Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 Zegetocht District 8 HS3

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Tyrell Peak
Hoofd Spelmaker
avatar

PROFIELAantal berichten : 2085
Registratiedatum : 20-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Spelmaker
Leeftijd: 33

Onderwerp: Zegetocht District 8 HS3 | za okt 15, 2016 2:11 pm

Johann was nieuwsgierig naar de winnares van de Derde Hongerspelen, al voelde hij vooral veel medelijden met het meisje dat zich soms een jongen voelde. Ze zat duidelijk niet lekker in haar vel en hij kon zich nauwelijks een voorstelling maken van wat de Spelen met haar hadden gedaan. Of zouden de gebeurtenissen daar haar juist een makkelijkere kijk op het leven hebben gegeven? Hij durfde er niet naar te gissen, want hij had nog nooit zo’n wreed spektakel als de Hongerspelen als deelnemer hoeven beleven.

Johann liep naar de microfoon en glimlachte naar het publiek. ‘Welkom jongens, meisjes, dames en heren. Beste inwoners van District 8! Vandaag mogen we een belangrijke gast in ons midden verwelkomen. Ze – of hij - heeft bereikt wat bijna niemand weet te bereiken. Daar mogen jullie haar om bewonderen. Geef haar daarom een warm welkom, hier is Solar Gbadamosi!’

Na die woorden stapte Solar naar voren, en begon zhe te spreken: "Geachte inwoners van District 8, bedankt dat jullie hier allemaal heen zijn gekomen. Ik wil jullie condoleren met het verlies van twee van jullie districtsgenoten. Zowel Gloria als Nirwad waren twee Tributen die zich met hand en tand hebben verzet en zeker weten alles hebben gegeven wat ze hadden. Ik was geschokt toen ik hun portretten aan de hemel zag verschijnen. Ik had ze allebei een langer leven gegund. Bedankt voor jullie aandacht."

Zodra duidelijk was dat Solar was uitgesproken, begon Johann te applaudiseren. De rest van de menigte volgde gedwee zijn voorbeeld.


_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://goldenlionofra.deviantart.com
Rosemary Webster
District 8
avatar

PROFIELAantal berichten : 67
Registratiedatum : 05-08-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Fabrieksarbeider
Leeftijd: 71

Onderwerp: Re: Zegetocht District 8 HS3 | di nov 01, 2016 7:37 pm

Het was alsof Rosemary Webster het afgelopen anderhalf jaar twintig jaar ouder was geworden. Ze had sowieso al ouder geleken dan ze eigenlijk was, maar nu kon ze werkelijk wel door voor iemand van negentig. Haar donkere ogen lagen diep in haar oogkassen en waren hun glans verloren. En zelfs als men goed zou kijken, dan was de enige blijk van emotie een diepgewortelde haat. Die haat leek het enige te zijn dat haar in leven had gehouden, want verder was ze niet meer dan een wandelend lijk. Haar lichaam weigerde er echter mee op te houden, en er was niets zo frustrerend als dat.
Old Rose miste Dean nog elke dag en ze wilde niets liever dan terug bij hem zijn. Ze was er klaar voor, net zoals ze klaar was om dit leven op een waardige manier achter zich te laten, en een gedenkwaardig afscheid te verzorgen. De oude vrouw had anderhalf jaar op haat geteerd en had niets meer om voor te leven. Ze was niet bang om te ver te gaan en om bepaalde mensen tegen zich te keren. Ze glimlachte. Nee, daar was ze niet bang voor. Dat was juist de bedoeling.

Na de dood van Dean hadden verschillende mensen hun medeleven betuigd. Met enkele van deze mensen had ze contact gehouden en de toon van hun gesprekken was steeds grimmiger geworden. De Hongerspelen hadden duidelijk extra haat aangewakkerd in het district en Rosemary kreeg meer bijval dan ze enkele jaren eerder zou hebben verwacht. Alsnog waren ze maar met een kleine groep. De oude vrouw was huiverig om mensen te vertrouwen en het ergste wat ze nog kon bedenken was dat haar plannen verraden zouden worden aan het Capitool, vooraleer ze deze had uit kunnen voeren.

