Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 Hup Lucca en Avery!

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Amathist Jewel
Begeleider District 1
avatar

PROFIELAantal berichten : 41
Registratiedatum : 01-11-16
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Begeleider District 1
Leeftijd: 29 Jaar

Onderwerp: Hup Lucca en Avery! | di jan 31, 2017 11:51 am

Amathist moest toegeven dat hij zich best gespannen voelde. De Spelen zouden vandaag beginnen, wat betekende dat het tijd was voor Avery en Lucca om te strijden voor hun leven en de eer van het District. De jongeman hoopte van harte dat met name Avery nu de knop om ging zetten en zou laten zien wat ze waard was. Hij, Jennifer en de andere trainers hadden immers niet voor niks het meisje getraind. Van Lucca had Matt minder hoge verwachtingen. Hij kwam namelijk uit het rijkere deel van District 1, waar de bewoners het onzin vonden om hun tieners te trainen. Lucca was dan ook nooit bij de trainingen geweest en wist niet hoe het was om zich in te moeten spannen voor zijn eigen leven. Matt ging er dan ook van uit dat Lucca het niet lang vol zou houden, hoe cru het ook klonk. Zijn verwachtingen van Avery waren hoger, maar waren wel wat gedaald na het zien van haar gedrag tijdens de Boete en het feit dat ze gewoon een één had gescoord bij haar Privésessies. Nu had ze bij de interviews wel beweerd dat ze meer kon dan ze liet zien (en dan wist Matt ook wel), maar het was nog maar de vraag in hoeverre het meisje dit kon gaan laten zien.

Samen met de tieners die waren gekomen om te trainen en de overige aanwezige trainers hadden ze zich verzameld in de gymzaal. Hier stond de TV die Matt hier had geplaatst al sinds de Spelen waren gestart. Hoewel Matt Jennifer had beloofd de trainingen door te zetten als zij er niet was, vond hij het ook belangrijk om met de tieners de start van de Spelen te kijken. Een goed begin was immers het halve werk en als je de strijd bij de hoorn goed wist te overleven, dan kon je het ver schoppen. Door naar de beelden van deze Spelen te kijken konden ze leren voor de toekomst. Het mes in de rug van Lincoln had hen bijvoorbeeld geleerd dat je nooit zomaar iemand moest vertrouwen, zeker niet tijdens de Spelen. De rest van de Spelen liet echter zien dat een bondgenootschap wel tot op zekere hoogte noodzakelijk was om het vol te houden. Uiteraard was je op het eind toch op jezelf aangewezen, maar je moest wel eerst op dat punt zien te geraken. Matt sloeg zijn armen over elkaar toen het beeld op de TV tot leven kwam en de eerste beelden van de arena te zien waren. Hij zag veel natuur, veel hekken, dieren en een gigantisch beeld waarop de hoorn lag. Zijn ogen vernauwden zich een beetje toen hij ernaar keek. De hoorn lag behoorlijk hoog en er waren beperkte wegen om deze te bereiken. Bij de afgelopen Spelen was het altijd zo geweest dat de beste spullen boven lagen en daar ging de jongeman ook nu van uit.

De camera gleed verder terwijl de Tributen langzaam aan tevoorschijn kwamen. Zijn ogen scanden het beeld op zoek naar Avery of Lucca. Waar waren ze neer gezet en was hun positie gunstig of niet? Langzaam aan werden de Tributen per twee of drie in beeld gebracht, tot er opeens een meisje in beeld verscheen dat het duidelijk op een lopen wilde zetten. Pas toen besefte Amathist zich dat er geen zichbare barrière was om de Tributen op hun plek te houden. Voorgaande jaren waren er hekken of een glazen wand geweest, maar nu was er niets. Gingen de Spelmakers er soms van uit dat niemand meer te vroeg weg zou rennen zoals bij de eerste Spelen? Net toen de jongeman het dacht schoot het meisje dat in beeld was (als hij het zich goed herinnerde kwam het kind uit District 12) van haar platform, weg bij de hoorn. Erg ver kwam ze echter niet, want zodra haar voeten het asfalt raakten werd ze volledig opgeblazen. Matt kon het niet helpen; hij was geschokt. Met open mond staarde hij naar het beeld, waarop perfect te zien was geweest hoe het meisje aan stukken was geknald door een mijn. Alsof ze hadden geweten dat dit meisje er vandoor zou gaan. Een gigantisch gat was in de weg geslagen en er lagen hier en daar lichaamsdelen. Shit, dat was heftig. Kort daarna kwam ook Lucca in beeld, welke naast het opgeblazen meisje had gestaan. Matt kon zien dat de jongen bijna in tranen uit wilde barsten en hoewel hij vond dat de jongen niet zo zwak moest zijn, begreep hij ook wel dat het voor een jonge tiener behoorlijk wat impact moest hebben als er naast je iemand werd opgeblazen. Des te meer reden om te strijden voor je leven.

