Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 Boete District 7

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Madelynn Bristow
District 7
avatar

PROFIELAantal berichten : 455
Registratiedatum : 28-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Winnares HS2
Leeftijd: 19

Onderwerp: Boete District 7 | vr nov 11, 2016 12:00 am

Het was alweer de tweede keer dat Madelynn deze verschrikkelijke gebeurtenis van dichtbij moest meemaken, maar ze wist dat het voor haar lang niet zo afschuwelijk moest zijn als voor de mensen die zich naar het plein haastten of daar reeds stonden te wachten op de namen van de volgende twee tieners die zouden participeren in de Hongerspelen. Zelf was ze er echter ook niet helemaal gerust op. Dit was de eerste keer dat Dyson er niet voor haar zou zijn, en dat gaf haar best wel een beetje de kriebels. Sinds hij haar had verteld dat hij zou stoppen als Begeleider, had ze pas gerealiseerd hoe ontzettend afhankelijk ze eigenlijk van hem was geweest en hoe erg ze op hem leunde. Even ademde ze diep in en uit, en keek toen naar het gezicht van Apolinar, met zijn onnatuurlijk blauwe ogen en onmenselijk grote en witte tanden. Nee, door hem wilde Madelynn niet eens ondersteund worden. Ze zocht het verdomme zelf wel uit.

Helaas was Apolientje nogal vol van zichzelf, en tot Madelynns grote ergernis was hij met allerlei achterlijke ideeën gekomen. Dat ze een soort musicalperformance van de hele Boete moesten maken met muziek en dans, maar nee, dat was nog niet het ergste… het ergste was dat hij had besloten dat het ‘leuk’ was als ze de namen samen zouden bekendmaken. Nou, Madelynn had nog nooit iets leukers gehoord, en hoewel het haar was gelukt om het musicalgedoe uit zijn hoofd te praten (“Ik hak serieus de armen van je lijf als je dat doet!”), was dat andere nog steeds een ding. Iets met een eerlijke werkverdeling en dat hij net nieuw was en hoe goed het in de aard zou vallen bij het Capitool. En tja, als hij toch niet mocht zingen.
Het kwam erop neer dat Madelynn deze vierde boetedag met lichte hartkloppingen het podium beklom, niet wetende of ze überhaupt in staat was om te spreken. Het ging echt best goed met haar de laatste tijd, in ieder geval naar omstandigheden, maar dit was niet bepaald behulpzaam. Lynn deed haar uiterste best om rustig te blijven ademen, maar ze vond het zo ontzettend moeilijk. Ze zocht naar haar familie in het publiek voor steun, maar haar blik kruiste die van Dyson. Nog altijd een beetje boos wendde ze haar blik af, waarna Apolientje naar voren stapte en het woord nam. Madelynn volgde zijn voorbeeld en voegde zich naast hem.
“Beste inwoners van District 7,” begon de man met zijn zangerige stem, terwijl Madelynn haar best deed om de camera’s uit te bannen en haar aandacht op de mensen op het plein te richten. “Welkom bij de Boete voor de vierde Hongerspelen!” Enthousiast kondigde de man het welbekende filmpje aan, dat vervolgens zoals elk jaar werd afgespeeld. Apolinar was echter nèt een tikkeltje te opgewekt, en leek niet te kunnen wachten om de namen te trekken. Hij maakte meteen na afloop van het filmpje al aanstalten om Madelynn naar de bol met meisjesnamen te sturen, maar zij bleef koppig staan. “Eerst zullen wij, zoals elk jaar bij de Boete, één minuut stilte houden voor de Tributen die niet zijn teruggekeerd naar huis.” Madelynns stem klonk hard en resoluut, en ze zond haar collega een waarschuwende blik. Die keek haar een beetje onbegrijpend aan, en knikte uiteindelijk maar. In gedachten ging Madelynn de gevallen Tributen allemaal bij langs. Diana. Caleb. Sköll. Logan. Oliver. Ze had hen allemaal gekend, dus dit deed best wel veel met haar. Haar stem klonk daarom ook allang niet meer zo hard toen ze iedereen na één minuut bedankte. Ze wist het droog te houden, maar daarmee was ook alles gezegd.