Op het moment dat de Burgemeester begon te spreken leek de sfeer op het plein nog aardig. Old Rose grimaste, wetende dat dit niet lang meer zou kunnen duren. Ze luisterde naar de woorden van Solar, die ze absoluut niets kwalijk nam, net zoals ze Madelynn niets kwalijk nam. Nee, het was de schuld van het Capitool, en vandaag zou ze neerhalen wat daar het dichtst bij in de buurt kwam. Misschien geen directe aanval, maar het was het beste wat ze kon doen.
Zodra de Burgemeester en Solar zich weer buiten de gevarenzone bevonden en de eerste mensen begonnen weg te druppelen, gaf Rosemary het teken. Er klonken ontploffingen, gevolgd door schoten, maar dat waren voor Old Rose enkel de afleidingen. De mannen en vrouwen in het wit begonnen meteen in actie te komen, maar zij waren het die de rake klappen zouden krijgen. Rosemary zat te midden van het geweld en ze keek om zich heen, bijna zoekend naar haar eigen slachtoffer. Ze was expres in de buurt van zijn post gaan zitten, en ondanks dat de meeste mensen zich uit de voeten maakten, ging Rosemary nergens heen. De man in kwestie leek te denken dat ze het niet kon; dat ze te zwak was om ook maar overeind te komen. Verder had hij er niet naast kunnen zitten.
“Het is hier niet veilig, vrouwtje,” gromde hij, terwijl zijn lompe handen bijna gewelddadig rond haar taille klemde. Rosemary verbeet de pijn en klemde haar vingers om het mes dat zij in haar mouw had verstopt. “U weegt nog minder dan een kippenpootje!”, lachte de man, toen hij haar optilde. Alles aan hem vond ze verschrikkelijk. Zijn handen. Zijn stem. Zijn lach. En ook die opmerking maakte haar woedend. En wat ze nog het ergste vond, was zijn reactie toen Dean zijn laatste adem uitblies: zijn schouders ophalen en lachen. En dat geluid had haar nooit meer losgelaten. Ze hoefde daar alleen maar aan te denken, en de haat die het opwekte gaf haar genoeg kracht om het mes door de kleding van de Vredesbewaker te steken, recht in zijn keel. De man was er niet op berekend en liet Rosemary vallen, terwijl hij het mes in een reflex uit zijn lichaam trok. Een slechte keuze, en vanaf de grond glimlachte Rosemary, terwijl ze keek hoe de man spartelde als een vis op het droge, terwijl rood het wit van zijn kleding verdreef. Hij zou het niet overleven, net zo min als zij.
De paniek van de man had de aandacht van zijn collega’s getrokken en Rosemary hoefde zich niet om te draaien om te weten wat er zou volgen. Er klonk een knal, maar er was geen pijn. Dit was zoals het voor haar moest eindigen; hier en nu. Dit was het laatste wat ze had kunnen bijdragen aan deze wereld, en nu zou ze, na al die jaren vol verdriet en eenzaamheid, eindelijk herenigd worden met iedereen die ze zo ontzettend miste…

OOC: Rest in Peace. Sorry als het niet helemaal realistisch is. Ik ben geen actual killer with skillful murder plots

NaNo 2016: Post 3 [2.172/50.000]

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tobias Luther
District 8
avatar

PROFIELAantal berichten : 83
Registratiedatum : 25-06-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep:
Leeftijd: 9

Onderwerp: Re: Zegetocht District 8 HS3 | di nov 01, 2016 10:42 pm

Tobias stond gedwee te luisteren naar het gepraat van de burgemeester. Hij raakte een beetje afgeleid toen de man over het geslacht van Solar begon, dat was een concept dat iedereen om hem heen en op TV perfect leek te snappen, maar voor Tobias klonk het toch als een behoorlijke hocuspocus. Toen Solar opkwam had Tobias de neiging meteen al te gaan klappen, zo knap vond hij het hoe ze op het laatst nog twéé vijanden met een gebroken arm had verslagen. Dat was nog eens doorzettingsvermogen. Maar niemand anders leek van plan voor Solar te klappen, dus liet Tobias het ook maar achterwege.

