Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 Taking the train again

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Jennifer Lockheart
District 1
avatar

PROFIELAantal berichten : 1465
Registratiedatum : 29-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Trainer en begeleider District 1
Leeftijd: 33

Onderwerp: Taking the train again | di nov 15, 2016 10:50 am

Hoofdpijn. Dat was wat de vrouw voelde toen ze in het kantoor van Brendan zat te wachten in het gemeentehuis. Haar twee Tributen, Avery en Lucca, waren op dit moment afscheid aan het nemen van hun familie. Een uur. Een uur hadden ze om afscheid te nemen van hun familie en andere dierbaren. Jennifer kon zich niet voorstellen dat dit ooit genoeg zou zijn. Met haar vingertoppen masseerde de vrouw haar slapen in een poging de hoofdpijn, afkomstig van oplopende spanning, te verdrijven. Uiteindelijk kreeg ze van een medewerker van Brendan een glas water en een aspirine aangereikt, welke ze dankbaar aannam. Hoewel de echte Spelen nog niet eens waren begonnen ging Jennifer nu al bijna onderuit van de stress. Alweer een Russo die mee moest doen aan de Spelen. Alweer een Russo die waarschijnlijk niet terug zou komen. Ze had bij de trainingen altijd gedacht dat Avery wel een goede kans maakte dankzij haar vechtlust, maar na haar talloze ontsnappingspogingen vanaf het moment dat haar naam was getrokken door Jennifer, was die hoop voor Jennifer vervlogen. Avery zou snel sterven in de Spelen, tenzij Jenn nog tot het meisje door kon dringen tijdens de treinreis en de week die nog voor het begin van de Spelen lag. Tenzij. Als. Misschien. Hopelijk.

Jennifer nam nog een slok water en staarde peinzend uit het raam. Wat zou ze doen als ze ook dit jaar weer terug zou komen met een dode Russo? Zou de familie Russo haar nog meer haten dan ze al deden? Of zouden ze toch gaan geloven dat het Capitool het op hen had gemunt? Het was wel erg belachelijk dat in de afgelopen vier Spelen nu drie kinderen uit dezelfde familie waren gekozen. Hoe was het mogelijk? Er waren kinderen met veel meer bonnen dan Avery en ook Hugo had niet veel bonnen gehad, zo had ze gehoord. Natalia was wat ouder geweest en had dus wat meer bonnen gehad dan de twee veertienjarigen, maar toch. Dit kon gewoon geen toeval zijn. Wat had het leven, het Capitool, tegen de familie Russo? Ze wist het niet en ze kon het zich ook niet voorstellen. De familie had niks gedaan om zo gemarteld te worden. Om al twee kinderen van de vijf te hebben verloren en nu ook de derde te moeten zien gaan. Jennifer was blij dat ze niet in de schoenen van Avery haar ouders stond.

Een uur lang bracht ze haar tijd door in Brendan zijn kantoor, pratend met de burgemeester over van alles en nog wat. Ze moest de tijd zien te doden, haar gedachten af te leiden en zich mentaal voor te bereiden op de treinreis naar het Capitool en het circus dat haar daar stond te wachten. Ze vroeg zich bijna hardop af waarom ze dit nog deed en had ook bijna gezegd dat ze hier te oud voor werd, maar toen hield ze zichzelf tegen. Nee! Ze was niet oud! Mentaal balde ze haar vuist en sloeg ermee op de leuning van haar stoel. Dit deed ze natuurlijk niet echt, want dat zou een beetje raar overkomen tegenover de burgemeester, aangezien ze niks had gezegd verder. Toen het bijna tijd was stond de vrouw op, nam afscheid van de man achter zijn bureau en verliet het kantoor. Op de gang werd ze al gauw begeleid door twee Vredesbewakers. Waarom, dat vroeg ze zich nog steeds af, aangezien er bij de twee kamers van de Tributen ook al twee Vredesbewakers stonden, maar misschien wilden ze geen risico nemen nu Avery zoveel tegen werkte.

