Een RPG-forum gebaseerd op de Hongerspelen. Maak een personage aan voor een van de districten en doe mee aan de Hongerspelen!
 
IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

N

O

S

A

E

S

S

T

H

G

I

L

T

O

P

S

Personage van het seizoen
Milly Butterworth
Winnares 1e Spelen
Sage Malone
Winnares 2e Spelen
Madelynn Bristow
Winnares 3e Spelen
Solar Gbadamosi
Winnares 4e Spelen
Kasa Locklear

F

F

A

T

S

Admini
Cecilia Peak
Admini
Tyrell Peak
Moderator
Nike Foxglove
Moderator
Matthew Mills

S

T

I

D

E

R

C

© 2013 - 2015
De Hongerspelen RPG is ontworpen en gemaakt door de Adminies en is gebaseerd op de Hongerspelen trilogie van Suzanne Collins.

Deze skin is getest op
Google ChromeMozilla Firefox

Deel | 
 

 Een Beetje Hulp Zou Welkom Zijn

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Esmae Gardner
District 4
avatar

PROFIELAantal berichten : 84
Registratiedatum : 15-08-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Visser
Leeftijd: 19

Onderwerp: Een Beetje Hulp Zou Welkom Zijn | do feb 02, 2017 11:52 pm

Seashells on the Seashore by gideonc, used under CC BY 2.0
Esmaeralda
Zoals afgelopen drie jaar was het ook vandaag best wel een beetje een chaos in de stad. De Hongerspelen stonden op het punt om van start te gaan, en daar moest natuurlijk naar gekeken worden. Maar tegelijkertijd ging het werk door, en ook Esmae moest moeite doen om echt een goede balans te vinden, zelfs nog meer dan eerdere jaren. De vraag naar vis was afgelopen jaar behoorlijk gestegen, en dat viel nog steeds te merken. Esmae was vaak langer bezig, en soms dan moesten haar schoonzussen bijspringen. En Corinne. Die was duidelijk ouder aan het worden en haar grenzen aan het opzoeken. Eigenlijk mocht ze van haar moeder namelijk helemaal geen contact hebben met haar halfzus, maar sinds afgelopen Boete waren ze geregeld samen te vinden. En Esmae vond het fijn. Ze mocht Corinne namelijk graag, maar ze hadden elkaar nooit heel erg goed leren kennen. En er was nog altijd de kans geweest dat dit ook nooit zou gebeuren. Corinne was immers pas zestien. Maar inmiddels waren ze er al wel achter dat ze enorm veel op elkaar leken en ze het samen heel erg goed konden vinden.

Vandaag was Esmae echter alleen met haar zoontje van anderhalf. Die kon inmiddels al aardig lopen, en hij had zich ontpopt tot een pittig mannetje. Iedereen had zijn handen vol aan hem. Esmae vond het wel lastig om te zien dat het allemaal zo snel ging. Ze wilde niet dat het moment ooit zou komen dat haar kinderen als Tribuut zouden kunnen worden gekozen. Alleen het idee alleen al maakte haar al misselijk van angst. Dat het goed kon gaan, wist ze natuurlijk ook. Esmae had het verschrikkelijk gevonden toen Solar werd gekozen, maar zhaar hadden ze teruggekregen. Esmae mocht Solar echt graag, en ze had veel respect voor zhaar. En medelijden. Maar Esmae was blij dat District 4 na drie jaar dan toch eindelijk een Winnaar had.

Esmae was moe en het was duidelijk dat de kleine Denis niet langer comfortabel was, maar er moest nog te veel worden gedaan voordat de Hongerspelen van start zouden gaan. En dat zou niet lang meer duren. Esmae suste haar zoontje, maar had geen handen meer vrij. Ze was de hele ochtend in de weer geweest, en had voor haar doen enorm veel vis gevangen. En de hele buit moest ze nu dus nog afleveren. Aan een stok hingen enkele grote vissen, en om eerlijk te zijn bezweek Esmae bijna onder het gewicht. Ze verbeet zich, maar toen Denis ook nog eens begon te huilen, wist zij het ook even niet meer. Ook bij Esmae scheelde het niet veel of er gleden tranen over haar wangen, en haar ogen zochten enigszins wanhopig naar iemand die haar zou willen helpen…

OOC: Wees lief en kom Esmae helpen!  
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Muirín Fallon
District 4
avatar

PROFIELAantal berichten : 91
Registratiedatum : 22-05-16
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Wasvrouw/ visser
Leeftijd: 28 jaar

Onderwerp: Re: Een Beetje Hulp Zou Welkom Zijn | za feb 04, 2017 11:33 pm

’Laat mij dat van je overnemen!’

