Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 I'll give you a fighting chance [Treintopic HG4]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Alexandra Leifsson
Begeleider District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 299
Registratiedatum : 13-03-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Begeleider district 3
Leeftijd: 35

Onderwerp: I'll give you a fighting chance [Treintopic HG4] | di nov 15, 2016 6:41 pm

De twee namen die ze vanmiddag had opgelezen zaten haar niet lekker. Toby Blitz was natuurlijk het broertje-van, maar hij was meer dan dat. Hij was ook gewoon een tiener, die al wat vaker in de problemen was gekomen met dingen als het gooien van stenen. Hij was een op het eerste gezicht vrolijke, blonde knaap met een rondwandelend spiegelbeeld. En het idee dat die twee nu van elkaar gescheiden werden, wellicht zelfs voor altijd, was voor haar al moeilijk. Alexandra kon zich nauwelijks voorstellen hoe het voor Toby zelf moest zijn om zijn tweelingbroer achter te laten. Gelukkig, hoe klein de troost ook was, hadden Toby en Rook een uur de tijd om afscheid te nemen. Het was niet veel, maar het was voor het Capitool al behoorlijk gul. Voor hetzelfde geld hadden ze alle tributen de minuut na hun trekking al weggevoerd, het had Alex in alle eerlijkheid niet verrast.

Dus hoopte ze maar dat het kleine uur, het veel te korte uur, nog wat tijd bood voor wat gemoedsrust. Rook en Toby zouden een zekere kalmte moeten hebben om hun tijd voor de start van de Hongerspelen zo optimaal mogelijk te gebruiken. Elke minuut die gebruikt werd om tactieken te bespreken, te trainen of bondgenootschappen te sluiten kon het verschil maken. Konden een winnaar opleveren. Dus ook de tijd in de trein zouden ze gaan gebruiken om haar tributen subtiel richting het klaar maken voor gevechten op leven en dood te begeleiden. Het was geen makkelijke taak, noch waren de ontvangers erg dankbaar. Maar het was iets wat ze met liefde deed, omdat ze had gezien hoe veel verschil het kon maken. Flaire was een ongericht kanon geweest en dat had ze toch ietwat weten te verminderen, waardoor het roodharige meisje enigszins nadenkend om was gegaan met haar kostbare vuur.

Hopelijk kon ze voor de twee tieners van dit jaar op dezelfde manier een verschil maken. Alex keek op de klok. Nog een kwartier. Ze zette een beeldscherm aan en zocht de herhaling van de Boete op zodat ze de, tja, concurrentie kon bekijken. En nog voordat de tweede naam genoemd werd zat Alexandra volkomen geschokt voor het scherm. Ze vergat zelfs de naam op te schrijven. Niet dat ze die gauw zou vergeten. Russo. Avery Russo. Wát? Hoe was dit mogelijk. Alex maakte meerdere kolommen, met mogelijke bondgenoten en hoe gevaarlijk ze de tribuut inschatte. Avery kon ze helaas niet veel kans geven, als ze zo paniekerig bleef doen. Al was schoppen en schreeuwen wel beter dan volkomen opgeven. Alexandra wist niet of ze het aan zou kunnen wanneer één van haar tributen een bondgenootschap aanging met de derde Russo. Het was nogal confronterend om te zien hoe een familie volkomen kaal werd geplukt.

District 2 was gelukkig minder emotioneel beladen, al zag Geronimo er wel gevaarlijk onvoorspelbaar uit. Maar er was meer drama in district 4, Kasa Locklear. Alweer een familielid. Haar verbazing ging nu over in wantrouwen. Hoe kon dit toch.. Ze had geen tijd om echt terug te kijken, dus bekeek ze de volgende districten. In District 6 was het verdorie wéér raak. Xiomara zag er kil uit, tot ze Cyril een hand gaf. De districten die volgden waren voor haar niet interessant meer, omdat de familie-kwestie maar aan haar bleef knagen. Afolayan en Jones bevestigden haar knagende gevoelens alleen maar. Dit kon niet waar zijn.

Maar de tijd was op. Voor zowel Alex als Toby en Rook. Terwijl het tweetal van hun familie werd gescheiden begaf Alex zich naar de achteruitgang, vanaf waar ze zich bij de tributen voegde. Ze sprak nog niet, omdat er camera’s op hen gericht waren. Pas toen de deuren van de trein open gleden maakte ze een uitnodigend gebaar. “Rook, Toby, na jullie.” Ze vroeg zich af of Avery makkelijk de trein in zou stappen en met die gedachte hield ze haar twee tributen goed in de gaten. Niet dat ze ver zouden komen als ze Avery’s tactiek zouden overnemen – de witte pakken stonden in een halve cirkel om hen heen. In de trein nam ze gauw plaats in een fauteuil, waarnaast haar kopje thee al klaar stond. Alex glimlachte kleintjes. De Avoxen kenden haar voorkeur. Toby en Rook kregen ook gelijk thee, chocolademelk, koffie en allerlei limonades aangeboden op een metalen kar, al konden de Avoxen natuurlijk niet spreken om hun drank voorkeur te vragen. “Neem wat je wilt en ga dan gauw zitten. De trein vertrekt zo en het gaat behoorlijk snel,” waarschuwde ze hen.