Aangekomen bij beide deuren klopte Jennifer eerst op de deur van Avery en daarna op die van Lucca. Haar boodschap was hetzelfde; jullie tijd zit erop. Tijd om te gaan. De rest liet ze aan de Vredesbewakers over, al hoefden die bij Lucca niet veel te doen. Zodra de deur open werd gedaan stond de jongen al klaar aan de andere kant. De kamer achter hem was leeg; zijn bezoek was blijkbaar al vertrokken. Avery liet zich uiteraard een stuk minder gemakkelijk meevoeren en Jennifer besloot niet te blijven kijken hoe de Vredesbewakers het meisje meenamen. Ze wilde het niet zien. De pijn, de woede, het verdriet van de toekijkende familie. Ze wilde het allemaal niet zien. Zonder verder om zich heen te kijken verliet Jennifer, op de voet gevolgd door Lucca en zijn twee bewakers, het gemeentehuis. Onderaan de trap stond een gepantserde auto klaar die hen naar het station zou brengen. De rit was geen prettige rit en Jennifer probeerde zich ook hier zo veel mogelijk af te sluiten, maar toen ze bijna bij het station waren was het toch tijd om Avery wat meer in te perken. ‘Avery alsjeblieft, werk een beetje mee,’ sprak de vrouw, wat natuurlijk alleen maar averechts werkte.

Zuchtend stapte Jennifer uit de auto zodra deze stil stond. Het hele mediacircus was uiteraard al uitgetrokken en Jennifer liep met geheven hoofd naar de trein. Achter haar kwam Lucca, wederom met zijn bewakers. Avery werd met veel geweld en lawaai naar de trein gebracht en Jenn kon zich de hilariteit van het alles bijna voorstellen. Wat zouden die Capitoolbewoners zich rot lachen om dit meisje en haar gestribbel. Jennifer zelf had veel liever gehad dat Amathist Avery naar de trein had gebracht, maar op het moment dat ze het gemeentehuis hadden betreden was Matt tegen gehouden en hadden de Vredesbewakers Avery overgenomen. Jennifer had haar trainer bedankt en hem nog snel een paar laatste instructies gegeven voor de komende tijd dat zij afwezig was. De boodschap was duidelijk geweest; blijf de kinderen trainen, koste wat het kost. Jennifer voelde de warmte van de trein over haar gezicht glijden toen ze door de grote deuren naar binnen stapte. Het geluid van haar hakken werd meteen gedempt door het tapijt dat hier op de grond lag en de vrouw liep al snel door naar het compartiment waar zich de “huiskamer” bevond. Zodra de trein zou beginnen te rijden zou ze met Lucca en Avery kijken naar de herhaling van de Boete. Ze móest weten wie er uit de vorige Spelen gekozen waren.

Een kwartiertje later was de trein in beweging gekomen. Een Vredesbewaker had Avery met moeite in de huiskamer gekregen, waarna hij de deuren op slot had gedaan en aan de andere kant de wacht stond te nemen. Jennifer had Avery en Lucca beiden gevraagd plaats te nemen op de bank tegenover de tv, maar of het meisje dit zou doen was nog maar de vraag. Lucca was even later wel komen zitten en ze had hem een kop koffie ingeschonken, waar ze zelf thee nam. Zodra ze geïnstalleerd waren zette Jennifer de tv aan. ‘Ik wil dat jullie allebei goed opletten. Zie wie er nog meer gekozen is en bekijk wie je eventueel als bondgenoot wilt en wie volgens jou een bedreiging is,’ sprak ze tegen haar twee Tributen terwijl de herhaling op tv begon. Uiteraard kwam District 1 als eerste en meteen zag de vrouw hoe belachelijk het eruit zag dat Avery door Matt naar het podium werd gebracht. De Spelen waren nog niet eens begonnen of District 1 had zich al belachelijk gemaakt. Fijn.