Muirín was met Finley de stad in gegaan. De kleine man hobbelde voor zijn moeder uit en Muirín moest haar best doen de jongen in de gaten te houden. Finley rende soms ver voor haar uit, maar kwam al snel weer terug als hij iets tegen kwam dat hij niet herkende of hij eng vond.
Geluidloos moest de jonge vrouw er om lachen. ‘Kleine held op sokken’ mompelde ze liefkozend tegen de jongen terwijl ze hem optilde. Ze zette hem op haar heup. Eigenlijk vond Finley dit nog mooier, want op deze manier kon hij op een veilige manier naar de omgeving kijken. Stevig in de armen van zijn moeder.

In eerste instantie was Muirín afgeleid. Haar bekentenis naar Matthew over Finley zat haar dwars. Ze voelde als in conflict. Ze zou jij opgelucht moeten zijn dat het geheim eruit was. In ieder geval tegenover Matthew. De rest van het dorp … Daar zou ze het geheim voor houden. En als het moest zou ze het meenemen in haar graf. Ze was zo in gedachten verzonken dat enkel het gehuil van een kind haar eruit haalde. Dat ze tegen niemand aan was gebotst was een wonder. Snel keek ze naar de jongen in haar armen, maar hij huilde niet.
Nee, het was een ander klein kind. Niet veel jonger dan Finley zelf en de jonge vrouw, haast nog een meisje, stond erbij. Ze had het moeilijk, dat kon Muirín ook nog wel zien. Ze had haar handen vol en haar aandacht was verdeeld tussen het kind en de vis die aan de stokken hing. Toen de wanhopige blik van de vrouw haar eigen blik ontmoette wist Muirín dat ze moest helpen.

‘Laat mij dat van je overnemen.’ Muirín keek met vriendelijke ogen naar de vrouw terwijl ze met haar handen de stok al vast had. Finley klemde zijn handjes vast in haar rok. De moeder had hem bevolen niet weg te lopen en hem vast te houden. Die jongen zou weglopen zodra hij de kans had en dan was ze hem kwijt. Ze voelde de paniek al bijna in zich op komen bij de gedachten hem kwijt te raken.
‘Dat lijkt me zwaar.’ Toen Muirín het gewicht optilde moest ze concluderen dat het net zo zwaar was als het eruit zag. Met een geoefende vaardigheid nam Muirín de stok over en hing die over haar eigen schouders. Het tillen van wasmanden en manden vol met vis kwamen nu toch goed van pas. Ze rechtte haar rug. ‘Kan ik je nog met iets anders helpen?’

Finley keek ondertussen achter de rok van zijn moeder naar de andere jongen. Het kind huilde tranen met tuiten en Finley leek te twijfelen. Ergens moest hij ook wel een beetje huilen om het gehuil van het kind. Het was aanlokkelijk om mee te gaan doen, maar in plaats daarvan klonk het gesmoord achter zijn moeders rok: ‘jij auw?’ Zijn nieuwsgierigheid had het gewonnen en snel kwam zijn gezichtje tevoorschijn. Hij keek het andere jongetje even fronsend aan. ‘Auw?’ Vroeg hij nogmaals.

_________________
Somewhere beyond the sea
He’s there waiting for me

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Esmae Gardner
District 4
avatar

PROFIELAantal berichten : 84
Registratiedatum : 15-08-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Visser
Leeftijd: 19

Onderwerp: Re: Een Beetje Hulp Zou Welkom Zijn | zo feb 05, 2017 11:26 pm

Seashells on the Seashore by gideonc, used under CC BY 2.0
Esmaeralda
Toen Esmae de blik van iemand vond en deze haar hulp aanbood, voelde ze zich zwak en beschaamd. Het liefste wilde ze weigeren en gewoon doorzetten. Het was dus maar goed dat de vrouw haar weinig keus gaf en de stok al beet had gepakt. “Dat is het ook,” antwoordde Esmae toen met een zwakke glimlach, maar de vrouw leek een stuk minder moeite te hebben met het gewicht dan zij. Alle walvissen nog aan toe, wat was er met haar gebeurd? Misschien moest Esmae echt beter voor zichzelf gaan zorgen.

