Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 Boete District 3

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Alexandra Leifsson
Begeleider District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 290
Registratiedatum : 13-03-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Begeleider district 3
Leeftijd: 35

Onderwerp: Boete District 3 | vr nov 11, 2016 7:48 am

Het vierde jaar van de Hongerspelen. Ze was weer een jaartje ouder en in alle eerlijkheid.. De kreukels in haar gezicht waren er niet minder diep door geworden, om het maar subtiel uit te drukken. Gelukkig viel dat niet al te veel op door haar prominente littekens, die alle aandacht trokken. Alex liet zich bepoederen met spul dat tegen het glanzende effect dat de felle lampen op het podium hadden. Ze liet het allemaal maar over haar heen komen. Protesteren had toch geen zin, wat schoot ze er mee op? Dan stond ze alsnog op het podium om twee jonge mensen mee te nemen naar het Capitool, met als enige verschil het feit dat haar gezicht nu glansde op de TV uitzendingen. Nee, het was een kwestie van beseffen wanneer het zin had om terug te vechten en wanneer niet. De enige echte overwinning, naast het omverwerpen van dit wrede systeem - iets wat niet zomaar zou gebeuren, was het thuisbrengen van een winnaar. En dat was dan ook waar Alex ook dit jaar weer keihard voor zou knokken.

Nu de boete weer voor de deur stond nam Alex ruimschoots de tijd om stil te staan bij de gestorvenen. Niet alleen tijdens de Opstanden, haar familieleden die ze toen verloren was, maar ook de kinderen die ze verloren was op het slagveld. Sterke, maar domme Llew. Vurige Flaire. Stille, depressieve Oliver. De intelligente Eugine. Gracieuze Gracie. Ze hadden allemaal een verhaal – en voor hen allen eindigde dat verhaal op het kerkhof. Alexandra had het er behoorlijk zwaar mee. De taak om twee kinderen door een dodelijke hel te proberen te loodsen was een lastige, en een ondankbare. En dat ruste behoorlijk op haar schouders. Ze zou dat niet ontkennen als je het haar vroeg, maar het echt op straat leggen deed ze ook weer niet. Nee, de vrouw liep met opgeheven schouders, hopend dat haar kracht anderen kracht gaf. Wanhoop had nog nooit iemand verder gebracht, dus deed ze wat er in haar bloed zat: Doorzetten.

Dus stond ze ook nu weer op het podium om een verhaaltje te houden. En om vrouwe Fortuna te spelen in de loterij van het leven. Wie was er veilig? Dat zouden honderden opgeluchte gezichten zijn. En wie o wie was de pineut? Diegene zou met haar naar het Capitool vertrekken. Alexandra liet zich door Ada inleiden, zoals altijd. Dan mocht zij een verhaaltje vertellen, sgrict gecensureerd natuurlijk. Daar had Ada wel voor gezorgd. “Beste districtgenoten. Weer sta ik voor jullie, klaar om twee dappere tieners met mij mee te nemen naar het Capitool, als een teken van boetedoening voor de opstandigheid tijdens de Donkere Dagen. Opdat wij deze fouten nooit zullen vergeten en nooit zullen herhalen.”  Mooier dan dat kon ze het niet verwoorden. Een fout was het zeker geweest, als je keek naar de verstrekkende gevolgen. Ze waren een portie dodelijke reality TV geworden voor de wereldvreemde Capitolers, en moesten er nog voor klappen ook. “Met hun intelligentie en vindingrijkheid zullen onze tributen hun uiterste best doen de eer van het District te beschermen en ik zal alles geven om hen daarin te begeleiden.” Ze liep richting de bollen, het moment van de waarheid.

“Ik zal jullie niet verder in spanning laten afwachten.. De vrouwelijke tribuut van dit jaar is ... Rook Olsen." Inwendig zuchtte de vrouw, maar ze probeerde een bemoedigende en vooral optimistische houding te behouden. Schouders recht, blik vooruit. Ze zocht Rook’s figuur en observeerde haar eerste acties als officiële Tribuut in de vierde Spelen. ''Geef haar een warm applaus, mensen,'' sprak Alexandra, vooral om zichzelf bij de les te houden. En wellicht zou het aan het Capitool laten zien hoe gemotiveerd haar District was. Ze waren klaar voor een volgende winnaar. Het applaus dat volgde was niet al te enthousiast, maar het was iets van aanmoediging. En Rook zou het nodig hebben, bedacht Alex zich verbitterd.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Rook Olsen
District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 96
Registratiedatum : 22-10-16
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep:
Leeftijd: 17

