppels op het zijne spatten, maar zoeken naar een antwoord leek niet nodig te zijn toen de schim achter de tribuut op zijn netvlies viel: Norah. Ayrton had nooit gedacht dat haar verschijning nog een glimlach op zijn gezicht zou toveren, hoewel het niet lang duurde voordat hij zijn mondhoeken liet terug krullen. Norah had er een tweede pijl bij gepakt, en zijn ex-bondgenote had er alle reden toe om deze in zijn richting te laten vertrekken.

Het was een gedachte die Ayrton liet afleiden van zijn eerste prioriteit, Solar. De tribuut gooide haar gewicht voor de tweede keer in de strijd, dit keer richting zijn gevoelloze arm. Erg veel voelde de jongen er dus niet van, maar het was genoeg om hem wederom zijn balans te laten verliezen. Ayrton haalde uit met zijn scherf, maar het was te laat. Te laat om Solar op afstand te houden of haar te kunnen raken. De dolk boorde zich in zijn lever en Ayrton hapte collectief naar adem toen Solar haar wapen weer terugtrok. Een flits van pijn schoot langs zijn netvlies voordat hij zichzelf op de knieën in het zand liet storten.

Door het vele bloedverlies dansten de sterretjes voor Ayrtons ogen: zijn hoofd voelde lichtjes aan maar tegelijkertijd voelde het alsof er met een mokerhamer op werd ingeslagen. Het was echter niets bij de wonden die Solar had achtergelaten. Ayrton proestte een hoop bloed uit en het enige wat hem nog enigszins overeind hield, was het feit dat hij weigerde te sterven voor het plezier van het Capitool. Voor alle mensen die hem liever dood dan levend zagen terugkeren. Hij had zichzelf immers de belofte gemaakt om te sterven onder zijn eigen voorwaarden, en deze zandbak was er absoluut geen van.

Hoe je het echter ook wendde of keerde: zijn lijdensweg zou hier ten einde komen. Ayrton was al te ver van de wereld om nog tegen de pijn te kunnen vechten. Het enige wat hij op dit moment nog kon wensen was voor iemand om hem uit deze lijden te verlossen. Hij wilde niet meer wachten tot de witte tunnel hem zou bereiken: het bleef iets waar Ayrton zelf de regie over wilde bewaren.

“Doe het,” waren de woorden die zijn bebloede lippen vormde. Zijn blik gericht op de voor hem wazige schim die zich een paar meter van Solar bevond. Met veel moeite zette hij zijn linkervoet neer terwijl zijn rechterknie nog in het zand rustte. Het Capitool zou hem niet op de knieën krijgen. Ze zouden hem niet langer zien lijden, dat genot gunde hij ze niet. Niet wetende of Norah hem überhaupt gehoord had, begon Ayrton te schreeuwen met een smekende blik in de ogen.

“Verdomme Noor, DOE HET.

Het was hem ontschoten dat er inmiddels een traan over zijn wang sijpelde. Laat het ophouden, leek elk spiertje in zijn lichaam te willen schreeuwen. Ayrton sloot zijn ogen, en wachtte af. Hij wachtte af tot Norah de dood tussen haar vingers zou laten wegglippen zodat hij ze voorgoed kon sluiten, of tot zijn hart het vanzelf zou begeven. In beide gevallen kon Ayrton alleen maar hopen dat zijn leven snel ten einde kwam.

TL;DR:
- Enigszins blij om Norah te zien
- Door afgeleid te zijn en in veel pijn te verkeren, is hij te sloom om op Solar's aanval te reageren
- Stort in
- Smeekt Norah om hem uit zijn lijden te verlossen

OOC: @Em: Uiteraard is de keuze helemaal aan jou of Norah hem een handje helpt of niet^


Laatst aangepast door Ayrton Seeger op wo jul 20, 2016 11:24 pm; in totaal 1 keer bewerkt (Reden van aanpassing : Ik bedoelde rechterknie ipv voet, heel belangrijk detail uiteraard :'))
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Norah Jones
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 202
Registratiedatum : 19-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Seizoensarbeider
Leeftijd: 18

Onderwerp: Re: [DAG 7] Sit and wait for death | ma jul 25, 2016 8:56 am

De pijl boorde zich in Solar's schouder en dat was een goed begin. Ze had haar doelwit geraakt, hoewel niet precies op de gewenste plek. Norah wist echter uit haar recente aanvaring met Alder maar al te goed hoe een gestoken pijl al een helse ervaring op kon leveren, en je bewegingen irritant hinderde. Deze afgeschoten pijl zou dan ook zeker geen pretje zijn. En dat was mooi, alle beetjes hielpen. Maar zolang Solar en Ayrton nog bewogen was het nog niet voorbij.