Terwijl Alex haar thee dronk nam ze even een moment van rust voordat ze haar gebruikelijke introductie begon. “Mijn naam is Alexandra Leifsson, maar jullie mogen me Alexandra of Alex noemen. Dit is mijn derde jaar als volledige begeleider en ik ga mijn uiterste best doen om jullie kansen in de Arena te vergroten.” Dat was een saaie introductie, maar meer adrenaline pompende verhalen zouden alleen maar stress geven. De trein vertrok ondertussen en versnelde behoorlijk hard tot er een regelmatige snelheid bereikt werd. Alex was het wel gewend nu, maar ze hield haar tributen goed in de gaten om te zien of ze last kregen van wagenziekte.

“Als jullie begeleider is het mijn taak jullie belang voorop te stellen. Dat kan ik doen door bijvoorbeeld advies te geven over jullie sterke en zwakke punten. Dit kan ik één op één doen of met jullie tegelijkertijd. Over het algemeen zijn samenwerkingen tussen districtgenoten erg succesvol, dus zou mijn aanbeveling zijn dat jullie elkaar helpen waar mogelijk.” Natuurlijk moest hun focus bij henzelf liggen, maar ze waren iets minder vijanden van elkaar dan van de andere tributen. Dat was iets wat de data van eerdere jaren liet zien en ja, als nerd uit District 3 hield ze wel van zulke patronen. “Maar voel je vrij om nu of op welk moment dan ook aan te geven dat je liever deels of geheel alleen begeleid wil worden. Rook? Toby?” Uitnodigend keek ze haar twee tributen aan, hopend dat ze zich vrij voelden om een eerlijk antwoord te geven.


OOC: Treintopic! c:

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Toby Blitz
District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 216
Registratiedatum : 18-08-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Hangjongere
Leeftijd: 15

Onderwerp: Re: I'll give you a fighting chance [Treintopic HG4] | di nov 15, 2016 8:14 pm

Het voelde haast onwerkelijk toen er op de deur werd geklopt en aan werd gekondigd dat het tijd was om te gaan. Was het uur nu al voorbij? Het was zo snel gegaan. Even slikte de jongen en wierp een blik op zijn tweelingbroer en grote zus. Voor een laatste keer omhelsde hij hen. Niet één voor één, maar tegelijk. Het was vermoedelijk de eerste keer ooit dat de Blitz-kinderen elkaar in een groepsomhelsing hadden vastgehouden, maar het voelde nu toepasselijk. Precilla, tien centimeter kleiner dan de jongens, werd bijna door Toby en Aron ingesloten. Even sloot de jongen zijn ogen, waarna hij hen allebei los liet toen er voor de tweede maal op de deur werd geklopt en er nu ook open werd gedaan. Een Vredesbewaker kwam binnen en gebaarde dat hij nu moest vertrekken, want anders kwam hij hem halen. ‘Let goed op elkaar,’ sprak Toby met duidelijke stem tegen Aron en Pris, waarmee hij voor het eerst in zijn leven zijn zus weer als zus erkende. Nu moest het echter ook wel gebeuren, want Aron en hij waren zo lang samen geweest, dat hij niet zeker wist of de jongen het alleen zou redden. Met rechte schouders liep de jongen naar de deur, waar hij nog een laatste blik wierp op zijn zus en tweelingbroertje. ‘We zien elkaar snel weer,’ sprak hij met een glimlach, waarna hij de gang op stapte en verdween.

Met geheven hoofd en rechte rug en schouders liep Toby naar de uitgang van het gebouw waar hij meteen door een horde camera’s werd begroet. Rook en Alexandra waren ook aanwezig en de vrouw gebaarde al gauw dat ze aan boort van de trein mochten stappen. Niet dat ze veel keus hadden, aangezien ze waren omsingeld door Vredesbewakers. Toby stapte naar voren en ging aan boord van de trein. Meteen had hij het gevoel dat hij in een andere wereld terecht was gekomen. Overal om hem heen was de luxe van het Capitool te zien en hij besefte zich eens te meer hoe arm het District eigenlijk was. Hij balde zijn vuisten en zijn kaakspieren spanden zich toen hij woede in zich op voelde borrelen. Wat was het toch oneerlijk verdeeld! Voor hij zich daar echter verder op kon focussen kwamen er opeens twee jonge mensen op hem af met een kar vol met verschillende drankjes. ‘Neem wat je wilt en ga dan gauw zitten. De trein vertrekt zo en het gaat behoorlijk snel,’ sprak Alexandra vanuit een luxe stoel. Toby had niet veel oog voor het drinken op de kar, maar wel voor het tweetal tegenover hem. Geen van beide sprak en langzaam maar zeker begon bij Toby een herinnering op de borrelen. Een herinnering aan één van de straffen die waren uitgedeeld aan rebellen die levend door het Capitool waren gevangen tijdens de Donkere Dagen. ‘Avox,’ mompelde de jongen toen het woord bij hem naar boven kwam. Eén van de twee tegenover hem kon niet anders dan een knik geven.