Na 1 was het uiteraard de beurt aan 2. Het meisje dat was gekozen leek absoluut geen bedreiging, maar de jongen wel. Peinzend keek Jennifer naar de jongen, waarna hij zijn naam noteerde en er een uitroepteken bij zette. Bij District 3 werd een meisje getrokken dat er op zich wel daadkrachtig uit zag, maar toen de jongen van 3 werd gekozen verslikte Jennifer zich in haar thee. Toby Blitz. Blitz… Het broertje van Flaire Blitz? Jennifer staarde naar het scherm waar de blonde jongen op te zien was. Was hij werkelijk het broertje van Flaire? Het meisje met de rode haren dat tijdens de tweede Spelen was gestorven? Ze kon het bijna niet geloven. Dit moest ze nader onderzoeken. Ook deze naam schreef ze op, met een sterretje erbij. Bij District 4 zakte de moed nog wat verder in Jennifer haar schoenen. Locklear. Een zusje van Nakoma, tevens een deelneemster van de tweede Hongerspelen. Spurling, District 6, zusje van Janea uit de eerste Hongerspelen. District 11, Jones en Afolayan, beide jongere zus en broer van tributen die al waren gestorven, respectievelijk Norah Jones, derde Hongerspelen en Leilah Afolayan, tweede Hongerspelen.

Jennifer was na de eerste vier Districten al gestopt met het maken van belangrijke notities. Het enige wat ze zag was de vijf jongere broertjes en zusjes van al overleden Tributen die dit jaar meededen. Avery, Toby, Kasa, Gwendolyne en Davi. Vijf families die al een kind waren verloren aan de Spelen en die dit jaar een grote kans hadden om er nog eentje te verliezen. Avery was de enige, gelukkig, die al twee familieleden aan de Spelen had verloren. Hopelijk zou dat het medelijdenlevel ophogen en haar sponsoringen opleveren zodat ze zou overleven. Maar dan moest ze wel stoppen met zich zo aanstellen en verzetten. Zodra de Boetes voorbij waren wendde ze zich langzaam tot Lucca en Avery. ‘Dus… Dat zijn ze dan. De tweeëntwintig anderen waar jullie het tegenop moeten nemen. Vertel, wat zijn jullie ideeën?’ Ze wist niet goed wat ze moest verwachten van de twee, maar zelf was ze er niet helemaal bij. Het horen van wel vijf bekende achternamen was al bijna teveel voor Jenn en dan moesten de Spelen nog beginnen.

OOC Post 44# 40.652 / 50.000

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Avery Russo
District 1
avatar

PROFIELAantal berichten : 106
Registratiedatum : 02-10-16
KARAKTER

Onderwerp: Re: Taking the train again | wo nov 16, 2016 12:05 am

Het uur dat ze had gehad om afscheid te nemen was voorbij voor Avery er erg in had. Een kort klopje op de deur, gevolg door de vertrouwde stem van Jennifer die aankondigde dat het tijd was om te gaan, markeerde het eind van haar laatste uur in haar district. Avery weigerde koppig de deur open te doen, ondanks dat ze best wist dat dat haar echt niet ging helpen. De deur vloog al snel open en ze werd resoluut opgepakt door twee vredesbewakers, die zich niets van haar gegil en gekrijs aantrokken. Want ja, zodra Avery vast werd gepakt, zette ze weer een keel op alsof ze ter plekke vermoord werd. Ze ging verdorie niet mee zonder gevecht. En dus stribbelde ze tegen, al was het maar om het tegenstribbelen.