Ergens hoopte ze dat haar ex-bondgenoot haar nog bij zou staan tegen de derde in het driehoeksgevecht, als hij Solar ook aanviel hadden ze hopelijk genoeg overmacht om haar tenminste uit te schakelen. Maar wellicht koesterde Ayrton wel dezelfde wrokkige haat tegen haar als zij tegen hem. Hij moest haar wel haten, anders had hij de groep niet bij de eerste de beste aangelegenheid verlaten, verraden, in de steek gelaten. De reden dat zij op Solar schoot was dan ook dat ze in haar een sterke bedreiging zag, terwijl Ayrton gewapend was met scherven en bloederige ledematen. En misschien hoopte ze zo dat hij nog even zou overleven en zij haar opgehoopte gevoelens over zijn verraad te kunnen delen, hatelijke woorden te kunnen spuwen die hij in haar ogen zo zeer verdiende. Dood moest hij, miserabel mens, maar niet zonder eerst te weten wat hij Hannah en haar aangedaan had.

Het was dan ook geen verrassing dat Norah haar tweede pijl wederom op Solar's lichaam richtte. Ditmaal mikte ze iets lager, hopend zo Solar in de buik te raken, waar geen ribben in de weg zaten voor het zachte weefsel. Eigenlijk zou ze blij zijn met alles wat ze doorboorde, of dat nou been, buik of ribbenkast was, maar je moest toch ergens op mikken. Gelukkig had ze genoeg tijd om goed te richten, doordat Solar zich na haar herstel van de pijl-pijn wederom op Ayrton richtte. Onmiddellijk had ze de pees strak getrokken en zodra die goed gemikt was liet ze de pijl met een razende vaart los richting Solar.

Het meisje hoopte ditmaal iets langer van haar langeafstands-voordeel te kunnen genieten, zodat haar haak van pas kwam. Met twee messen lopen zwaaien voelde toch wat kwetsbaarder dan de haak die Nirwad zo vakkundig tot wapen om had getoverd. Die pakte ze dan ook gauw, iets waarbij ze haar boog rechts van haar iets achter zich in het zand liet vallen. Haastig en achteloos, maar ze wist dat het verloren tijd was om te gaan pielen om de boog weer vast te maken op haar rugzak. Met het touw in haar handen begon ze dreigend cirkels te zwaaien met de haak, hoog achter haar hoofd, lager richting Ayrton en Solar. Met de bewegingen gaf ze het wapen een flinke snelheid en was ze zo voorbereid mogelijk om keihard uit te halen als er iemand in haar radius durfde te komen. Eens zien wat ze aan de haak kon slaan hier.

Op dat moment stortte haar exbondgenoot ter aarde. Het was geen val waarvan hij zomaar weer op zou staan. Integendeel. Zijn ene arm hing slap langs zijn lijf en verschillende wonden lekten zijn bloed op een angstaanjagend tempo naar buiten. Zelfs Ayrton, zo zelfingenomen en vastberaden als hij was, zag in dat dit een verloren zaak was. Er lag iets van verslagenheid in zijn ogen. Hij smeekte om de dood. En niet aan Solar, degene die hem dit lot had toegeschoven, maar aan haar. Even had Norah getwijfeld, het feit dat ayrton zo smeekte was verwarrend en gooide haar hele haat-gevoelens door de war met medelijden en een verloren gevoel van vriendschap. Maar het meisje haalde zich Hannah voor de geest, herinnerde zich wat Ayrton gezegd had de nacht dat hij verdween. En ze verbeet zich. Zwaaide de haak nog feller. Grimaste. "Waag het niet. Waag. Het. Niet, Ayrton!" Ze kon niet accepteren dat ze haar gevoelens niet meer aan hem kwijt zou kunnen. Dat hij nu zou sterven. Nee. Dat was niet eerlijk. "Ik ben nog niet klaar met jou."
Hij was er misschien klaar mee, maar ze wist niet of ze zou kunnen leven met de last van nog een onafgemaakt gesprek op haar schouders.

Norah begon een paar kalme passen richting Solar te zetten met haar slingerende touw nog steeds in beweging. Ze zocht in zichzelf alle moed en felheid die ze had bijeen. Projecteerde al het kwaad op Solar. De dood van Nir, de moord van Hannah. Haar achtergelaten familie. Alles schoof ze op Solar af om zichzelf de kracht te geven door te gaan en te vechten. Ze was zo moe van al het bloed. Ze wilde zich gewoon verschuilen in de armen van haar vader. Maar dat kon pas wanneer Solars kanon afging. Dat kon pas als iedereen behalve zij... Dood was.