Vol afschuw zat Toby even later in een stoel tegenover Alexandra, voor hem op tafel een beker warme chocolademelk en zijn gedachten nog altijd bij de twee Avoxen van daarnet. Hij had er verhalen over gehoord, enkel verhalen, maar hij had nooit geweten dat het ook echt waar was; het Capitool maakte Avoxen van hen die rebelleerden. De jongen werd uit zijn gedachten gehaald toen Alexandra het woord nam en zich (geheel overbodig) ging voorstellen aan hem en Rook. Alsof hij niet wist wie de vrouw was. Vervolgens vertelde ze dat het haar taak was om hen te adviseren op hun sterke en zwakke punten. Dit kon één op één of gezamenlijk. Toby wierp een blik opzij naar Rook. Het meisje zag er stoerder uit dan bijvoorbeeld Precilla, maar de jongen wist niet of hij met een meisje kon en/of wilde samenwerken. Daarbij vocht en werkte hij al zijn hele leven samen met Aron. Ze waren zo volledig op elkaar ingespeeld dat hij niet zeker wist of hij wel met iemand anders samen kon werken. Wat hij echter wel wist, was dat hij het in zijn eentje niet zou kunnen. Hij was teveel gewend aan iemand die zijn rug dekte, waardoor hij nooit achterom keek. Dat kon wel echt een probleem gaan worden in de arena. Alexandra raadde hen aan om vooral samen te werken in de arena, iets wat de jongen begreep, maar wat ook lastig was, want stel dat zij met z’n tweeën overbleven. Wat dan? Mensen doden die je niet kende was één ding, maar het doden van een Districtgenoot was toch wel weer een heel ander verhaal.

Even dacht Toby na over zijn opties, maar hij kon gewoon niet om zijn eigen zwakke punt heen; hij had iemand nodig die zijn rug dekte, maar dan wel iemand die hij kon vertrouwen. De vraag was, was Rook die persoon? ‘Ik denk, persoonlijk,’ begon de jongen terwijl hij voorover leunde, zijn bovenarmen op zijn benen liet rusten en zijn handen ineen vlocht, ‘dat het fijn zou zijn om deels samen en deels alleen begeleid te worden. Een bondgenootschap lijkt me een goed idee, want er gaan hoe dan ook meer bondgenootschappen gesloten worden, dat zie je bij iedere Spelen weer, en als je dan alleen bent dan overleef je dat gewoon niet.’ Hij keek even van Rook naar Alexandra. ‘Als we samen willen werken, dan zullen we gewoon samen begeleid moeten worden, maar ik denk dat we ook niet moeten vergeten dat er maar één van ons naar huis kan. We zullen dus ook een stukje alleen moeten om te kunnen overleggen wat we doen als we in een situatie terecht komen waar we niet om elkaar heen kunnen.’ Man wat klonk hij wijs, waar kwam dit allemaal vandaan? Hij zweeg even en keek toen opzij naar Rook. ‘Ik weet niet hoe jij erover denkt, maar ik vind het altijd wel prettig als er iemand is die mijn rug dekt.’ Zoals Aron altijd voor mij deed, en ik voor hem.

OOC: Post 45# 41.654 / 50.000

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Rook Olsen
District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 96
Registratiedatum : 22-10-16
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep:
Leeftijd: 17

Onderwerp: Re: I'll give you a fighting chance [Treintopic HG4] | di nov 15, 2016 9:12 pm

Ze had haar afscheid van haar familie en vrienden vrij kort gehouden en stond daardoor zelfs een tijd alleen in de kamer te wachten tot ze werd opgehaald. Terwijl ze naar buiten staarde vroeg ze zich af of ze het langer had moeten maken. Misschien was dit wel de laatste keer geweest dat ze hen had kunnen zien. Aan de andere kant, had het veel zin gehad? Wat maakte een halfuurtje meer of minder nu uit? Eigenlijk was afscheid iets wat ze liever snel achter de rug had, anders zouden ze daar maar zitten, tot uiteindelijk iedereen huilde en het nog veel zwaarder was om uiteindelijk daadwerkelijk van elkaar gescheiden te worden. Kort was beter. Dan leek het minder officieel. Nu was het gewoon alsof ze elkaar gedag hadden gezegd om elkaar snel weer te zien. En was dat niet ook zo? Ze ging immers winnen, had ze tegen Anna gezegd. Ze kon zichzelf nu niet toestaan om iets anders te denken.

Uiteindelijk was het dan tijd om te gaan. Een Vredebewaker leidde haar naar buiten. Oh ja, de camera's. In de afscheidsruimte was het stil geweest, maar het mediacircus was nu echt begonnen. Toby kwam er ook aan en Rook stapte na hem in de trein. Het voertuig was prachtig vanbinnen, rijker dan iedere ruimte die ze ooit had gezien. Het was nu al duidelijk dat ze de laatste dagen voor de Spelen tussen luxe door zouden brengen. Hun drankjes werden gebracht door Avoxen, wat meteen de verhalen die rondgingen over deze gestrafte rebellen bewees. Toby leek vervuld van afschuw, maar Rook reageerde niet echt op het feit. Ze had wel medelijden met ze, maar ergens hadden ze het ook over zichzelf afgeroepen. Het toonde in ieder geval maar weer aan dat rebellie nergens toe diende.