En zo ging ze door de gang, ingeklemd tussen twee vredesbewakers die misschien iets harder in haar armen knepen dan strikt noodzakelijk was en stug voor zich uit bleven kijken, terwijl het meisje tussen hen bleef gillen en trappen om los te komen uit hun ijzeren greep. Avery werd hardhandig de auto in geduwd en zo vertrok het hele gezelschap. Avery, Lucca, Jennifer en de vredesbewakers die de opdracht hadden gekregen hen naar het Capitool te vervoeren. Onderweg gluurde Avery af en toe stiekem even naar haar lotgenoot. Ze kende de jongen helemaal niet, misschien dat ze hem een keer op straat tegen was gekomen, maar hij was in ieder geval niet blijven hangen.

‘Avery, alsjeblieft, werk een beetje mee’ zei Jennifer, haast smekend, toen ze op het station aankwamen en er van hen verwacht werd dat ze naar de trein gingen lopen. Ja. Hállo. Ze ging toch niet als een mak schaapje achter haar aan naar de trein hobbelen en het Capitool de indruk geven dat ze haar nu al gebroken hadden? Nee hoor. Avery zou blijven gillen, vechten en spartelen tot het moment dat ze die verdomde arena inging, dus misschien moest Jennifer maar eens gaan investeren in een goed stel oordoppen.
Ze werd de auto uitgeleid en besloot er een spelletje van te maken. Wie de meeste blauwe plekken heeft wint. Ze worstelde, gilde, schold, blèrde naar de camera dat het NIET EERLIJK was dat zij moest, net zo lang tot ze met de nodige moeite de trein in was gewerkt en de deur op slot was gedaan. Verdorie.

Jennifer had hen gevraagd om te gaan zitten. Jennifer was de vijand niet en dat wist Avery natuurlijk ook wel. Jennifer deed alleen maar haar werk. Haar gruwelijke werk. Ze voldeed dan ook aan het verzoek, maar wel met de armen nukkig over elkaar geslagen, als stille boodschap dat ze hier nog altijd zat omdat er nu eenmaal een paar zwaarbewapende bewakers waren geweest die haar hier neer hadden geplant. Boete kijken. Had ze dat met Natalia en Hugo ook gedaan? Wie ging er nu voor zijn lol de boete terug kijken?

Gefascineerd staarde ze naar haar eigen boete. De geschokte gezichten toen ze de verkeerde kant opging, het razendsnelle ingrijpen van Matt die daarmee had voorkomen dat ze gepakt werd door de vredesbewakers en hoe zij zich in allerlei bochten had gewrongen om aan zijn greep te ontsnappen. Oké, eerlijk is eerlijk, een beetje achterlijk zag het er wel uit, maar Avery had toch geen greintje spijt van haar actie. Ze had allicht laten zien dat ze niet van plan was zich naar het strikte stramien van de spelen te voegen.

Zonder al te veel interesse bekeek ze de boete van district 2. Het meisje zag er kansloos uit, de jongen leek haar vooral doodeng. Hey. Ze was niet de enige die al eerder een broer of zus naar de spelen had zien vertrekken. In drie werd een jongen getrokken die zijn zus was verloren, district 4 bracht een zusje van een gevallen tribuut voort en zo volgden er meer namen die Avery eerder gehoord had. Misschien moesten ze maar een praatgroepje voor tributen die al een broer of zus kwijt zijn beginnen. Dagelijkse therapiesessies om 11 uur bij de Hoorn. Neem eten mee.

Als Avery eerlijk was, waren de namen van de tributen totaal niet blijven hangen, behalve dan dat er veel achternamen waren die ze eerder had gehoord in verband met de spelen. Jennifer vroeg wat hun ideeën waren. Ze kon het niet laten om sarcastisch te zijn. ‘Ik denk dat we maar een praatgroepje op moeten starten. Voor tributen die al een broer of zus kwijt zijn’. Ze schraapte haar keel.
‘Dat meisje uit twee is kansloos, die overleeft het eerste uur niet. De jongen uit vijf ziet er sterk uit. Meisje uit negen ging vrijwillig, wat kan betekenen dat ze goed getraind is en denkt te kunnen winnen, of dat ze levensmoe is. Haar districtgenoot maakt misschien nog een grotere scène dan ik’.

