Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 Boete District 4

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Matthew Mills
District 4
avatar

PROFIELAantal berichten : 136
Registratiedatum : 18-05-16
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Begeleider district 4
Leeftijd: 35 jaar

Onderwerp: Boete District 4 | vr nov 11, 2016 4:29 pm



Het waren drukke dagen geweest voor Matthew. Niet alleen moest hij enorm veel gaan vissen om de tekorten van het Capitool op te vangen, hij was ook constant bezig met tactieken te bedenken die wel eens zouden kunnen helpen tijdens de Spelen. De tapes die hij gekregen had uit het Capitool waarop alles over de vorige Spelen terug te zien was, waren hierin een grote hulp. Het werd snel duidelijk dat de grote favorieten het meestal niet lang uithielden dus moest hij zeker maken dat zijn tributen niet TE goed voor de dag kwamen. Natuurlijk ook niet te zwak maar dat had hij zelf niet in de hand, dat ging afhangen van de boete. Ofwel dat hij eigenlijk wel in de hand, hij was het die het papiertje uit de grote glazen bol moest halen, hij had vanaf het begin tot het einde het leven een twee jongelingen in zijn handen…

Het kwam steeds dichter en dichter en Matthew wist nog steeds niet wat aandoen. Zou hij zijn grijs kostuum met zijn wit hemd en rode das dragen? Of zouden de mensen uit het district dat te chique vinden? Hij moest natuurlijk een voorbeeldfunctie zijn en dat startte al met zijn voorkomen straks dus als hij er goed uit zag, ging hij misschien wel wat vertrouwen van de mensen verdienen. Na deliberatie ging het dus toch zijn grijs kostuum worden en dat zat hem gelukkig nog altijd als gegoten. Hopelijk zal dat nog eventjes zo zijn, door de verhalen die hij hoorde over het Capitool en hun eetgewoontes, kon het wel eens zijn dat hij enkele kilootjes ging aankomen en hij voor volgend jaar alvast een nieuw kostuum mocht bestellen.

De weg naar het marktplein was niet zo lang, maar het voelde wel als een eeuwigheid. Hij keek overal rond en zag mensen in een soort van trance rondwandelen. Gisteren nog kwamen de mensen een praatje met hem slaan, nu keken ze wel op en knikten ze wel eens naar hem maar verder helemaal niets. Er hing een speciale sfeer in het district en hij realiseerde zich dat hij die niet ging kunnen veranderen. Gelukkig had hij nog geen kinderen, ofja dat wist hij eigenlijk niet honderd procent meer zeker na het contact dat hij had met Muirin. Maar moest Finley echt bleken zijn zoon te zijn, dan was hij gelukkig toch nog te jong om aan de Spelen deel te nemen. Maar die gedachte moest hij uit zijn hoofd weren, het was één nacht, één keer had hij na de dood van zijn vrouw buiten de lijntjes gekleurd dus het zou wel een heel groot toeval zijn moest het blijken dat hij de vader was. Hij moest zich nu helemaal focussen op de Spelen en niet meer speculeren over dingen die waarschijnlijk niet kunnen.

Als de tocht naar het marktplein al lang was, dan was het wachten tot iedereen klaar stond en hij het podium mocht betreden, nog een heel stuk langer. Ondanks zijn goede voorbereiding, was hij enorm zenuwachtig. Zelf tijdens het District Kampioenschap die hij won was hij niet zo zenuwachtig geweest. Trede per trede ging hij de trap omhoog en eens op het podium ging hij voetje per voetje voorruit en probeerde hij zijn zenuwen zo goed mogelijk te onderdrukken. Hij herhaalde in zijn hoofd steeds opnieuw de eerste zin die hij voorbereid had, om zeker te weten dat hij niet met zijn mond vol tanden voor de micro ging staan. 'Goedemorgen districtgenoten! Het is jammer dat we afscheid moesten nemen van onze vorige begeleidster, ze had haar werk heel goed gedaan! Ik probeer met minstens evenveel passie de fakkel over te nemen. We kijken zoals jaarlijkse gewoonte eerst naar het filmpje die we doorkregen van het Capitool.'