Het verhaal van Solar was niet heel spannend. Gelukkig stond hij vrij vooraan, waardoor hij nog wel veel kon zien van het podium en de belangrijke mensen erop. Hij kon bijna naar Solar zwaaien, en even was hij erg geneigd dat te doen, maar hij wilde geen straf krijgen van Bethany. Eigenlijk had hij graag wat gehoord over de spannende avonturen of hoe het in het Capitool was, maar in plaats daarvan kregen ze te horen dat Gloria en Nirwad het zo goed hadden gedaan. Pff. Waarom waren ze dan dood? Vooral de dood van Nirwad had Tobias erg gevonden, omdat dat zo onverwachts en dramatisch was geweest met al dat gegil van dat meisje, Norah. De dood van Gloria zat er al lang aan te komen, dat was een uitgesleept proces geweest waarbij Tobias bijna had moeten geeuwen. Ondanks de saaie woorden klapte Tobias enthousiast in zijn handen, dat was applaus voor het winnen en voor het feit dat Solar zo sterk was.

Het praatje was voorbij en zo ook de ceremonie. Tobias bleef een beetje beteuterd staan kijken hoe Solar naar binnen geloodsd werd, was dat nou alles? De mensen aan de buitenkanten van het plein waren langzaam, waardoor ze nog erg vast stonden in het midden van de mensenmassa. Het gemoedelijke wachten tot ze weg konden stromen door één van de straten werd ruw verstoord door een luide explosie. Tobias schrok op, keek om zich heen. Chaos. Mensen renden weg omdat ze bang waren. Voor de ontploffingen? Of voor de Vredebewakers die duidelijk niet van plan waren dit ongestraft te laten? Allebei waarschijnlijk. Het jongetje was echter vooral bang onder de voeten gelopen te worden. Hij wurmde zich zo snel mogelijk naar een lantarenpaal toe en greep die met beide armen vast terwijl hij zich zo klein mogelijk maakte. Voor de Vredebewakers was hij niet bang, nu niet in ieder geval, die zouden de schuldige van deze wandaden niet zoeken in een kind. Maar hij was wel bang voor wat er hier gebeurde.

Tijdens de Donkere Dagen was Tobias nog zo klein geweest dat hij zich er praktisch niets meer van herinnerde en wat hij nog wist waren vlagen. Dit deed hem echter denken aan de educatieve films die ze over de opstanden keken en niet op een fijne manier. “Waarom?” mompelde Tobias zachtjes, een woord wat hij in zichzelf herhaalde. Waarom deden mensen dit? Waarom konden ze niet gewoon klappen voor Solar en naar huis gaan? Het was niet moeilijk. Het was niet leuk dat hun District niet gewonnen had, maar dan hoefden ze toch niet gemeen te doen en allemaal dingen kapot te maken?
Toen hij het geluid van pistolen hoorde schoten de tranen in zijn ogen. Dat was de druppel die de emmer deed overlopen en algauw stond de achtjarige onbeheersbaar te snikken, zonder teddybeer, zonder mama, met alleen zijn lantaarnpaal. Dit was niet leuk, helemaal niet leuk. Voor het eerst in zijn leven was Tobias zo bang dat hij niets anders meer voelde of dacht. Hij voelde zich helemaal alleen en dat hielp niet om de tranen te stelpen. Waar was Bethany? Was die rode vlek afkomstig van gemorst tomatensap of bloed?