TL;DR:
- Norah schiet de tweede pijl af op Solars buikregio wanneer die zich op Ayrton richt.
- Norah laat de boog rechts naast zich vallen en pakt haar haaktouw, die ze dreigend richting Solar en Ayrton zwaait om ze hopelijk op afstand te houden of te raken als ze dichterbij komen.
- Ayrton valt, zeer dramatisch, Norah heeft zeer gemengde gevoelens.
- Ze roept Ayrton toe om vol te houden en zet een paar stappen naar voren, al zwaaiende met de haak.

De pijl schampt langs Solar's zij en laat daar een snijwond achter.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Solar Gbadamosi
District 4
avatar

PROFIELAantal berichten : 130
Registratiedatum : 06-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht:
Beroep: Alleskunner
Leeftijd: 17

Onderwerp: Re: [DAG 7] Sit and wait for death | di aug 02, 2016 4:20 pm

Wat moest ze hier nou weer mee? Ayrton lag op de grond tegen Norah te schreeuwen, en Norah schreeuwde weer terug.
"Sorry dat ik jullie theekransje onderbreek," beet Solar de twee, maar voornamelijk Norah toe, "maar ik wil graag even dit gevecht afmaken zodat iemand al die miezerige wondjes gemaakt door jullie brute kracht, kan hechten." Solar haalde haar hand van haar zij, waar nu ook een wond zat. De eerste pijl stak nog altijd uit haar schouder, maar de tweede was langs Solar gezoefd en had haar slechts geschampt. Het was geen lekker gevoel geweest, maar in vergelijking met de pijn die ze de afgelopen twee dagen had moeten doorstaan, was dit een peulenschil. Zeker met de overwinning zo dichtbij dat ze hem kon proeven. Of was dat bloed?

Solar had de speer gebroken, maar in haar zak zaten de andere twee speerpunten die ze van Valeria had afgenomen. De gedachte aan Valeria deed meer pijn dan welke wond dan ook. Ze had echter geen tijd voor een gebroken hart. Er was overigens ook maar één manier waarop ze haar hart kon laten helen. Dat was winnen.
En Norah kon wel mooi heen en weer zoeven met die haak die ze had, en de gemiddelde Tribuut zou het ongetwijfeld eng vinden. Solar vond het echter kinderachtig en ze rolde met haar ogen. Speelde dat kind ook nog met haar eten? Dat gezwaai was niets meer dan machogedrag, theater. De kans dat ze zichzelf eraan zou bezeren was nog groter dan dat ze Solar aan de haak kon slaan. En de kans dat Solar er ook iets aan over zou houden? Volgens Solar zelf was die minimaal. Behalve als het winst was.

Zo snel als ze kon propte ze haar dolk in haar slechte hand, om met haar goede hand de twee speerpunten met alle kracht in de richting van Norahs gezicht te gooien. Het diende meer als afleidingsmanoeuvre dan als een 'echte' aanval. Solar had zelf al wel aan de andere kant van de speerpunt gestaan en was er achter gekomen dat ze vrij scherp waren. Als ze Norah maar gewoon ergens konden raken..
In een snelle beweging draaide Solar zich weer om en griste ze de bijl die Ayrton uit zijn hand had laten kletteren, van de grond. Omdat die zwaarder was, had ze geen andere keus dan deze in haar goede arm te houden. Haar slechte arm protesteerde aan alle kanten, smekend om rust te krijgen. Solar hield de dolk echter nog steviger vast. Onder geen beding zou ze dit wapen laten gaan. Samen met de bijl zou ze de klus afmaken.

Norah had Solar een gunst gedaan met het dichterbij komen, want nu was het nog maar een paar flinke stappen tot ze er was. Ze had geprobeerd laag te blijven, maar de zeurende pijn in haar buik, zij én schouder weerhielden haar van een echt goede houding. Ze was ongetwijfeld een makkelijk doelwit, maar wat moest ze dan? Blijven staan? Dan ging ze er zeker aan. En ze was nou eenmaal geen angsthaas zoals Norah dat was, die alleen maar kon dreigen. Nee, daar deed Solar niet aan. Vechten zat in haar bloed, net zoals competitiviteit dat zat. Dit was allebei. En ze zou met deze bijl, die ze op Norah's zij af liet komen, het even duidelijk maken aan heel Panem.



tl;dr
- Solar maakt het tweetal een beetje belachelijk.
- Ze smijt de twee pijlpunten naar Norah, meer voor afleiding maar zeker ook om te raken.
- Ze draait snel om om de bijl te pakken (ik ga er vanuit dat dit mag omdat Ayrton basically dood is at this point, maar anders hoor ik het wel.)
- Ze rent richting Norah en probeert haar neer te knuppelen/in tweeën te hakken met de bijl.

Ik vond het lastig te bepalen waar Norah nou stond qua afstand, zeker omdat die post vrij passief was. Als ik er compleet naast zit of zo, roep maar.