Bam. Dat Jennifer even wist dat Avery zelf ook best wist dat ze een kansloze scène aan het schoppen was, maar dat ze ook niet van plan was ermee op te houden. Als ze dan toch de geschiedenisboeken in moest, dan liever als Het Meisje Dat Probeerde Weg Te Lopen dan als Het Meisje Die Als Derde Uit Hetzelfde Gezin Naar De Spelen Moest.

_________________
We walk around in silence,
Feeling strange if we laugh.
We don't want to smile,
It's just too strange to do that.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jennifer Lockheart
District 1
avatar

PROFIELAantal berichten : 1465
Registratiedatum : 29-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Trainer en begeleider District 1
Leeftijd: 33

Onderwerp: Re: Taking the train again | vr nov 18, 2016 2:08 pm

Jennifer wist niet of ze nu moest huilen om de reactie van Avery, het meisje moest slaan, of vond dat ze gelijk had. Een praatgroep voor Tributen die een broer of zus in de Spelen hadden verloren. Avery had het op sarcastische toon geopperd, maar ergens vond Jennifer wel dat deze Tributen, deze vijf kinderen, wat meer aandacht verdienden. Zij en hun families. Gelukkig had Avery ook nog een serieuze bijdrage te melden, waardoor de neiging om haar te slaan over ging. Jennifer slikte haar opwelling weg en knikte toen Avery aangaf dat onder andere het meisje uit twee kansloos was en binnen een uur zou sterven, en dat de jongen uit negen een nog grotere scène schopte dan zij had gedaan. De vrouw kon het niet laten om een flauwe glimlach op haar lippen te laten verschijnen. Avery had dus wel door gehad dat haar protest niet veel zin had gehad. Hoewel, geen zin. Het zorgde wel voor één ding; de mensen in het Capitool zouden haar niet snel vergeten, dat was zeker. Het was echter nog maar de vraag of dit positief zou uitpakken in de vorm van sponsoringen, of negatief in de vorm van honende opmerkingen. Ach, ze zouden er wel achter komen als ze in het Capitool aankwamen.

Haar blik gleed even naar Lucca, de jongen die dit jaar ook meeging naar de Spelen. Hoewel hij niet net als Avery een scène had geschopt, was het voor Jenn nog altijd niet duidelijk of de jongen zich bij zijn lot neer had gelegd of dat hij bereid was te vechten. Ze kende de hele jongen niet en wist dus ook niet dat het een broertje was van een vriend van Winter. Voor nu leek hij nog geen bijdrage te hebben voor het overleg en dus besloot Jennifer eerst in te gaan op wat Avery had gezegd. ‘Een praatgroep lijkt me voor iedereen die naar de Spelen moet een goed idee, ongeacht of je nu al iemand hebt verloren of niet.’ Ze beet even op haar lip. ‘Een bondgenootschap met de Tributen die, net als jij, al een familielid hebben verloren is een optie, maar het is altijd maar weer de vraag in hoeverre die te vertrouwen zijn. Ik denk ergens dat juist de mensen die al een familielid hebben verloren harder zullen vechten dan anderen, al is er natuurlijk ook een kans dat ze zich bij hun lot neerleggen, omdat ze hebben gezien wat er met hun broer of zus is gebeurd.’ Jennifer zuchtte even, sloot haar ogen en wreef met haar handen over haar gezicht. ‘Hoe ieder van hen erin staat kunnen we pas inschatten als we kennis maken met elkaar. We zullen goed moeten opletten bij de interviews, de parade en de trainingen, om te zien hoe iedereen tegen de Spelen aan kijkt en met welke motivatie, of juist demotivatie, de Spelen in gaat.’