Onderwerp: Re: Boete District 3 | vr nov 11, 2016 6:09 pm

Met een gespannen kalmte sloot Rook de knoopjes van haar vest. Terwijl ze voor de spiegel stond haalde ze nog een keer een hand door haar haar om de laatste plukjes recht te strijken. Daarna ging ze bij de deur staan om op de rest van het gezin te wachten. Iedereen was zenuwachtig. Raven ijsbeerde met een nors gezicht door de kamer en Jay stond half te huilen van de zenuwen, terwijl hun vader hem met een bijna pijnlijke, totaal niet overtuigende opgewektheid bemoedigend toesprak. Uiteindelijk vertrok het hele gezin richting het plein. "Hé, tot straks, hè?" zei Harper met een glimlach, terwijl hij met enige moeite zijn hand losmaakte uit Jays stevige greep. Hij en Raven gingen bij de andere mensen staan die de oud of te jong waren om naar de Spelen gestuurd te worden, terwijl Rook haar broertje naar de rij voor de jongens leidde. Daar gaf ze hem vlug een bemoedigend kneepje in zijn schouder voor ze zich naar haar eigen rij begaf. Ze hoopte dat hij het een beetje goed zou ondergaan, dit alles. Het was zijn eerste jaar en het kon nogal intimiderend zijn om in die rij te gaan staan en bloed af te geven en vervolgens afwachten of je doodvonnis getrokken zou worden. Zelf was ze ook niet echt verheugd.

In de groep zocht ze naar Anna, die ook al zoekend rondkeek. Rook werkte zich door de groep naar haar toe en pakte haar hand. Anna glimlachte beverig. Ze stond te trillen als een riet en leek elk moment in te kunnen storten. Rook hoopte dat haar vriendin nooit getrokken zou worden. Het meisje was lief, maar ze was absoluut niet sterk, zowel fysiek als mentaal niet. Ze zou geen schijn van kans maken. In het jongensvak zag ze Benjamin staan, die minstens een kop boven iedereen uitstak. Hij zag nogal bleek, maar toen hij zag dat ze naar hem keek, zond hij haar een klein glimlachje toe.

De burgemeester gaf een korte inleiding en Alexandra Leifsson nam het woord. Rooks mond verstrakte toen de Donkere Dagen werden genoemd. Dit alles had niet gehoeven als hun ouders niet zo nodig in opstand hadden moeten komen. Als ze alles gewoon hadden gelaten zoals het was, hoefden er nu geen drieëntwintig kinderen per jaar door hun medetributen afgemaakt te worden in een arena. De schuld lag deels bij het Capitool, zij hadden dit hele circus immers bedacht, maar Rook nam het de rebellen ook kwalijk. Zij hadden moeten zien aankomen dat het niet ging werken. Ze hadden kunnen bedenken dat het Capitool het niet zomaar zou laten gebeuren. Ze hadden kunnen weten dat er vergeldingen zouden volgen. Ze hadden het gewoon niet moeten doen.

De begeleider liep naar de eerste glazen bol, waarin je alle bonnen kon zien zitten. Haar hand verdween tussen de opgevouwen papiertjes. Raven klaagde altijd dat alles zo oneerlijk was, maar dit systeem was het eerlijkste wat je maar kon verzinnen. Goed, het idee van de voedselbonnen was wat minder, maar verder was het toch geen slecht systeem. Oudere, meer ervaren jongeren maakten meer kans dan de jongsten. En iedereen kon gekozen worden. Arm, rijk, fabriekswerker of burgemeesterszoontje. Dat had de boete van vorig jaar wel bewezen met Wheelock. Alexandra's hand had inmiddels en papiertje gegrepen en de vrouw vouwde het open om de naam te lezen.

Rook Olsen.