“Dankjewel,” sprak Esmae, terwijl ze haar zoontje losmaakte en op de arm nam om hem te kalmeren. Ze zag hoe haar shirt en zijn gezicht bevochtigd waren door zijn traantjes, maar verder leek er zo op het oog niets aan de hand te zijn. Toch bleef de jongen onrustig en bleef hij huilen. Esmae vreesde dat ze niet goed genoeg haar best had gedaan om het hem comfortabel te maken en hem zo pijn had berokkend. Ze deed er altijd alles aan om dat te voorkomen, maar op momenten als dit was het de onzekerheid die de overheid wist te krijgen. Wat als ze toch nalatig was geweest? Onbewust dacht ze terug aan de woorden die men tegen haar had gesproken toen ze zestien was; zwanger van Cherise. Zo veel mensen hadden toen hun twijfel uitgesproken, of hadden zelfs recht in haar gezicht gezegd dat ze een slechte moeder zou zijn. En op momenten als dit voelde ze zich ook zo. Misschien dat het beter zou gaan wanneer haar man terug thuis zou zijn. Het was alweer bijna een maand geleden dat ze hem voor het laatst had gezien.
“Meer is echt niet nodig,” antwoordde Esmae vriendelijk, hoewel niet geheel overtuigd van haar eigen antwoord noch geheel op haar gemak. “Het is niet heel ver meer. Dus als ik hem weer goed heb zitten, dan neem ik het graag weer van je over. Heel erg bedankt in elk geval.”

Maar ondertussen was Denis nog altijd niet gekalmeerd, en Esmae begon zich nu toch een beetje zorgen te maken of er niet echt meer aan de hand was. Normaal gesproken was hij nooit zo huilerig. “Jij auw?”, hoorde ze toen, en toen pas realiseerde ze zich dat de vrouw die haar te hulp was geschoten ook een kindje bij zich had. Hij leek van dezelfde leeftijd te zijn als Denis. Wat leuk!
Esmae probeerde te glimlachen en keek toen vragend naar Denis. “Heb je au, Denis?”, vroeg ze, terwijl ze hem bestuderend aankeek. Het jochie snifte, maar negeerde zijn moeder. Zijn aandacht was bij Finley, die hem vragend aankeek. Bijna onzichtbaar knikte het jongetje naar hem, en Esmae voelde de moed in haar schoenen zakken, terwijl alle innerlijke alarmbellen afgingen. “Waar heb je au?”, vroeg ze echter zo rustig mogelijk (wat een hele opgave was), maar het jongetje leek nog altijd gefascineerd door het jongetje op de grond. Het was bijna alsof hij van schrik was gestopt met huilen. “Dat is ook een jongetje,” vertelde Esmae hem, waarna ze zich weer tot de vrouw richtte. “Wat een schatje. Ik ben trouwens Esmae en dit is mijn zoontje Denis.”
Die leek er inmiddels op gebrand te zijn om bij Finley op de grond te komen. Esmae zette hem voorzichtig neer, en keek daarbij of hij ergens pijn leek te hebben, maar ze merkte niets aan hem. Hij keek nieuwsgierig naar het andere jongetje en leek te twijfelen of hij op hem af moest stappen. “Misschien moet ik voor de zekerheid het Initiatief om hulp vragen,” mompelde ze zachtjes, waarna ze weer naar de vrouw keek. “Nogmaals bedankt,” sprak ze, maar toen ze Denis weer wilde oppakken, begon hij meteen te huilen. “Au,” bracht het jongetje uit, en bij zijn moeder was daar opnieuw een vlaag van paniek. Wat moest ze doen?