Ze zweeg even en keen van haar ene Tribuut naar de andere. ‘We hebben nog een aantal dagen voor de daadwerkelijke Spelen beginnen. Het is wijs om die dagen te benutten voor het opstellen van een strategie, trainen en het sluiten van eventuele bondgenootschappen. Hierbij is het uiteraard ook aan jullie om te beslissen wat jullie willen. Kijk met wie je eventueel een bondgenootschap wilt en met wie niet. Observeer, luister en onthoud. Als jullie willen kunnen we dat soort gesprekken één op één voeren of met z’n drieën, het ligt er maar net aan waar jullie behoefte aan hebben.’ Ze keek van de één naar de ander. Buiten de trein raasde het landschap snel aan hen voorbij. Het zou niet lang duren voordat ze in het Capitool aan zouden komen. ‘Hebben jullie verder nog vragen? Omtrent de Spelen, het hele proces of mijn rol?’ Zwijgend keek ze van de één naar de ander. Ze wist niet wat de Spelen dit jaar gingen brengen, maar het zou hoe dan ook een interessante ronde worden.

OOC: Post 50# 44.501 / 50.000

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Avery Russo
District 1
avatar

PROFIELAantal berichten : 106
Registratiedatum : 02-10-16
KARAKTER

Onderwerp: Re: Taking the train again | zo nov 27, 2016 9:22 pm

Avery had haar opmerking over een praatgroep voor tributen die al een broer of zus verloren waren bij de spelen absoluut niet serieus bedoeld en dacht dat ze dat door haar sarcastische toon ook over had weten te brengen op haar reisgenoten. Maar kennelijk was dat niet het geval, gezien Jennifer bloedserieus reageerde op haar opmerking dat een praatgroep voor tributen in het algemeen niet misplaatst zou zijn. Avery lachte schamper. 'Alsof het Capitool tijd en geld gaat besteden aan het emotioneel ondersteunen van de tributen. Bloed willen ze zien, veel bloed. Heftige gevechten waarin beide tributen flink gewond raken en waar uiteindelijk één overleeft, maar wel zodanig gewond is dat het nog maar twijfelachtig is of diegene het einde van de dag wel haalt. Nee, een praatgroepje gaan ze niet organiseren hoor'.

Voor ze het wist, ging Jennifer al weer verder over mogelijke bondgenoten, over de voor en nadelen van het aangaan van een bondgenootschap met tributen, die net als zij, eerder een familielid naar de spelen hadden zien vertrekken. Ja, ho even. Avery was nog helemaal niet op het punt dat ze ook maar over bondgenootschappen na wilde denken. Net als haar zus vorig jaar, voelde Avery er weinig voor om op basis van deze beelden en de korte ontmoetingen voor ze de arena in moest te bepalen wie ze voldoende vertrouwde om haar leven in hun handen te leggen, alleen om ze een tijd later weer te moeten verraden. Voor hetzelfde geld maakte ze de fout om de verkeerde te vertrouwen, zoals Lincoln had gedaan. Toegegeven, Avery vond het nog steeds de stunt van de eeuw dat Madelynn de jongen al bij het eerste contact dat hij met haar legde om zeep had geholpen met behulp van de meiden met wie ze later een bondgenootschap zou vormen. Hoewel ze nog altijd niet uitkeek naar hun aankomst in het Capitool, voelde ze toch wel een half zenuwachtige kriebel in haar buik bij het idee dat ze dan ook eerdere winnaressen zou gaan ontmoeten.
'Jennifer, hoe kun je nu verwachten dat ik op basis van beelden waarin mensen net te horen hebben gekregen dat ze hoogstwaarschijnlijk over een maand niet meer leven ga bepalen met wie ik wel of niet in een bondgenootschap wil? Ik ken die mensen niet, behalve dan de broers en zussen van eerdere tributen, maar alleen op basis van wat ik over hun broer of zus weet uit eerdere spelen. Ik weet überhaupt niet of ik wel een bondgenootschap wil. Voor je het weet, verraden ze je en wordt je ineens vermoord in je slaap'.