NIEUWE EDIT NAV PM'S

De pijlpunten richten geen schade aan bij Norah, maar zijn wel dusdanig goed gemikt dat Norah ze maar net kan ontwijken.

Solar kan de aanval met de haak van Norah ontwijken. Daardoor kan ze haar aanval niet meer helemaal zoals gepland afmaken, maar toch weet ze nog een diepe snijwond (veel bloed en pijnlijk, maar geen vitale dingen) achter te laten.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Norah Jones
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 202
Registratiedatum : 19-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Seizoensarbeider
Leeftijd: 18

Onderwerp: Re: [DAG 7] Sit and wait for death | do aug 11, 2016 12:27 pm

Ayrton was stervende. Dat was een besef dat Norah wel even deed slikken. Hij was niet alleen stervende, maar wilde ook sterven. Norah vond het onvoorstelbaar, maar misschien was dat omdat zij niet zijn pijn voelde. Ze blafte hem in ieder geval fel toe dat hij maar gewoon vol diende te houden tot zij met hem af zou rekenen. Norah had verrassend veel vertrouwen in haar zaak, de haak in haar handen, haar voeten stevig in het besneeuwde zand. Solar ging eraan.
Haar nog staande tegenstander had al veel moeten verduren, aan haar aanblik te zien. Een pols die er niet helemaal goed uit zag, zo te zien gebroken, een bloederige pijl vlak daarboven in haar schouder en dan nog de wond van de langszoevende pijl die Norah net haar richting in had gestuurd. Maar Solar was zo te zien koppig, zoals ze haar gewonde arm vol tegen Ayrton opgebotst was, om hem daarna bloederig neer te steken. Dat... Zag er niet prettig uit. Voor geen van beiden.

De woorden die Solar haar toeriep negeerde Norah zo veel mogelijk. Het was stoer gepraat, maar ze zouden gauw zien hoe lang Solar nog kracht had voor die opschepperij. Ze had blijkbaar nog wel de kracht om haar gewonde hand te gebruiken om de dolk vast te houden - precies hetzelfde exemplaar als kant en klaar uit Norahs riem stak - en haar twee projectielen toe te werpen. Verrast schoot Norah opzij, ze kon niet geloven dat Solar die speerpunten met de hand zo dicht bij wist te slingeren over een afstand van ruim tien meter. Solar greep de bijl die Norah maar al te goed kende en het meisje merkte hoe de haat in haar lijf aanzwol. Dief. Norah keek Solar aan en kon de minachting haast te zien. Dat mens onderschatte haar en ze werd er gek van. Alsof zij niet vocht voor haar leven. Solar had zich dagenlang als een zwakkeling schuilgehouden in het schip en nu had ze een grote mond tegen haar. Alsof ze niets was. Mooi niet.

Daarna begon Solar haar bestorming. Ruimte om te overbruggen had ze, en Norah maakte daar maar al te graag gebruik van. Eerst positioneerde ze zich in een verdedigende houding en maakte zich klaar om uit te halen. Dan, zodra Solar binnen haar bereik kwam zwiepte Norah de haak zo hard mogelijk naar Solars onderlijf. Ze moest haar onderuit krijgen. Helaas werd deze aanval geen succes en Norah draaide een halve cirkel door om nog een keer uit te halen. Dat was wellicht overmoedig geweest, want niet alleen miste ze, maar ook was Solar nu vrij dichtbij. Het was net zo'n fiasco als tegen Alder, bedacht ze zich geirriteerd. Maar ook toen had ze het tij kunnen keren, dus er was nog hoop. Toch?
Norah zag de bijl aan komen zwaaien en hapte verschrikt naar adem. Haar gezicht vertrok toen de botte bijl door haar huid en vlees gleed en een diepe snijwond achterliet. Alsof er nog niet genoeg bloed van allerlei bronnen op haar kleding zat. Alsof ze nog niet genoeg pijn en verdriet had moeten verduren.

Norah voelde paniek, veroorzaakt door de pijn en de schok, en slingerde voor ze goed en wel besefte wat er gebeurd was de haak zo hard mogelijk richting Solar's nek. Het was niet bedoeld als een afleiding, al zou het wellicht wel zo werken, het was niet bedoeld als wat dan ook. Het was een instinctieve verdedigingsreactie, ondoordacht uit angst. Maar er was geen weg meer terug, ze verbeet haar pijn en handelde snel. Het meisje wist uit ervaring hoe zwaar de metalen bijl was, zowel zij als Ayrton en zelfs Gabe, hadden hem met twee handen vastgehouden in eerdere gevechten. En zelfs dan nog was het momentum van de bijl erg groot wanneer je met volle kracht een uithaal deed, waardoor het lastig was de bijl gelijk weer in de tegenovergestelde richting te gebruiken. Solar had zelfs maar 1 hand beschikbaar om de bijl te gebruiken, al wist Norah niet of dat haar dominante of non-dominante hand was. Hoe dan ook, de omstandigheden gaven haar hopelijk een gat van kwetsbare ruimte om in aan te vallen voor Solar terug kon slaan met de bijl. Zeker nu Solar de afstand gedicht had en het minder dan een stap naar voren was voordat ze haar kon raken.