Toen het filmpje was afgelopen, realiseerde hij zich plotseling dat alle ogen terug op hem gericht waren. Ohja juist hij moest terug een stap naar voor plaatsen en verder gaan met de boete. 'Dan is het nu tijd om de vrouwelijke tribuut bekend te maken voor de vierde Spelen.' Matthew wandelde enkele passen naar de glazen bol, stak zijn hand uit en zwierelde alle briefjes nog eens goed door elkaar zodat de mensen zeker wisten dat het kiezen van een tribuut gewoon random gebeurde waarna hij een briefje mee naar boven nam. Hij wandelde terug naar de micro terwijl hij nogmaals een oog wierp op de mensenmassa die hem allemaal muisstil aankeken. Hij ging voor de micro staan en vouwde het briefje open. 'De vrouwelijke tribuut voor district 4 is… Kasa Locklear.'



OOC: Sorry dat ik de laatste ben xD






Laatst aangepast door Matthew Mills op vr nov 11, 2016 4:47 pm; in totaal 1 keer bewerkt (Reden van aanpassing : Kleurtje bijgevoegd xD)
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Matthew Mills
District 4
avatar

PROFIELAantal berichten : 136
Registratiedatum : 18-05-16
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Begeleider district 4
Leeftijd: 35 jaar

Onderwerp: Re: Boete District 4 | zo nov 13, 2016 12:02 am




Toen hij de naam van het meisje uitsprak, realiseerde hij zich pas dat het meisje wel familie moest zijn van Nakoma, het meisje die twee jaar geleden deelnam aan de Hongerspelen en het jammer genoeg niet overleefde. Het was enorm wreed dat een meisje van amper veertien jaar in twee jaar tijd haar zus verloor en dan zelf nog moest deelnemen aan de Hongerspelen. Het arme schaap! Hij wist ook dat het niet makkelijk ging zijn om het meisje te laten overleven, alhoewel als ze dezelfde spirit als haar zus bezat, kon ze inderdaad wel eens ver komen in de Spelen.

Toen het meisje het podium op kwam, probeerde hij zo vriendelijk mogelijk te knikken. Ik zal goed zorg voor je proberen te dragen dacht hij bij zichzelf. Momenteel was de vriendelijke knik het enige wat hij voor haar kon doen want toen het meisje haar plaats innam achter Matthew op het podium was het tijd om de mannelijke tribuut te trekken. Hopelijk kwam er een sterke oudere kerel als mannelijke tribuut dacht hij bij zichzelf. Eigenlijk wou hij helemaal niemand trekken maar hij had geen andere keus natuurlijk, dan maar liever iemand die de Spelen kon winnen en die misschien wel Kasa onder zijn bescherming kon nemen.

”Alvast veel succes Kasa… we gaan over naar de trekking van de mannelijke tribuut.” Hij wandelde naar de tweede glazen pot en roerde terug met zijn hand alle papiertjes nog eens goed door elkaar. Hij stelde het moment van trekking even uit door nog een keer of twee, drie alles door elkaar te schudden. Hij had het er duidelijk moeilijker mee dan hij verwacht had. Toen hij eindelijk een papiertje uit de trommel haalde, wandelde hij voor de tweede keer terug naar de micro en vouwde terug het papiertje open. Hij staarde de mensen nogmaals aan en keek dan terug neerwaarts naar de naam die op het papiertje stond.

"De mannelijke tribuut voor deze vierde Hongerspelen is… Duncan Williams."




Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Milly Butterworth
Burgemeester District 4
avatar

PROFIELAantal berichten : 185
Registratiedatum : 26-11-14
KARAKTER

Onderwerp: Re: Boete District 4 | zo nov 13, 2016 1:44 am

Alweer een jaar voorbij. Een vruchtbaar jaar voor district 4, niet alleen door de beloning voor de overwinning van Solar, maar ook doordat de vraag naar vis vanuit het Capitool enorm was toegenomen. De toename in de vraag naar vis had geleid tot een toename in de werkgelegenheid, wat slecht was voor Milly’s huwelijk – ze kon zich niet eens meer herinneren hoe haar vrouw eruit zag – maar zeer goed voor de algemene sfeer in het district. Maar vandaag kwam er een einde aan de bijna ontspannen sfeer binnen het district, gezien er vandaag opnieuw twee tieners richting de Hongerspelen gestuurd zouden worden.