Apolientje nam het woord weer en praatte de boel een beetje aan elkaar, waardoor Lynn de kans kreeg om zichzelf een beetje bijeen te rapen. Nog maar een paar minuten, hield ze zichzelf voor. Daarna was het alweer voorbij! Maar natuurlijk wist Madelynn heel goed dat het hele circus dan pas beginnen zou.
Uiteindelijk pakte Lynn de gevreesde bol met namen en stapte ze weer naar de microfoon. Ze stak haar hand in de bol, wetende dat ze op deze manier iemands lot bezegelde. Ze deed het snel en pakte gewoon het eerste briefje dat ze grijpen kon. Nog eenmaal haalde ze diep adem, waarna ze het briefje opende en de naam van de vrouwelijke Tribuut uitsprak: “Royalty Heda.”

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Royalty Heda
District 7
avatar

PROFIELAantal berichten : 42
Registratiedatum : 15-10-16
KARAKTER

Onderwerp: Re: Boete District 7 | za nov 12, 2016 12:06 am

De dag van de Boete was toch zeker wel de meest spannende dag van het jaar. Royalty stond al klaar naast haar bed voordat het zonnetje zich überhaupt had laten zien. District 7 verkeerde nog in doodse stilte terwijl ze op het dooie gemakje naar de keuken sloop om een ontbijtje voor zichzelf te maken.

Tegen de tijd dat er leven in de brouwerij kwam, had Royalty zich al verscheidene keren omgekleed. Uiteindelijk had ze voor een lief, blauw jurkje gekozen. Ze had haar haren gevlochten en had zichzelf daarna verdiept in een boek. Omdat ze toch wel een beetje nerveus was, besloot Royalty toch nog even iets te eten. Ze zou natuurlijk binnen de kortste keren weer terug zijn, maar wat nou als ze een vriendinnetje tegenkwam die met haar wilde afspreken? Dan zou ze niet kunnen omdat ze honger had!
De familie was stiller dan normaal, maar Royalty besteedde er geen aandacht aan. Ze had niet door hoeveel bezorgde blikken er op d'r werden geworpen. Sowieso vond Royalty het totaal niet nodig. Wat was er nou eigenlijk om je zorgen over te maken? De mensen die werden gekozen mochten naar het Capitool! Dat was toch hartstikke tof?

Toen het eenmaal tijd was om naar het plein te gaan, kreeg ze stevige knuffels. Vrolijk riep Royalty: "Tot strakjes!" waarna ze naar haar leeftijdsgroep huppelde. Het was vol en veel van de andere kinderen leken erg zenuwachtig. Royalty maakte zich echter geen zorgen. Straks zou ze terug naar huis gaan en een lekkere ovenschotel eten, want dat deden ze altijd op de dag van de Boete. En dan zou ze nog eventjes lezen, om op tijd naar bed te gaan. Ze was nou eenmaal al lang wakker.
Royalty kon niet veel van het podium zien, maar toen het publiek stil werd, ging ze er maar vanuit dat er iemand op was komen dagen. Wat spannend! Ze herkende de stem niet, totdat het opeens een meisjesstem werd. Dat was Madelynn! Die kende ze wel! Aandachtig luisterde ze naar wat Madelynn - en de man die steeds haar zinnen afpakte - te zeggen had. Het was opzich niet heel veel anders dan de afgelopen Boetes. Maar dit keer zei Madelynn zo veel, en dat was hartstikke gaaf!

Royalty werd een beetje verdrietig van de minuut stilte die er werd gehouden. Dat gevoel ging echter snel weg toen het trekken van de eerste naam werd aangekondigd.
"Royalty Heda." Royalty had een paar seconden nodig om het nieuws te laten bezinken, en haar mond vormde zich tot een perfecte o in die paar tellen. Toen het eenmaal doordrong, kwam er weer een gulle lach op haar gezicht. "Dat ben ik!" Vertelde ze vrolijk aan de mensen naast haar. Met een drafje begaf ze zich naar het podium, naar Madelynn. Bijna buiten adem piepte ze een zachte 'Hoi!' waarna ze zich naar het publiek draaide en naar de plek keek waar ze haar familie had achtergelaten, waar ze nu stiekempjes naar zwaaide. Dit was zo spannend!

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Madelynn Bristow
District 7
avatar

PROFIELAantal berichten : 455
Registratiedatum : 28-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Winnares HS2
Leeftijd: 19

Onderwerp: Re: Boete District 7 | zo nov 13, 2016 12:00 am

Het duurde even voordat de klap aankwam, maar zodra Madelynn zich realiseerde wier naam ze zojuist had uitgesproken, was de klap des te harder. Ze had moeite om haar emoties in toom te houden, en zoals haar vader staan schelden toen zij gekozen was, zo wilde Madelynn nu ook schelden. En in gedachten schold ze ook. Royalty Heda was het meest naïeve kind dat Lynn ooit had ontmoet, onnatuurlijk optimistisch en vrolijk, maar zo ontzettend aandoenlijk en lief dat Madelynn er niet ongevoelig voor kon blijven. Ze had Royalty afgelopen winter ontmoet en ze mocht het meisje oprecht. En nu was Madelynn verantwoordelijk voor haar einde. De Winnares zag namelijk echt niet in hoe iemand als Royalty de Spelen zou kunnen winnen, hoe graag Madelynn dat ook zou willen. Ze besloot daarom ook meteen dat ze dit jaar geen keuze had en zichzelf een beetje moest vermannen. Vorig jaar had ze zielig zitten doen en niets uitgevoerd. Dit jaar zou ze haar best doen om haar Tributen te helpen overleven.