Haar rechterhand week vlug naar haar riem en trok de dolk tevoorschijn. Dat deed pijn aan haar zij. Ze wilde zich terug trekken, haar wonden verzorgen. Maar dat moest wachten tot later. Als ze zich nu niet volledig in de strijd gooide zou er misschien geen later zijn voor haar. Kom op, voor Nirwad.
In haar ogen glansden haat en pijn, terwijl ze haar aanval inzette. Het touw trok ze zo hard mogelijk met haar ene hand terug, om die los of terug te trekken en zichzelf wellicht wat extra snelheid te geven in haar dolksteek. Norah zette zich hard af in het besneeuwde zand, waar rode druppels van haar bloed op landen door de snelheid van haar beweging. En ze stak de dolk richting de vrije ruimte bij Solars buik. Als de kans zag was Norah niet van plan te stoppen tot het heft van de dolk het enige zichtbare was van de dolk. Solar. Moest. Dood.

Norah maakte met de dolk een opwaartse beweging, als haar steek geraakt had zou dat de wond hopelijk verergeren en anders schrok het Solar misschien af of raakte ze nog wat. Dan richtte de hand die ze om het touw geklemd had zich en mikte een zo hard mogelijke zet op Solar's schouder, vlakbij of zelfs tegen de zijkant van de pijl die daar nog steeds als een soort triomfvlag uit stak. Zo hoopte ze Solar omver te gooien of uit balans te brengen, te pijnigen, het maakte allemaal niet uit. Alles om een volgende aanval met haar bijl moeilijker te maken. Tegelijk met de duwpoging trok Norah haar hand met de dolk erin terug, klaar voor een volgende uithaal. Ze wilde er een einde aan maken.

TL;DR:
- Norah ontwijkt verbaasd de speerpunten
- Norah neemt een defensieve houding aan en haalt tweemaal uit met de haak, allebei ontweken/mis.
- Auw, Norah panikeert lichtelijk en gooit de haak zo hard mogelijk richting Solar's nek/hoofd.
- Norah beweegt naar voren en trekt tegelijk het touw terug richting haarzelf. De dolk probeert ze diep in Solar's buik te steken, waarna ze de dolk omhoog trekt.
- Norah probeert Solar een harde zet tegen haar gewonde schouder bij de pijl te geven om Solar weg te duwen/te laten vallen.

De aanval met de haak weet geen dodelijke schade aan te richten, maar laat wel een flinke blauwe plek achter in de nek van Solar.
Solar weet de dolk af te weren of te ontwijken, maar het lukt haar niet haar evenwicht te bewaren nadat Norah haar duwt en dus valt ze.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Solar Gbadamosi
District 4
avatar

PROFIELAantal berichten : 130
Registratiedatum : 06-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht:
Beroep: Alleskunner
Leeftijd: 17

Onderwerp: Re: [DAG 7] Sit and wait for death | di aug 16, 2016 12:14 pm

"Jij ongelooflijke t-," Solar had een behoorlijke klap tegen haar nek gekregen van de haak die Norah rond had lopen slingeren. Ze besefte zich dat dat een stuk vervelender af had kunnen lopen. Ze voelde geen bloed naar beneden sijpelen, wat vast inhield dat de wond dicht was. Dat maakte het niet minder pijnlijk. Haar nek klopte nog sneller dan haar hart, die door de adrenaline praktisch uit haar borstkas leek te vliegen.
Pijn schoot door haar lichaam toen ze uithaalde met de bijl. Het was een zwaar, log ding. Zonder haar verwondingen was het een eitje geweest om hem te hanteren. In haar district had ze geregeld met zwaardere dingen moeten lopen. Het kostte haar nu toch wel meer moeite dan ze had verwacht om goed aan te kunnen vallen. De verwondingen die ze aanbracht waren te oppervlakkig om de strijd te beëindigen. Maar nu ze dat wist, kon ze er ook iets aan doen.

Hoewel Solar de dolk nog net wist te ontwijken - er was misschien nog een centimeter tussen haar toch al verzwakte buik en de dolk - kon ze niets doen tegen de harde zet die Norah haar gaf. Ze voelde zich behoorlijk machteloos toen ze achterover viel en op haar kont op de harde grond belandde. Haar schouder leek in brand te staan van de duw en Solar had al haar zelfbeheersing nodig om het niet uit te schreeuwen van de pijn. De pijl was sowieso dieper haar schouder ingegaan door de val. Solar kon niet voelen hoe veel dieper het was. Het enige wat ze wist, was dat dat ding bij een volgende klap er wel eens aan de andere kant van haar schouder uit kon komen. Misschien zou dat minder oncomfortabel zijn, bedacht Solar zich, dan wanneer hij zo uit haar schouder bungelde als nu. Maar ze kon hem er niet uittrekken. Daar had ze geen tijd voor. Pas wanneer Norah lag dood te bloeden op de grond kon dat.