OOC: Hint: ik heb ook geen idee.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Muirín Fallon
District 4
avatar

PROFIELAantal berichten : 91
Registratiedatum : 22-05-16
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Wasvrouw/ visser
Leeftijd: 28 jaar

Onderwerp: Re: Een Beetje Hulp Zou Welkom Zijn | ma feb 06, 2017 7:59 pm

’Het is zeker niet licht. Dat is een hele vangst die je daar hebt.’ Zei Muirín terug met een glimlach. ‘En geen probleem.’ Mompelde ze licht gegeneerd toen ze bedankt werd voor het tillen. ‘Je zag eruit alsof je wel wat hulp nodig had en ik wilde het je graag bieden. Ik weet hoe het is om alles in je eentje te moeten doen.’ Verzuchtte de jonge vrouw toen.

Voordat Muirín verder iets kon zitten was de aandacht van haar naar Finley en het andere jongetje verschoven. Finley ging niet heel veel om met kinderen van zijn leeftijd. Simpelweg omdat ze er niet waren of vanwege de geruchten die nog steeds rondgingen. Men probeerde er nog steeds achter te komen wie zijn vader was en soms was Muirín het gewoon zat. Ze kon nergens heen gaan of ze hoorde de fluisteringen, die vaak niet goed verborgen waren.
Finley keek Denis bestuderend aan. Het jochie had stilletjes aan geknikt toen Finley had gevraagd of hij pijn had. Dus nu was hij op zoek naar de au, maar kon die niet zo snel ontdekken. Hij zag geen bloed of andere dingen die duidde op een pijnlijke plek en Finley fronste zijn wenkbrauwen. ‘Waar au?’ Vroeg het jochie toen.
Muirín kon er stiekem wel om lachen, maar hield dit snel in toen ze de wat paniekerige blik van Esmae zag. De vrouw had zich ondertussen voorgesteld en even was Muirín van haar stuk gebracht. Wist dit meisje dan niet wie zij was? Dat er zoveel over haar gefluisterd werd. De ongehuwde moeder waar waarschijnlijk een schandelijk verhaal achter zat. Nu had Muirín dat zelf in de hand geholpen door altijd met hetzelfde excuus te komen: ze wist simpelweg niet wie de vader was.
Dit zorgde voor veel speculaties.
‘Dit is Finley, mijn zoon.’ Knikte Muirín naar het jongetje. ‘En mijn naam is Muirín F...’ Ze wilde haar achternaam wel zeggen, maar besloot dit niet te doen. ‘Noem me maar gewoon Muirín.’ Glimlachte ze toen wat ongemakkelijk. Ze wilde dit contact niet meteen vervloeken.

Finley had ondertussen zijn kleine handjes om de wangen van Denis gelegd en bestudeerde de jongen nu aandacht. ‘Waar au?’ Vroeg hij nogmaals, maar hij kon niets ontdekken. Toen Denis’ moeder hem weer op wilde tillen begon het jongetje weer te huilen. Muirín had het te doen met de vrouw. Finley was niet echt een huiler en ze was dan ook opgelucht dat hij zo’n gemakkelijk kind bleek te zijn. Finley keek nu wat wanhopig op naar zijn moeder.
‘Mama, au weg halen. Kusje!’ Verklaarde het jongetje lichtelijk in paniek. Hij wees daarbij naar Denis. ‘Kusje! Of liedje.’
Hierop moest Muirín wel een beetje lachen. ‘Kusje, maar ik weet niet waar hij pijn heeft.’ Mompelde ze met een glimlach naar haar zoontje. Deze stampte theatraal met zijn voet op de grond en wees weer naar Denis. ‘Kusje! Liedje!’ Muirín zong nog weleens voor Finley als hij pijn had. Daarmee kon ze zijn gedachten van de pijn halen. Muirín had het misschien schattig gevonden dat Finley zo opkwam voor het andere jongetje, maar de toon die hij aansloeg beviel haar allerminst.
‘Finley.’ Ze keek hem strak aan en het jongetje wist meteen dat hij een grens over was gegaan. ‘Sorry mama.’ Mompelde hij haast beschamend. ‘Dat is beter.’ Mompelde de jonge vrouw voordat ze naar Esmae keek. ‘Misschien dat je op een speelse manier hem kusje kan geven en ‘’op zoek’’ kan gaan naar de pijn. Misschien doen zijn beentjes pijn omdat je hem gedragen hebt. Kinderen van die leeftijd beginnen wel met lopen en hoe meer ze dat doen des te beter.’ Het schaamrood stond meteen op Muirín’s kaken toen ze besefte wat ze er allemaal uitgooide.
‘Niet dat ik nou zoveel ervaring heb, maar het werkt altijd bij Finley.’ Mompelde ze zachtjes. ‘Meestal eindigt het in een lachbui bij hem.’