Voor Madelynn was het gewoon niet mogelijk om ook met maar een greintje positiviteit aan de Hongerspelen te denken, en het bleef voor haar bijzonder dat dit na drie jaren van moord en doodslag blijkbaar nog altijd niet voor iedereen leek te gelden. En Royalty was zo iemand. Madelynn keek toe hoe het meisje zich naar het podium haastte en eenmaal daar begroette ze Lynn zachtjes, maar in geen geval treurig. Madelynns hart brak en ze kreeg geen woord meer over haar lippen. Ze wilde iets zeggen tegen het meisje, en haar geruststellen, maar het was duidelijk dat Madelynn hier degene was die wel een beetje geruststelling kon gebruiken. Ze vocht tegen de tranen, terwijl Apolientje haar een boze blik zond, om vervolgens op enthousiaste wijze het woord weer over te nemen. Hij verwelkomde Royalty op het podium en riep iedereen op om voor haar te applaudisseren.

Vervolgens was het de beurt aan de jongens. Madelynn was zo ongelooflijk blij dat ze niet meer hoefde te spreken, en keek angstvallig toe hoe de man zijn hand in de glazen bol stak. Hij leek vastberaden om het spannend te houden en liet zijn hand even de bol rondgaan, voordat hij daadwerkelijk een papiertje tevoorschijn haalde. Madelynn hield haar hart vast, terwijl ze wachtte op de naam van de mannelijke Tribuut. Apolinar schraapte zijn keel en daar was het: “Nino Naysmith!”

Well, fuck.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nino Naysmith
District 7
avatar

PROFIELAantal berichten : 412
Registratiedatum : 12-06-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Scholier
Leeftijd: 18

Onderwerp: Re: Boete District 7 | ma nov 14, 2016 6:29 am




Het was de vierde keer dat hij paraat moest staan voor de boete, hij was gelukkig al drie keer niet geselecteerd geweest en nu was het zijn laatste jaar dat hij kans maakte en waarna hij opgelucht kon ademhalen. Enkel zijn broertje Oliver kon dan nog opgeroepen worden maar deze werd als lievelingetje van zijn vader heel goed voorbereid op de Spelen, al had Nino natuurlijk liever dat zijn broer niet naar de Spelen hoefde.

Doordat de familie Naysmith niet zo welstellend was en moeder toch wou dat ze deftig voor de dag kwamen, had ze zelf voor beide jongens zelf een tuniek gemaakt. De licht rode was voor Nino en de iets kleinere groene variant was voor Oliver. Na de kledij moest hij enkel nog terug het donker rode lintje rond zijn linkerarm binden, nog steeds droeg hij het lintje iedere dag ter nagedachtenis van Hannelore. Hierdoor dacht hij nog iedere dag aan haar, al had hij gelukkig de situatie al kunnen plaatsen, het was tenslotte toch al vier jaar geleden dat ze gestorven was tijdens de donkere dagen.

De weg naar het centrum was lang en stil. Niemand van het gezin zei iets, zelf de positieve pro Capitool  gezinde vader van hem was rustig. Hoe groot hij ook fan was van de Spelen, toch zag je aan hem dat hij liever niet had dat één van zijn zonen naar het hellegat gestuurd werd. Dezelfde rituelen als anders moesten terug doorlopen worden. Eerst kwam er de inschrijving, waarbij iedereen zich kenbaar moest maken doormiddel van een kleine bloedafname. Als deze was gebeurd, dan moest iedereen per leeftijd in het voor hen afgebakende vak plaatsnemen. Dat was het moment waarbij Nino afscheid moest nemen van zijn ouders en Oliver. Hij gaf mam en pap nog een kus en knuffelde Oliver nog even snel. Tot straks fluisterde hij in zijn oor en knipoogde nog snel even voor hij zich omdraaide en bij zijn leeftijdsgenoten ging staan. De meeste kende hij natuurlijk van school, maar meer dan wat knikken naar elkaar zat er niet in, de zenuwen waren duidelijk hoog gespannen bij de 18-jarigen, zij hadden natuurlijk de grootste kans om getrokken te worden.