Rooks mond werd droog. Dit was het dan. Anna's greep op haar hand verstevigde zich zo dat het pijn deed. De tranen van het meisje hadden nauwelijks een tel nodig gehad om op gang te komen en ze keek Rook door een waterig waas aan. Rook zei geen woord en trok enkel haar hand los. Zonder om te kijken liep ze door het pad dat voor haar werd vrijgemaakt richting het podium. Schouders recht, blik vooruit. Klagen had geen zin. Huilen had geen zin. Ze was getrokken, ze moest gaan. "Nee!" hoorde ze een kreet uit het publiek. "Jullie wagen het niet, jullie rotzakken wagen het niet!" Raven. Rooks handen balden zich tot vuisten. Schop geen scène, Raven, dacht ze. Zorg nou eens één keer niet voor problemen. Laat het. Je kunt er toch niets aan doen. Haar gedachten bereikten Raven duidelijk niet. "Hebben jullie enig idee hoe perfect zij is? Ze is jullie modelburger! Ze doet alles, ze werkt keihard, ze klaagt nooit! Wat moet een mens in hemelsnaam doen om van jullie te mogen blijven leven?! Laat me los!" Rook hield haar blik strak naar voren gericht en zag niet wat er gebeurde, maar ze kon het wel raden. Raven was naar voren gerend, haar kant op, maar werd tegengehouden door de vredebewakers, tegen wie ze nu liep te razen en te tieren. Rook meende haar vader ook te horen, die waarschijnlijk probeerde zijn oudste dochter tot bedaren te brengen. Raven bleef tekeergaan, tot het plotseling stil werd. Waarschijnlijk hadden ze haar bewusteloos moeten slaan om haar stil te krijgen. Rook beklom het podium en ging zwijgend op haar plek staan, zonder met haar blik naar haar zus of haar vader te zoeken. Jay en haar vrienden kon ze ook niet aankijken. Het kostte haar al genoeg moeite om rustig stil te blijven staan, rechtop, zonder tranen, zonder gezichtsuitdrukking, alsof ze helemaal niet bang was. En misschien was ze ook niet zo zeer bang. Bang was ze geweest voordat haar naam was genoemd. Bang voor de kans. Nu was het gebeurd en nu moest ze het maar accepteren. Toen het de beurt was voor de mannelijke tribuut om gekozen te worden, klopte haar hart echter in haar keel. Niet iemand die ik ken. Alsjeblieft niet Jay. Niet Benjamin. Laat het een vreemdeling zijn.

_________________
Hearts will dream again
Lungs will breathe in


Wash away the sins
It's where it begins

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sage Malone
District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 125
Registratiedatum : 03-08-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Fabrieksarbeider
Leeftijd: 18

Onderwerp: Re: Boete District 3 | zo nov 13, 2016 12:03 am

Hoewel Sage jaren lang een meisje was geweest dat niet op viel, iemand was geweest die je snel weer vergat, was dat allemaal plotsklaps veranderd toen ze mee moest doen aan de Spelen. Gezien ze de winnaar was van de eerste Spelen bracht dit een soort roemstatus met zich mee. De mensen uit haar eigen district waren erg trots op haar en het was onmogelijk om over straat te gaan en niet opgemerkt te worden. Hier had ze erg aan moeten wennen. Al die jaren was ze gewend geweest niet op te vallen, iets wat haar maar al te goed uit kwam, Sage was namelijk niet zo goed in de hele sociale rompslomp. Sommige mensen wisten van nature precies wat ze moesten zeggen in iedere situatie, sommige mensen lachten precies op het goede moment en waren charmant. Sage daarentegen… zou het bijna niet opvallen als iemand nieuwe schoenen zou kopen. Of een koeienring door zijn neus zou steken. Laat staan dat ze zich zou bedenken er een complimentje over te geven. Ook moest ze giechelen als ze zenuwachtig was en zei of te weinig of ze flapte er van alles uit.

Iedere nacht werd ze nog badend in het zweet wakker. Nachtmerrie na nachtmerrie achtervolgde haar, over alle beelden van de eerste Spelen. Van haar bondgenoten en van haar vijanden. Eigenlijk haatte ze dat woord, ze hadden elkaar moeten vermoorden maar toch zag Sage niet haar tegenspelers als vijanden maar de mensen die achter de Spelen zaten. De mensen die haar en medespelers had gedwongen elkaar de hersenen in te slaan en uit te moorden. Aan dit laatste had zij zich natuurlijk ook schuldig gemaakt, ze had ook iemand van het leven berooft en nu was ze daar nog eens rijkelijk voor beloond ook. Haar huis in winnaarswijk, veel meer spullen en levensmiddelen dan ze nodig had en alle luxe als ze in het Capitool was om de kinderen uit haar district aan te moedigen anderen af te maken. Misschien dat er mensen waren die jaloers waren op dit leven, maar dat kon ze zich niet eens voorstellen. Sterker nog, lang had ze het zichzelf kwalijk genomen dat ze de Spelen überhaupt had overleefd.
Het was haar taak geweest om mentor te zijn voor de spelers in de volgende Spelen en dit was heel lastig voor haar geweest. Ze wist was de kinderen tegemoet zouden gaan, nouja, natuurlijk niet precies, maar ze had een beeld van hoe het in de arena zou zijn. Wat voor lot hen te wachten zou staan. Dit had haar belemmerd. Als ze eerlijk moest zijn, was ze een waardeloze mentor geweest. Natuurlijk had ze wel wat tips gegeven hier en daar maar erg veel had het duidelijk niet geholpen.