De zachte stoel was heel wat anders dan de houten stoelen die Rook kende en het voelde wat onwennig om ergens op te zitten waar je zo diep in wegzakte. Alsof de stoel je opslokte. Ze nipte aan haar thee terwijl haar blik tussen Alexandra en Toby heen en weer ging. Vooral de jongen probeerde ze te observeren. Haar districtgenoot, medeslachtoffer, rivaal, maar tevens mogelijke bondgenoot. Als er één tribuut was van wie ze zo veel mogelijk te weten kon en moest komen, was hij het wel.
Alexandra stelde zich voor, wat niet echt nodig was. Rook was blij dat hun begeleider ervaring had. De vrouw had al eens een winnares mee terug mogen nemen, misschien kon ze dat nu nog een keer doen. Ze ging verder door hen voor te leggen in hoeverre ze samen begeleid wilden worden of alleen. Rook keek naar haar medetribuut en besloot eerst maar eens af te wachten wat hij erover te zeggen had. De jongen leek goed na te denken voor hij iets zei en zijn woorden klonken weloverwogen. Alleen al de manier waarop hij het zei gaf Rook het idee dat hij geen slechte bondgenoot zou zijn. Hij stond er in ieder geval voor open en het feit dat hij nadacht voor hij iets zei vond ze ook geen slechte eigenschap. "Het lijkt mij ook prettig om de Spelen te beginnen met een samenwerking waar je al aan hebt kunnen werken", beaamde ze. "Maar laten we niet te veel informatie met elkaar delen voor we zeker weten dat een samenwerking tussen ons een kans van slagen heeft." Toby Blitz was en bleef een broer van Flaire Blitz, en die had Rook niet echt een persoon geleken met wie ze snel een bondgenootschap zou vormen. Het was nog maar afwachten hoe veel van Flaires... vurige temperament deze jongen deelde. "Wie zijn de anderen?" vroeg Rook daarna aan Alexandra. De andere kinderen die de Arena in gegooid zouden worden. De kinderen die ze dood moest zien te krijgen. Ze wist niet op wat voor mensen ze hoopte. Een Arena vol twaalfjarigen? Dat zou haar aan de ene kant wel mooi uitkomen, maar om eerlijk te zijn wist ze niet of ze in zo'n scenario wel in staat zou zijn om al die kleine kinderen te vermoorden, hoe groot haar overlevingsdrang ook was.

_________________
Hearts will dream again
Lungs will breathe in


Wash away the sins
It's where it begins

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Alexandra Leifsson
Begeleider District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 299
Registratiedatum : 13-03-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Begeleider district 3
Leeftijd: 35

Onderwerp: Re: I'll give you a fighting chance [Treintopic HG4] | do dec 22, 2016 9:14 pm

Alex zag hoe Toby zich verbaasde over de Avoxen. Een gevoel wat ze maar al te goed herkende. Maar er was geen tijd om na te denken over het afschuwelijke lot van de jonge mensen, die zo wreed van hun spraak waren beroofd. Er stonden hier twee levens op het spel waarvan ze er wellicht één kon redden. Alexandra nam plaats en begon te spreken. Over de toekomst, hoe lang of kort die voor hen ook zou zijn. De eerste weken stonden nog vast – en behoorlijk vol gepland met een toer, trainingen en interviews.
Ze merkte dat ze een tikkeltje afstandelijk was tegen Rook en Toby, anders dan de voorgaande jaren. Alex probeerde zichzelf voor te houden dat dat was zodat ze hen op de objectief beste manier kon helpen, een redenering die bij haar redelijk pragmatische levensvisie paste. Maar ergens was het ook wel uit zelfbescherming. Zodra ze connecties begon te maken, karaktertrekjes in haar tributen begon te zien, deed afscheid nemen veel meer pijn. Alles werd dan persoonlijk en de wetenschap dat zelfs als ze een winnaar mee terug nam één van hen nooit meer terug zou komen knaagde nog heviger aan haar. Nee, ze kon maar beter professioneel blijven. Dat was beter. Voor iedereen.
Het was misschien saai. Maar saai was tenminste wel duidelijk.

Het antwoord van Toby was eveneens erg duidelijk. Alexandra knikte, merkte dat zijn nadenkende antwoord zeer waardeerde. Hij was in ieder geval niet zwijgzaam of dom, en dat waren twee eigenschappen die bij onder andere de interviews goed te pas zouden komen. Als hij zou zeggen wat de mensen wilden horen... Ze maakte een mentale aantekening het daar goed over te hebben. “Dat klinkt als een gulden middenweg tussen samenwerking en zelfstandigheid,” concludeerde Alexandra met een zachte glimlach. Ze zou maar niet ingaan op het feit dat de kans dat ze als laatste twee over zouden blijven behoorlijk klein was – en in alle eerlijkheid het beste scenario waar ze op konden hopen. Altijd als bondgenootschappen zich vervroegd opbraken, door geweld of door afgesproken afscheid,  “En Rook, om die vraag te beantwoorden is het denk ik het beste als jullie het zelf zien. Ik zet de opname op, dan stel ik voor dat ik dan allereerst afzonderlijk spreek, en we daarna wat eten en gezamenlijk overleggen.”

Alexandra bediende de knopjes van een zwarte afstandsbediening met groot gemak, waarna een stuk van de muur plotseling openklapte en een groot TV scherm tevoorschijn toverde. Het scherm flitste aan en de presentratice leidde de trekking van District 1 in. Alexandra wist al wat er zou komen, waardoor ze voornamelijk mee keek naar het scherm terwijl ze probeerde onopvallend haar tributen en hun reacties te observeren. Nadat Avery’s naam genoemd was voelde ze alsnog een onprettig, mistroostig gevoel in haar maag. “Familieleden lijken een thema te zijn dit jaar,” gaf ze aan. Niet alleen Toby of Avery. Maar daar zou het tweetal vanzelf achter komen terwijl de Boete verder werd uitgezonden. Het knaagde nog steeds aan haar. Hoe. Hoe was dit statistisch gezien mogelijk? “Toby, ik stel voor dat wij hier samen blijven zitten – Rook, dan kun jij je even terugtrekken in één van de kamers in de achterkant van de trein. De rode knoppen op de muren roepen een bediende op. Voel je vrij om nieuwe kleding uit de kasten te kiezen, mocht je daar behoefte aan hebben. Tenzij jullie graag eerst nog wat kwijt willen over de andere tributen.” Ze nam het woord tegenstanders expres niet in de mond, omdat ze wist dat het voor hen voordelig zou zijn om open te staan voor samenwerkingen met anderen. Maar ook dat was natuurlijk maar tijdelijk. Hoe dan ook, Alexandra was zeer benieuwd wat het niet-zo-kleine broertje van Flaire te bespreken had.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Toby Blitz
District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 216
Registratiedatum : 18-08-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Hangjongere
Leeftijd: 15