OOC: RIP Rosemary <3

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Morgana Fay
District 8
avatar

PROFIELAantal berichten : 37
Registratiedatum : 04-06-16
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Fabrieksmedewerker
Leeftijd: 11 jaar

Onderwerp: Re: Zegetocht District 8 HS3 | ma nov 07, 2016 10:08 pm

Gepraat. Al die neppe blijdschap van de Districtbewoners. Het was zo, zo saai. Morgana wist niet goed wat ze ermee moest. De Spelen zelf waren fijn; er was spanning en vermaak. Maar nu de winnaar overal langs moest, was het alleen maar een beetje politiek gedoe van het Capitool. En hoezeer ze hun dictatorschap ook bewonderde en het niet erg zou hebben gevonden zelf voor de regering te werken, was dit toch het hoogtepunt van verveeldheid. Vooral toen de man begon over Solar en haar geslacht.. Wie boeide dáár nu om? Morgana wist één ding zeker: Solar's bloed was net zo rood als dat van ieder ander. En dat was waar het om ging. Ieder mens had hetzelfde bloed, dezelfde organen, en maakte hetzelfde geluid als ze in hun vlees zou snijden. Ze snapte niet waarom mensen dachten dat ze zo speciaal waren. Want, om heel eerlijk te zijn, dat waren ze niet. En Morgana vond zichzelf eigenlijk al heel speciaal, dat ze fundamentele waarheid nu al doorhad. Zo ver zou haar vader bijvoorbeeld al nooit komen.

Maar zodra Solar weg was, begon de pret. Morgana wist niet wat haar overkwam. Ontploffingen; geweerschoten; gillende mensen. Alle spanning en sensatie die zij niet bewust mee had mogen maken tijdens de Donkere Dagen. Het was bijna verfrissend om eens wat anders te zien dan meegaande glimlachjes op de gezichten van haar Districtsgenoten. Paniek was eigenlijk.. best mooi om te zien. Ze moest dit onthouden.
Morgana voelde er niet veel voor om weg te gaan van de crime scene. In plaats daarvan begon ze rond te lopen, om zichzelf een mooi 360 graden beeld te geven voor een prachtige herinnering aan dit moment. Ze hield wel van het Capitool en hun slimme regering, maar hoe mensen er maar tegenin bleven gaan intrigeerde haar toch iedere keer weer.

Af en toe moest ze bukken, of omlopen om worstelende mensen te ontwijken. Ze was niet van plan zich zelf te mengen in het geweld. Kom op, ze was geen match voor volwassenen. Just look, don't touch. En ergens tijdens haar rustige rondje over het verse slagveld zag ze een bekend gezicht. Tobias? De kleine jongen had zich wanhopig vastgeklemd aan een lantaarnpaal en was hard aan het huilen. Ze was benieuwd. Nieuwsgierig. Wat zou deze ervaring met hem doen? Hoe zou hij tegen dingen aankijken? Er was maar één manier om dat uit te vinden. Dus liep ze naar de jongen toe, niet omdat ze hem wilde helpen, maar omdat ze hem wilde observeren. Met een paar mooie excuses in place, natuurlijk.

'Tobias,' zei ze rustig, zodra ze hem bereikt had. Hopelijk was hij nog genoeg bij zinnen om naar haar te luisteren, na al dat gehuil. 'Kom je mee?' In een gebaar waarvan ze hoopte dat het vriendelijkheid uit zou stralen, stak ze haar hand uit naar de jongen. 'Het is allemaal goed,' zei ze, terwijl ze maar besloot om te proberen zijn armen los te maken van de lantaarnpaal, toen het haar niet snel genoeg ging. 'Kom mee, dan gaan we naar huis.' Met een omweg, maar dat zou het snotterende joch vast niet door hebben. En dan kon zij nog een paar keer kijken. Daarbij, als ze Tobias ging halen had ze een mooi excuus om rond te lopen over het slagveld zonder als morbide over te komen. En stond Bethany bij haar in het krijt. En zou haar vader haar alleen maar geweldiger vinden. Tobias meenemen zou wel eens haar beste idee van de dag kunnen zijn! Dus, hij moest snel meekomen, voordat ze haar geduld met hem verloor. Morgana hoorde nog allemaal geluid en geweld achter zich; ze wilde er niet teveel van missen!