Na de derde Spelen had Sage besloten dat de rol van het onzichtbare meisje niet meer bij haar paste. In het Capitool had ze daarom haar oor laten piercen en een tatoeage op haar rug laten zetten van een vlinder die haar deed denken aan het leven dat ze had gehad voor de Spelen. Haar slobberkleren had ze vervangen voor meer opvallende kleding. In de kelder van de woning had ze een geïmproviseerde boksbal gehangen om zichzelf te trainen. Ook was ze haar conditie gaan opbouwen, zo was ze erachter gekomen dat hardlopen ervoor zorgde dat ze zich beter kon ontspannen. Om haar transformatie af te maken had ze haar haar geverfd, wit met roze.

Met een strakke grijze jurk aan en haar nieuw gekleurde haar over haar schouders stond Sage vooraan bij de boete. Ze kon minstens 10.000 dingen verzinnen die ze liever zou doen dan aanwezig zijn bij zo’n vreselijk evenement, helaas was iedereen verplicht. Zeker voor een winnares. Het meisje dat gekozen werd kende ze (gelukkig) niet. De reactie uit het publiek maakte echter wel duidelijk dat er iemand was die veel om het meisje gaf en dat maakte Sage verdrietig. Het kiezen van de mannelijke tribuut was voor haar echter veel spannender. De kans was natuurlijk heel klein, maar er bestond wel een kans dat haar boertje gekozen zou worden. Als dat zo was kon het best maar een deal sluiten met iemand zodat hij zo snel en pijnloos mogelijk dood ging want hij maakte echt geen kans. Berkay was altijd druk, dacht niet na over wat hij deed en zeurde over ieder klein pijntje. Geen enkele kans dus. Als hij het maar niet werd…

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Alexandra Leifsson
Begeleider District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 290
Registratiedatum : 13-03-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Begeleider district 3
Leeftijd: 35

Onderwerp: Re: Boete District 3 | zo nov 13, 2016 12:33 am

Rook Olsen was de gelukkige dit jaar. In een seconde had Alexandra haar hele leven overhoop gegooid. Het sierlijke meisje op het strand liep nu in een rechte lijn op het podium af. Een kind nog, hoe volwassen de serieuze blik in haar ogen ook was. Het raakte haar. Qua uiterlijk leek het meisje met haar witblonde haren totaal niet op Donja, maar Alex koppelde het dansen van Rook aan het dromerige van haar dochter Donja. Alexandra had het er nu al moeilijk mee, het was altijd moeilijk, maar nog een tikkeltje erger als je de tiener al eerder had ontmoet. Alexandra wist echter ook dat juist die persoonlijke connectie haar zou kunnen helpen om Rook te helpen. De gebalde vuisten van het meisje lieten in ieder geval al een zekere vechtlust zien, wat er hopelijk op duidde dat ze niet weer de existentiele gesprekken door hoefde te maken die ze met de levensmoede Oliver had gehad. 


Helaas had niet iedereen de situatie geaccepteerd zoals Rook dat had gedaan toen ze zich zonder protest richting het podium begaf. Met pijn in haar hart luisterde Alexandra naar de boze woorden. Een familielid gooide haar gevoelens zomaar op straat. Vertelde over hoe Rook een modelburger was. Dat zou vast waar zijn. Maar Alex kon er niets doen. Ze probeerde zichzelf niet aangesproken voelen, maar het was lastig, aangezien zij het papiertje met Rook's naam vast had. Alex legde het papiertje zorgvuldig neer naast de grote glazen schaal en stapte achteruit. 