Onderwerp: Re: I'll give you a fighting chance [Treintopic HG4] | vr jan 06, 2017 11:10 am

Alexandra noemde zijn voorstel een gulden middenweg en Toby knikte met een klein glimlachte. Een middenweg was het wel inderdaad, maar of die echt gulden was? De enige gulden middenweg voor Toby was dat hij mocht vechten samen met Aron, maar dat zat er helaas niet in, dus zou hij het zo lang met Rook moeten doen. Als het meisje het daar ten minste mee eens was. Dit was gelukkig het geval, maar het meisje benoemde ook dat ze nog niet te veel van elkanders strategie moesten weten tot ze zeker wisten dat een bondgenootschap ging werken. Toby knikte weer. Prima wat hem betreft. Het was fijn om te zien dat Rook niet een hysterisch gestrest meisje was, maar echt iemand die haar rust kon bewaren en nadacht over de situatie. Perfect, want dat was wel iets wat je nodig had als je meedeed aan de Spelen. Paniekerig doen en hysterisch rondrennen was nu niet echt de beste manier om hiermee om te gaan. Dan maakte je het alleen maar erger voor jezelf. Rook vroeg ondertussen naar de andere deelnemers, waarop Alexandra voorstelde om naar de opname van de Boeten te gaan kijken. Daarna één op één overleggen en vervolgens wat eten en als groep overleggen. 'Prima,' sprak Toby, waarna hij zijn ogen op een stuk van de muur richtte waar opeens een tv-scherm uit tevoorschijn kwam. Toch lichtelijk onder de indruk keek Toby naar het immens moderne toestel dat ongetwijfeld in hun District was gemaakt. Het scherm ging aan en al gauw kwam de begeleidster van District 1 in beeld. De eerste naam was al meteen een achternaam die bij Toby een belletje deed rinkelen. Hadden er al niet eerder mensen in de arena gezeten met die achternaam? Alexandra beaamde deze gedachte door te benoemen dat "familieleden een thema leken te zijn dit jaar". Even wierp de jongen haar een verbaasde blik toe. Dus hij en Avery waren niet de enige? Dat kon nog eens een probleem worden dan.

Stilzwijgend keek de jongen toe hoe de ene na de andere tiener zijn toekomst in duigen zag vallen. Er was een verscheidenheid aan tieners dit jaar; van jonge kinderen tot tieners die net niet de dans hadden weten te ontspringen. Alexandra had ook gelijk; naast Toby en Avery waren er nog drie anderen die al eens eerder een familielid aan de Spelen hadden verloren, maar Avery was de enige die als derde kind uit hetzelfde gezin meedeed. Dat maakte haar al meteen iemand om rekening mee te houden, al deed haar optreden bij de Boete anders vermoeden. Toby had nog maar zelden zo'n ontsnappingspoging gezien tijdens een Boete, al was er voorgaande jaren al vaak genoeg stennis geschopt. De jongen zat echt te wachten op het moment dat een ouder zich naar voren zou werpen om zijn kind te redden, al zou die ouder dan hoogstwaarschijnlijk ter plekke worden neergeschoten. Dat was dan ook weer niet een beeld waarmee je je kind de arena in wilt sturen; een van je ouders voor je ogen dood geschoten en dan zelf je dood tegemoet in de arena. Maar de vraag was; zou je dan juist harder strijden om te overleven, of het gewoon opgeven? Beide strategieën waren de afgelopen jaren al gebruikt in de arena; strijdend ten onder gingen de meesten, maar er waren ook Tributen, zoals Oliver twee jaar geleden, die het gewoon al meteen op hadden gegeven. Zelf ging hij voor de eerste strategie; strijdend ten onder gaan en het liefst gewoon strijdend naar de overwinning. Hij was niet van plan om Aron alleen achter te laten in deze schijtwereld, ook al was Precilla er nu om op hem te letten. Toch vroeg hij zich af hoe zijn zus het klaar wilde spelen om haar veel grotere kleine broertje in bedwang te houden. Zij had namelijk een baan en Aron was, als echte hangjongere, altijd op weg naar problemen. Ze zou hem alleen in het gareel kunnen houden als ze hem aan het werk kreeg ergens. Bij die gedachte verscheen er een klein, scheef lachje op zijn mond; hij wenste zijn zus veel succes.