Zodra de teller op nul stond begon iedereen tegelijk te lopen. Een aantal Tributen koos meteen het hazenpad en sprintte bij de hoorn vandaan, anderen gingen er juist op af. Matt besefte zich dat de camera Avery nooit in beeld had gebracht. Waar was het meisje? Hadden ze haar expres niet laten zien, omdat ze er niet was? Dat kon toch niet? De beelden op de TV deden hun best de chaos zo goed mogelijk in beeld te brengen. Er gebeurde immers zoveel, hoe wist je nou welke beelden je moest hebben als je niet wist wie wat ging doen? Matt keek trots toe hoe Lucca zowaar richting de hoorn ging in plaats van ervan door te gaan en knikte goedkeurend toen Lucca de jongen uit 12 opzij probeerde te beuken. Dat was de eerste fighting spirit die de jongen had laten zien sinds hij gekozen was. Avery kwam intussen ook eindelijk in beeld en was op weg naar een deken die ze zo te zien met succes wist te grijpen, maar er waren ook anderen in beeld. Ondertussen was er onderaan het beeld veel aan de hand en was het eerste vuistgevecht ook ontstaan tussen de jongens uit District 2 en 3. De Spelen waren begonnen en Matt was heel benieuwd hoe dit zou verlopen.

OOC: Wees welkom om mee te kijken in het trainingscentrum! Maar daarna moet je wel meedoen met de training Twisted Evil

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Esmerald Snow
District 1
avatar

PROFIELAantal berichten : 395
Registratiedatum : 29-07-13
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Dievege
Leeftijd: 18

Onderwerp: Re: Hup Lucca en Avery! | zo feb 12, 2017 11:04 pm

Minstens vijf dagen in de week stond ze netjes op tijd op en vertrok met gezwinde spoed naar haar bestemming. Echt waar. Ze had er zelfs een klein ouderwets wekkertje voor eh ’geregeld’, die opwindbaar was en haar elke morgen met intens fel gerinkel wakker maakte. Niet alleen haar, trouwens, maar ook haar chagrijnige blonde vriend en de twee zonnige dames waarmee ze samen in hun bouwval/huis woonde. Die namen het haar niet altijd in dank af, maar wanneer er dan rinkelende munten mee terug kwamen na een dag werken was er toch wel dankbaarheid in hun ogen te zien. Autumn was nogal verbaasd geweest toen ze hem het nieuws had verteld, hij had terecht opgemerkt dat hij dat nou echt niets voor haar vond, braaf werken. Winter kon het zelf ook nog steeds helemaal geloven, maar het was toch echt de waarheid. Zij, Esmerald Snow, had een baan. De eerste paar weken was ze ontzettend zenuwachtig geweest, bang om dingen helemaal verkeerd te doen, maar ze begon zich al wat meer op haar gemak te voelen.