Pas toen Rook netjes naast haar stil stond en de camera's alle tijd hadden gekregen om haar dappere houding goed in beeld te brengen kwam Alexandra weer in beweging. ''En dan nu de mannelijke tribuut van dit jaar,'' sprak ze terwijl haar hand weer in de papieren zee verdween. Ze sloot haar vingers om een papiertje, een naam, een persoon. Wie zou Rook en haar vergezellen in hun reis naar het Capitool? Alexandra ontvouwde het papier en haar adem stokte in haar keel. Oh. Oh nee.. Dit kon niet waar zijn. ''Toby Blitz.'' Nog een Blitz. Wat was de kans dat dat gebeurde? Nee, wacht, die kansberekeningen kon ze op een later moment nog doorvoeren. Nu moest ze Toby Blitz op het podium ontvangen en hopen dat de geruchten over hem niet even veel waarheid bevatten als wat er over zijn zusje Flaire in de rondte waren gegaan. Of misschien waren de ervaringen van een onruststoker juist wel precies wat nodig was om een winnaar op te leveren. 


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Toby Blitz
District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 216
Registratiedatum : 18-08-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Hangjongere
Leeftijd: 15

Onderwerp: Re: Boete District 3 | zo nov 13, 2016 1:08 am

Vandaag was het zover, de dag van de Boete. Vandaag zouden de twee tieners worden gekozen voor alweer de vierde Spelen, wat betekende dat het vandaag alweer precies twee jaar geleden was dat Flaire voor de Spelen was gekozen. Toby en Aron hadden die ochtend uitgebreid stil gestaan bij dit feit en zelf had de jongen nog even een tijdje alleen bij urn van zijn overleden zusje gezeten. Hoewel hij de afgelopen tijd al veel woede in zich had gevoeld was het vandaag nog extra hevig; het vuur in hem brandde vuriger dan ooit en hij wist dat het eigenlijk Flaire was die via hem brandde. Vandaag was het weer tijd voor de Boete en het was weer erop of eronder. Dit jaar was er weer een kans dat hij of Aron voor de Spelen gekozen zou worden. Of dit ook zou gebeuren zouden ze weten over een paar uur.

Toby voelde zich opstandig en boos toen hij zich liet registreren op het plein en zich samen met Aron naar het vak met vijftienjarige jongens begaf. Om hen heen heerste stress, spanning en angst. Wie zouden er dit jaar gekozen worden en wie waren er weer een jaar veilig? Hij wierp een blik op de groep met oudste deelnemers. Zij waren er dichtbij, de “vrijheid” die werd geboden als je niet meer mee hoefde te doen aan de Boete. Niet dat het leven ná de Boete nou zo fijn was, want het leven in het District was nog steeds prut. Hoe je het ook wende of keerde, de enige persoon die echt won was het Capitool. Ondertussen leek het erop dat iedereen binnen was, want het circus op het podium begon. Alexandra nam het woord en Toby kon niet anders dan geërgerd met zijn ogen draaien toen hij haar hoorde praten. “Boetedoening”, pffft. Daarbij, welke “eer” viel er nog te verdedigen? District 3 had al zijn eer al lang en breed verloren op het moment dat het de opstanden verloor.

Al veel te snel was het moment daar dat de eerste Tribuut gekozen zou worden. Rook Olsen, een naam die bij Toby geen belletje deed rinkelen, maar die wel meteen voor ophef zorgde. Hoewel Rook zelf zonder moeite naar het podium liep werd er achter haar een hoop stennis geschopt. Toby keek toe hoe een meisje van oudere leeftijd flink tekeer ging en uiteindelijk door een Vredesbewaker onschadelijk gemaakt moest worden. Rook was inmiddels op het podium gaan staan  zonder protest en toonde zich sterk. Toby wierp even een blik op zijn tweelingbroer toen Alexandra weer het woord nam en verklaarde dat het nu tijd was voor de mannelijke Tribuut. ‘Toby Blitz.’ Toby sloot zijn ogen zodra hij zijn naam hoorde. Alle woede die hij eerst had gevoeld was in één klap weg en het enige wat over bleef was kalmte. Even haalde hij diep adem, waarna hij zijn ogen weer opende en zich tot Aron wende. Zijn tweeling, zijn wederhelft. Voor misschien de laatste keer omhelsden ze elkaar, waarna hij zijn broer een klap op zijn schouder gaf en naar het podium liep. Met zijn enorme lengte was hij niet moeilijk over het hoofd te zien en hij zorgde ervoor dat hij zich in zijn volle lengte oprichtte terwijl hij naar voren liep.