Toby keek op uit zijn gedachtegang toen Alexandra opeens tegen hem sprak. De Boeten waren allemaal voorbij gekomen en het was tijd om te overleggen. Toby had zo op het eerste oog niet veel te zeggen over de Tributen. 'Er zitten wat gevaarlijke mensen tussen en heel wat ongevaarlijke,' was het enige wat de jongen zei. Nadenkend staarde hij naar de salontafel voor hem terwijl hij wachtte totdat Rook weg was gegaan. Zodra hij alleen was met Alexandra keek hij op naar de vrouw met het beschadigde gezicht. Hij kende haar nu al ruim drie jaar, maar alleen van gezicht en ook alleen maar, omdat zij al van dag één werkte als begeleider van het District. Waarom ze voor deze baan had gekozen wist hij niet en ergens deed het er voor hem ook niet toe. Zolang ze haar werk maar deed en haar uiterste best ging doen om hem levend thuis te krijgen. Afwachtend keek hij naar de vrouw, want hij wist niet goed wat hij nu met haar moest bespreken. Ergens voelde hij opeens de neiging om over Flaire de praten. Alexandra was immers de laatste die Flaire levend had gezien en gesproken voordat ze de Arena in was gegaan. Een plotselinge brok in zijn keel slikte hij wat moeizaam weg, waarna hij wat haperend zijn vraag probeerde te formuleren. 'Uhm, hoe.. wat heb je... uhm.. hoe ging het met Flaire twee jaar geleden?' Wat ongemakkelijk keek hij weg van Alexandra en krabde even aan zijn hoofd. 'Sorry, ik weet dat dit gesprek is bedoeld om mijn strategie te bespreken maar..,' even staarde hij weer naar de tafel, waarna hij zijn ogen weer op Alexandra richtte, '..jij bent de laatste die haar gezien en gesproken heeft voordat ze de Arena in is gegaan.' Even zweeg hij, maar voegde er toen nog snel aan toe, 'Nog bedankt dat je haar hebt gecremeerd. Ik weet zeker dat ze dat gewaardeerd heeft.'

OOC: Sorry dat het zo lang duurde!

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Rook Olsen
District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 96
Registratiedatum : 22-10-16
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep:
Leeftijd: 17

Onderwerp: Re: I'll give you a fighting chance [Treintopic HG4] | vr jan 06, 2017 4:46 pm

Hun begeleider leek het ook eens te zijn met Toby's idee en stelde voor dat ze na het bekijken van de Boetes eerst met hen afzonderlijk zou spreken, waarna ze met zijn allen konden overleggen. Zodra Alexandra op een knopje van de afstandbediening drukte, klapte de muur open en verscheen een hypermodern televisiescherm. De beelden van de Boetes in de verschillende districten hadden een uitstekende resolutie. Je kon de opluchting en de wanhoop op gezichten zien verschijnen zodra er een naam werd genoemd. Zoals Alexandra opmerkte zaten er veel familieleden van eerdere tributen bij. Dan was Toby dus niet de enige. Rook wreef over de muis van haar hand, door deze ontwikkeling weer beseffend dat Jay nog vele Boetes te gaan had. Ze vroeg zich af of het die mensen een voordeel zou opleveren. Misschien hadden de Capitoolbewoners meer sympathie met iemand die al een broer of zus verloren had, of konden ze hun namen makkelijker onthouden, waardoor deze kinderen meer kans hadden op sponsoringen. Maar misschien zou het ook wel geen invloed hebben. Capitoolmensen dachten anders dan districtbewoners, meende Rook, en ze wist niet hoe ze zouden redeneren. Ze probeerde de namen van de andere tributen zo goed mogelijk te onthouden. Bij Gwendolyne Jones - ook al een zus van een eerdere tribuut - zag ze dat zij niet de enige was met een zus die tekeerging. Nadat ze het laatste district gehad hadden, keek Rook even opzij naar Toby, die opmerkte dat er zowel gevaarlijke als ongevaarlijke mensen bij zaten. Ze begreep wat hij bedoelde. Die jongen uit 2 zag er heel wat bedreigender uit dan dat vrolijke kleine meisje uit 7. "Niemand is ongevaarlijk", zei ze toch. Die kleine kinderen zouden niet winnen, maar als ze een beetje handig waren en geluk hadden, zouden ze zomaar iemand mee het graf in kunnen trekken.

Alexandra zou eerst met Toby praten en stuurde Rook naar een van de kamers achterin de trein. Rook stond zwijgend op en liet de twee alleen. De kamer waar ze uitkwam was zo mogelijk nog luxer ingericht dan de ruimte waar ze zich net in hadden bevonden. Ze opende wat kasten, die propvol hingen met de meest monsterlijke creaties die de kleermakers in het Capitool maar hadden kunnen verzinnen. Rook had weinig behoefte aan een nieuwe outfit, maar de airconditioning in de trein stond wat hoger ingesteld dan ze prettig vond, dus zocht ze naar iets warms om aan te trekken. Dat er waarschijnlijk ook een uitgebreid bedieningspaneel was waarop je de temperatuur in de ruimte in kon stellen, kwam niet in haar op. Ze trok een sneeuwwit vest van een of andere luxe wolsoort uit de kast en trok het aan. Het kledingstuk was werkelijk belachelijk zacht en rook een beetje zoetig, als hyacinten. Met een zucht zeeg ze neer in weer zo'n opslokstoel en probeerde ze wat na te denken over wat komen ging.

_________________
Hearts will dream again
Lungs will breathe in


Wash away the sins
It's where it begins

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Alexandra Leifsson
Begeleider District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 299
Registratiedatum : 13-03-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Begeleider district 3
Leeftijd: 35

Onderwerp: Re: I'll give you a fighting chance [Treintopic HG4] | ma jan 09, 2017 10:48 pm

De boete ging dit maal langzamer dan toen ze het daarstraks bekeken had, maar dat was niet erg. Het gaf haar meer tijd hun reacties te bestuderen. Of ze geschokt waren, of juist onbewogen. Ze wilde graag een inschatting maken van hun emotionele stabiliteit, want Alexandra meende dat dat één van de belangrijkste eigenschappen was voor een tribuut. Als je sterk was had je een streepje voor – totdat je te sterk was en meerdere mensen zich tegen je keerden. Dat was iets wat onder andere Lincoln en Gabe op een onprettige manier hadden moeten ontdekken.