Dat zou natuurlijk alleen gebeuren als Solar iets ging doen, en nu zat ze op de grond een nieuwe aanvalsstrategie te bedenken. Natuurlijk was opstaan de eerste stap. Hoewel ze zich slapjes voelde door de opdonder die haar slechte arm had gehad, liet de adrenaline en overlevingsdrang haar lichaam toch in beweging komen. Haar dolkhand kon beter maar niet gebruikt worden om een actie mee uit te voeren, voelde Solar. Het was echter niks voor haar om dat ding maar een beetje te laten bungelen. De grimas op haar gezicht liet zien dat ze zich forceerde de bijl ook met haar slechte arm te pakken, haar dolk nu stevig tegen de steel van de bijl aangedrukt. Ze hoefde niet helemaal overeind - hoe lager ze was, hoe moeilijker ze aan te vallen was. Half gebukt stoof ze weer op haar tegenstander af, haar bijl voornamelijk ondersteund door haar goede arm. Solar's intentie was het meisje op de grond te krijgen - of in ieder geval haar balans te verstoren. Zo zou ze uitgebreid de tijd krijgen om haar bijl - die nu werd gebruikt- dit keer wèl voldoende schade aan te laten richten.




tl;dr
- Solar valt op de grond en heeft pijn
- Ze pakt de steel van de bijl ook met haar slechte arm, meer ter ondersteuning van haar goede arm dan wat anders, terwijl ze overeind krabbelt.
- Ze probeert Norah te rugbybeuken en meteen in twee te hakken met de bijl.



OOC: Excuses voor de relatief korte en kinda oppervlakkige/passieve post. De A'tjes zijn er al van op de hoogte, maar ik heb mijn polsen enorm overbelast en draag atm continu braces. En typen doet behoorlijk wat pijn, dus dit is echt alles wat ik kan doen ben ik bang..

De rugbybeuk brengt Norah enigszins uit evenwicht, maar meer dan dat ook niet. De bijl treft doel. Norah ligt niet meteen in tweeën, maar de bijl dringt wel een heel eind in haar lichaam. Als gevolg daarvan valt Norah op de grond.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Norah Jones
District 11
avatar

PROFIELAantal berichten : 202
Registratiedatum : 19-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Seizoensarbeider
Leeftijd: 18

Onderwerp: Re: [DAG 7] Sit and wait for death | za aug 27, 2016 10:47 am

Did I disappoint you or let you down?
Should I be feeling guilty or let the judges frown?
Ze had zo hard gevochten. Voor haar familie. Voor haar leven. Omdat ze niet wilde sterven. En daarvoor had ze heel veel van haar principes opzij gezet. Het was stapje voor stapje gegaan en nu ze erover nadacht herkende ze zichzelf nauwelijks meer. Het was beangstigend, maar het idee om deze wereld te verlaten was nog enger. Want wat er daarna zou komen was voor iedereen onbekend. Norah voelde zich plotseling misselijk van de aanblik van al het bloed dat uit haar zij stroomde.
It may be over but it won't stop there,
I am here for you if you'd only care.
You touched my heart you touched my soul.
You changed my life and all my goals.
Ze deed nog een wanhopige uithaal naar Solar. Maar hoewel ze haar op de grond kreeg liet haar tegenstander zich niet zomaar onder de voeten lopen. Nee, voor ze het wist werd ze nogmaals aangevallen. Norah hapte naar adem toen de schouder van Solar tegen haar aan beukte. Ze zette een stap achteruit om haar balans te bewaren. Haar grijsgroene ogen keken vol afschuw toe hoe de bijl op haar af zwaaide. Norah probeerde zich nog te verdedigen, maar het was zinloos. Ze was te traag. Tranen schoten in haar ogen van de pijn, de vermoeidheid en het verdriet dat haar hele lichaam overnam. Was Nirwad maar hier. Hij zou haar in zijn armen nemen en haar vertellen dat het allemaal in orde was. Hij zou haar verzorgen. Haar dokter Nirwad. Dit hielp niet bepaald om haar tranenstroom te stoppen.
And love is blind and that I knew when,
My heart was blinded by you.
Ze viel op de grond, maar het voelde zacht als een wolkendeken. Haar zicht was vervaagd door de tranen. Norah klauwde haar hand over de gapende wond, probeerde zich van Solar weg te duwen door haar voeten in het zand af te zetten. Ze wilde niet sterven. Ze was er nog niet klaar voor. Haar familie.. ''Stop, STOP,'' smeekte ze Solar. Ze krabbelde overeind en strompelde achteruit. Uit het bereik van de bijl. Ze struikelde bijna over het touw van de haak, dat over de grond slingerde, maar trok het mee voordat ze echt haar evenwicht kon verliezen. Ze maakte de afstand zo groot als haar benen haar konden dragen, al voelde vooral haar been waar eerder die dag een pijl in gestoken was als pudding aan. ''Solar,'' klonk het schor. Maar ze wist niet wat ze bij god moest zeggen om haar doem te stoppen. Misschien waren de tranen en wanhoop in haar stem genoeg om haar een beetje tijd te gunnen. Misschien was ze nu onvoorspelbaar genoeg dat Solar zich niet gelijk weer op haar stortte.