De spanning was momenteel nog meer te snijden in het vak dat zich naast hen bevond aangezien daar de 18-jarige meisjes stonden. Zij waren zoals ieder jaar weer eerst aan de beurt. Dat de trekking zo onvoorspelbaar is als maar kan, werd bevestigd door de vrouwelijke tribuut die uit de glazen bol kwam. Royalty, een meisje die zo jong was, dat ze amper kans had om de Spelen te komen werd dan toch gekozen als vrouwelijke tribuut. Hij had sowieso al een zwak voor vrouwen maar nu hij zag dat zo’n jong meisje naar voren moest wandelen, brak zijn hart.

Daar was het dan, tijd om de laatste keer in spanning te moeten afwachten. De laatste keer dat hij kans had om naar de Spelen te gaan. Nog enkele seconden en hij had vier boetes overleefd, hij was er voor altijd vanaf! Of… toch niet, Nino Naysmith? Was het echt zijn naam die uit de trommel kwam, waarom moest die klojo vooraan net zijn naam uit de pot trekken? Ja hij was inderdaad tamelijk gespierd door het houthakken die hij voortdurend moest doen van zijn vader en dat kon inderdaad in zijn voordeel werken als 18 jarige tegen kinderen die een stuk jonger zijn. Maar hij had altijd zoveel medelijden met de jonge meisjes die gekozen werden om deel te nemen aan de Spelen en die dan afgeslacht werden door hongerige tributen. Hij kon het gewoon niet aan zien, dus hij zou ze zeker al niet kunnen vermoorden.

Hij probeerde zich sterk te houden toen hij naar voren wandelde door de smalle gang die de mannelijke tributen van de vrouwelijke scheidde. Hij zag honderden ogen op zich gericht dus hij moest zich wel sterk houden. Hij had veel vrienden op school en dat hoorde en voelde hij ook door de schouderklopjes en het succes geroep die hij te horen kreeg van de mensen die hij voorbij wandelde. Eens hij het podium betrad zag hij Royalty een stuk duidelijker staan dan daarnet achter die kindermassa, ze zag er veel beter uit dan hij gedacht had. Niet boos, geen verdriet, helemaal niets van die negatieve gevoelens, integendeel. Ze had zelf een klein lachje op haar gezicht. Hij begreep er helemaal niets van en een beetje verward ging hij naast haar staan. De 12 jarige meid die een stuk minder nerveus was dan hemzelf, dat zal ook nog niet veel gebeurd zijn.

Maar ook al zag ze er zo koelbloedig uit, toch wou hij haar iets zeggen. Misschien had ze er geen boodschap aan en misschien geloofde ze niet wat hij haar ging vertellen maar toch, het kwam recht uit zijn hart. Hij legde zijn hand op haar schouder en fluisterde: “Ik zal je alvast geen pijn doen, Royalty!” Waarna hij terug rugrecht stond en het publiek aankeek.



_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Madelynn Bristow
District 7
avatar

PROFIELAantal berichten : 455
Registratiedatum : 28-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Winnares HS2
Leeftijd: 19

Onderwerp: Re: Boete District 7 | ma nov 14, 2016 7:49 pm

Serieus, hoe groot was de kans dat Madelynn haar beide Tributen persoonlijk kende? Ze was echt geen sociaal persoon, zeker de laatste paar jaar niet, dus hoe was dit mogelijk? De jonge vrouw keek toe hoe Nino naar voren kwam lopen. Het was een tijdje geleden dat ze hem had gesproken, namelijk de dag dat Solar de derde Spelen gewonnen had, maar ze mocht hem net als Royalty graag. Waarom waren sommige Tributen zulke ontzettend leuke mensen? Konden ze niet gewoon een systeem instellen waarbij de rottigste inwoners van het District democratisch gekozen konden worden om tot de dood te vechten? Dan waren schatjes als Royalty en goedzakken als Nino tenminste veilig!

Madelynn was niet in staat Nino aan te kijken; niet zonder in huilen uit te barsten, tenminste. Ze deed haar best om zich groot te houden, zeker nu er camera’s op haar waren gericht, maar ze stond dicht genoeg bij de Tributen om een deel van de woorden van Nino op te vangen. Niets in Madelynns gezichtsuitdrukking veranderde, maar eens ze knipperde gleden er tranen over haar wangen. Ze slikte en probeerde diep in en uit te ademen, en wachtte ongeduldig tot de laatste noten van het volkslied wegstierven. Dat volkslied… Madelynn trok het niet. Ondanks de tranen was ze tot dusver rustig gebleven, maar nu draaide ze zich om en haastte ze zich het podium af, zonder nog om te kijken naar haar Tributen, die werden opgevangen en meegenomen door Apolinar.