Milly had haar mening omtrent de hongerspelen nog altijd niet bijgesteld. De donkere dagen hadden haar familie uiteen gerukt en het feit dat de Hongerspelen in het leven waren geroepen om herhaling van dergelijke feiten te voorkomen was dan ook iets wat ze een warm hart toedroeg. Haar sociale kringetje was enorm verkleind sinds de donkere dagen en bestond nu voornamelijk uit haar eigen gezin. Ze moest er niet aan denken hen te verliezen in opstanden.
Dat Evelynn over zes jaar de mogelijkheid had om gekozen te worden, speelde af en toe wel door Milly’s hoofd, maar dan probeerde ze die gedachte gauw weer van zich af te schudden. Dat was pas over zes jaar, wie weet wat er in de tussentijd allemaal gebeurde.

De inmiddels zesendertig jarige burgemeester had die ochtend al vroeg haar ruime woning verlaten, haar slapende vrouw in bed achterlatend. Het was dan ook nog stil op de straten terwijl Milly zich richting het gemeentehuis begaf, waar ze alle instructies voor deze dag al binnen had gekregen. Er was een strakke planning vanuit het Capitool, om ervoor te zorgen dat alle Capitool bewoners alle boetes live mee konden kijken. Een cruciaal moment waarop veel sponsoren al een beslissing maakten over wie ze wilden ondersteunen. En die sponsoringen vanuit het Capitool konden het verschil maken tussen winst en verlies.

Milly was nu al een aantal uur op het marktplein en langzaam maar zeker kwamen er steeds meer betrokkenen binnen lopen. Vredesbewakers, mensen die de camera’s moesten bedienen en ook de nieuwe begeleider van het district, Matthew Mills. De jongeman leek best zenuwachtig te zijn voor zijn eerste spelen, wat ze hem niet kwalijk kon nemen. Zijn districtgenoten waren gewend geraakt aan de relatieve luxe die de overwinning van Solar hen had opgeleverd en legden hun hoop dat die luxe zich zou voortzetten in zijn handen.

Het plein was inmiddels volgestroomd met de inwoners van het mooiste district van Panem. De tieners verzamelden zich in keurige groepen, gesorteerd op leeftijd en geslacht, terwijl hun familieleden en vrienden nerveus af stonden te wachten, hopend dat hun geliefde dit jaar niet gekozen werd.
Keurig op tijd was iedereen aanwezig en stapte Milly het podium op. Zelfverzekerd keek ze het publiek in, gewoontegetrouw speurend naar Rosanna en Evelynn, die zich aan de zijlijn verzameld hadden. Hun dochter werd zich steeds meer bewust van de serieusheid van dit moment en schonk haar dan ook enkel een glimlach, in plaats van het enthousiaste gezwaai van vorig jaar.

‘Goedemorgen allemaal’ opende ze haar speech.
‘Het afgelopen jaar is in een rap tempo aan ons voorbij gegaan. Dankzij Solar hebben wij het afgelopen jaar een royale tegemoetkoming van het Capitool mogen ontvangen. Ik denk dat ik voor ons allen spreek als ik zeg dat wij daar intens dankbaar voor zijn’.
Milly richtte zich nu direct op de groep tieners voor het podium, de een nog bleker dan de ander.
‘Vandaag horen twee van jullie je naam. Twee van jullie zullen, net als Solar, vandaag nog naar het Capitool vertrekken. Wie je ook bent en wat je achtergrond ook is, weet dat district vier als een man achter je staat en in je gelooft. Laten we ook dit jaar één van onze tributen terug zien keren’.
Ze zweeg, haar woorden leken weinig indruk te maken op de groep tieners. Die wilden natuurlijk maar een ding: Wegwezen hier.
‘Laten we het niet langer meer uitstellen, ik geef graag het woord aan onze nieuwe begeleider, Matthew Mills’.