Vanochtend was ze iets te laat geweest doordat ze haar wekker vergeten was op te winden, maar gelukkig was Summer door de eerste zonnestralen wakker geworden en zo kon Winter zich alsnog naar het trainingscentrum begeven. Gelukkig was het vandaag niet van cruciaal belang dat ze op tijd was, aangezien de meeste tieners hun hoofd toch bij Avery en Lucca zouden hebben. Het district gonsde vooral vol verhalen over de treurige familie Russo, dus de focus zou vandaag wel laag liggen. En focus was nou net best wel belangrijk voor het mes werpen, waar zij begeleiding bij gaf. Haar hoofdzakelijke taak was het coachen van werptechnieken, maar dankzij haar ervaring met allerlei barre omstandigheden merkte Winter dat ze ook daarover af en toe advies gaf. Praten over haar eigen leven vond Winter erg lastig, maar door het als een survival gids te vertellen vanuit de derde persoon kon ze er afstandelijk en objectief naar kijken. Naast haar trainers taken had Winter half vrijwillig ook wat onderhoudsklusjes op zich genomen. Ze was zo ongeveer de jongste werknemer van de groep en was daarbij ook nog eens de nieuweling, dus zo was het gekomen dat ze zulke dingen probeerde te doen. Winter was nog in de fase dat ze doodsbenauwd was teleur te stellen, zelfs nu Jennifer niet eens in het district was, waardoor ze extra hard werkte. Gelukkig zaten er geen trainers bij die misbruik maakten van haar kwetsbaarheid, waardoor ze niet nog met extra extra werk werd opgezadeld.  Vandaar dus dat ze nu nog gauw het buitenterrein aan het controleren was. Ze repareerde wat loszittende onderdelen bij de stormbaan en bezemde gauw de stoepjes.

Vlug haastte Winter zich naar binnen, een blik op de klok in het smalle gangetje vertelde haar al dat ze iets te laat was. Ze wurmde zich niet heel erg subtiel langs de slungelige tieners die zich vlak bij de deur ophielden, moesten ze maar niet zo in de weg staan. Zo kon ze zich een weg banen naar de haar iets meer bekende gezichten van haar collega’s. Toen het scherm zich op Davi en Lucca richtte trok Winter verbaasd en wantrouwend een wenkbrauw op. Die stukjes grauw geblakerd vlees... Zag ze het nou verkeerd of waren dat lichaamsdelen?? En zo ja, hoe kwamen die daar? Wilde ze het überhaupt weten? Wat nu in ieder geval belangrijker was was de relatief grote groep die zich tegen Lucca leek te keren. Davi alleen zou al een uitdaging zijn geweest voor hun tribuut, maar nu ook nog de lange Marko zich ermee kwam bemoeien maakte de jongen zich wijs genoeg uit de voeten.

“Kansloos,” verzuchtte Winter vermoeid, niet eens Lucca veroordelend om zijn acties, maar wel erg teleurgesteld dat dit zijn enige optie was geweest. De jongen had z’n best gedaan om nog iets nuttigs van de hoorn vandaan te krijgen, maar rende nu met lege handen door een godvergeten kooien jungle. Alsof de boodschap van het Capitool nog niet duidelijk genoeg was. De tributen waren aapjes en heel Panem mocht/moest kijken hoe zij elkaar te lijf gingen. De bloederige aanvaring tussen Toby, Rook en Geronimo deed Winter een stuk minder dan de geweldloze aanvaring van Lucca en dat grote bondgenootschap. Vechten hoorde erbij en Geronimo had al constant een hele hoop geweld beloofd, dus dit was absoluut niet verrassend. Maar misschien leerden de kijkende kinders er nog wat van.. Schattend bekeek Winter het publiek, voornamelijk focussend op de wat jongere kinderen. Die hadden nog tijd om de juiste mentaliteit te leren.

_________________

If I fall, will you catch me?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Amathist Jewel
Begeleider District 1
avatar

PROFIELAantal berichten : 41
Registratiedatum : 01-11-16
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Man
Beroep: Begeleider District 1
Leeftijd: 29 Jaar