Niet veel later stond ook hij op het podium, aan de andere kant van Alexandra, en keek hij neer op de menigte. Dus zo was het geweest voor Flaire twee jaar geleden, al vermoedde hij dat zijn zus meer enthousiasme had gevoeld dan hij. Voor haar was het toen de eerste keer geweest dat ze zich in de buitenwereld had kunnen begeven zonder dat ze vierentwintig uur per dag bewaakt werd en opgesloten zat. Voor Toby, welke als een rebelse tiener meer tijd op straat had doorgebracht dan in het huis van zijn adoptieouders, was het iets anders. Voor hem voelde het als een avontuur dat hem te wachten stond en hij baalde dat hij Aron niet aan zijn zijde zou hebben als hij dit avontuur in zou stappen. Het enige wat hij nu kon doen was alleen deelnemen aan de Spelen en die winnen. Voor Aron. Voor Flaire. Voor hemzelf.

OOC: Godmode Aron met toestemming :3

Post 37# 31.913 / 50.000

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Precilla Blitz
District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 94
Registratiedatum : 05-01-15
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Marktverkoopster van groente en fruit
Leeftijd: 19 jaar

Onderwerp: Re: Boete District 3 | zo nov 13, 2016 1:33 am

Met trillende handen probeerde Precilla een slok te nemen van haar hete kop thee. Naarmate ze het kopje verder naar haar mond bewoog begonnen haar handen echter steeds meer te trillen, waardoor de warme vloeistof drinken een steeds gevaarlijke ondernemen bleek. Uiteindelijk zette de blondine haar kopje met een geërgerde zucht neer. Zo ging dit echt niet werken. ‘Gaat het wel Precilla? Je lijkt zo gespannen.’ Aurora, haar adoptiemoeder, legde een hand op haar schouder en kneep hier even in. ‘Je hoeft je geen zorgen meer te maken om de Boete. Je bent te oud om gekozen te worden, je bent veilig.’ Pris glimlachte bitter. ‘Ik wel, maar Toby en Aron niet.’ Haar vier jaar jongere tweelingbroertjes zouden ook dit jaar weer op het plein staan in afwachting van het lot; moest één van hen dit jaar meedoen, of waren ze weer een jaar veilig? Hoewel de jongens nog altijd niet met haar wilden praten maakte ze zich grote zorgen om hen. Het leek niet goed met ze te gaan, want als ze de geruchten mocht geloven dan veroorzaakten de twee jongere broertjes van Lucifer veel problemen in het District.

Precilla kneep haar handen samen en staarde naar haar bord met daarop haar half opgegeten ontbijt. Resoluut schoof ze het bord van zich af, ‘Ik heb geen honger meer,’ waarna ze opstond en de keuken verliet. Auroa noch Lukas deed een poging haar tegen te houden. Via de keuken en de gang bereikte Precilla al gauw de voordeur, welke ze open trok. Buiten was het prachtig weer, veel te prachtig voor een zwarte dag als deze. Zonder hier naar te kijken stapte de blondine naar buiten, trok de deur achter zich dicht en ging op weg naar het plein. Ze was veel te vroeg, maar dat deerde haar niet. Ze hoopte haar broertjes nog te kunnen spreken voor ze zich moesten registreren en in het vak zouden verdwijnen waar ze hen niet meer kon bereiken. Met grote passen liep Precilla door de straat in de richting van het plein. Om haar heen waren al meer mensen op de been, allemaal met een ander gevoel. Voor hen wiens kinderen veilig waren was er enige ontspanning te zien, maar toch ook een angstig gevoel voor hun buren of anderen die zij kenden. Zij wiens kinderen ook dit jaar nog kans maakten op de Spelen vertoonden bezorgde en angstige gezichten. Vandaag was geen leuke dag.