Angst nam haar over. Solar zou haar vermoorden. Wilde haar dood zien. Haar kanonsschot horen. Wellicht was dit voor haar het einde. En ze kon dan alleen maar hopen dat ze Nirwad weer zou zien. Dat Hannah haar niets kwalijk nam. Dat haar familie haar niet zou haten. Dat de pijn zou stoppen als het allemaal voorbij was. ''Het-het spijt me zo, mam, pap, ik hou van jullie.'' Ze had haast om dit te zeggen, in de wetenschap dat dit mogelijk haar laatste woorden ooit werden. Haar blik negeerde Solar een paar seconden volkomen, ze zocht haar familie achter de onzichtbare camera's. Dit was niet wie ze was. Dit was de schuld van de Arena, die dingen met een mens deed die onbeschrijfelijk waren. Niemand in de buitenwereld kon begrijpen wat zij mee had gemaakt, toen ze haar vrienden zag sterven, verraden werd. Een kleine jongen spaarde en zijn magere handen vervolgens midden in de nacht op haar keel vond. Trauma's hadden zich in haar hoofd opgehoopt, zonder enige kans om het allemaal te verwerken. Zonder een moment rust. Haar hoop in de mensheid was verdampt als een oase in de woestijn. Zelfs als ze zou overleven zou ze nooit meer dezelfde zijn. Als ze een sterker persoon was geweest had ze het nu wellicht opgegeven. Nee, dan had ze dat al veel eerder gedaan. Maar daarvoor was het nu te laat. Dat lag achter haar.
I am a dreamer and when I wake,
You can't break my spirit - it's my dreams you take.
And as you move on, remember me,
Remember us and all we used to be
De pijn was onverdragelijk. Norah veegde de tranen van haar wangen, liet rode strepen achter. De haak was nu naast haar op de grond gevallen, iets wat ze niet eens door had. Haar andere hand was nog steeds om haar dolk geklemd alsof het een reddingsboei was. Niet dat ze van plan was om op Solar af te stormen. Maar iets in haar schreeuwde nog om te vechten. De kern van elk mens en dier. De wil om te overleven. Sterker dan wat dan ook. De grootste bouwsteen van evolutie, de essentie van het leven. Dus hield ze de dolk nog steeds wanhopig vast, niet in staat zich volledig over te geven.
And I still hold your hand in mine.
In mine when I'm asleep.
Dapper rechtte ze haar rug. Keek ze Solar aan met een blik vol gemengde emoties. Liet zichzelf niet wegkijken of opgeven. Haar tranen waren op. De pijn was een deel van haar. De dood van haar vrienden en zelfs haar vijanden drukte op haar als een onzichtbaar gewicht. Maar ze droeg de pijn en het mentale gewicht, voor zo lang als ze nog moest. Ergens vroeg ze zich af of Solar zich ook zo voelde. Want het was er niet vanaf te zien, haar tegenstander stond als een beangstigend standbeeld telkens rotsvast klaar om weer op te staan en aan te vallen, alsof ze onschendbaar was voor de wonden die over haar lichaam liepen.
But it's time to face the truth.
I will never be like you.
Haar hoofd was leeg, alsof al haar hogere breinfuncties uitgeschakeld waren. Maar haar cerebellum werkte nog op volle kracht en dat was alles wat je nodig had voor de basale functies zoals motorcoördinatie. Norah hield Solar zo goed mogelijk in de gaten, terwijl haar instincten het overnamen, klaar om wanhopig op elk stukje huid toe te steken als Solar dichterbij kwam om het af te maken. Iets wat slechts een kleine kans had om te werken, maar iets was beter dan niets. Beter dan opgeven. Ze kon niet van haar ouders verlangen dat zij trots op haar waren. Maar ze kon hen tenminste wel de pijn besparen van toekijken hoe hun dochter opgaf en de dood verwelkomde.