OCC: mocht Esmae het spul willen overnemen van Muirín, dan kun je dat natuurlijk altijd schrijven Wink Als je daar wat medewerking van Muirín voor nodig heb, geef ik je ook toestemming om even te godmodden.

_________________
Somewhere beyond the sea
He’s there waiting for me

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Esmae Gardner
District 4
avatar

PROFIELAantal berichten : 84
Registratiedatum : 15-08-14
KARAKTER
Karakter Informatie
Geslacht: Vrouw
Beroep: Visser
Leeftijd: 19

Onderwerp: Re: Een Beetje Hulp Zou Welkom Zijn | do feb 23, 2017 2:34 pm

Seashells on the Seashore by gideonc, used under CC BY 2.0
Esmaeralda
Esmae voelde hoe haar wangen rood kleurden, toen de jonge vrouw die haar te hulp was geschoten zei dat ze wist hoe het was ‘om alles in je eentje te moeten doen’. “Eigenlijk ben ik getrouwd,” sprak Esmae zachtjes, hoewel het waar was dat hij er natuurlijk niet veel was. Maar zelfs dan was het niet zo alsof ze er alleen voor stond. Ook haar moeder was er voor haar, en haar schoonzusjes. Ze vond het dan ook naar om te horen dat de vrouw, die zich niet veel later zou voorstellen als ‘gewoon Muirín’, het wel in haar eentje had moeten klaren. Dat moest ontzettend zwaar zijn geweest.

Dat Muirín zich niet met haar achternaam leek te willen voorstellen was natuurlijk een beetje vreemd, en Esmae keek haar even vragend aan. Waarom de geheimzinnigheid? Maar tegelijkertijd begon ze vermoedens te krijgen, en als die waar waren, dan begreep ze het allemaal ook wel. Als de vrouw er echt alleen voor had gestaan, dan had ze vast en zeker niet enkel leuke reacties te horen gekregen. Daar wist Esmae alles van, en ze zou dan ook de laatste zijn die een vrouw hetzelfde aan zou doen. Maar het kwam niet in haar op om Muirín dat ook te vertellen. Haar aandacht was bij Denis.

Finley was een stuk mondiger dan Esmae van Denis gewend was. Al was Esmae ook niet van hem gewend dat hij zo huilde, en juist daarom was ze nu zo bang dat er echt iets aan de hand was. Ze vond het wel schattig dat Finley zo lief was voor Denis. Die zag eigenlijk nooit kindjes van zijn eigen leeftijd, maar leek het eigenlijk wel leuk te vinden. Esmae vroeg zich af of ze misschien meer moeite moest doen om hem in contact te brengen met andere kinderen, al had ze geen flauw idee hoe ze dat klaar moest spelen. Ze kende verder niet echt mensen met jonge kinderen. Gelukkig konden Cherise en Denis het goed met elkaar vinden en speelden ze vaak met elkaar.
Het was interessant om te zien hoe Muirín met haar zoontje omging, en hoe zij duidelijk liet merken wat de grenzen waren. Nu kon Esmae niet zeggen dat ze twee heel moeilijke kinderen had, maar als het nodig was, dan vond ze het toch wel lastig om streng te zijn. Aric – haar echtgenoot – had daar vreemd genoeg minder moeite mee. De moeder van Esmae had haar gezegd dat ze te onzeker was, en dat Aric daar geen last van had. En dat geloofde Esmae wel. Ze was best wel bang om dingen fout te doen.
Zo ook nu. Esmae  luisterde dan ook geïnteresseerd naar wat Muirín zei, maar het voelde een beetje ongemakkelijk om haar raad op te volgen. Ze was al niet de beste actrice in Panem, maar op dit moment vermoedde ze dat zelfs een eenjarige door haar geacteerde speelsheid heen zou kunnen kijken. Voordat ze echter ook maar een excuus kon verzinnen om het niet te doen, zag ze hoe de wangen van Muirín rood kleurden. De vrouw gaf aan dat zij ook niet per se veel ervaring had, maar juist die opmerking stak wel een beetje bij Esmae. De vrouw klonk namelijk alsof ze heel goed wist waar ze het over had. En zij stond hier enkel te panikeren. “Nee, je hebt gelijk… ik zou beter moeten weten.”
Esmae was alsnog niet in staat om te doen alsof het een spelletje was, en probeerde rustig de beentjes van haar zoontje aan te raken. Als het echt van het dragen kwam, dan was het misschien gewoon kramp, of sliep zijn beentje nu. Toen er geen hevige pijnreactie kwam, probeerde Esmae voorzichtig de beentjes van haar zoontje een beetje te masseren, waar hij op zich goed op leek te reageren. Of ze was gewoon te bang om hem pijn te doen, waardoor ze gewoon te voorzichtig was. Ze durfde hem nu ook nog altijd niet opnieuw op te pakken er terug te dragen zoals ze dat eerst had gedaan. Maar toen ze keek naar de vis die Muirín droeg, dan wist ze dat ze hier niet eeuwig kon blijven wachten. Ongemakkelijk keek ze naar Muirín. “Het spijt me dat ik het moet vragen,” begon ze weifelend en beschaamd, “maar ik moet de vis echt af gaan leveren.” Ze keek even naar Denis. “Ik durf hem nog niet weer te dragen. Zou je misschien heel even op hem kunnen letten?”