Onderwerp: Re: Hup Lucca en Avery! | ma feb 13, 2017 1:56 am

Waar Matt misschien enige trots had gevoeld toen hij Lucca iemand aan de kant had zien beuken, was hij nu toch redelijk teleurgesteld dat de jongen er nu als een haas vandoor ging. ‘Kansloos,’ hoorde Matt naast zich en toen hij opzij keek zag hij zowaar Winter staan. Hij moest toegeven dat ze het bij het rechte eind had, Lucca was inderdaad kansloos in deze Spelen, maar alsnog was het jammer. ‘Hij had meer moeten trainen,’ sprak Matt terwijl hij zijn ogen weer op het scherm richtte. ‘Dan was hij wellicht iets minder kansloos geweest.’ Gelukkig was Avery er wel in geslaagd iets te verzamelen; een dekentje en een kompas. Met de spullen ging het meisje er gauw vandoor voordat iemand het van haar af kon pakken en Matt knikte goedkeurend. Verzamelen en terug trekken. Het zag ernaar uit dat Lucca en Avery dezelfde strategie hadden toegepast. Helaas was enkel de laatste hierin ook geslaagd. Toegegeven, tegenover vier anderen was zelfs een getrainde Tribuut niet opgewassen, dus de keuze om te vluchten was de verstandigste geweest, maar toch.

Op de tv was te zien hoe het grootste gedeelte van de Tributen zich uit de voeten maakten; sommigen alleen, sommigen in tweetallen en andere in grotere groepen. Bij de staart van het beeld ontstond een klein gevecht, maar de twee die hierin dreigden te verliezen gingen er al gauw vandoor. ‘Waarom laten ze hen gaan,’ vroeg Matt zich met een geërgerde frons op zijn gezicht hardop af. ‘Die meid is hartstikke gewond en die jongen kan echt niet in zijn eentje op tegen vier mensen. Ze kunnen die zo afmaken!’ Ugh, wat had hij toch een hekel aan die zwakke mensen. Zagen ze dan niet dat je in deze oorlog zo snel mogelijk de anderen moest uitschakelen? Nooit je vijand de kans geven te herstellen! Gelukkig waren de Tributen van District 3 anders ingesteld. Het gevecht met de jongen uit 2 was intens en zelfs met z’n tweeën leken de twee uit 3 moeite te hebben met de gespierde jongen. Amathist kon waardering opbrengen voor alle drie en wenste vurig dat zijn eigen Tributen ook zo waren. ‘Ik hoop dat jullie allemaal goed opletten,’ sprak Matt op luide toon tegen de aanwezige tieners, gebarend naar de tv. ‘Dit is hoe het werkt in de Spelen. Niet wegrennen en je verstoppen, maar de strijd aan gaan en winnen.’ Even keek hij de tieners met een harde blik aan, waarna hij het gevecht verder volgde, benieuwd naar het eindresultaat.

Het resultaat was verrassend, maar Amathist wist zeker dat de begeleider van District 3 tevreden zou zijn met het resultaat; het tweetal uit District 3 had overwonnen. Matt knikte. Een mooi voorbeeld van teamwork. Het was jammer dat Avery en Lucca niet samen werkten, maar hij vermoedde dat dit meer aan het meisje lag dan aan de instructies van Jennifer. De rust leek even over de arena neer te dalen terwijl alle Tributen zich over het terrein verspreidden. De gewonden werden zo goed als het ging geholpen, men zocht naar spullen, een schuilplaats of ging op onderzoek uit. Avery kwam al gauw weer in beeld en het verbaasde Matt enigszins toen hij zag dat ze zowaar een bondgenootschap aan leek te gaan met het meisje uit 6. Hoewel hij snapte waarom ze niet samen wilde met Lucca, kon hij niet goed begrijpen waarom ze dan wel koos voor het meisje uit 6. Afgezien van het feit dat ze een zusje was van een Tribuut uit een eerdere Spelen en een acht had op haar privésessies. Afgezien van dat was Matt nog niet echt onder de indruk, maar als Avery iets in haar zag, dan zou hij daarop vertrouwen. Het beeld versprong weer naar een ander gedeelte van de Arena, naar het tweetal uit 3. Ze hadden zich verplaatst naar de grote poort in het noorden en hadden daar een andere Tribuut gevonden, welke met veel geweld werd geschopt en vervolgens neer werd gestoken. Matt kon een goedkeurende knik niet laten. Ze mochten dan wel niet uit zijn District zijn, maar ze wisten in ieder geval wel wat ze moesten doen.

OOC: Omg Matt, wat ben je toch een eikel Laughing

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: Hup Lucca en Avery! |

Terug naar boven Go down
 

Hup Lucca en Avery!

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Avery Russo

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: Districten :: District 1 :: Het Buitengebied-