_________________
Credits to Ems <3
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tobias Luther
District 8
avatar

PROFIELAantal berichten : 83
Registratiedatum : 25-06-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep:
Leeftijd: 9

Onderwerp: Re: Zegetocht District 8 HS3 | wo nov 09, 2016 10:25 pm

Het was wild en als hij het op TV had gezien was Tobias vast op het puntje van zijn stoel geschoven om meer van de ontploffingen mee te krijgen. Maar nu was hij een klein bolletje angst en paniek. Het jongetje maakte zich nog kleiner tussen de rennende massa, wilde eigenlijk gewoon wegzinken in de grond, als een soort mol. Maar dat ging niet, want zelfs als hij een schep had zou het graven van een tunnel nóg te langzaam gaan om te ontsnappen.

Hij wilde niet kijken, maar toch werd zijn blik steeds getrokken door het ‘rode bessensap’, dat langzaam over het stoffige plein verspreid werd in een donkere vlek. Bah. Hij kende het rijmpje wel, wat waarschijnlijk ook was waarom hij de associatie maakte. Er is een vrouw vermoord, met een gordijnenkoor. Ik heb het zelf gezien. Het was op nummer 10. Het bloed liep langs de trap, het leek net bessensap. Over de rest van het klapliedje dacht hij nu liever niet na, want daarin likte iemand aan het bloed, en dat was behoorlijk vies. Waarom waren mensen zo agressief? Het was niet eerlijk dat ze hun boosheid met zo veel eng geweld moesten uiten, Tobias snapte wel dat ze niet blij waren, maar hier werd hij ook niet blij van. Niemand toch?

Morgana daarentegen leek niet al te veel onder de indruk. Hij liet zijn lantaarnpaal kort los en veegde met de achterkant van zijn handen langs zijn betraande wangen. “M-maar,” protesteerde hij toen Morgana hem gebaarde om mee te komen. “Is dat niet gevaarlijk?” Deze paal bood dan wel niet veel bescherming, maar het voelde wel een beetje als een rots in de branding. Hij zag nu overal gevaren, van de Vredesbewaker die vol op een man sprong tot een vrouw die haar middelvingers aan de camera’s van de Zegetocht liet zien. Wauw. Dat was grof, maar op een betere manier dan die pistolen.

“Ja, laten we naar huis gaan,” bevestigde hij dan terwijl hij dapper zijn neus ophaalde. Sniffelend veegde hij met zijn hand onder zijn neus, waarna hij Morgana’s hand vast nam. “Snap jij wat er aan de hand is?” Er zouden toch niet weer opstanden komen? Zoekend naar antwoorden keek hij zijn soortvan-stiefzus aan, wetend dat die op alles wel een antwoord klaar had.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Morgana Fay
District 8
avatar

PROFIELAantal berichten : 37
Registratiedatum : 04-06-16
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Fabrieksmedewerker
Leeftijd: 11 jaar

Onderwerp: Re: Zegetocht District 8 HS3 | vr nov 11, 2016 9:04 pm

Dit, dit was nu grappig. Dit was iets waar Morgana écht om zou kunnen lachen. Niet dat slappe glimlachje dat ze altijd op haar gezicht hield, dat was iets om de massa mee te plezieren. Ze moest immers een leuk meisje zijn, vertrouwen winnen, et cetera et cetera. Maar te midden van deze chaos maakte het haar weinig uit wat anderen dachten. Ook al was zomaar rondlopen verdacht en zou ze er later waarschijnlijk wat over horen, ze kon het niet laten. Het was gewoon te interessant om te zien. Een oude vrouw lag stil op de grond, met een kreunende Vredesbewaker naast haar. Hij was overduidelijk gestoken, kon niet meer gered worden. Niet dat Morgana van plan was om iemand te helpen. Mensen renden, weg van de geweren en het gegil, mensen schreeuwden en duwden en trapten op degenen die vielen. Het was pure chaos. Wat waren mensen toch lelijk als ze hun ware aard lieten zien.