TL;DR:
- Norah wordt geraakt en probeert weg te komen van Solar.
- Tranen, zegt wat dingen.
- Geeft het half op, maar kan zichzelf niet zo ver krijgen om echt los te laten.
- Houdt haar dolk vast, wanhopig van plan om op Solar in te steken waar ze maar kan, indien Solar dichtbij genoeg komt.

Ondanks haar dappere pogingen, weet Norah geen noemenswaardige schade aan te brengen bij Solar.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Solar Gbadamosi
District 4
avatar

PROFIELAantal berichten : 130
Registratiedatum : 06-02-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht:
Beroep: Alleskunner
Leeftijd: 17

Onderwerp: Re: [DAG 7] Sit and wait for death | za sep 03, 2016 11:20 pm

De opluchting die Solar voelde toen ze eindelijk de bijl door Norah's lichaam zag gaan, maakte haar misselijk. Hoe kon ze in hemelsnaam toekijken hoe iemand zwaar gewond was? Sterker nog, hoe kon ze het over haar hart verkrijgen om dit zelf te doen? Het was niet iemand anders die Norah verwondde, Solar was het zelf. En ze walgde ervan. Hoewel haar overlevingsdrang nog altijd groter was dan haar afschuw en haar schuldgevoel, kon ze niet meteen terugkomen in haar vechtmodus. Ze kon niet meteen de laatste klap uitdelen en er klaar mee zijn. Sowieso - zou ze het überhaupt overleven? Ze had de meeste pijn goed kunnen negeren. Haar concentratie verstommelde echter, waardoor ze met de seconde meer leek te voelen. Haar hoofd zat volgestopt met alle emoties die ze weg had proberen te drukken. Haar schouder klopte en brandde. Ze voelde hoe de speer in haar lichaam bewoog als ze ademhaalde, en het voelde vreselijk. Haar vingers van haar slechte arm waren nog strak om de bijl geklemd. Solar had niet het idee dat ze die ooit nog los kon krijgen zonder dat ze ook haar vingers moest breken. Haar hand was waardeloos geworden. En dan waren er nog de sneeën en gaten in de rest van haar lichaam. Hoewel die lang niet zo veel pijn deden als de rest, maakte het haar moe. Ze was gewoon zo ongelooflijk moe.

"Stop!" Solar had niets liever gewild dan gewoon stoppen. Stoppen, naar huis gaan, terug aan het werk gaan en alles vergeten wat ze hier ooit had gezien. Vergeten wie ze had leren kennen. Om wie ze was gaan geven.
Alleen kon ze niet stoppen. De enige manier om hier weg te komen was om als laatste over te blijven. Ze had respect voor Norah, die, hoewel brabbelend tegen niemand in de omgeving, toch door bleef gaan. Natuurlijk had ook Norah geen keus. Het was meer dat Solar zeker was dat veel Tributen toch al weg zouden zijn gerend, of knock-out waren gegaan. Solar had Norah zeker niet als één van de sterkere Tributen geschat. In tegendeel: ze had verwacht dat ze er als één van de eerste uit zou gaan. Het meisje stond echter toch echt tegenover haar. Blijkbaar was ze, net als Solar, nog niet klaar om haar laatste adem uit te blazen.

Het was ook duidelijk dat ze niet van plan was om als eerste aan te vallen. Dat vond Solar geen probleem. Als ze snel genoeg kon zijn, ondanks dat haar lichaam haar op elke manier smeekte om rust, dan kon Norah haar niet afweren. Het meisje had niet veel nodig meer, dacht Solar. Dat zij zelf ook amper nog wat nodig had, negeerde ze.

Voor de zoveelste keer in wat voor Solar voelde als een dag, overbrugde ze de afstand tussen haar en haar tegenstander. Ze hield haar bijl zo stevig mogelijk vast terwijl ze zo hard als ze kon uithaalde naar Norah's torso, hopend, smekend en biddend dat het gevecht nu klaar zou zijn.



tl;dr
- Solar denkt!
- Uiteindelijk overbrugt ze de afstand en haalt ze weer uit met haar bijl.

En met die laatste slag kwam het leven van Norah tot een einde. Een laatste kanonschot en Solar Gbadamosi was officieel de winnaar van de derde jaarlijkse Hongerspelen!

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: [DAG 7] Sit and wait for death |

Terug naar boven Go down
 

[DAG 7] Sit and wait for death

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» [DAG 7] Sit and wait for death
» Death is unstoppable. One must face it as a fact of life ✝
» Bloody! [Brokensong's death topic]
» Pain, Death [Mirror&Bone&Goldtail&Fightspirit]
» How long will I wait when it all burns down

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: De Spelen :: Het Hongerspelen Archief :: 3de Hongerspelen :: De Arena-