Ze stapte weg bij de microfoon en keek toe hoe de man, gekleed in een grijs kostuum, zijn eerste woorden tot het publiek sprak. Hij verspeelde geen tijd aan oeverloos gezwets en liet al snel het jaarlijkse filmpje starten die hen eraan herinnerde waarom ze nu allemaal bij elkaar stonden. Meteen na het filmpje ging Matthew over op de orde van de dag en maakte hij de vrouwelijke tribuut bekend, die niemand minder dan het zusje van Nakoma bleek te zijn. Fijn, want Nakoma was een goede kanshebber geweest. Hopelijk was haar zusje uit hetzelfde hout gesneden.
De naam van hun tweede tribuut kwam Milly niet bekend voor. Gespannen staarde ze het publiek in, speurend naar de jongen die naar de naam Duncan Williams luisterde. Hopelijk was het een wat oudere en sterke jongeman, district 4 had de overwinning nodig!
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Esmae Gardner
District 4
avatar

PROFIELAantal berichten : 83
Registratiedatum : 15-08-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Visser
Leeftijd: 19

Onderwerp: Re: Boete District 4 | ma nov 14, 2016 4:44 pm




Seashells on the Seashore by gideonc, used under CC BY 2.0Esmaeralda

Het was echt een heel druk jaar geweest. De vraag naar vis was enorm gestegen en Esmae had daar natuurlijk met liefde een graantje van meegepikt. Ze werkte hard, maar dat had er wel voor gezorgd dat ze een beetje extra geld hadden en zelfs een beetje hadden kunnen sparen. Ze had het niet hardop gezegd, maar ze wist dat Aric en zij dit deden om in de toekomst te kunnen sponsoren, mocht een van hun kinderen ooit in de Spelen belandde. Het was reeds gebleken dat sponsoringen cruciaal waren en levensreddend konden zijn. Het kon het verschil betekenen tussen leven en dood, en daar wilde Esmae met liefde geld voor opzij zetten, hoe klein de kans ook zou zijn dat het daadwerkelijk een overwinning zou betekenen.

Met één kind op de arm, en haar andere kindje veilig aan de hand van haar vader, liep Esmae samen met haar familie naar het plein toe waar ook dit jaar de Boete plaats zou vinden. Omdat de moeder van Esmae, Salome, niet zo goed meer kon lopen, werd ze ondersteund door een van Arics zusjes. Deze taak had Candace op zich genomen, hoewel zij haar jongere zusje Mickayla ook goed in de gaten hield. Zij was van hen nog de enige die kans maakte om in de Spelen te komen. Dat betekende dus ook dat ze op het plein afscheid van haar moesten nemen, wat hen allen zwaar viel. De familie was zo afhankelijk van elkaar, dat het onmogelijk voor te stellen was dat een van hen weg zou vallen. Esmae wist eerlijk gezegd niet hoe ze dat zouden redden, hoewel ze vast een manier zouden vinden. Als het niet anders was, dan moest je immers wat. Esmae hoopte gewoon van harte dat het niet nodig was.
Mickayla ging achteraan in de rij staan om zich aanwezig te melden, en Esmae suste Denis die nu al onrustig begon te worden. Het liefste had ze hem ook gewoon thuis gelaten, maar men werd toch wel geacht aanwezig te zijn bij de Boete. Tegen de tijd dat Cherise en Denis oud genoeg waren om in de Spelen te komen, zouden ze hier helemaal niet meer van opkijken. Die gedachte vond Esmae echt verschrikkelijk; het idee dat haar kinderen deze nachtmerrie ‘gewoon’ zouden vinden. En nee, ze had niet de hoop dat de Hongerspelen voor die tijd weer afgeschaft zouden worden. Die hoop had ze echt niet. Ze hadden hun best gedaan tijdens de Donkere Dagen, maar om van de Hongerspelen af te komen zouden ze met iets beters moeten komen. En dat zag Esmae echt nog niet gebeuren.