Toby’s gezicht bleef stoicijns, tot hij rond het einde van de show een klein glimlachje liet zien. Alex vroeg zich kort af of hij om de Boete moest lachen, en zo ja, waarom dan. De verandering in zijn houding toen zij weer het woord nam maakte echter dat ze vermoedde dat hij in
gedachten verloren was geweest. Begrijpelijk ook, herinneringen aan thuis zouden zich de aankomende dagen prominent in hun hoofd positioneren en om aandacht te vragen. Aan hen de taak er op een gezonde manier mee om te gaan en waar mogelijk kracht te putten uit de heimwee. Toby sprak wederom als eerste, al was ze ditmaal niet zo onder de indruk van zijn analyse. Ach, misschien hield hij de details bewust voor zich. En anders zou hij nog altijd de tijd hebben een compleet beeld van de tributen te vormen zodra ze in het Capitool waren. Rook’s toevoeging was kort, maar bevatte een krachtige kern van waarheid. “Zeker. Het is belangrijk vertrouwen te hebben in jezelf en je vaardigheden, maar iemand onderschatten kan je duur komen te staan.” Alexandra zweeg kort, maar bedacht zich dan dat ze nog één stukje raad mee wilde geven voor ze Rook wegstuurde. “Zodra je in een gevecht verzeild raakt loop je gevaar, zelfs als je iemand gemakkelijk aan kan kunnen ze je nog verwonden en daarmee je kansen ernstig verminderen. Al zorgt een gewonnen gevecht wel voor meer kansen op sponsoringen.. Maar dat is iets waar we later nog wel op terug komen.”

In stilte keek ze Rook na, die door de trein liep met een geruststellend vaste pas. De trein was redelijk stabiel, maar de snelheid zorgde toch dat je op moest passen niet uit balans te raken. Zo. En dan nu hun eerste tactische gesprek. Welke verwachtingen zou hij van haar hebben? Zij wist in ieder geval al wel dat ze van hem een hele hoop verwachtte. Toen Toby stil bleef keek ze hem bemoedigend aan. Ze moest de neiging onderdrukken zelf het woord te nemen, zij had nu wel genoeg gezegd. En daarbij was ze erg benieuwd waar hij het over wilde hebben, aangezien hij het idee van aparte overleggen had geopperd.

Zijn eerste gespreksonderwerp.. Had ze aan kunnen zien komen. Zijn zusje. Alexandra vond het moeilijk het erover te hebben met anderen, omdat die altijd met het stigma van de Roodharige Gek aankwamen, maar bij Toby was dat gelukkig niet het geval. Alex werd er wel een beetje emotioneel van, in zijn stem klonk geen haat of verwijt door, dat ze zijn zusje niet terug gebracht had. Hij wilde gewoon horen over zijn zus. En dat was zijn goed recht. “Maak je geen zorgen, Toby, ik snap dat je het graag over haar wilt hebben. En ik wil je graag over haar vertellen.” Ze nam even de tijd om de herinneringen toe te laten in haar hoofd, voordat ze begon te vertellen. “Flaire was.. Vurig, zoals je vast wel weet. In het begin probeerde ik haar te temmen, nou, dat was natuurlijk geen succes..” Een melancholische glimlach gleed over haar gezicht. Op het moment zelf was het ontzettend frustrerend geweest, opgescheept zijn met een onvoorspelbare wilde meid en een depressieve jongen. Maar tijd maakte alle scherpe randjes wat vlakker en ze kon er nu met warmte aan terug denken hoe Flaire zich uiteindelijk toch open had gesteld voor advies. En voor Sköll. “Daarna heb ik enkel haar energie in de juiste richting gestuurd, haar verteld dat het geen goed idee was het podium in de fik te steken, dat soort dingen. Ze leek er wel wat van mee te nemen, al bleef ze natuurlijk zichzelf.”

Alexandra draaide zich naar het salontafeltje en pakte haar notitieblok erbij. Veel van de blaadjes waren al helemaal volgeschreven en getekend met ideeën en lijstjes over vanalles. Ook voor Toby en Rook had ze lijstjes met belangrijke vragen opgeschreven, waar ze nu rustig aan begon. “Vertel, Toby, ben jij net zo koppig als je zus? En zou je me misschien wat kunnen vertellen over jouw doen en laten, waar ben je goed in, slecht in.. Werk je graag samen? Ben je een leider of kijk je eerder toe?” Een aantal van de vervolgvragen die ze had opgeschreven waren nogal rechtoe rechtaan en ze moest nog even inschatten of Toby daar mentaal klaar voor was – zomaar beginnen over wat denk jij dat je fataal kan worden? was niet heel handig als dat alleen maar tot paniek of nachtmerries zou leiden. “Zoals je hoort heb ik nogal wat vragen opgeschreven. Het is geen interview – dat komt in het Capitool nog wel – of ondervraging, vertel op basis van mijn vragen maar gewoon wat je met me wilt delen en dan probeer ik je zo goed mogelijk te helpen.” Het laatste wat ze wilde was dat haar tributen zich afsloten omdat ze zich ondervraagd voelden. Ze waande zich af en toe een psycholoog, maar Alexandra wist dat ze met deze vragen een betere inschatting kon maken van de tactieken die bij een persoon pasten. En daarmee maakte ze de kansen op overwinning beter. Kansberekening van een menselijk moord spel. Daar ging het uiteindelijk allemaal om. Dat was haar taak: Om de kansen van haar tributen in hun voordeel te laten uitkomen.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Toby Blitz
District 3
avatar