Met haar hand opgekruld en tegen haar borst gedrukt stond Pris aan de rand van het plein. Langzaam maar zeker kwamen er steeds meer mensen, maar nergens zag ze de twee blonde jongens die ze zocht. Hoe kon het nou zo moeilijk zijn om twee jongens van bijna één meter negentig te spotten? Het meisje liep verschillende keren een rondje om het plein, maar zat Aron noch Toby. Pas op het moment dat ze hen spotte was het al te laat; ze stonden al in het vak. Precilla overwoog een poging te doen hen over het koord aan te spreken, maar ze wist dat haar broers haar zouden negeren. In plaats daarvan koos ze ervoor om op een plek te gaan staan vanaf waar ze haar beide broers kon zien, hopend dat ze nog oogcontact kon maken met in ieder geval één van hen. Alexandra, al op het podium geïnstalleerd, begon al gauw met haar praatje voor de Boete. Precilla probeerde zich te focussen op wat de vrouw zei, maar ze merkte dat het toch niet helemaal lukte.

Bij het horen van de vrouwelijke Tribuut van dit jaar richtte ze haar ogen op het meisje dat in beweging kwam. Ze had het meisje wel eens gezien op straat, maar om nou te zeggen dat ze Rook kende, nee. Toch had ze medelijden met het meisje en zeker met het oudere familielid dat compleet door het lint ging. Hoewel Rook zich dapper naar het podium begaf, brak achterin de hel los, welke al gauw werd afgekapt toen de Vredesbewakers echt goed ingrepen. Even sloot de blondine haar ogen, biddend dat zowel Rook als haar familielid niet lang zouden hoeven te lijden. Ze opende haar ogen weer toen Rook op het podium stond en Alexandra verkondigde dat het tijd was om de mannelijke tribuut te kiezen. Pris haar hand schoot omhoog, naar het kleine kruisje dat om haar nek hing. Deze greep ze stevig vast terwijl ze in stilte bad tot God. Alstublieft heer, niet Aron. Niet Toby. Alstublieft niet één van hen. Helaas werden haar gebeden slechts half gehoord. Het was inderdaad niet Aron die gekozen werd, maar… ‘Toby Blitz.’ Precilla sloot haar ogen en voelde hoe haar hart als een klomp lood in haar schoenen viel. Tranen stroomden geluidloos over haar wangen terwijl ze haar ogen opende en naar haar jongere broertje keek. Deze nam afscheid van Aron en liep met geheven hoofd naar het podium. Als het een andere situatie was geweest dan was Pris vast trots geweest op hem, maar nu? Nee, nu voelde ze enkel een groot verdriet. Om het feit dat haar broertje gekozen was en om het feit dat ze het nooit goed had kunnen maken met hem wat betreft Flaire.

OOC: Post 38# 32.772 / 50.000

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Evan Stone
District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 27
Registratiedatum : 12-11-16
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Fabriekwerker
Leeftijd: 16 jaar || 12/11

Onderwerp: Re: Boete District 3 | zo nov 13, 2016 5:37 pm

Een goed ding aan de Boete? Geen broertjes of zusjes hebben waar hij afscheid van moest nemen omdat ze gekozen werden om dit jaar hun district te gaan vertegenwoordigen tijdens de Hongerspelen. Zijn ouders waren te oud om nog deel te kunnen nemen. De enige die van zijn familie in de Hongerspelen betrokken kon worden was hijzelf, tenzij hij ergens in een ver district nog een paar familieleden had rondlopen, maar hij schatte de kans vrij klein. Hij had District 3 altijd als het district gezien waar hij geboren en getogen was en had nooit nagedacht over het feit dat hij ergens anders wel eens goed familie kon hebben zitten, maar zoals hij al aangaf: hij schatte die kans vrij klein. De jongen wandelde met opgeheven hoofd tussen de rest van zijn leeftijdsgenoten en stak zijn hand zonder angst naar voren zodat één van de Vredesbewakers bloed kon afnemen. Met een kille stem werd aangegeven dat hij zich bij de rest van zijn leeftijdsgenoten moest gaan voegen en Evan liep in die richting. Hij ontmoette de blik van zijn vader terwijl hij bij de rest van de jongens ging staan en deze gaf een dapper knikje naar hem, maar zijn moeder was zo te zien weer aan het huilen. Zijn bonnen zaten er minder dan tien keer in, toch? Hoe groot was de kans dat hij getrokken werd? Waarschijnlijk even groot als de rest van de gezinnen met maar één kind om het district te vertegenwoordigen. Je zou bijna niet meer aan kinderen durven beginnen, maar daar dacht hij niet eens over na. Nog twee jaar. Nog twee jaar moest hij doorgaan zonder getrokken te worden en dan konden ze hem niet meer verplichten om mee te delen. Als hij in die twee jaar of na die twee jaar een mooi meisje ontmoette, prees hij zichzelf al heel gelukkig.