Of Muirín nu ja zou zeggen of niet, ze moest de vis echt weer overnemen. Maar net toen Esmae het volle gewicht van de vissen weer kon voelen, was het gewicht ook weer weg. Iemand had de stok uit haar handen genomen, en het was ditmaal niet Muirín. Esmae keek verbaasd om, terwijl ze voelde hoe Denis zich aan haar been vastklampte. “Waarom huilt je jongen?”, vroeg een man van midden veertig. Esmae keek weg, beschaamd, en verzaakte te antwoorden. Degene die haar zojuist te hulp was gekomen was namelijk haar vader.
De laatste keer dat Esmae haar vader had gesproken was bij de Boete, en dat was de eerste keer in een heel lange tijd geweest. En dit was niet hoe ze wilde dat hij haar zag. De man keek bezorgd naar zijn dochter, en toen naar Muirín. Hij fronste lichtjes (Esmae vermoedde dat hij wel bekend was met wie ze was), maar knikte haar toen toe. Hij leek echter niet zo goed te weten wat hij moest zeggen, en leek even te twijfelen of hij überhaupt iets moest gaan zeggen. “Ik zal dit doen,” sprak hij. “Ik breng het geld vanavond wel langs.” Esmae staarde hem met grote ogen aan, maar knikte toen. “Dank je.”

De man wierp nog een bedenkelijke blik op zijn kleinzoon, en liep toen met de vis de andere kant op. Esmae keek hem kort na, en richtte zich toen weer op Muirín, die ze een verontschuldigende glimlach zond. “Sorry,” bracht ze uit. “Dat was vreemd. En… mijn vader.” En hij was zo anders geweest dan bij de Boete. “Nogmaals bedankt voor je hulp. Ik… ik zal je niet langer ophouden.” Voorzichtig richtte ze zich weer tot Denis, die nog steeds zat. Normaal gesproken was hij veel beweeglijker, dus Esmae vermoedde nog steeds dat er toch echt iets was. Voorzichtig probeerde ze de jongen op te tillen, en het leek allemaal wel al veel minder te zijn dan net. Ze kon de jongen nu gelukkig gewoon op de arm houden, en hij hoefde ook niet terug ingepakt te worden. Hopelijk scheelde dat. Wat ook scheelde was dat Denis nog altijd enige afleiding had van Finley, die hij nog altijd met grote ogen aankeek. “Ze lijken elkaar wel interessant te vinden,” sprak Esmae bedenkelijk. “Misschien kunnen ze een keer samen spelen?”

OOC: Oké, sorry. Dit was een hel. :'D En een NPC to the rescue. xDDD Mocht je het ergens niet mee eens zijn, dan weet je me te vinden.

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
KARAKTER

Onderwerp: Re: Een Beetje Hulp Zou Welkom Zijn |

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Een Beetje Hulp Zou Welkom Zijn

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Yes de kittens zijn er!
» Wat zouden jouw kattennamen in het nederlands zijn?

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
De Hongerspelen :: Districten :: District 4 :: De Stad-