Jennifer praatte verder over het verdere verloop van hun tijd tot ze de arena in moesten. Een strategie bedenken klonk wel als een wijs plan. Hoewel Avery nog altijd de strategie "Iedere mogelijke kans om weg te rennen benutten" aanhield, besefte ze ook wel dat de kans dat ze daarmee haar gang naar de arena tegenhield minimaal was en dat ze binnen die arena toch iets anders nodig had. Ze kon moeilijk door de arena gaan rennen op zoek naar het bordje uitgang. Al zou het wel hilarisch zijn als bleek dat eraan de rand van een gevaarlijk bos ineens een deur zat die leidde naar de buitenwereld. Avery mocht dan een eersteklas dromer zijn, maar ook zij besefte heus wel dat die gedachte meteen in de prullenmand kon. Dat ging toch niet gebeuren.
Bondgenootschappen. Het bleef een woord dat Jennifer vaak in de mond nam en waar ze kennelijk ook veel waarde aan hechtte. Misschien was het dan toch wel verstandig om zich daar mee bezig te gaan houden de komende dagen. Socializen dus, tegen wil en dank in. En zich bij de trainingen misschien iets volwassener opstellen dan ze deed als er camera's bij waren.

'Ik wil één op één over strategieën praten' zei ze snel, met een korte blik op Lucca. De jongen zag eruit alsof hij geen vlieg kwaad deed, maar ze wist al dat ze hem sowieso niet in haar bondgenootschap wilde hebben. Een districtgenoot verraden zou er zeker toe leiden dat ze, mocht ze de spelen overleven, met de nek zou worden aangekeken. 'En wat doe jij precies zodra we in de arena zitten? Tot die tijd snap ik het denk ik wel, dan ga je ons vooral proberen voor te bereiden, maar als we er eenmaal zijn, wat dan? Ik neem aan dat je niet de hele dag op een stoel voor de televisie hangt'.

_________________
We walk around in silence,
Feeling strange if we laugh.
We don't want to smile,
It's just too strange to do that.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jennifer Lockheart
District 1
avatar

PROFIELAantal berichten : 1465
Registratiedatum : 29-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Trainer en begeleider District 1
Leeftijd: 33

Onderwerp: Re: Taking the train again | zo dec 11, 2016 3:51 pm

Jennifer moest moeite doen om niet te lachen toen Avery op sarcastische wijze reageerde op haar opmerking over een praatgroepje. Ze had het als een grapje bedoeld, half, maar het meisje ging er nog serieus op in ook. 'Natuurlijk zal het Capitool een praatgroep niet goedkeuren,' reageerde de vrouw na Avery, 'Ze zijn de trauma's van de Spelen nodig om iedereen in het gareel te houden. Hoe meer trauma's hoe beter het volk onder de duim te houden is, want hoe meer de mens geestelijk wordt afgebroken, hoe minder hij in staat is om goed na te denken en de plannen, zodat de kans op een goed georganiseerde rebellie kleiner wordt.' Even haalde ze diep adem, waarna ze de lucht langzaam weer liet ontsnappen. 'Dat neemt niet weg dat we zelf een mening mogen hebben en ik nog steeds vindt dat er meer psychologische steun hoort te zijn voor de families die achter blijven.' Jenn zweeg en schudde toen zwak glimlachend haar hoofd. Ze waren wel heel erg aan het afwijken van het eigenlijke onderwerp nu. Goed, terug naar de huidige Spelen. Haar ogen namen Avery onderzoekend op terwijl het meisje een heel relaas hield over hoe zij deze mensen nu kon beoordelen voor een mogelijk bondgenootschap. 'Je hoeft ook niet meteen nu, vandaag, te beslissen Avery, maar je hebt ook geen maanden de tijd om kennis te maken met deze mensen. Na onze aankomst is er de parade, de interviews en een week met trainingen en de privésessie. Dat betekend dat je slechts een paar dagen de tijd hebt om én te trainen én kennis te maken met mensen waarvan je aan de hand van deze beelden,' Jennifer gebaarde naar de tv, 'een goede eerste indruk hebt gekregen en waar je eventueel mee samen zou willen werken.' Even zweeg ze, waarna ze eraan toe voegde. 'Ik snap dat in een wreed iets als de Spelen een bondgenootschap niet prettig lijkt, maar vraag je eens af hoe groot je overlevingskans is als je het alleen gaat doen.' En daar liet ze dit onderwerp rusten.