Toen ze zich omdraaiden, spotte Esmae haar andere familieleden. Ze had niet heel veel contact met haar halfbroers en –zus, maar ze mocht vooral haar halfzusje graag, en gezien die nog wel gekozen kon worden voor de Spelen, wilde ze toch even hallo zeggen en haar geluk wensen. Dat gold ook voor haar jongste halfbroertje. Voor hem zou het zijn laatste jaar zijn, dus als hij niet gekozen zou worden, dan was hij veilig. Esmae droeg Denis daarom over aan haar moeder, en liep op de tieners af.
“Hé, Corinne!”, begroette ze haar halfzusje, waarna ze zich tot haar broers richtte. “Parker. Clark.” De vraag hoe het ging hoefde ze niet te stellen. De spanning was van hun gezichten af te lezen. “Veel succes,” zei Esmae daarom enkel. Parker kende zijn oudere halfzus niet zo goed en bedankte haar enkel met een afstandelijk knikje. Het was desondanks overduidelijk dat ze familie van elkaar waren. Ze hadden dezelfde lichtblauwe ogen. De gelijkenis tussen Esmae en Corinne was echter nog veel sterker, alleen had Corinne veel donkerder haar dan haar zus. Ze omhelsde Esmae en bedankte haar, en vroeg haar of ze binnenkort weer eens konden afspreken. Esmae had geknikt, maar vanbinnen vroeg ze zich enkel af of dat moment er daadwerkelijk zou komen. Wie weet werd Corinne wel gekozen voor de Spelen en was dit de laatste keer dat ze elkaar zouden spreken.
Met een zwaar gevoel in haar maag liet Esmae haar half-familie achter zich, waarna haar blik viel op haar vader; de vader van Clark, Parker en Corinne. Ze zag dat hij naar haar had gekeken, en alsof hij zich betrapt voelde keek hij weg. Esmae niet. Ze bleef naar hem kijken en liep op hem af. Het kon haar niet schelen dat de moeder van zijn andere kinderen er ook bij stond. Alannah was echt een heks, maar Esmae was niet langer bang van haar, al wist ze dat dit waarschijnlijk niet voor haar vader gold. Alannah had haar echter niet gezien, of wellicht herkende de vrouw haar helemaal niet meer, dus wist ze haar vader veilig te bereiken. “Hallo,” begroette ze hem, en hij was duidelijk verbaasd. Zijn ogen schoten van zijn dochter naar zijn vrouw, die blijkbaar echt niet in de gaten had wie ze was. “Hallo,” antwoordde Amias Hardy zachtjes. Hij gebruikte expres niet de naam van zijn dochter, want hij wist dat het gesprek dan onmiddellijk afgebroken zou worden. Esmae wond er dan ook geen doekjes om en sprak duidelijk en doelgericht: “Je bent altijd welkom als je je kleinkinderen wilt ontmoeten,” sprak ze, en ze zag de verbazing in haar vaders ogen. Hij had altijd gedacht dat zijn oudste dochter hem moest verachten, omdat hij haar en haar moeder in de steek had gelaten. Nog altijd voelde hij zich daar ontzettend schuldig over, en hij was zelf dan ook van mening dat Esmae alle recht van de wereld had om hem te verachten. Esmae glimlachte naar hem. Het was duidelijk dat ze niet op die manier over haar vader dacht, ondanks dat ze hem wel een zwak weekdier vond. Nee, echt ontzag had ze niet voor hem, maar hij was geen slecht persoon, dus daarvoor kon ze hem niet haten. Zijn tweede vrouw leek inmiddels te hebben uitgevogeld wat er aan de hand was, en begon haar man mee te trekken. Esmae lette niet op haar, en keek naar haar vader, die toch eventjes weerstand bood. “Succes,” sprak hij zachtjes, en Esmae wenste hem hetzelfde. Toen liet hij zich meetrekken en verdween hij in de mensenmassa op het plein. Esmae zuchtte en ging toen snel op zoek naar haar moeder en de rest.