Het duurde niet lang voordat Morgana haar perfecte excuusje spotte om in deze situatie te zijn. Tobias. Natuurlijk, ze was hem gaan zoeken want ze kon die kleine jongen niet achterlaten in de menigte. Hoe het precies was gegaan zou ze later nog wel met Tobias bespreken. Eerst moest ze de kleine kleuter met zich mee zien te krijgen. Dat was zo moeilijk nog niet, bleek al snel.
Is dat niet gevaarlijk, sputterde hij tegen, maar toen Morgana naar hem toe kwam en hem gerust bleef stellen, gaf hij toe en pakte haar hand. Goed zo. Anders had ze hem aan zijn kraag mee moeten sleuren en dat zag er niet zo goed uit.

Of zij wist wat er aan de hand was? 'Een rel,' antwoordde Morgana simpel. 'Iemand heeft die explosies af laten gaan en wilde waarschijnlijk een gevecht uitlokken. Ik weet niet wie,' gaf ze eerlijk toe. Maar wie het precies was, dat maakte haar niet uit. Het Capitool zou aan die mensen toch wel een einde maken. 'Mensen moeten gewoon accepteren dat de samenleving is zoals het is,' vond Morgana. 'Rellen zijn overbodig.' Ze bedoelde niet eens dat geweld niet nodig was, dat het nooit moest gebeuren. Zo kon je het wel opvatten, als je het wilde, maar Morgana wilde eigenlijk zeggen dat het gewoon.. waardeloos was. Grappig, zeker, echt hilarisch, maar nuttig? Nee, dat was het niet. Dus wie het ook had gedaan, die had overduidelijk niet teveel hersencapaciteit, of een ander doel dan het uitroeien van de Vredesbewakers. Maar wat kon haar dat schelen?

In plaats van meer woorden aan de situatie vuil te maken begon Morgana zich een weg door het gevecht te weven, voorzichtig om zich heen kijkend. Af en toe moest ze opzij stappen of wachten, totdat een vechtend paar weer hun pad af was. Maar er werd niet geschoten op zulke kleine kinderen en ze kwam er zonder al teveel problemen door. Voor de goede orde bleef ze Tobias bij de hand vasthouden: anders zou haar hele argument zo ongeloofwaardig zijn. Dat risico kon ze niet lopen. Ook nam ze een detour langs de.. plekken waar ze mensen had zien neervallen. Liep soms wat langzamer zodat ze de ramptoerist kon spelen. Maar nooit stopte ze, zodat Tobias niets had om over te klagen.

'Kijk, we zijn al bijna van het plein af,' zei Morgana, die met haar vrije hand voor zich uitwees. Ze wierp een koele blik op Tobias. Even checken of hij nog heel was. 'Dan gaan we nu William en Bethany zoeken, goed?' zei ze, al was het niet écht een vraag. Ze wilde gewoon hun ouders vinden. Ze zouden ook naar huis kunnen gaan, maar Morgana had deze kans aangegrepen als een excuusje om nog wat langer op de scene of the crime te blijven. 'Zie jij ze al?' Zonder verder te wachten begon ze weer te lopen, ditmaal de menigte van gevluchtte mensen in. Even weg van die standaard blije gezichten, daar was ze zo moe van. Even kijken hoe mooi die paniek op hun gezichten zou staan.

_________________
Credits to Ems <3
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: Zegetocht District 8 HS3 |

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Zegetocht District 8 HS3

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Zegetour district 1
» Boete District 8
» Boete District 3
» Boete District 11
» Boete District 7

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: Districten :: District 8 :: De Stad-