Snel vluchtte Madelynn het gerechtsgebouw in, waar ook de Tributen naartoe zouden worden gebracht om afscheid te nemen van hun families. Ze had niet door dat iemand achter haar aan kwam, en als ze het had geweten, dan had ze wel de moeite genomen om de deur van de kamer waar ze zich verstopte te barricaderen. Ze had absoluut geen zin om nu iemand onder ogen te komen, laat staan hem. Eenmaal alleen in het kamertje en uit het zicht van de camera’s, brak Madelynn. Ze liet zich tegen de muur van de kamer aan zakken, terwijl ze hevig snikte. Ze wilde niet moeten toekijken hoe Royalty en Nino voor hun leven moesten vechten in de Arena. Ze wilde hen niet zien sterven.
Madelynn was zo in paniek dat ze de deur van de kamer niet eens hoorde opengaan. Ze schrok dan ook van de hand die op haar schouder werd gelegd, niet eens in staat om te zien wie zich bij haar had gevoegd. Het kon haar ook niet schelen. Ze probeerde de persoon op afstand te houden door met haar armen in het rond te meppen. Ze sloeg de persoon hierbij, maar die liet zich niet zomaar wegjagen. Integendeel. Ze werd tegen hem aangedrukt en Madelynn barstte opnieuw in tranen uit.
“Ssht,” hoorde ze zachtjes, en ze wist nu meteen dat het Dyson was. Ondanks dat ze hem de laatste tijd ontzettend had gehaat, klemde ze haar vingers om zijn kleding, alsof haar leven ervan afhing. Het duurde lang voordat Madelynn weer in staat was om de man aan te kijken en een gesprek aan te gaan. Ze voelde zich zo slecht. Niet alleen vanwege de Tributen, maar ook omdat ze Dyson zo veel kwalijk had genomen. Ze had hem gehaat toen ze elkaar hadden leren kennen, en ook toen hij haar naam uit die glazen bol had gehaald. Maar ze had nooit beseft hoe moeilijk het voor hem moest zijn geweest dat hij daar verantwoordelijk voor was geweest. Niet echt, tenminste. Nadat ze gewonnen had, had ze gehoord hoe hard Dyson voor haar gevochten had om sponsoringen binnen te slepen en zelfs zijn eigen geld had ingezet. Hij had constant voor haar klaar gestaan, maar toen liet hij haar ineens in de steek. Madelynn had het hem zo kwalijk genomen, maar hoe kon ze? Begeleider zijn was ook gewoon de meest afschuwelijke baan die een mens op deze aarde kon hebben, en voor hem was het geen verplichting. Hij had de keuze om het niet te doen, dus waarom zou ze zoiets van hem verlangen? Dat was onmenselijk! “Het spijt me,” bracht ze zachtjes uit, waarna Dyson haar tranen van haar wangen veegde en haar zachtjes moed insprak. En dat deed Madelynn enorm veel goed.

Tegen de tijd dat ze weer een beetje toonbaar was, was het uur dat de Tributen hadden gekregen om afscheid te nemen van hun families al bijna weer voorbij. Ze voegde zich bij Apolinar, die haar meteen begon uit te foeteren omdat ze hem voor de leeuwen had gegooid. Nee, alsof zij hier klaar voor was geweest. Voor Apolientje was Madelynn echter niet bang, en ze zond hem een hatelijke blik. “Ik heb dit baantje niet gekregen omdat ik zo'n ster ben in samenwerken,” sprak ze op dreigende toon. De Tributen zouden zo met de auto naar het station worden gebracht. Ze hadden nog een lange treinreis voor de boeg, en met Apolinar als haar naaste collega kon het niet anders dan dat dit gezellig zou gaan worden. Madelynn vroeg zich af waaruit zijn goede raad zou bestaan en of hij überhaupt iets nuttigs bij te dragen zou hebben. Anders zou alles neerkomen op haar. Hoe het ook ging lopen, Madelynn zou dit jaar haar uiterste best gaan doen.

OOC: NaNo Post 31 [21.963/50.000]

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: Boete District 7 |

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Boete District 7

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Boete District 8
» Boete District 3
» Boete District 11
» Boete District 7
» Boete District 6

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: Districten :: District 7 :: De Stad-