De jonge vrouw voegde zich weer net op tijd bij de rest, om de introductie van de nieuwe Begeleider te kunnen volgen. Hij klonk in ieder geval enthousiast, dus hopelijk zou hij veel sponsoringen weten binnen te slepen. Vervolgens werd het promotiefilmpje getoond, en Esmae keek zoals elk jaar braaf naar de inmiddels bekende beelden. Deze waren nog altijd heftige beelden, vond ze. Het herinnerde haar aan de verliezen die haar familie had geleden, en het gaf haar een beeld van wat zij moesten hebben meegemaakt. Het was geen prettig beeld, en Esmae wilde ook echt niet dat dit nog een keer zou gaan gebeuren. Ze was echt geen voorstander van de Spelen, maar als dat nodig was om de vrede te bewaren, dan was het wellicht het beste. Van een oorlog werd immers niemand beter.
De eerste naam werd omgeroepen, en Esmae sloeg meteen geschrokken haar hand voor haar mond. Het was nog maar twee jaar geleden dat Nakoma gekozen was geweest, en Esmae herkende het gezicht van het meisje dat het podium opstapte nog van het interview met de familie Locklear destijds. Ze was geen twaalf jaar meer, maar Esmae wist niet goed wat ze van Kasa moest vinden. Tijdens het interview was ze voornamelijk heel stil geweest, maar toen ze haar mond open had gedaan, had ze niet al te vriendelijk geklonken toen ze het voor haar zus had opgenomen. Dat was om Nakoma’s ‘verraad’ te verdedigen, en op zich was Esmae het met het meisje eens geweest dat je nauwelijks van verraad kon spreken. Als ze het anders had gespeeld, gemener, dan had Nakoma misschien wel kunnen winnen. Esmae kon niet anders dan afvragen hoe Kasa de dood van haar grote zus had verwerkt, als dit al gelukt was, en met wat voor een tactiek zij zelf de Arena zou betreden.
Pas toen de jongens aan de beurt waren, drong het tot Esmae door dat dit betekende dat Mickayla ook dit jaar veilig zou zijn. Ze hoefde nog maar één jaar, en dan zou ook zij niet meer gekozen kunnen worden. En ook Corinne was weer een jaar veilig, hoewel zij hierna nog twee jaar in de gevarenzone zou zitten. Nu was het echter de beurt aan de jongens, en daar had Parker voor de laatste keer kans om zijn naam voorgelezen te krijgen. De naam die werd omgeroepen, was echter niet Parker, en Esmae slaakte een zucht van verlichting. De naam die was omgeroepen, herkende ze echter vaagjes. Als ze zich niet vergiste, dan was hij de zoon van een vishandelaar met wie Esmae wel eens werkte. Als het goed was, dan was hij net als zij bedreven in het vissen. Hopelijk zou dat hem van pas komen in de Arena.

Esmae was in ieder geval opgelucht, en nam haar zoontje weer over van haar moeder. Hij begon dan ook al behoorlijk zwaar te worden, en Salome kon hem daarom niet heel lang meer tillen. Over een paar jaar zou hij oud genoeg zijn om te beseffen in wat voor een nare wereld hij eigenlijk leefde. Dat begon al een beetje te komen met Cherise, die zo nieuwsgierig en alert was, dat het toch geen zin had om te doen alsof er niets aan de hand was. Ze was zo opmerkzaam, dat Esmae zich soms afvroeg of ze zelf wel goed genoeg oplette. Ze zou binnenkort in ieder geval beginnen om haar dochter klaar te stomen voor de Spelen, mocht zij ooit gekozen worden. Esmae wilde echt dat ze goed zou leren zwemmen en vissen de komende jaren. Dat waren namelijk de enige echt nuttige vaardigheden die ze haar kinderen kon meegeven, en dat wilde ze dan ook zeker doen. Als haar kinderen gekozen zouden worden, dan moesten zij daadwerkelijk kans gaan maken ook.

OOC: NaNo Post 31 [21.092/50.000]

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: Boete District 4 |

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Boete District 4

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: Districten :: District 4 :: De Stad-