Maar dan moest het meisje die hij ontmoette natuurlijk niet getrokken worden én moest ze zijn karakter een beetje aankunnen. Hij was namelijk ontzettend sarcastisch en spottend tegenover het Capitool aangelegd en dat was niets iets wat velen konden waarderen. De jongen draaide zijn hoofd toen hun begeleider op het podium klom en vervolgens uitleg begon te geven over hoe ze fouten nooit zouden vergeten en nooit zouden herhalen. Hij draaide met zijn ogen, maar luisterde vervolgens geïnteresseerd verder toen de vrouw haar hand in de namenpot van de meisjes liet graaien. Niet iemand die ik ken, niet iemand die ik ken bad hij. Rook Olsen. Fuck! Hij had voor de Boete nog met haar gesproken. Het was dus iemand die hij kende. Hij keek met een geërgerde blik toe hoe het meisje zich losmaakte van de menigte en naar voren liep, maar niet zonder wat drama. Maar dat volgde Evan al niet meer. Hij was te veel bezig met het feit dat het Rook was die zojuist was gekozen om als vrouwelijke tribuut District 3 te vertegenwoordigen. Evan peilde de reactie van hun districtbegeleidster, maar kon niks aflezen van haar blik. Wat vond zij van het Capitool? Hij had geen idee. Evan balde zijn vuisten toen hij zag hoe het meisje dat om Rook’s naam had geroepen tot zwijgen werd gebracht. Hij haatte ze. Hij haatte de mensen van het Capitool en al die Vredesbewakers echt zo erg. Zijn ogen zochten naar zijn vader en deze leek net zo boos te zijn, zijn vuisten dezelfde houding aannemend als die van Evan. Evan draaide zijn hoofd met een ruk om toen hij hoorde dat ze overgingen op de mannen en zocht vervolgens de blik van zijn vader weer. Zijn vader keek hem recht aan en Evan schudde zijn hoofd. Hij zou het niet worden. Dat mocht niet. Dat kon niet.

Evan begon net wat respect voor Rook te krijgen omwille van de manier hoe ze daar stond toen een nieuwe naam geroepen werd. Evan’s blik flitste naar de jongen wiens naam was geroepen; het was immers niet moeilijk om te weten wie het was als iedereen opzij ging en plaatsmaakte voor die persoon. Opgeluchte gezichten waren te zien, maar ook gezichten die vertrokken waren van afschuw. En dat waren juist de blikken waar het Capitool zo van genoot. De grote jongen was vrij moeilijk te missen en Evan’s keel voelde rauw aan toen de jongen langs Rook op het podium ging staan. Zou Rook de jongen kunnen vermoorden? Evan schatte haar kansen laag in. Maar wie weet had ze wel een ongekende kracht die haar zou helpen om door deze Hongerspelen heen te komen. District 3 had eerder kunnen winnen. Het was alleen jammer dat het er altijd maar ééntje was die terugkeerde naar huis. Zijn blik gleed naar zijn ouders. Hij zag opluchting op de gezichten van beiden, maar zag dat zijn vader kwaad was met de uitkomst. But then again, zijn vader zou kwaad zijn met élke uitkomst. En hijzelf ook. Het was niet dat hij zichzelf toewenste om nu in de schoenen te staan van de tributen van de Hongerspelen van dit jaar, maar het was nu ook weer niet dat hij blij was dat zij het geworden waren. En op dit moment wenste hij gewoon dat hij meer tijd had gehad om Rook beter te leren kennen. Wist hij veel dat het de laatste keer was dat ze met elkaar zouden kunnen praten. Zou er nu nog een kans zijn? Nee. Ze wilde vast veel liever afscheid nemen van haar echte vrienden en haar familie. En dus wachtte Evan geduldig tot de twee tributen weggevoerd zouden worden zodat ze afscheid konden nemen van hun dierbaren en dan op de trein gingen naar wat waarschijnlijk hun dood zou zijn.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: Boete District 3 |

Terug naar boven Go down
 

Boete District 3

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Boete District 8
» Boete District 3
» Boete District 11
» Boete District 7
» Boete District 6

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: Districten :: District 3 :: De Stad-