PROFIELAantal berichten : 216
Registratiedatum : 18-08-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Hangjongere
Leeftijd: 15

Onderwerp: Re: I'll give you a fighting chance [Treintopic HG4] | ma jan 16, 2017 1:14 pm

Toby keek op toen Rook zijn uitspraak aanvulde en knikte toen ook Alexandra beaamde dat je tegenstander onderschatten je duur kon komen te staan. Daar hadden ze beide natuurlijk gelijk in, want iedere Tribuut daar in de arena wilde graag naar huis en zou hoe dan ook een blokkade vormen voor anderen op de weg naar huis. De ander onderschatten was gevaarlijk, maar de ander overschatten was ook weer niet goed. Ze moesten de komende dagen in het Capitool gewoon goed de tijd nemen om hun tegenstanders te observeren zodat ze konden zien wie wat waard was. Voor hetzelfde geld hadden de kids die Toby nu als ongevaarlijk had bestempeld één of ander geheime vaardigheid die hij niet had zien aankomen (al leek dat bij sommigen wel erg ver gezocht). Hij zou moeten afwachten en zien wie een bedreiging zou vormen (en wie niet), en wie hij eventueel in een bondgenootschap met hemzelf en Rook wilde. Toby richtte zijn ogen op Alexandra terwijl rook de kamer verliet. In de korte tijd samen had hij al door dat de vrouw voor hem slim was, maar ook zei waar het op stond. Dat was iets wat hij wel prettig vond, want binnen al die circusachtige dingen van het Capitool was een beetje helderheid zeker niet onhandig. Ja, hij mocht haar wel en dat was ook de reden dat hij het gevoel had dat hij met haar wel over Flaire kon praten.

Wat onhandig was hij over Flaire begonnen en het deed hem goed te horen dat Alexandra graag over haar wilde vertellen. Hij keek haar met een kleine glimlach aan; de vrouw was waarschijnlijk de eerste (naast hemzelf en Aron) die hij ooit had horen zeggen dat ze "graag over Flaire wilde vertellen". Niemand had ooit over Flaire willen praten, laat staan graag. 'Flaire was.. Vurig, zoals je vast wel weet,' begon Alexandra en Toby grinnikte even. Ja, zijn zus was een vurig type geweest. 'In het begin probeerde ik haar te temmen,' vervolgde de vrouw, 'nou, dat was natuurlijk geen succes..'. Toby grinnikte nogmaals. 'Haha nee dat kan ik me voorstellen! Flaire was nooit echt te temmen, zelfs niet door onze ouders.' Met een glimlachje op zijn lippen luisterde hij verder naar Alexandra, wie vertelde dat ze het temmen achterwege had gelaten en Flaire simpelweg de juiste kant op had geprobeerd te sturen. 'Wilde ze echt het podium in brand steken?' lachte hij toen de vrouw dat punt benoemde. 'Dat klinkt wel als iets wat ze zou doen ja.' Even zweeg hij terwijl herinneringen aan zijn roodharige zus de revue passeerden.

Voor de tweede keer die dag haalde Alexandra hem uit zijn gedachten door tegen hem te praten. De jongen keek op en zag dat de vrouw een notitieblok had gepakt en hem een aantal vragen begon te stellen. Bij de eerste vraag moest hij al lachen. 'Als ik onze zus Precilla moet geloven ben ik ontzettend koppig, maar dat komt vooral omdat ik het niet met haar eens ben en dus nooit naar haar luister. Ik trek vooral mijn eigen plan, doe wat ik wil doen en waarvan ik denk dat het goed is. Als iemand het daar niet mee eens is en wil dat ik het anders doe, prima, maar dan moet ik wel overtuigd worden van het feit dat anders beter is, want anders ga ik gewoon door met waar ik mee bezig ben.' Even zweeg hij, waarna hij eraan toevoegde, 'Ik ben niet koppig, ik ben gewoon eigenwijs.' Een grijns speelde rond zijn lippen. 'Waar ik goed in ben? Uh Freerunnen. Dus lange stukken rennen, klimmen, duiken, rollen, flips maken, door smalle doorgangen komen. O en vechtsport ben ik ook best wel goed in. Waar ik slecht in ben is over mijn schouder kijken. Ik ben opgegroeid met mijn tweelingbroer in mijn rug en ik ben dus gewend dat hij me altijd dekt van achteren. Daardoor neem ik sneller risico's, omdat ik weet dat hij mijn rug heeft.' Toby zweeg weer en keek naar zijn in elkaar gevlochten vingers. 'Dat gaat voor mij in de arena mijn grote zwakke punt worden. Dat en dat ik nooit heb leren vechten met echt grote wapens en ik denk ook niet dat het haalbaar is dat in een paar dagen te leren. Dus... Welke tips heb je voor me?' vroeg hij uiteindelijk met een glimlach.

OOC: Het voelt echt alsof Toby met iedere post opgroeit..

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: I'll give you a fighting chance [Treintopic HG4] |

Terug naar boven Ga naar beneden
 

I'll give you a fighting chance [Treintopic HG4]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Fighting Techniques
» Mine! Mine! Give my food! Jum-jum! D:
» Give away..
» Give me tippies ^^
» Big Give Away~ Lente schoonmaak!

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: Districten :: District 3 :: De Stad-