Haar ogen gleden naar Lucca, welke met een koppige blik in zijn ogen aan het luisteren was naar het gesprek dat vooral ging tussen Jennifer en Avery. Toch had ze het gevoel dat de jongen het eens wat met Avery en niet echt met haar. 'Ik wil één op één over strategieën praten,' gooide Avery al gauw in de groep toen Jennifer hun opties had opgenoemd. Haar ogen gleden weer naar het meisje, waarna ze knikte. 'Dat is goed. Lucca, dat betekend dat wij dus ook met z'n tweeën zullen bespreken wat we gaan doen.' Hier leek de jongen het niet helemaal mee eens. 'Waarom? Waarom doen we wat zij wil? Wat nou als ik graag wel samen, met z'n drieën, een strategie wil?' Zijn ogen verplaatsen zich van Jennifer naar Avery. 'Of wil je soms niet met mij in een bondgenootschap? Wij komen uit hetzelfde District, we moeten elkaar nu juist steunen!' Jennifer beet op haar lip en keek van Lucca naar Avery. Ze wist heel goed waarom het meisje niet met haar Districtgenoot samen wilde werken. Er kon namelijk maar één van hen naar huis en mocht hun bondgenootschap het tot het einde volhouden, kon je het dan wel over je hart verkrijgen om iemand uit je eigen District te doden? Jennifer wist dat ze het zelf waarschijnlijk wel zou kunnen, maar dan moest je wel kunnen leven met alle blikken en kritiek die je vervolgens te wachten stond als je terug keerde naar huis, want niemand zou het je vergeven. Boos zijn op mensen uit een ander District was gemakkelijk, daar kon je niet veel aan doen, maar als iemand uit je eigen District jouw kind dood had gemaakt, dan was dat verraad van de hoogste gradatie.

Een glimlachje gleed over Jennifer haar lippen toen Avery vroeg dat Jennifer eigenlijk deed als zij in de Arena waren. 'Ik probeer zoveel mogelijk sponsoren voor jullie te winnen. Zelf doen jullie hier ook veel werk voor door middel van het jezelf goed presenteren bij de parade en de interviews, want daar zijn die onderdelen voor; zieltjes winnen. Mensen moeten je door de Spelen heen wíllen helpen. Een goede score op je privésessie zal daarbij ook helpen, want mensen kiezen graag voor de persoon waarvan zij denken dat die voor het meeste spektakel zal zorgen. Op het moment dat jullie in de arena zijn is het mijn taak om mensen ervan te overtuigen jullie sponsoringen te sturen. Ik houd contact met het District via de burgemeester en zorg dat de sponsoringen die binnen komen op het juiste moment bij jullie komen. Ik heb niet altijd controle over de inhoud van de sponsoringen, want mensen sponsoren iets waarvan zij denken dat jullie het nodig hebben, maar soms lukt het om iets los te peuteren bij iemand waarvan ik weet dat jullie het nodig hebben.' Ze keek even zwijgend naar haar twee Tributen. 'Dat is dus een beetje wat ik doe; lobbyen en jullie dag en nacht in de gaten houden.'

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: Taking the train again |

Terug naar boven Go down
 

Taking the train again

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Its time to train ~Anaïs~
» I'll train you my little Graykit
» I just want somebody to train me..
» ♥ How to train your Pokémon!
» I have to catch the train

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: Districten :: District 1 :: District 1 Archief-